II SA/Po 1092/12

Dnia 19 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Maria Kwiecińska Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2012 r. znak [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W dniu 1 lutego 2012 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P. wpłynął wniosek A. G. o udzielenie pomocy finansowej na uregulowanie czynszu za miesiąc styczeń 2012 r. w kwocie 714,20 zł i opłacenie zadłużenia czynszowego za okres od stycznia 2011 r. do lutego 2012 r. w łącznej kwocie 2902,76 zł. Po przeprowadzeniu w dniu 9 lutego 2012 r. aktualizacji wywiadu środowiskowego, decyzją z dnia [...] 2012 r. (nr [...]) Prezydent Miasta P. odmówił udzielania wnioskodawcy pomocy finansowej na opłacenie bieżącego czynszu oraz opłacenie zaległości czynszowych. Powyższe rozstrzygnięcie zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] 2012 r. (nr [...]). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] 2012 r., nr [...] Prezydent Miasta P. ponownie odmówił A. G. przyznania pomocy finansowej na uregulowanie czynszu za miesiąc styczeń 2012 r. w kwocie 714,20 zł i opłacenie zadłużenia czynszowego za okres od stycznia 2011 r. do lutego 2012 r. w łącznej kwocie 2902,76 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż w wyniku zaktualizowanego wywodu środowiskowego ustalono, iż A. G. zamieszkuje sam i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jego dochód w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o pomoc finansową wynosił 498,72 zł i o 21,72 zł przekracza kryterium dochodowe określone w art. z art. 8 ust. 1 pkt. 1 ustawy o pomocy społecznej. Z tego względu brak jest brak jest podstaw do przyznania pomocy w postaci zasiłku celowego z art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Organ stwierdził, iż w tej sytuacji rozważenia wymaga czy istnieje możliwość przyznania pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego zgodnie z art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Prezydent Miasta P. wskazał, iż decyzją [...] z dnia [...] 2012 r., przyznał wnioskodawcy pomoc finansową w formie specjalnego zasiłku celowego na opłacenie rachunku za energię elektryczną w kwocie 477 zł. Jest to maksymalna kwota specjalnego zasiłku celowego jaki może wnioskodawca otrzymać. Brak zatem możliwości przyznania A. G. pomocy na opłacenie bieżącego czynszu i zaległości czynszowych. Dalej organ wskazał, iż decyzją z dnia [...] 2011 r., nr [...] przyznano stronie zasiłek celowy na żywność po 300 zł miesięcznie w okresie od stycznia do marca 2012 r. oraz decyzją z tego samego dnia o nr [...] przyznano jej specjalny zasiłek celowy w wysokości 477 zł z przeznaczeniem na czynsz w kwocie 108,09 zł (płatny na konto administratora) i na energię elektryczną w kwocie 368,91 zł (płatny na konto "A"). Prezydent Miasta stwierdził, iż w miesiącu lutym 2012 r. A. G. dysponował zatem kwotą 798,72 zł (renta inwalidzka z ZUS i zasiłek celowy na żywność), a mimo to nie wpłacił żadnej choćby minimalnej sumy na konto administratora tytułem czynszu za zajmowane mieszkanie. Organ zaznaczył, iż w 2011 r. przyznał A. G. pomoc na opłacenie czynszu w formie specjalnych zasiłków celowych w łącznej kwocie 3451,21 zł. Jednakże organ pomocy społecznej nie może przejąć na siebie całkowicie obowiązku utrzymywania wnioskodawcy i ponoszenia jego zobowiązań. Zaznaczono, iż wnioskodawca powinien we własnym zakresie poszukiwać innego mieszkania o mniejszym metrażu i czynszu. Ponadto może złożyć dokumenty w Miejskim Zespole Orzekania o Niepełnosprawności w celu uzyskania orzeczenia, które umożliwi ubieganie się o specjalny dodatek mieszkaniowy. Praktycznie każdy miesiąc zamieszkiwania przez niego w lokalu o powierzchni 83 m2, znacznie pogłębia wysokość zadłużenia czynszowego. Dalej organ pouczył stronę o czynnościach jakie może podjąć aby uzyskać mieszkanie spełniające warunki do przyznania dodatku mieszkaniowego. Zaznaczono również, iż A. G. w dniu 8 sierpnia 2012 r. odmówił podpisania zasad współdziałania, w których jako osoba korzystająca z pomocy społecznej miał zobowiązać się do następujących działań mających na celu rozwiązanie trudnej sytuacji życiowej: - złożenie wniosku do Poznańskiego Centrum Świadczeń o przyznanie specjalnego dodatku mieszkaniowego; - złożenie wniosku do administratora budynku o wynajem mniejszego mieszkania; - złożenie wniosku do Miejskiego Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności o ustalenie stopnia niepełnosprawności do celów mieszkaniowych. Na zakończenie organ wyjaśnił, iż spełnienie oczekiwań strony co do wnioskowanych potrzeb byłoby faktycznie przeniesieniem ciężaru utrzymania wnioskodawcy na ośrodek pomocy społecznej. Pomoc społeczna jest instytucją przeznaczoną do działania doraźnego, a nie do stałego, comiesięcznego wspierania jednej osoby wymagającej pomocy. W odwołaniu od powyższej decyzji A. G. podniósł, iż organ I instancji gra na czas, a on sam jest dręczony przez pracowników opieki społecznej, którzy w decyzjach piszą nieprawdę. Decyzją z dnia [...] 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów ustawy o pomocy społecznej, a w konsekwencji, że w przedmiotowej sprawie zachodzą podstawy do przyznania zainteresowanemu wnioskowanej pomocy. Organ I instancji wszechstronnie rozważył sytuację A. G., a wydanej przez niego decyzji nie można postawić zarzutu dowolności w zakresie ustaleń faktycznych. Według Kolegium Prezydent Miasta P. zasadnie odmówił przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na podstawie art. 39 ustawy o pomocy społecznej, gdyż nie zostały spełnione przesłanki przyznania tego świadczenia – dochód A. G. przekracza kryterium dochodowe określone w art. 8 ustawy. Organ odwoławczy stwierdził także, iż organ I instancji prawidłowo rozważył czy istnieją przesłanki przyznania stronie zasiłku celowego specjalnego określonego w art. 41 ustawy o pomocy społecznej. Kolegium zauważył, że A. G., mimo uzyskiwania stałego dochodu, ma trudności z regulowaniem rachunków oraz ponoszeniem kosztów bieżącego utrzymania. Z tego względu w roku 2011 została mu przyznana pomoc m.in. na opłacenie czynszu w łącznej wysokości 3.451,21 zł, a także pomoc na zakup żywności oraz opłacanie rachunków za media. Przedmiotowa sprawa dotyczy wniosku o pomoc finansową na opłacenie zaległości czynszowych jakie powstały od stycznia 2011 r. do lutego 2012 r. Organ odwoławczy wskazał, iż w okresie od stycznia do grudnia 2011 r. skarżący otrzymywał zasiłki celowe na opłacenie czynszu, w maksymalnej wysokości, tj. 477 zł, a zaległości w opłatach powstały wyłącznie z jego winy, gdyż nie dokonywał dopłat do czynszu, do czego był zobowiązany. Wprawdzie A. G. otrzymuje niewielkie świadczenia rentowe, jednakże przy uwzględnieniu rozmiaru przyznawanej mu systematycznie pomocy uiszczanie dopłat w tej wysokości mieściło się w jego możliwościach finansowych. Kolegium zaznaczyło, że równocześnie z pomocą na opłacenie czynszu A. G. otrzymywał pomoc także na inne cele (opłaty za rachunki, zakup żywności) co znacząco odciążało jego budżet domowy. Co więcej ma on możliwość polepszenia swojej sytuacji finansowej, przy wykorzystaniu własnych możliwości. Organ I instancji bardzo szczegółowo poinstruował go o tym jakie działania winien podjąć aby uzyskać dodatek mieszkaniowy (czy specjalny dodatek mieszkaniowy) oraz zmniejszyć wysokość zadłużenia i bieżących opłat. W skardze na powyższą decyzję A. G. podniósł, iż w 2010 r. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P. – filia G. podjął decyzję, iż czynsz i opłaty za elektryczną miał za A. G. opłacać organ pomocy społecznej. Natomiast skarżący miał z własnych środków ponosić opłaty za gaz, telefon, środki czystości, leki, odzież. Skarżący podniósł, iż jest niezdolny do pracy zarobkowej. Podniósł, iż organom chodzi chyba jedynie o pozbawienie go dachu nad głową, a on musi gdzieś mieszkać. Obecny na rozprawie w dniu 19 lutego 2012 r. skarżący podniósł, iż twierdzenia organów oparte są na kłamstwach albowiem podejmuje działania mające na celu zamianę lokalu, zwrócił się z tym do administratora, jednakże administrator na jego podanie nie odpowiedział. Zadłużenie cały czas narasta, a on nie jest w stanie go uiścić ze względu na niewielką rentę. Podał także, że wystąpił o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Na potwierdzenie powyższych okoliczności skarżący przedstawił dokumenty. Wyjaśnił także, że na leki wydaje 300 zł miesięcznie, a z renty w wysokości 530 zł nie jest w stanie ponieść wszystkich kosztów. Podał nadto, iż płaci za gaz, wodę i ścieki żeby nie odcięto mu mediów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż zostały w niej podniesione. Tytułem wstępu do dalszych rozważań wyjaśnić należy, iż stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a." ), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Dokonując kontroli legalności podjętych przez organ administracji rozstrzygnięć, sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (t.j Dz.U.2009.175.1362 ze zm.). Jak słusznie