I SA/Po 972/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej P. A. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Po 972/14 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi P. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za 2011r.; postanawia odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2015 r. tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę P. A. na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. Przyczyną odrzucenia skargi było nieuzupełnienie przez skarżącego braków formalnych skargi, pomimo tego, że skarżącemu skutecznie w dniu [...] 2014 r. doręczono wezwanie do uzupełnienia braków. Pomimo prawidłowego pouczenia skarżący nie uzupełnił jednak braków formalnych swojej skargi co obligowało Sąd do odrzucenia skargi. Postanowienie o odrzuceniu skargi doręczono skarżącemu dnia [...] 2015 r. (k. [...] akt sądowych). Pismem z dnia [...]., nadanym w dniu [...] skarżący złożył zażalenie na wyżej wskazane postanowienie tutejszego Sądu, wnosząc jednocześnie o uwzględnienie zażalenia i przyjęcie skargi do rozpoznania. Skarżący wskazał w uzasadnieniu swojego pisma, że wykonał wszelkie wezwania Sądu a pisma wysyłał pocztą, do odrzucenia skargi mogło dojść jedynie na skutek omyłki lub przeoczenia jego pisma. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej w skrócie "p.p.s.a.") - Od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym miejscu koniecznym jest wskazanie, że w swoim piśmie z dnia [...] skarżący dąży w istocie do zaskarżenie postanowienia tutejszego Sądu z dnia 14 stycznia 2015 r. odrzucającego jego skargę. Stosownie do wskazanego powyżej przepisu pismo skarżącego należy zatem potraktować jako skargę kasacyjną na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że w orzecznictwie wskazuje się, że o charakterze pisma decyduje nie nazwa pisma, ale jego treść. Oznaczenie środka zaskarżenia nie może decydować o jego dopuszczalności bez zbadania jego zawartości i treści merytorycznej. Każde pismo niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma [tak: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt I OZ 791/10, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl]. Konieczne w tym miejscu jest wskazanie, że postanowienie o odrzuceniu skargi jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, a przepisy szczególne regulujące postępowanie przed sądami administracyjnymi, nie przewidują możliwości zaskarżenia takiego postanowienia w drodze zażalenia. Właściwym środkiem zaskarżenia przysługującym od postanowienia o odrzuceniu skargi jest skarga kasacyjna [tak: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2010 r. sygn. akt II FZ 418/10, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl]. O tym, że na postanowienie o odrzuceniu skargi przysługuje skarga kasacyjna skarżący został prawidłowo pouczony przy doręczeniu mu odpisu zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu jego skargi. Skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3 (art. 175 § 1 p.p.s.a.), przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna może być sporządzona przez 1) doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami; 2) rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej (art. 175 § 3 p.p.s.a.). Odnosząc powyżej wskazane wymogi do pisma skarżącego należy wskazać, że zostało ono sporządzone osobiście przez skarżącego, a zatem zostało sporządzone z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów p.p.s.a., zgodnie z którymi to skarga kasacyjna jako sformalizowany środek zaskarżenia musi zostać sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, względnie zaś przez osobę o odpowiednich kwalifikacjach prawniczych. Przez pojęcie "sporządzenie skargi kasacyjnej", użyte w art. 175 § 1 p.p.s.a., należy rozumieć zarówno jej napisanie, jak i podpisanie [tak: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt II FZ 469/10, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl]. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Sporządzanie skargi kasacyjnej przez stronę z naruszeniem art. 175 § 1-3 p.p.s.a. jest brakiem kasacji, który uzasadnia jej odrzucenie jako niedopuszczalnej [tak: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2014 r. sygn. akt II GZ 776/13, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl]. Jak wynika z treści pisma skarżącego z dnia [...] zostało ono sporządzone osobiście przez skarżącego, a zatem nie spełnia ono wynikających z art. 175 p.p.p.s.a. wymogów stawianych skardze kasacyjnej, brak ten obliguje Sąd do odrzucenia tak sporządzonej skargi kasacyjnej. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 178 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.