II SA/Po 1057/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika strony skarżącej o uzupełnienie orzeczenia co do zwrotu kosztów w sprawie ze skargi L. J. o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w P. grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2012 r. o sygn. akt II SA/Po 488/12 postanawia odmówić uzupełnienia postanowienia. /-/ Wiesława Batorowicz Postanowieniem z dnia 5 lutego 2016 r. o sygn. akt II SA/Po 1057/15 Sąd odrzucił skargę L. J. o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w P. grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2012 r. o sygn. akt II SA/Po 488/12. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Sąd podniósł, że wniesienie skargi w obecnym stanie prawnym jest niedopuszczalne. Ponadto Sąd wskazał, że z uwagi na odrzucenie skargi podczas rozprawy nie zaistniały podstawy do zwrotu stronie skarżącej uiszczonego wpisu od skargi. Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uzupełnienie postanowienia z dnia 5 lutego 2016 r. co do zwrotu kosztów (całego uiszczonego wpisu) od pisma (odrzuconej skargi). W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku pełnomocnik skarżącej podniósł, że w art. 232 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") określono przesłanki, których wystąpienie obliguje sąd administracyjny do zwrotu z urzędu całego uiszczonego wpisu. Skoro zatem skarga została odrzucona WSA w Poznaniu winien był z urzędu zamieścić orzeczenie co do zwrotu wpisu, a tego nie uczynił. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej WSA w Poznaniu dokonał błędnej wykładni nowego brzmienia przepisu art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Przepis ten należy bowiem rozumieć w ten sposób, że Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od każdego pisma odrzuconego i każdego pisma cofniętego, ale jeszcze przed rozpoczęciem rozprawy. Doprecyzowanie terminu dotyczyło tylko kwestii cofnięcia pisma, a nie odrzucenia. Wobec powyższych ustaleń, jak również kierując się dążeniem do zapewnienia jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego, pełnomocnik strony skarżącej wniósł jak na wstępie i powołał sygnatury następujących orzeczeń sądów administracyjnych: II SA/Kr 1526/15, II SA/Kr 149/16, I SA/Kr 52/16, II SA/Wr 749/15, II SA/G1 2255/15, II GZ 927/15, IV SA/G1 847/15, IV SAB/G1 179/14, II SA/Op 453/15, II SA/Kr 1305/15, II SA/Go 445/15, III SA/Wa 2973/15, II SAB/Po 111/15, III SA/Wa 2661/15, II SA/Op 436/15, I SA/Kr 1369/15, III SA/Kr 982/15, I SA/Ol 495/15, II SA/Po 700/15, II SA/Wr 542/15, II SA/Wr 543/15, II SA/Wr 544/15, II SA/Wr 545/15, II SA/Wr 546/15, II SA/Wr 547/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek pełnomocnika strony skarżącej jest bezzasadny. Zgodnie z art. 157 § 1 i § 2 P.p.s.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wskazać należy, ze dodatkowym orzeczeniem, o którym mowa w powołanym przepisie jest orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania sądowego zamieszczane w wyroku. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. W świetle art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Uzupełnienie orzeczenia co do zwrotu kosztów następuje w wypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. W sprawie poddanej sądowej kontroli postanowieniem z dnia 5 lutego 2016 r. Sąd odrzucił skargę, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., wobec niedopuszczalności skargi. Podkreślenia wymaga, że skarga została odrzucona podczas rozprawy (protokół rozprawy: k. 35 akt sąd.). Następnie pełnomocnik skarżącej w ustawowym terminie złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia w zakresie orzeczenia o zwrocie wpisu sądowego. Rozpoznając przedmiotowy wniosek należy wskazać, że zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r. – Sąd z urzędu zobligowany był do zwrotu stronie całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego lub cofniętego. W wyniku nowelizacji tego przepisu, dokonanej na podstawie art. 1 pkt 62 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), zmieniono treść art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nowe brzmienie tego przepisu stanowi, że Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. W związku z powyższym stwierdzić należy, że w nowym stanie prawnym, obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., ustawodawca nie przewidział możliwości zwrotu wpisu sądowego od pisma odrzuconego, jeżeli skarga rozpoznana została na rozprawie. Zmiana brzmienia art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zredukowała dopuszczalność zwrotu wpisu od skargi jedynie do przypadku pisma odrzuconego lub cofniętego, ale do dnia rozpoczęcia rozprawy, wyłączając tym samym możliwość zwrotu wpisu, jeżeli sprawa rozpoznana została na rozprawie (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 30 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wa 447/15; publ. w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w obowiązującym stanie prawnym niedopuszczalny jest zwrot wpisu od pisma odrzuconego, jeżeli sprawa rozpoznana została na rozprawie. Brak jest zatem podstaw do uzupełnienia postanowienia co do zwrotu wpisu sądowego od skargi, co w konsekwencji skutkowało odmową uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Powołane przez pełnomocnika strony skarżącej argumenty sprowadzają się do wykazania, że znowelizowany przepis doprecyzował termin dotyczący wyłącznie kwestii cofnięcia pisma, a nie jego odrzucenia. Nie jest to jednak argument trafny. Już z prostej wykładni językowej analizowanego art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wynika, że znajdujący się w przepisie spójnik "lub" ze swej istoty należy rozumieć w ten sposób, że Sąd zwraca z urzędu stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego, ale tylko i wyłącznie w sytuacji, kiedy pismo zostało odrzucone do dnia rozpoczęcia rozprawy lub kiedy pismo zostało cofnięte do dnia rozpoczęcia rozprawy. Inne rozumienie analizowanego przepisu, prezentowane przez pełnomocnika strony skarżącej, stoi w sprzeczności z podstawowymi zasadami dekodowania (wykładni) aktów prawnych. Spójnik "lub" w sensie logicznym (matematycznym) może być stosowany tylko w jednym znaczeniu, zgodnie z którym A lub B oznacza: A, B, A+B. Jest to tak zwana alternatywa łączna, pozwalająca na połączenie dwóch zdań równorzędnych. Potwierdzeniem owych twierdzeń jest stanowisko zaprezentowane przez Profesora Z. Ziembińskiego, w podręczniku pt. "Logika praktyczna". Sąd zauważa, że orzecznictwo sądów administracyjnych, przedstawione we wniosku o uzupełnienie orzeczenia, nie jest relewantne w niniejszej sprawie. Podkreślenia wymaga, na co Sąd zwrócił uwagę już na etapie odrzucenia skargi, że skarga ta została odrzucona w wyniku przeprowadzenia rozprawy. Tymczasem, orzecznictwo zaprezentowane w piśmie pełnomocnika odnosi się do sytuacji, w których odrzucenie skargi nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, a nie na rozprawie. Z powyższych względów, działając na podstawie art. 157 § 1 i 3 w zw. z art. 16 § 2 i art. 194 § 1 pkt 5a) oraz art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ Wiesława Batorowicz