II SA/Po 1081/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2017 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania; postanawia umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga M. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2017 r. Nr [...], którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Ś. z dnia [...] 2017 r. nr [...] Skarżąca podniosła, iż odwołanie wniosła w terminie, w dniu 13 kwietnia 2017 r. Uwzględniając skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego postanowieniem z dnia [...] 2017 r. nr [...] uchyliło w całości zaskarżone postanowienie uznając argumentację skarżącej. Z informacji udzielonej przez Samorządowego Kolegium Odwoławczego (pismo z dnia 7 grudnia 2017 r.) wynika, iż ww. postanowienie autokontrolne z dnia [...] 2017 r. nr [...] zostało doręczone skarżącej w dniu 21 listopada 2017 r. i nie zostało zaskarżona do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a") Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w przypadku, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Sytuacja taka zachodzi w przypadku skutecznego cofnięcia skargi przez skarżącego (art. 161 § 1 pkt 1) oraz w przypadku śmierci strony, kiedy przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego (art. 161 § 1 pkt 2). Omawiany przepis nie ogranicza obowiązku umorzenia postępowania tylko do wskazanych wyżej sytuacji, ale nakazuje umorzenie postępowania także wtedy, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn (art. 161 § 1 pkt 3). Do takich podstaw umorzenia postępowania sądowego należy zaliczyć sytuację, kiedy organ II instancji, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, działając na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a., uwzględnia skargę w całości i uchyla zaskarżony akt. Zgodnie z art. 54 § 3 P.p.s.a., regulującego instytucję autokontroli, organ administracji publicznej, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziesty dni od jej otrzymania. Powszechnie przyjmuje się, że celem autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania (lub braku działania) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem. Autokontrola prowadzi w związku z tym do szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżącego, a zatem służy realizacji zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 7 P.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego za utrwalony można uznać pogląd, że warunkiem zastosowania autokontroli przez organ administracji publicznej jest uwzględnienie skargi w całości, co oznacza uznanie za zasadne zarówno zawartych w niej zarzutów, podstawy prawnej, a także wniosków. O ile organ nie podziela niektórych zarzutów strony wnoszącej skargę bądź też nie zamierza uwzględnić w całości wniosków zawartych w skardze, to winien zrezygnować z wydania rozstrzygnięcia w trybie autokontroli i przekazać skargę do rozpoznania sądowi (por. np. wyroki NSA: z dnia 5 lutego 2008 r., I OSK 581/07; z dnia 20 stycznia 2011 r., II OSK 102/10; z dnia 11 maja 2011 r., II OSK 811/11 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniając skargę uchyliło w całości zaskarżone postanowienie z dnia z [...] 2017 r. podzielając stanowisko skarżącej, że odwołanie wniosła w terminie oraz informując, że zostanie ono rozpatrzone merytorycznie odrębną decyzją. Z wyjaśnień uzyskanych od organu wynika, iż skarżąca nie wniosła skargi na to rozstrzygnięcie, co ponadto potwierdza kontrola wpływów skarg do tut. Sądu. Oznacza to, że niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe, bowiem brak jest już przedmiotu zaskarżenia, a tym samym przedmiotu kontroli sądowej ( por. np. postanowienie NSA z dnia 1 czerwca 2017 r. o sygn. akt I OZ 946/17 – niepubl.) Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak