II SA/Po 1039/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 października 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia odrzucić skargę. /-/ Wiesława Batorowicz Skarżący, w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł od skargi na wyżej opisaną decyzję, wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 9 maja 2013 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 lipca 2013 r. sygn. akt II OZ 532/13 oddalił zażalenie M. K. na postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy. Następnie Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego w dniu 26 lipca 2013 r. (data doręczenia wezwania) do wykonania zarządzenia z dnia 7 grudnia 2012 r. w przedmiocie wpisu sądowego od skargi, tj. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 64-66). W terminie do wniesienia wymaganej opłaty skarżący ponownie wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i przyznanie pełnomocnika procesowego (k. 70). Wymagana opłata od skargi nie została uiszczona w terminie (k. 78). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Wezwanie do uiszczenia opłaty sądowej, stosownie do art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a), doręcza się stronie, która w terminie siedmiu dni obowiązana jest uiścić stosowną opłatę. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. konsekwencją nieuiszczenia wymaganego wpisu sądowego m.in. od skargi jest jej odrzucenie. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nawet dokonane w terminie zakreślonym w wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego uprzednio rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy i pozostaje bez wpływu na bieg terminu przewidzianego w ustawie. Ze skutku prawnego, jakim jest prawomocność postanowienia tutejszego Sądu z dnia 9 maja 2013 r. odmawiającego stronie prawa pomocy, w tym zwolnienia od kosztów sądowych, wynika obowiązek zapłaty przez stronę wymaganego wpisu od skargi oraz obowiązek sądu do ponownego wezwania do jego uiszczenia (por. postanowienie NSA z dnia 4 marca 2005 r., II FZ 58/05, ONSAiWSA). Ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nawet dokonane w terminie wskazanym w kolejnym wezwaniu do uiszczenia wpisu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy. Ponieważ wniosek o przyznanie prawa pomocy został w całości rozpoznany prawomocnym postanowieniem, a termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg w czasie określonym w wezwaniu z dnia 15 lipca 2013 r., kolejny wniosek w sprawie zwolnienia od kosztów nie ma wpływu na bieg terminu określonego w zarządzeniu Sądu wzywającego do wykonania pierwotnego zarządzenia w przedmiocie wpisu. Wobec tego na stronie ciążył – wynikający z prawomocnego postanowienia oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy – obowiązek uiszczenia wpisu od skargi. Po upływie wyznaczonego terminu do uiszczenia wpisu od skargi podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Takiej konsekwencji nieuiszczenia wpisu nie niweczą następcze czynności skarżącego w postaci kolejnego lub dalszych wniosków o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie SN z dnia 9 grudnia 2002 r., III RN 144/02, Wokanda 2003/11/29 i postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2011 r., I OZ 1047/11 – dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na powyższe skargę jako nieopłaconą należało odrzucić na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. Co się tyczy ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy należy wyjaśnić, że zostanie on rozpoznany po stwierdzeniu uzupełnieniu braków formalnych podania (brak formularza PPF) i ewentualnym wyjaśnieniu wątpliwości dotyczących stanu rodzinnego, majątkowego i sytuacji materialnej oraz osobistej wnioskodawcy. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji. /-/ Wiesława Batorowicz