II SA/Po 1097/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant St. sekretarz sąd. Katarzyna Fornalik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia ... 2014r. Nr ... w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty T. z dnia ... 2014r. nr ... znak ..., II. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącej kwotę ... zł (... złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Sygn. akt II SA/Po 109... Uzasadnienie Wnioskiem z dnia 1 kwietnia 2014 r. U. i M. K. zwrócili się do Starosty T. o pozwolenie na rozbiórkę komórek gospodarczych położonych w T. przy Pl. S. na działkach o nr ewid. ... i .... W wyniku przeprowadzonego postępowania Starosta T. decyzją nr ... znak: ... z dnia ... 2014 r., wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbiórkę dla U. i M. K. budynku gospodarczego położonego przy Pl. S. ..., na działkach nr ... i ..., obręb A miasta T.. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje działki nr ... obręb A miasta T.. Następnie wskazał, że U. i M. K. składając wniosek w niniejszej sprawie dołączyli 4 egzemplarze projektu rozbiórki oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Następnie, na wezwanie organu, inwestorzy przedłożyli uzgodnienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. (Delegatura w K.). Starosta wyjaśnił, że stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego do pozwolenia na rozbiórkę należy załączyć m.in. zgodę właściciela obiektu. Jak ustalono objęty wnioskiem obiekt usytuowany jest w części na działce stanowiącej ich własność (nr ...), a w części na działce stanowiącej współwłasność właścicieli lokali mieszkalnych, znajdujących się w budynku mieszkalnym usytuowanym na działce nr .... Dlatego wymagane było wyrażenie zgody przez tychże współwłaścicieli. Organ ustalił, że zgoda taka została wyrażona uchwałą Nr ... z dnia ... 2012 r. Zaznaczono przy tym, że wobec tego, że współwłaściciele lokali stanowią tzw. dużą wspólnotę wyrażenie zgody na dokonanie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu nastąpiło większością głosów (stosownie do art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali) liczoną według udziałów. Zgodę na rozbiórkę wyraziła też Gmina Miejska T., która posiada udziały w nieruchomości nr .... Starosta wskazał, że z jego ustaleń wynika, iż postępowanie sądowe o zasiedzenie, na które wskazywała w trakcie postępowania S. M., w istocie zostało prawomocnie umorzone w dniu 14 stycznia 2014 r., co wyłączyło w zasadzie konieczność zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ uwzględnił też wyjaśnienia Burmistrza T., iż S. M. sprzedane zostało pomieszczenie nr ..., nie zaś nr .... Odwołania od powyższej decyzji wniosły A. R. i S. M., A. R. podniosła, iż wyraziła zgodę na przedmiotową rozbiórkę, jednakże pod warunkiem, że inwestorzy zabezpieczą teren jej działki poprzez postawienie w granicy płotu, w zamian za istniejący mur, który ma ulec rozbiórce. W sytuacji zaś, gdy warunek ten nie został uwzględniony odwołująca wskazała, że nie zgadza się na rozbiórkę. Z kolei S. M. zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 33 ust. 4 pkt 1 i art. 35 Prawa budowlanego poprzez wyrażenie zgody na rozbiórkę bez uzyskania zgody współwłaścicielki części nieruchomości wraz z budynkiem o pow. 36,20 m2, przeznaczonym w zaskarżonej decyzji do rozbiórki oraz brak poczynienia ustaleń w tym zakresie. Ponadto zarzuciła Staroście naruszenie przepisów postępowania – art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w zakresie prawa własności przedmiotowej działki, art. 8 w zw. z art. 10 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie istotnych dla sprawy faktów oraz wydanie decyzji bez zapoznania się ze stanowiskiem odwołującej, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Odwołująca wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w celu wytyczenia obszaru zakupionej przez nią nieruchomości wraz z zabudowaniami oraz dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym w T. o sygn. akt .... S. M. podniosła, iż inwestorzy powinni byli przedstawić jej zgodę na rozbiórkę, albowiem zgoda współwłaścicieli jest niewystarczająca ze względu na fakt, że odwołująca na mocy aktu notarialnego rep. ...w dniu 22 listopada 2013 r. nabyła znajdujący się na działce nr ... lokal mieszkalny nr ... o pow. użytkowej ... m2 oraz garaż nr ... o pow. użytkowej ... m2, czyli łącznie ... m2. Powierzchnia garażu obejmuje garaż i przynależący do niego budynek gospodarczy (drwalik). Tym samym to odwołująca jest właścicielką nieruchomości, nie zaś wspólnota mieszkaniowa i to jej zgoda była wymagana. Odwołująca wyjaśniła, że sprawa zasiedzenia tej nieruchomości została umorzona albowiem na mocy porozumienia z Burmistrzem T. uzgodniono, że odwołująca zakupi wraz z odrębną własnością lokal nr ... oraz garaż o pow. 39,40 m2, a więc z pomieszczeniem drwalika. Tymczasem stanowisko to zostało – zdaniem odwołującej – zlekceważone przez organ I instancji. Starosta nie podjął żadnych rozważań w tym zakresie, ograniczając się do wskazania, że umorzeniu legło postępowanie o zasiedzenie. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia ... 2014 r. nr ... utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia na wstępie organ odwoławczy przytoczył treść art. 32 ust. 1 i art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego, by wskazać, że wnioskodawca dołączył projekt budowlany przedmiotowej rozbiórki obiektu, w aktach znalazła się zgoda właścicieli budynku na dokonanie rozbiórki (uchwała wspólnoty i oświadczenie Burmistrza T. oraz zgoda U. i M. K.). Ponadto Wojewoda wyjaśnił, że uzyskano pozwolenie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na tę rozbiórkę. Oznacza to, zdaniem Wojewody, że inwestor przedłożył wymagane dokumenty. Odnosząc się do odwołania A. R. organ II instancji wskazał, że, aby uzyskać pozwolenie na rozbiórkę obiektu inwestor nie musi posiadać zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości, nawet gdy dany obiekt przeznaczony do rozbiórki znajduje się w granicy działek. Wymagana jest jedynie zgoda właściciela obiektu. Tym samym kwestia dotycząca ogrodzenia, płotu pomiędzy działkami należy do uzgodnień pomiędzy właścicielami sąsiednich nieruchomości i nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Z kolei wejście na teren sąsiedniej nieruchomości w celu wykonania robót budowlanych określa art. 47 ust. 1-3 Prawa budowlanego. Ustosunkowując się zaś do odwołania S. M. Wojewoda stwierdził, że zgodnie z księgą wieczystą oraz załączonym aktem notarialnym odwołująca włada lokalem nr ... przy Pl. S. ... w T., do którego przypisany jest garaż oznaczony nr .... Wniosek o pozwolenie na rozbiórkę nie obejmuje zaś garażu nr ..., w konsekwencji czego nie jest wymagana zgoda S. M.. Wojewoda wyjaśnił, że akt notarialny z ... 2013 r., porozumienie z ... 2013 r., protokół rokowań z 8 listopada 2013 r., księga wieczysta nr ... i nr ...wskazują, że mowa jest o przynależności garażu nr ..., nie wynika zaś by S. M. była właścicielem pomieszczenia gospodarczego nr ..., który ma zostać rozebrany zgodnie decyzją Starosty T.. Zdaniem organu II instancji odwołująca nie przedstawiła dokumentów stwierdzających, że posiada tytuł prawny do tej części obiektu. Fakt zaś, że pomieszczenie gospodarcze nr ... nie było przedmiotem sprzedaży pomiędzy S. M. a Gminą Miejską T. został potwierdzony w piśmie Burmistrza T. z 30 czerwca 2014 r. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie były zaś władne do badania zgodności przebiegu wytyczonych granic nieruchomości. Ponadto Wojewoda wskazał, że decyzja Starosty T. posiada uzasadnienie prawne i faktyczne, a brak odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołujących nie mógł mieć istotnego wpływu dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem organu odwoławczego dokumentacja w sprawie została zebrana w sposób wyczerpujący, a materiał dowodowy rozpatrzono całościowo, mając na uwadze interes społeczny oraz słuszny interes obywateli. Wnioskodawca spełnił wszystkie wymagania nałożone przepisami prawa, zatem uprawnione było wydanie pozwolenia na rozbiórkę. S. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego, podnosząc zarzuty tożsame z przedstawionymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Nadto wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2014 r. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy pozwolenia na rozbiórkę oznaczonej nr ... części budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr ... położonej przy Pl. H. S. w T.. Pismem z dnia skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z decyzji Burmistrza T. z dnia ... 