II SA/Po 1090/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] (działającego z upoważnienia Starosty Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy) z dnia [...] 2011 r., którą organ I instancji uznał z dniem 7 lipca 2011 r. L. M. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku. W podstawie prawnej decyzji organ II instancji wskazał między innymi art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 71 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). W uzasadnieniu Wojewoda wskazał na następujący stan faktyczny i przebieg postępowania. L. M. w dniu 30 czerwca 2011 r. złożył w siedzibie Powiatowego Urzędu Pracy w G. pisemny wniosek o przywrócenie ustawowego terminu rejestracji "dla osób, które opuściły areszt śledczy w wyznaczonym terminie ustawowym 30 dni od uzyskania wolności". Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. odmówił wnioskodawcy przywrócenia terminu rejestracji. W uzasadnieniu organ I instancji przywołał treść art. 58 i art. 59 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa), a także wskazał, iż ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest ustawą z zakresu prawa materialnego, stąd też niemożliwe jest zastosowanie instytucji przywrócenia terminu. Jednocześnie Powiatowy Urząd Pracy w G. poinformował wnioskodawcę, iż nie odmawia zainteresowanemu rejestracji jako osoby bezrobotnej. W związku ze złożonym wnioskiem L. M. przedstawił w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. następujące dokumenty: świadectwo pracy z dnia [...] grudnia 2008 r. potwierdzające zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy od dnia 1 października 2004 r. do dnia 25 listopada 2008 r. (stosunek pracy ustał w wyniku art. 66 Kodeksu pracy), decyzję Burmistrza G. z dnia [...] listopada 2010 r. o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej od dnia 21 września 2010 r., zaświadczenie lekarskie wystawione w dniu 11 maja 2011 r. przez Zakład Opieki Zdrowotnej przy Areszcie Śledczym w S., wystawione w dniu 12 maja 2011 r. świadectwo zwolnienia z Aresztu Śledczego w S., potwierdzające że L. M. był pozbawiony wolności w okresie od 25 sierpnia 2008 r. do 12 maja 2011 r., zaświadczenie lekarskie z dnia 5 lipca 2011 r. potwierdzające, że L. M. od dnia 16 maja 2011 r. leczy się w placówce medycznej wystawiające zaświadczenie. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Starosta [...], orzekł o uznaniu L. M. za osobę bezrobotną od dnia 7 lipca 2011 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W dniu [...] lipca 2011 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011 r., domagając się uchylenia decyzji i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. L. M. wyjaśnił powody, dla których nie zarejestrował się w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna w terminie 30 dni od opuszczenia aresztu śledczego. Uznał zaskarżoną decyzję za nieobiektywną, gdyż nie uwzględnia faktu, że bezpośrednio po "opuszczeniu przez mnie aresztu śledczego za kaucją w dniu 12.05.2011 r. (...)" kontynuował "leczenie na choroby, które były leczone przez długi okres przebywania w areszcie śledczym (...)". Wyjaśnił, że w dniu 16 maja 2011 r. w bardzo złym stanie zdrowia został dowieziony do lekarza rodzinnego, który rozpoczął leczenie; dalej w odwołaniu podniósł, że w dniach 29 czerwca 2011 r. i 30 czerwca 2011 r., kiedy się lepiej poczuł, udał się do Powiatowego Urzędu Pracy w G. w celu rejestracji jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. Organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]ego i wyjaśnił, iż w dniu 19 lipca 2011 r. odwołujący złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. oświadczenie o zapoznaniu się z dokumentacją zgromadzoną w jego sprawie, nie wnosząc żadnych uwag. Ponadto wskazał, że tego samego dnia wpłynęło do Urzędu Pracy pismo strony z dnia 18 lipca 2011 r., w którym prosił o usprawiedliwienie swojego "niestawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. (...) w dniu 29 czerwca 2011 r.(...)". Wojewoda dodał również, iż do pisma zostały załączone zaświadczenie lekarskie z dnia 30 czerwca 2011 r. oraz zaświadczenie z dnia 5 lipca 2011 r., wskazujące na fakt pozostawania przez stronę pod opieką lekarską od dnia 16 maja 2011 r. Ponadto organ wskazał, iż w aktach sprawy znajdują się zaświadczenia lekarskie (ZUS ZLA) potwierdzające, że zainteresowany był niezdolny do pracy od 8 lipca 2011 r. do 18 lipca 2011 r. oraz od 19 lipca 2011 r. do 2 sierpnia 2011 r. i epikryza, z której wynika, że zainteresowany po okresie odosobnienia ([...] sierpnia 2008 - [...] maja 2011) poddał się leczeniu w ośrodku zdrowia. W rozważaniach prawnych organ odwoławczy dokonał analizy treści przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wskazując, że ust. 3 tego przepisu określa termin, w jakim zgłosić się powinna osoba opuszczając areszt śledczy lub zakład karny, by zachować swoje uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych. Stwierdził, że L. M. nie spełnił warunków, o których mowa w tym przepisie, ponieważ nie zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w okresie 30 dni od dnia zwolnienia z aresztu śledczego, a w okresie pozbawienia wolności (od 25 sierpnia 2008 r. do 12 maja 2011 r.) nie był zatrudniony, co potwierdza świadectwo zwolnienia z Aresztu Śledczego w S. z dnia 12 maja 2011 r. Organ II instancji stwierdził, że odwołujący nie spełnił również warunków określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, bowiem był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy do 25 listopada 2008 r.; okres ten nie zawiera 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w urzędzie pracy, a wpis do ewidencji działalności gospodarczej został wykreślony z dniem 21 września 2010 r. Stąd też, w ocenie organu, nawet gdyby za ten okres zostały opłacone i potwierdzone przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia działalności od podstawy wymiaru składek wynoszącej co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, okres uprawniający do zasiłku wyniósłby łącznie 258 dni, a przywołany przepis wymaga co najmniej 365 dni. W skardze na decyzję Wojewody Wielkopolskiego L. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając, iż decyzja Wojewody oparta jest na niezgodnym z prawdą uzasadnieniu, nieznajomości realiów możliwości zatrudnienia osób przebywających w areszcie śledczym oraz dyskryminuje osoby chore, będące na zwolnieniu lekarskim i leczące się. W uzasadnieniu skarżący przedstawił okoliczności dotyczące jego stanu zdrowia w okresie przed i w czasie rejestracji w urzędzie pracy. Skarżący podniósł również, iż został sprzecznie z prawem zarejestrowany w dniu 7 lipca 2011 r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. W ocenie strony zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji są dla niego krzywdzące, bowiem skarżący swoim postępowaniem nie uchybił prawu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Ponadto podniósł, że termin 30 dni, o którym mowa w art. 71 ust. 3 powołanej ustawy, jak i termin 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2, są terminami prawa materialnego, do których nie ma zastosowania art. 58 i art. 59 kpa. Na rozprawie w dniu 20 stycznia 2012 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko i podkreślił, że po opuszczeniu aresztu jego stan zdrowia wyłączał możliwość podjęcia czynności rejestracji, co udokumentował złożonymi zaświadczeniami lekarskimi; nie można też stawiać mu zarzutu niepodjęcia pracy w okresie kiedy przebywał w areszcie śledczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że organy administracji należycie zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Materialną podstawę prawną zaskarżonej decyzji (i decyzji ją poprzedzającej) stanowi ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Definicja osoby bezrobotnej określona została w art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy poprzez wskazanie obiektywnych kryteriów, od których ustawodawca uzależnił uznanie statusu bezrobotnego. Trzeba mieć jednakże na uwadze, że uzyskanie statusu osoby bezrobotnej nie przesądza o prawie do przysługującego bezrobotnym zasiłku. Jak stanowi art. 71 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni między innymi: był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni (lit. a); opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (lit. d). Do wymaganego stażu 365 dni, od którego uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, zalicza się okresy enumeratywnie wymienione w art. 71 ust. 2 ustawy, jak np: okresy pobierania zasiłku chorobowego lub rehabilitacyjnego, okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, czy wykonywania innej pracy zarobkowej. Art. 71 ust. 3 stanowi z kolei, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym z zakładów karnych i aresztów śledczych, zarejestrowanym w okresie 30 dni od dnia zwolnienia, jeżeli suma okresów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, przypadających w okresie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności oraz wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności wynosiła co najmniej 365 dni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę przed pozbawieniem wolności oraz 50 % minimalnego wynagrodzenia za pracę w okresie pozbawienia wolności. W przypadku pozbawienia wolności w okresie pobierania zasiłku, po zwolnieniu z zakładu karnego lub aresztu śledczego przysługuje prawo do zasiłku na okres skrócony o okres pobierania zasiłku przed pozbawieniem wolności i w trakcie przerw w odbywaniu kary. Z powyższego przepisu wynika, że w stosunku do bezrobotnych zwolnionych z zakładów karnych i aresztów śledczych uzyskanie prawa do zasiłku zostało uwarunkowane nie tylko legitymowaniem się odpowiednim okresem uprawniającym do tego zasiłku - to jest sumą okresów przypadających w