II SA/Po 1023/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2011 r. w sprawie ze skargi D. G na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia oddalić wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. /-/ Wiesława Batorowicz D. G. w skardze na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] sierpnia 2011 r. ([...]), którym organ II instancji uchylił postanowienie Starosty [...] z dnia [...] 2011 r. ([...]) o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i umarzające postępowanie organu I instancji w zakresie zawieszenia postępowania, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Na uzasadnienie wniosku podniósł, iż wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę może spowodować trudne do odwrócenia skutki, z uwagi na możliwość realizacji inwestycji. Ponadto skarżący powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2355/06 podnosząc, iż nie może zostać zakończone postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę do czasu rozstrzygnięcia przez WSA kwestii zasadności uchylenia postanowienia o zawieszeniu postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba także mieć na uwadze, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, iż postanowienia organów w kwestiach wpadkowych, do jakich między innymi zalicza się postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego, nie zaliczają się do kategorii aktów administracyjnych objętych zakresem postępowania o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Tego rodzaju postanowienie wywiera jedynie skutki procesowe, gdyż nie przyznaje stronie żadnych uprawnień, ani nie nakłada na nią żadnych obowiązków, zatem nie można mówić w tym przypadku o możności wywołania przez te postanowienie niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotą odmowy zawieszenia postępowania jest stwierdzenie, że w sprawie nie wystąpiły przeszkody prawne do przerwania toku postępowania administracyjnego i wydania decyzji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt I OZ 358/11, LEX nr 795323 oraz z dnia 14 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 1271/10, LEX nr 673862 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W doktrynie i orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (tak J.P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Komentarz, Wydanie 2., LexisNexis, Warszawa 2006 r., s.189; por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10 - orzeczenie dostępne w bazie orzeczeń pod adresem jw.). Wprawdzie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono również pogląd, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie w pełni opiera na zasadzie skargowości, zatem może być uwzględniony nie tylko wówczas, gdy strona go odpowiednio uzasadni (por. postanowienie z dnia 5 maja 2011 r. sygn. akt II OZ 370/11 - orzeczenie dostępne jw.), jednakże należy też mieć na uwadze i to, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, w konsekwencji sąd administracyjny nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dotyczy postanowienia wydanego w tzw. postępowaniu wpadkowym w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (organ odwoławczy uchylił postanowienie organu I instancji o zawieszeniu postępowania). Postanowienie to nie nadaje się do wykonania, bowiem nie nakłada na żadną ze stron postępowania praw lub obowiązków. W konsekwencji wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienie nie mogło mieć w sprawie miejsca. Ponadto strona wnioskująca nie wykazała, iżby w czasie rozstrzygania niniejszej sprawy - jak już wspomniano, wpadkowej względem postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia budowlanego - zachodziły przesłanki do udzielenia stronom i uczestnikom ochrony tymczasowej. Sama hipotetyczna możliwość uzyskania przez inwestora w tym czasie pozwolenia budowlanego, które uprawniałoby go - z chwilą uzyskania przez decyzję administracyjną przymiotu ostateczności - do rozpoczęcia robót budowlanych, nie jest jednoznaczne z zachodzeniem bezpośredniego, realnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie miałoby zachodzić po stronie skarżącego lub innych uczestników postępowania. Z kolei ewentualne podjęcie przez inwestora robót budowlanych przed rozstrzygnięciem niniejszej sprawy przez Sąd I instancji niewątpliwie byłoby podjęte na własne ryzyko inwestora. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. /-/ Wiesława Batorowicz