zauważyły organy pomocy, której skarżący domagał się w swoim wniosku z dnia 1 lutego 2012 r. mogła być udzielona w formie świadczeń pieniężnych o których mowa w art. 39 i następne ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Zauważyć należy, iż zasiłek celowy jest świadczeniem pieniężnym (art. 36 pkt 1 lit c. ustawy o pomocy społecznej) zależnym od spełnienia kryterium dochodowego określonego przez ustawodawcę w art. 8 ust. 1 powoływanej ustawy. Dlatego też organy rozpatrując wnioski skarżącego ustalały jego sytuację dochodową i badały czy spełnia kryterium dochodowe. Ustawodawca w art. 41 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej przewidział, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe, może być przyznany specjalny zasiłek celowy, w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Tym miejscu zaznaczyć należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że szczególne przypadki, o których mowa w art. 41 ustawy o pomocy społecznej muszą być wyraziste i odbiegające od sytuacji osób kwalifikujących się do otrzymania pomocy przy spełnianiu kryterium dochodowego z art. 8 ust. 1 (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 listopada 2009 r., IV SA/Po 470/09, Lex nr 589416). Szczególne przypadki, o jakich mowa w art. 41, muszą być tak wyraziste i odbiegające od sytuacji osób spełniających kryterium dochodowe, że uzasadniają przyznanie tej szczególnej pomocy, co w konsekwencji prowadzi do zrównania sytuacji osób osiągających dochody przekraczające przyjęty przez ustawodawcę próg dochodowy z sytuacją osób, które takich dochodów nie uzyskują (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 kwietnia 2008 r., IV SA/GL 155/07, Lex nr 509368). O tym zaś, czy mamy do czynienia ze "szczególnie uzasadnionym przypadkiem" każdorazowo rozstrzyga organ orzekający w sprawie, po rozważeniu wszystkich istotnych okoliczności, w oparciu o wszechstronnie zebrany materiał dowodowy (wyrok NSA z dnia 4 listopada 2008 r., I OSK 1910/07, Lex nr 569575). Co jest istotne, ustawodawca w treści powołanych przepisów art. 39 i 41 ustawy o pomocy społecznej używa sformułowania, iż omawiane świadczenie "może być przyznane". Oznacza, to, że rozstrzygnięcie w sprawie przyznania zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego wydawane jest w ramach tak zwanego uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne, choć jest uprawnieniem organu administracyjnego do wyboru rozstrzygnięcia sprawy, to nie pozwala mu jednak na dowolność w załatwieniu sprawy. Orzekając w przedmiocie przyznania specjalnego zasiłku celowego, organ ma obowiązek wziąć pod uwagę wskazówki, co do zasad udzielania pomocy społecznej osobom potrzebującym, pamiętając nie tylko o tym, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 ustawy), ale i o tym, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy). Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. Reasumując stwierdzić należy, iż kontrola decyzji uznaniowej dokonywana przez Sąd ogranicza się do zbadania zgodności z prawem tej decyzji. Kontrola ta ma ustalić, czy dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy wydawaniu decyzji nie przekroczył granic uznania i czy właściwie uzasadnił rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta P. wydana zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to polegało na niewyczerpującym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności i przesłanek, którymi kierowały się organy wydając rozstrzygnięcie. Należy bowiem zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powyższa zasada prawdy obiektywnej w postępowaniu administracyjnym sprecyzowana została m.in. w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy a następnie, w wydanym rozstrzygnięciu winien wskazać wszystkie fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej – art. 107 § 3 k.p.a. Rozpatrując niniejszą skargę Sądu zauważył, iż organy obu instancji odmawiając A. G. przyznania pomocy na opłacenie zaległego czynszu za okres od stycznia 2011 r. do lutego 2012 r. w kwocie 2902,76 zł, w żaden sposób nie odniosły się do okoliczności, iż już wcześniej wydawały decyzje, którymi odmawiały temu skarżącemu przyznania pomocy finansowej na opłacenie zaległości czynszowych za niektóre miesiące między styczniem 2011 r., a lutym 2012 r. Sądowi wiadomym jest z urzędu, iż nieprawomocnym wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2012 r. o sygn. akt II SA/Po 186/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2011 r., którą organ ten odmówił A. G. przyznania pomocy finansowej na opłacenie czynszu w miesiącu lipcu 2011 r. oraz opłacenie zaległości czynszowych w kwocie 370,33 zł za miesiące od stycznia 2011 do czerwca 2011 r. Ponadto zauważyć należy, iż z innego wyroku tut. Sądu z dnia 26 czerwca 2012 r. o sygn. akt II SA/Po 166/12 wynika, że decyzją z dnia [...] 