II SA/Po 1069/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2016 r. wniosku S. K. i S. K. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi S. K., S. K., M.K. oraz R. K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2015 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić S. i S. K. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego. /-/ Tomasz Świstak S. K. i S. K. oraz M. K. i R. K. wnieśli wspólnie skargę na wyżej opisaną decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 28 września 2015 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tutejszego Sądu z dnia 27 listopada 2015 r. wezwano S. K. i S. K. do uiszczenia solidarnie, w terminie 7 dni, wpisu od skargi w kwocie 500 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie odrębnym wezwaniem z tej samej daty wezwano M. K. oraz R. K. do uiszczenia solidarnie, w terminie 7 dni, wpisu od skargi w kwocie 500 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. M. K. oraz R. K. uiścili wpis w zakreślonym terminie. Z kolei jak wynika z informacji udzielonej przez Oddział Finansowo-Budżetowy tut. Sądu, S. K. ani S. K. nie uiścili wpisu w zakreślonym terminie, mimo doręczenia im wezwania w dniu 4 grudnia 2015 r. Postanowieniem z 4 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę S. K. i S. K.. Postanowienie zostało doręczone S. i S. K. w dniu 11 lutego 2016 r. Pismem z dnia 17 lutego 2016 r. S. K. i S. K. wnieśli o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Wnioskodawcy podnieśli, iż w zarządzeniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego zostali pouczeni, iż uiszczenia wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia drugiego od obowiązku jego uiszczenia. Ponieważ wnieśli jednym pismem skargę wraz z M. i R K., którzy to uiścili wpis w terminie, byli przeświadczeni, że obowiązek uiszczenia wpisu został zrealizowany. Wskazali, iż nie mieli świadomości, iż występują w sprawie jako odrębnie skarżący i uiszczenie wpisu przez M. i R. K. nie zwolniło ich od tego obowiązku. Dopiero z treści postanowienia doręczonego im w dniu 12 lutego 2016 r. dowiedzieli się, iż w niniejszej sprawie w celu skutecznego wniesienia skargi powinni byli niezależnie od M. K. i R K. sami wnieść opłatę sądową. Zatem przyczyną uchybienia terminowi do uiszczenia wpisu był niezawiniony przez nich błąd co do istnienia po ich stronie obowiązku dokonania opłaty, w którym to błędzie pozostawali do dnia doręczenia im postanowienia o odrzuceniu skargi. Błąd był spowodowany niezrozumieniem treści zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu i jest on tym bardziej usprawiedliwiony, iż skarżący nie korzystają z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym jest możliwe, jeżeli strona nie dokonała czynności bez własnej winy. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast w myśl art. 87 § 2 wymienionej ustawy strona domagająca się przywrócenia terminu powinna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przyjąć należy, iż w przedmiotowej sprawie przeszkoda w uzupełnienia braków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu sądowego ustała w dniu 11 lutego 2016 r., kiedy to S. K. i S. K. dowiedzieli się z treści postanowienia z dnia 4 lutego 2016 r., iż uchybili terminowi do uiszczenia wpisu. Tym samym uznać należy wniosek o przywrócenie terminu złożony został w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i podlega rozpoznaniu. Ponadto skarżący, zgodne z art. 87 § 4 p.p.s.a., wraz z wniosek o przywrócenie terminu dokonali czynność, której dotyczy wniosek – uiścili wpis w kwocie 500,- zł. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, iż przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 87 § 2 p.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2012 r. o sygn. II OZ 102/12, z 13 stycznia 2015 r. o sygn. akt II GZ 921/14, z 20 stycznia 2015 r. o sygn. akt II GZ 896/14, z 12 lutego 2015 r. o sygn. akt I OZ 91/15 – wszystkie dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Za okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu nie można uznać niezrozumienie pouczenia sądu, którego treść nie budzi wątpliwości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I GZ 382/1 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie wnioskodawcy otrzymali adresowane tylko do nich zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego - w doręczonym im zarządzeniu jedynie S. K. oraz S. K. zostali wskazani jako osoby solidarnie zobowiązane do uiszczenia wpisu sądowego, zatem błędne odczytanie zawartego w tym zarządzeniu pouczenia świadczy o winie skarżących polegającej na nienależytej staranności i ostrożności w prowadzeniu swoich spraw. Skutki przyjęcia ryzykownej dla swoje sytuacji procesowej interpretacji treści zarządzenia obciążają wnioskodawców, zwłaszcza, że byli oni pouczeni o konsekwencji niezachowaniu terminu do uiszczenia wpisu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 86 § 1 i 87 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. /-/ Tomasz Świstak