II SA/Po 1005/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi D.M. na opinię Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] 2012 r. w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy z dr hab. D. M. zatrudnionego na podstawie mianowania na czas nieokreślony na stanowisku asystenta. odrzucić skargę. /-/ T.Świstak Pismem z dnia15 czerwca 2012 r. uzupełnionym pismem z dnia 22 listopada 2012 r. D. M. wniósł m.in. o unieważnienie opinii wydanej w jego sprawie na posiedzeniu zwyczajnym Rady Wydziału [...] w dniu [...] 2012 r. i nakazanie usunięcia tego punktu z protokołu Rady. Skarżący zarzucił, iż działalność Rady Wydziału [...] w kadencji od 1 września 2009 r. do 31 sierpnia 2012 i i od 1 września 2012 r. w dwóch różnych składach – zwyczajnym i nadzwyczajnym jest niezgodna z art. 67 ustawy d na 27 lipca 2005 r. prawo o szkolnictwie wyższym. Sposób działania Rady eliminuje część samodzielnych pracowników naukowych z prawa zasiadania w Radzie w tym prawa skarżącego. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Uniwersytetu [...] wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej podnosząc, iż skarga w zakresie działalności Rad Wydziału [...] nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Stosownie do treści art. 3 § 1 - 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W tym miejscu zauważyć należy, iż zgodnie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572 z późn. zm.) uczelnie posiadają autonomię we wszystkich obszarach swojego działania na zasadach, jakie zostały określone w powołanej ustawie, co jest z kolei potwierdzeniem art. 70 ust. 5 Konstytucji RP. Tym samym uczelnie publiczne nie mają charakteru organu administracji publicznej w ścisłym tego słowa znaczeniu, lecz raczej stanowią zakład administracyjny, czyli jednostkę organizacyjną powołaną do wykonywania określonych zadań publicznych. Dlatego też sądowoadministracyjna kontrola aktów lub czynności podejmowanych przez takie podmioty musi być wprost umocowana w konkretnym przepisie ustawy. Ustawa o szkolnictwie wyższym określa ściśle jakie akty i czynności podejmowane przez organy wewnętrzne uczelni podlegając zaskarżeniu do sądów administracyjnych. Taką regulację zawarto w art. 36 ust. 1, art. 207 ust. 1 i 4 oraz 221 cytowanej ustawy, przy czym z perspektywy rozpatrywanej sprawy istotne znaczenie posiada pierwszy z wymienionych przepisów. Zgodnie bowiem z art. 36 ust. 1 tej ustawy, minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego stwierdza nieważność uchwały organu kolegialnego uczelni (w tym także rad podstawowych jednostek organizacyjnych – art. 60 ustawy) lub decyzji rektora uczelni, ale z wyłączeniem decyzji administracyjnych, w razie stwierdzenia jej niezgodności z przepisami prawa lub statutem uczelni, nie później niż w terminie 2 miesięcy od otrzymania uchwały lub decyzji. Przepis ten stanowi zatem przejaw ogólnej reguły z art. 33 ust. 1 powołanej ustawy, według której minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego sprawuje nadzór nad działalnością uczelni. Tym samym przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego – na mocy wyraźnego wskazania w art. 36 ust. 1 cytowanej ustawy – może być dopiero rozstrzygnięcie nadzorcze ministra, a nie sama uchwała organu kolegialnego uczelni. Tym samym złożoną w tym zakresie skargę należy uznać za niedopuszczalną. (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 listopada 2011 r. o sygn. akt III SA/Lu 579/11 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ) Niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż zaskarżona opinia wyrażona w drodze uchwały Rady Wydziału [...] dotyczyła rozwiązania stosunku pracy ze skarżącym na podstawie art. 125 ustawy prawo o szkolnictwie wyższym, zgodnie z którym stosunek pracy z mianowanym nauczycielem akademickim może być rozwiązany również z innych ważnych przyczyn, po uzyskaniu opinii organu kolegialnego wskazanego w statucie uczelni. Takim organem kolegialnym wskazanym w Statucie Uniwersytetu [...] przyjętym uchwałą Senatu [...] z dnia [...] 2006 r., nr [...] jest rada wydziału (§ 113 ust. 4 Statutu w zw. z § 23 ust. 1 pkt 1 Statutu). Wydania przez radę wydziału opinii rozwiązania stosunku pracy z mianowanym nauczycielem akademickim nie może być zatem uznane za akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a., albowiem dotyczy wyłącznie stosunku cywilnoprawnego łączącego nauczyciela akademickiego z zatrudniającym go zakładem administracyjnym (publiczną szkołą wyższą), a nie uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów materialnego prawa administracyjnego. Z kolei stosownie do treści art. 136. ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym w sprawach dotyczących stosunku pracy pracowników uczelni, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Spory o roszczenia ze stosunku pracy pracownika uczelni rozpatrują sądy pracy. Zatem to do kompetencji sądu powszechnego – sądu pracy będzie ewentualnie należała ocena zgodności z prawem zaskarżonej opinii wydanej na podstawie art. 125 ustawy prawo o szkolnictwie wyższym, której uzyskanie jest warunkiem rozwiązania stosunku pracy z mianowanym nauczycielem akademickim. Mając powyższe na uwadze sąd z uwagi na niedopuszczalność skargi orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. /-/ T.Świstak