2011 r. Prezydent Miasta P. odmówił A. G. przyznania pomocy finansowej na uregulowanie zaległości czynszowych za styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2011 r. w łącznej kwocie 350,84 zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy (decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2011 r.), a następnie uchylona (wraz z decyzją II instancji) wyrokiem Sądu z dnia 26 czerwca 2012 r. Wyrok powyższy uprawomocnił się, przy czym w aktach sprawy brak informacji o dalszym biegu postępowania administracyjnego w tej sprawie. Z powyższego wynika, iż organy obu instancji nim rozpoznały wniosek skarżącego z dnia 1 lutego 2012 r. już kilkukrotnie rozpatrywały wnioski A. G. o przyznanie pomocy finansowej na spłatę zaległości czynszowych za okres od stycznia do czerwca 2011 r. (decyzje Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2011 r. nr [...] oraz z dnia [...] 2011 r. o nr [...] ). Prowadzi to do wniosku, iż zaskarżonymi w niniejszym postępowaniu decyzjami organy obu instancji rozstrzygały przynajmniej częściowo w zakresie, który najprawdopodobniej był już przedmiotem rozstrzygnięcia organów innymi decyzjami. Co prawda Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. II SA/Po 166/12 uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z dnia 9 grudnia 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2012 r., a zatem decyzje te zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, lecz z zaskarżonej decyzji z dnia [...] 2012 r. ani poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 27 sierpnia 2012 r. nie wynika, aby przedmiotem tych rozstrzygnięć był również wniosek A. G. z dnia 1 lipca 2011 r. po rozpoznaniu którego wydano decyzje uchylone przez Sąd wyrokiem z dnia 26 czerwca 2012 r. Prowadzi to do konkluzji, iż organy administracji rozpatrując przedmiotową sprawę nie zbadały wszystkich okoliczności mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, a przynajmniej w żaden sposób nie odniosły się w uzasadnieniach do faktu, iż żądanie skarżącego wyrażone w wniosku z dnia 1 lutego 2012 r. było już częściowo przedmiotem wcześniejszych rozstrzygnięć tych organów. Podkreślić należy, iż wydanie decyzji w sprawie, która została już poprzednio rozstrzygnięta inną ostateczną decyzją stanowi jedną z przesłanek jej nieważności – art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2011 r. (nr [...] ), którą utrzymano w mocy decyzję Prezydent Miasta P. z dnia [...] 2011 r., a skarga kasacyjna od tego wyroku nie została do tej pory rozpoznana. Ponownie rozpatrując sprawę organy winny dokonać dogłębnej analizy dostępnego im materiału dowodowego oraz wydanych przez te organy rozstrzygnięć w celu dokładnego ustalenia w jakim zakresie wniosek A. G. z dnia 1 lutego 2012 r. zawiera żądania, które były już przedmiotem wydanych już wcześniej przez te organy rozstrzygnięć. Powyższe ustalenia winny zmierzać do wykluczenia możliwości wydania przez organ rozstrzygnięcia obarczonego wadą nieważności wyrażoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Przy rozpoznawaniu sprawy organ winien także uwzględnić okoliczności podniesione i udokumentowane przez skarżącego na rozprawie, w tym w szczególności okoliczność, iż pomimo werbalnego deklarowania braku zamiaru współpracy z organami opieki społecznej, w praktyce realizuje on kierowane do niego zalecenia ("zasady współdziałania") podejmując próby zmiany zajmowanego lokalu na mniejszy i uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności. Pamiętać przy tym należy, że zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, to jest skutkom trudnych sytuacji życiowych, których beneficjenci pomocy społecznej nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 3 ust.1). Oznacza to, że podejmując decyzję w przedmiocie przyznania zasiłku celowego (specjalnego zasiłku celowego) organ powinien uwzględnić wszystkie okoliczności sprawy. W tej sytuacji Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a - pkt I sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o niewykonalności zaskarżonej decyzji oparto o art. 152 p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku).