II SA/Po 106/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Szaniecka po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia P.B. i M.B. na postanowienie z dnia 7 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Po 106/13 o odrzuceniu zażalenia P.B. i M.B. na postanowienie z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Po 106/13 o odrzuceniu skargi kasacyjnej na postanowienie z dnia 21 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Po 106/13 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi P.B. na uchwałę Rady Miejskiej Ś. z dnia 29 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza Ś. postanawia: 1. odrzucić zażalenie M.B. 2. odrzucić zażalenie P.B. /-/J. Szaniecka Postanowieniem z dnia 21 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Po 106/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę P.B. na uchwałę Rady Miejskiej S. z dnia 29 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza S.. Od powyższego postanowienia, po jego doręczeniu wraz z uzasadnieniem, zarówno P.B. jak i M.B. pismem z dnia 4 kwietnia 2013 r. złożyli skargę kasacyjną, którą osobiście podpisali. Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną P.B. i M.B. wskazując, że zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego lub osoby wymienione w art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a. Skarga kasacyjna z dnia 4 kwietnia 2013 r., złożona przez P.B. i M.B. została sporządzona i podpisana – jak wynika z jej treści – przez samych skarżących. Naruszenie warunku sporządzenia skargi przez osoby kwalifikowane, o jakich mowa w art. 175 P.p.s.a. obligowało sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 178 P.p.s.a. Pismem z dnia 22 maja 2013 r. P.B. i M.B. złożyli zażalenie od postanowienia z dnia 25 kwietnia 2013 r. W zażaleniu podnieśli przede wszystkim, że nie stać ich na opłacenie adwokata i wszystkie pisma zmuszeni są przygotowywać sami. Jednocześnie zwrócili się o przyznanie prawa pomocy. Wezwaniami z dnia 27 maja 2013 . Sąd wezwał skarżących do złożenia wypełnionych formularzy PPF (wniosku o przyznanie prawa pomocy). P.B. i M.B. przesłali wypełnione formularze, a na wezwanie referendarza sądowego dodatkowo uzupełnili dane związane z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 3 lipca 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu odmówił przyznania prawa pomocy P.B. i M.B.. Następnie, na skutek sprzeciwu P.B. i M.B., wniosek o prawo pomocy rozpoznał Sąd postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2013 r., jednakże ponownie odmówił skarżącym jego przyznania. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie P.B. na powyższe orzeczenie postanowieniem z dnia 4 października 2013 r., sygn. akt I OZ 852/13. Wobec prawomocnego oddalenia wniosków skarżących o przyznanie prawa pomocy zawartych w zażaleniu, Sąd dokonał oceny dopuszczalności samego zażalenia z dnia 22 maja 2013 r. Postanowieniem z dnia 7 listopada 2013 r. Sąd uznał zażalenie P.B. i M.B. na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej za niedopuszczalne. Wskazał, że podobnie jak w przypadku skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej musi być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego albo jedną z osób, o których mowa w art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a. (zob. art. 194 § 4 P.p.s.a.). Na postanowienie z dnia 7 listopada 2013 r. P.B. i M.B. złożyli zażalenie (k. 158 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 27 listopada 2013 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wezwał skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od złożonego zażalenia na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) - w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia zażalenia (k. 162 akt sądowych). Pismem z dnia 9 grudnia 2013 r. M.B. i P.B. wystąpili o przyznanie im prawa pomocy w zakresie zwolnienia z wpisu od zażalenia. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2014 r. referendarz sądowy odmówił przyznania M.B. i P.B. prawa pomocy (k. 214 akt sądowych), a po wniesieniu przez nich sprzeciwu – rozstrzygnięcie takie wydał ponownie Sąd postanowieniem z dnia 13 lutego 2014 r. (k. 228 akt sądowych). Od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy M.B. i P.B. wnieśli zażalenie (k. 245 akt sądowych). Zażalenie P.B. zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalone, natomiast zażalenie M.B. odrzucone jako niedopuszczalne (zob. postanowienie z dnia 27 marca 2014 r., I OZ 219/14, k. 253 akt sądowych). Mając na uwadze, że P.B. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w terminie otwartym do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 7 listopada 2013 r., a prawo pomocy to ostatecznie nie zostało mu przyznane, zarządzeniem z dnia 15 kwietnia 2014 r. Przewodniczący Wydziału II polecił wezwać skarżącego ponownie do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia (k. 266 akt sądowych). Pismem z dnia 22 kwietnia 2014 r. P.B. wystąpił ponownie o przyznanie mu prawa pomocy przez zwolnienie go z obowiązku uiszczenia wpisu od zażalenia (k. 274 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenia M.B. i P.B. na postanowienie z dnia 7 listopada 2013 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej podlegają odrzuceniu. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zażalenie M.B. jest niedopuszczalne. W wydanym w niniejszej sprawie postanowieniu z dnia 27 marca 2014 r., I OZ 219/14 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że M.B. nie jest i nigdy nie była stroną w kontrolowanym postępowaniu, a pierwszą czynnością, którą podjęła, było wywiedzenie wespół ze skarżącym skargi kasacyjnej z dnia 4 kwietnia 2013 r. od postanowienia z dnia 21 lutego 2013 r. (k. 41-42 akt sądowych). Wskazał też, że z tego powodu M.B. nie jest legitymowana do wniesienia zażalenia na postanowienie z 13 lutego 2014 r., II SA/Po 106/13. Mając na uwadze ocenę statusu M.B. zaprezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, należało stwierdzić, że również zażalenie tej osoby na postanowienie z dnia 7 listopada 2013 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej jest niedopuszczalne w świetle art. 194 § 1 i art. 173 § 2, art. 178, 180 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Z kolei zażalenie P.B. podlega odrzuceniu z powodu nie uiszczenia przez niego wpisu sądowego. Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W rozpatrywanej sprawie P.B. w terminie ponownie otwartym do uiszczenia wpisu od zażalenia w wysokości 100 zł (po przeprowadzeniu postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy) należnego wpisu nie uiścił. Skierował jedynie żądanie o przyznanie mu prawa pomocy. W tym miejscu należy wyjaśnić, że wystąpienie przez skarżącego, w wyznaczonym terminie do uiszczenia wpisu, z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy nie skutkowało przerwaniem biegu terminu do opłacenia wpisu od zażalenia. Prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sadowych oznacza obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu. Od obowiązku tego nie zwalnia strony ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Należy zatem w konsekwencji uznać, że ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia na toczące się postępowanie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2012 r., II GZ 95/12 oraz z dnia 10 maja 2010 r., II FZ 115/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając to wszystko na uwadze Sąd odrzucił zażalenie P.B. na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. /-/ J. Szaniecka