czasie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności oraz okresu wykonywania pracy w trakcie pozbawienia wolności, z uwzględnieniem stosownych podstaw wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, który nie może być mniejszy niż 365 dni, ale również momentem zarejestrowania w charakterze bezrobotnego, co powinno to nastąpić w ciągu 30 dni od dnia zwolnienia (por. Ustawa o promocji zatrudnienia i rynkach pracy. Komentarz. LEX 2011 r. pod red. Z. Górala, komentarz do art. 71 ustawy). W tym miejscu należy wyjaśnić, iż termin, o którym mowa w przepisie art. 71 ust. 3 o promocji zatrudnienia i rynkach pracy, tak jaki między innymi okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych, jest terminem prawa materialnego, od zachowania którego uzależnione jest nabycie prawa do świadczeń. O charakterze materialnoprawnym omawianego przepisu, określającego termin zarejestrowania się bezrobotnego po opuszczeniu zakładu karnego lub aresztu śledczego, od którego zależy zastosowanie do takiego bezrobotnego zmodyfikowanych zasad dotyczących okresu, w którym ustala się wymagany staż pracy 365 dni, decyduje treść tego przepisu. Wskazany w art. 71 ust. 3 powołanej ustawy termin 30 dni nie ma charakteru instrukcyjnego, lecz jest terminem prekluzyjnym. Prekluzyjny charakter omawianego terminu oznacza, że nie jest możliwe jego przywrócenie i to niezależnie od przyczyn, które spowodowały, iż bezrobotny nie dochował terminu. Instytucja przywrócenia uchybionego terminu zawarta w art. 58 - 60 kpa ma zastosowanie wyłącznie do terminów prawa procesowego, nie dotyczy zaś terminów prawa materialnego. Ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie zawiera też normy odsyłającej do stosowania przepisów art. 57 i art. 58 kpa. Podobne stanowisko co do charakteru i nieprzywracalności innego terminu określonego w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (terminu z art. 150a ust. 5 na zgłoszenie wniosku o przyznanie zasiłku przedemerytalnego) zajęły Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 września 2007 r. sygn. akt I OSK 602/07, LEX nr 443885 i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 3 października 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1114/06, LEX nr 284487 (orzeczenia dostępne w centralnej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu stwierdzić należy, iż skoro do terminu wskazanego w art. 71 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, to obliczenia takiego terminu dokonuje się nie na podstawie art. 57 kpa, lecz w oparciu o przepisy Kodeksu cywilnego regulujące zasady obliczania terminów prawa materialnego, stosownie do treści art. 110 tego Kodeksu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2005 r. sygn. akt I OSK 389/05 - dostępny w centralnej bazie orzeczeń pod adresem jw.). Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że okres, o którym mowa w art. 71 ust. 3 powołanej ustawy, to jest 30 dni od dnia zwolnienia bezrobotnego zwolnionego z zakładu karnego lub aresztu śledczego na zarejestrowanie w urzędzie pracy, powinien być liczony zgodnie z art. 110 i art. 111 Kodeksu cywilnego. W konsekwencji termin 30 dni, jako oznaczony w dniach, kończy się z upływem ostatniego dnia (art. 111 § 1), przy czyn nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym nastąpiło zdarzenie, które jest początkiem terminu oznaczonego w dniach (art. 111 § 2). Tylko zarejestrowanie bezrobotnego w tym terminie, liczonym od dnia zwolnienia z zakładu karnego lub aresztu śledczego, pozwoliłoby zastosować zmodyfikowany sposób obliczenia stażu pracy lub okresu opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, w okresach, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, przypadających w czasie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności oraz wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności. Zarejestrowanie się przez bezrobotnego, uprzednio pozbawionego wolności, we właściwym urzędzie pracy po upływie 30 dni od dnia zwolnienia z zakładu karnego (aresztu śledczego), powoduje, iż nie może znaleźć do takiego bezrobotnego sposób ustalania stażu pracy, o którym mowa w art. 71 ust. 3 powołanej ustawy, a w to miejsce znajduje zastosowanie reguła ogólna z art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 omawianej ustawy. Przyznanie prawa do zasiłku omawianej kategorii bezrobotnym zależy od tego czy suma tych okresów wynosiła co najmniej 365 dni. Dodać należy, iż przepis art. 71 ust. 3 omawianej ustawy stanowi rodzaj wsparcia postpenitencjarnego dla osób pozbawionych wolności po zwolnieniu z zakładu karnego lub aresztu śledczego. Zasady ustalania 365 dni stażu pracy (ubezpieczeniowego) w stosunku do ogólnej regulacji z art. 71 ust. 1 pkt 2 są istotnie zmienione, gdyż dotyczą okresu rozliczeniowego 18 miesięcy, liczonego wstecz nie od dnia rejestracji bezrobotnego, lecz od dnia osadzenia w zakładzie karnym lub areszcie śledczym. Co więcej, art. 71 ust. 3 powołanej ustawy pozwala na ustalenie minimalnego stażu pracy (ubezpieczeniowego) w łącznym dłuższym okresie niż 18 miesięcy, bowiem poza 18 miesiącami przypadającymi przed osadzeniem przy ustalaniu łącznego stażu pracy (co najmniej 365 dni) uwzględnieniu podlega również okres wykonywania pracy w czasie osadzenia. Skorzystanie z tego rodzaju dobrodziejstwa ustawowego jest uzależnione od jednego podstawowego warunku, a mianowicie dotyczy tylko takiego bezrobotnego, który został zarejestrowany w terminie 30 dni od dnia zwolnienia z zakładu karnego (aresztu śledczego). Przenosząc wcześniej poczynione rozważania prawne na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż organy administracyjne trafnie uznały, że nie można w stosunku do skarżącego zastosować art. 71 ust. 3 powołanej ustawy. Ze znajdującego się aktach sprawy świadectwa zwolnienia z dnia 12 maja 2011 r. wynika, że skarżący opuścił Areszt Śledczy w S. właśnie w tym dniu. Rejestracja bezrobotnego nastąpiła zaś w dniu 7 lipca 2011 r. Okoliczności te nie są kwestionowane przez strony postępowania. Termin 30 dni, o którym mowa w art. 71 ust. 3 powołanej ustawy, liczony od dnia zwolnienia skarżącego z aresztu śledczego, upływał w dniu 11 czerwca 2011 r. (w sobotę). Nawet gdyby przyjąć za Sądem Najwyższym (wyrok z dnia 27 marca 2002 r. sygn. akt III RN 168/01, OSNP 2002/20/478, LEX nr 55404), iż opóźnienia w zarejestrowaniu się w charakterze bezrobotnego, spowodowanego dniami ustawowo wolnymi od pracy, nie należy brać pod uwagę przy ocenie spełnienia warunku zatrudnienia przez okres co najmniej 365 dni w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania (orzeczenie dotyczy art. 23 ust. 1 pkt 2a poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu), to ostatnim dniem rejestracji uprawniającej do zastosowania art. 71 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, byłby 13 czerwca 2011 r. Stąd też do sytuacji skarżącego, jako osoby bezrobotnej zarejestrowanej po upływie okresu 30 dni od dnia zwolnienia z zakładu karnego (aresztu śledczego), nie mógł znaleźć zastosowania art. 71 ust. 3 tej ustawy. Żadne okoliczności osobiste, nawet gdyby obiektywnie były niezależne od woli skarżącego (niezawinione), nie mogły uzasadniać objęcia strony dyspozycją przepisu art. 71 ust. 3 powołanej ustawy, skoro po zwolnieniu z aresztu śledczego nie dochował on materialnego terminu prekluzyjnego do zarejestrowania się jako osoba bezrobotna. Ograny administracji obowiązane są działać na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa (art. 6 i 7 kpa), zatem uwzględnienie słusznego interesu obywatela, a tego w istocie domaga się skarżący, nie mogło prowadzić do wyjścia poza granice obowiązującego prawa. Stosowanie przez organy przepisów dotyczących rejestracji bezrobotnych i prawa do zasiłku nie jest też oparte na zasadzie uznania administracyjnego. Wobec tego w kontrolowanej sprawie administracyjnej zastosowanie znalazł przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy, zatem należało zbadać, czy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji bezrobotny legitymuje się wymaganym stażem pracy (ubezpieczeniowym). Stan faktyczny sprawy jednoznacznie wskazuje, iż skarżący nie spełnia takiego warunku. W czasie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji (7 lipca 2011 r.) skarżący nie był zatrudniony i nie osiągał wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę (art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a), wprawdzie wykazał fakt zatrudnienia do 25 listopada 2008 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, jednak okres ten nie zawiera się w 18 miesiącach poprzedzających dzień rejestracji bezrobotnego. Z kolei jako osoba pozbawiona wolności (osadzona) w okresie od 25 sierpnia 2008 r. do 12 maja 2011 r. w ogóle nie pracował zarobkowo w warunkach izolacyjnych. Nie uzyskał też stażu ubezpieczeniowego (wymaganego okresu opłacania składek na ubezpieczenia społeczne) z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący został bowiem wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej z dniem 21 września 2010 r., poza tym w okresie osadzenia niewątpliwie działalności tej nie prowadził. Trafnie zatem organ II instancji okoliczność tę uznał za pozostającą bez wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż nawet gdyby za okres prowadzenia działalności gospodarczej zostały opłacone składki na ubezpieczenia społeczne w wymaganej przez ustawę wysokości, to okres ten wynosiłby łącznie tylko 258 dni. Reasumując wszystko powyższe stwierdzić należy, iż skarżący nie spełnia przesłanek do uzyskania prawa do zasiłku na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, a regulacja z art. 71 ust. 3 tej ustawy nie mogła znaleźć do jego sytuacji zastosowania. Wobec tego zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewody nie narusza prawa. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.