2014 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości, w tym budynku będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OZ 258/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie M. K. na postanowienie Sądu z dnia 28 listopada 2014 r. Na rozprawie przed Sądem w dniu 18 czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżącej cofnął wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego zaznaczając, że dowód ten powinien być przeprowadzony w toku postępowania administracyjnego. Ponadto wyjaśnił, że zostały przeprowadzone prace rozbiórkowe i z budynku nr ... zostały fundamenty oraz części tego budynku. Uczestnik postępowania M. K. wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że wraz z żoną nabyli działkę nr ..., a budynek nr ..., który jest przedmiotem sporu stał w części na tej działce. Wskazał, że skarżąca nigdy nie była właścicielką tego budynku i podkreślił, że ustalenia organu I instancji były prawidłowe, iż wspólnota mieszkaniowa wyraziła zgodę na rozbiórkę znajdujących się na działce nr ... szpecących posesję budynków gospodarczych i pod takim warunkiem uczestnicy postępowania kupili działkę nr .../. Według uczestnika postępowania z aktu notarialnego sprzedaży lokalu mieszkalnego skarżącej nie wynika, aby nabyła ona własność przedmiotowej komórki oraz garażu. Budynki gospodarcze, których dotyczyła decyzja zostały rozebrane, a teren uporządkowany. Podkreślił, że przedmiotem rozbiórki był jeden budynek gospodarczy, składający się z kilku pomieszczeń, które były przydzielone poszczególnym lokatorom. Uczestniczka postępowania U. K. poparła w całości stanowisko męża i złożyła do akt 6 zdjęć, które obrazują stan budynku gospodarczego przed jego rozbiórką, wskazując, że budynek gospodarczy został rozebrany w całości zgodnie z pozwoleniem. Podtrzymała w całości stanowisko Wojewody Wielkopolskiego. Strony zgodnie oświadczyły, ze na zdjęciu nr 3, po prawej stronie zdjęcia, znajduje się ściana garażu nr ... i fundamenty po pomieszczeniu nr ..., przylegającym do ściany garażu. Pełnomocnik skarżącej wskazał, że na zdjęciu nr 5 znajduje się budynek garażu nr ... i widać na tym zdjęciu, że w ścianie z lewej strony budynku znajdował się otwór, który łączył garaż z pomieszczeniem nr ..., czemu uczestnicy postępowania nie zaprzeczają. Uczestnicy postępowania podkreślili, że pomieszczenie nr ... było częścią budynku gospodarczego, który był przeznaczony do rozbiórki. Pomieszczenie nr ... częściowo znajdowało się na działce nr ..., a częściowo na działce nr .... Również kilka kolejnych pomieszczeń przeznaczonych do rozbiórki było położonych częściowo na tych działkach. Uczestnicy postępowania wnieśli o zwrot kosztów w kwocie 1000 zł, które stanowią wartość utraconych zarobków w dniu dzisiejszym oraz koszty dojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna, a zarzuty w niej podniesione trafne. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia ... 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty T. z dnia ... 2014 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono U. i M. K. pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego położonego przy Pl. S. ..., na działkach nr ... i ... obręb A miasta T.. Zasadniczy spór w niniejszej sprawie dotyczył kwestii podnoszonej przez skarżącą dotyczący naruszenia przez organy orzekające przepisów postępowania (art. 7, art. 8 w zw. z art. 10, art. 77, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.) poprzez niewyjaśnienie okoliczności, czy inwestorzy uzyskali wymaganą w świetle art. 33 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodę właścicieli obiektu na przedmiotową rozbiórkę. Wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę należy dołączyć: 1) zgodę właściciela obiektu; 2) szkic usytuowania obiektu budowlanego; 3) opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych; 4) opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia; 5) pozwolenia, uzgodnienia lub opinie innych organów, a także inne dokumenty, wymagane przepisami szczególnymi; nie dotyczy to uzgodnienia i opinii uzyskiwanych w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; 6) w zależności od potrzeb, projekt rozbiórki obiektu. Z przepisu powyższego wynika m.in., że inwestor chcąc uzyskać pozwolenie na rozbiórkę powinien wylegitymować się przed organem architektoniczno-budowlanym zgodą właściciela obiektu. Jeżeli zaś inwestor sam jest właścicielem obiektu oczywistym jest, że nie ma potrzeby, by do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę przedkładał zgodę, o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 1 Prawa budowalnego. Wystarczające jest wówczas złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2011 r., II OSK 307/10, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. W oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane inwestor musi wskazać dokumenty potwierdzające prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Choć ustawodawca nie nałożył na inwestora obowiązku przedkładania tych dokumentów, to w sytuacji, gdy którakolwiek ze stron postępowania zakwestionuje oświadczenie złożone przez inwestora w ten sposób, że podważy posiadane przez niego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlana (inaczej zgodę właściciela obiektu w przypadku rozbiórki) obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest wyjaśnienie na zasadach ogólnych postępowania administracyjnego, czy inwestor rzeczywiście dysponuje tym prawem (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 grudnia 2013 r., VII SA/Wa 2002/13, Lex nr 1408027, wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 czerwca 2013 r., II SAB/Lu 255/13, Lex nr 1435507). W okolicznościach niniejszej sprawy inwestorzy U. i M. K. składając wniosek o pozwolenie na rozbiórkę budynku gospodarczego położonego na działkach nr ... i ... w T. przy Pl. S., przedłożyli oświadczenia o prawie do dysponowania tymi nieruchomościami na cele budowlane, w których to oświadczeniach powołali się na akt notarialny ... oraz w stosunku do działki nr ... na oświadczenie Burmistrza T. z dnia 12 maja 2014 r., które załączyli, a w którym Burmistrz T. wyraził zgodę na rozbiórkę obiektów gospodarczych na działce nr ... według załącznika graficznego (w aktach). Zważyć w tym miejscu należy, iż z załączonego do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę opisu do planu zagospodarowania wynika, że przedmiotowy budynek gospodarczy składa się z komórek gospodarczych z dziewięcioma pomieszczeniami i wejściami. Z wypisu z rejestru gruntów aktualnego na dzień 15 kwietnia 2014 r. wynika, że właścicielem działki nr ... jest Gmina Miejska T., zaś współużytkownikami wieczystymi tej nieruchomości są J. N.(udział 3590/76610), J. K. (udział 3410/7660), Z. K.(udział 6060/7660), małżeństwo E. i G. K. (udział 4800/7660) oraz S. M.(udział 8230/7660). W protokole ze spotkania, które odbyło się w dniu 5 sierpnia 2013 r. w Urzędzie Miejskim w T. odnotowano, że zbycie nieruchomości nr ..., której właścicielem jest Gmina Miejska T., nastąpi na rzecz U. i M. K. z jednoczesnym ustanowieniem nieodpłatnej służebności na rzez A. R., polegającej na swobodnym dostępie do budynku będącego we współwłasności A. R. i U. i M. K.. Odnotowano też, że A. R. rezygnuje z nabycia tejże nieruchomości (k. 67 akt adm. I instancji). Wątpliwości co do stanu własności przedmiotowego budynku, który inwestorzy planowali rozebrać zgłosiła w piśmie z dnia 20 maja 2014 r. skarżąca S. M.. Podniosła, iż jest właścicielką budynku umiejscowionego na działce, na której jest też budynek przeznaczony do rozbiórki. Wskazała, że nie wyraża zgody na naruszenie jej własności tj. sprzedanego jej garażu wraz z pomieszczeniem przynależnym o pow. 36,2 m2, a znajdującym się również na sprzedanej jej działce. Skarżąca wniosła o wyjaśnienie okoliczności przesunięcia granic w arkuszach ewidencyjnych. Na wezwanie Starosty T. do przedłożenia informacji/dokumentów wskazujących na lokalizację należącej do skarżącej budynku garażowego i potwierdzających nabycie przez nią tegoż budynku, skarżąca przedłożyła kopię aktu notarialnego z dnia 22 listopada 2013 r. rep. ..., wyjaśniając, że zawiera on treść wcześniejszego porozumienia z dnia 27 czerwca 2013 r. (które skarżąca również załączyła) – umowy przyrzeczenia sprzedaży pomieszczenia przynależnego oznaczonego nr ... oraz obietnicę przekazania budynku gospodarczego nr ..., o łącznej pow. 36,2 m2. Skarżąca załączyła również protokół z rokowań z dnia 8 listopada 2013 r., potwierdzający wolę sprzedaży oprócz lokalu mieszkalnego obiektu oznaczonego nr .... Wyjaśniła, że przez zawarcie aktu notarialnego zostało zrealizowane porozumienie z 27 czerwca 2013 r., a przez bezczynność Burmistrza T. stała się prawowitym właścicielem wymienionych działek znajdujących się pod garażem i pod budynkiem gospodarczym nr ... o łącznej pow. 36,2 m2. Mając na uwadze treść powyższych wyjaśnień skarżącej, Starosta T. zwrócił się do Burmistrza T. o wyjaśnienie w sprawie własności budynku gospodarczego przeznaczonego do rozbiórki położonego na działkach nr ... i ...: 1) czy porozumienie z dnia 27 czerwca 2013 r. zostało wypełnione zgodnie z zobowiązaniem Burmistrza, 2) czy pomieszczenia gospodarcze usytuowane w budynku gospodarczym położonym na ww. działkach zostały sprzedane jako pomieszczenia przynależne do lokali mieszkalnych usytuowanych w budynku mieszkalnym znajdującym się na działce nr ...?, 3) czyją własności jest budynek gospodarczy przeznaczony do rozbiórki – położony częściowo na działce nr ... i ..., 4) czy budynek stanowiący pomieszczenie nr ... został sprzedany wraz z pomieszczeniem nr ... usytuowanym w budynku przeznaczonym do rozbiórki? Jednocześnie Starosta zaznaczył, że z opisu nieruchomości budynkowej wynika, że pomieszczenie nr 23 ma pow. użytkową 26,15 m2, pomieszczenie nr ... – 9,51 m2, natomiast w akcie notarialnym, na podstawie którego sprzedano lokal S. M., powierzchnia użytkowa pomieszczenia nr 23 została określona na 36,20 m2. W odpowiedzi Burmistrz T. wskazał, że porozumienie z dnia 27 czerwca 2013 r. zostało zrealizowane odnośnie punktu pierwszego, zaś w celu realizacji pozostałych uzgodnień Burmistrz T. wystąpił do zarządcy nieruchomości o wskazanie lokalizacji dla wybudowania budynku gospodarczego. Równocześnie Burmistrz stwierdził, że pomieszczenie gospodarcze usytuowane w budynku gospodarczym położonym na działkach nr ... i ... zgodnie z uchwałą nr ... wspólnoty mieszkaniowej przeznaczone zostały do rozbiórki, a budynek stanowiący pomieszczenie nr 23 o pow. 36,2 m2 został sprzedany wraz z lokalem mieszkalnym jako pomieszczenie przynależne S. M., zgodnie z opisem nieruchomości budynkowej sporządzonym w listopadzie 1995 r., a pomieszczenie nr ... nie było przedmiotem sprzedaży. Mając powyższe wyjaśnienia Starosta T. wydając decyzję z dnia ... 2014 r. udzielającą U. i M. K. pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowego budynku gospodarczego, ograniczył się do podania, że obiekt ten usytuowany jest w części działki stanowiącej własność inwestorów (działka nr ...), a w części na działce stanowiącej współwłasność właścicieli lokali mieszkalnych, znajdujących się w budynku usytuowanym na działce nr .... Następnie podał, że współwłaściciele - wspólnota mieszkaniowa wyraziła zgodę na przedmiotową rozbiórkę. Starosta wskazał, że również Gmina Miejska T., która posiada udziały w nieruchomości nr ... wyraziła zgodę na rozbiórkę. Odnosząc się do stanowiska skarżącej Starosta jedynie lakonicznie stwierdził, że postępowanie sądowe o zasiedzenie, na które wskazywała S. M. zostało prawomocnie umorzone w dniu 14 stycznia 2014 r., co wyłączyło konieczność zawieszenia postępowania. Organ dodał, że wziął pod uwagę wyjaśnienia Burmistrza T., zgodnie z którymi S. M. sprzedane zostało pomieszczenie nr 23, a nie nr 9. Również organ II instancji, pomimo wyraźnych zarzutów strony skarżącej odnośnie nabycia przez nią aktem notarialnym z dnia 22 listopada 2013 r. rep. ...poza lokalem mieszkalnym nr ... znajdującym się na działce nr ... o pow. użytkowej 46,10 m2 również garażu nr 23 o pow. 36,20 m2, w skład którego wchodzi drwalik, nie wyjaśnił, czy obiekt będący przedmiotem rozbiórki, w części oznaczonej w opisie nieruchomości jako pomieszczenie o nr ..., nie przynależał do garażu – pomieszczenia nr .... Wojewoda ograniczył się do wskazania, że S. M., zgodnie z księgą wieczystą oraz załączonym aktem notarialnym, włada lokalem nr ... przy Pl. S. w T., do którego przypisany jest garaż oznaczony nr .... Mając to na względzie organ odwoławczy skonstatował, iż wniosek o pozwolenie na rozbiórkę, projekt rozbiórki i co za tym idzie decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę nie obejmuje rozbiórki garażu oznaczonego nr ..., a więc zgoda S. M. na rozbiórkę nie jest wymagana. Wojewoda powołując się na akt notarialny z ... 2013 r., porozumienie z ... 2013 r., protokół rokowań z ... 2013 r. oraz księgi wieczyste, uznał, że mowa jest o przynależności garażu nr ..., a z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca była właścicielem pomieszczenia gospodarczego nr ..., które ma zostać rozebrane. Dodatkowo organ II instancji powołał się na stanowisko Burmistrza T., który podał, że pomieszczenie gospodarcze nr... nie było przedmiotem sprzedaży pomiędzy Gminą Miejską T. a S. M.. W ocenie Sądu wyjaśnienia organów obu instancji zawarte w uzasadnieniach decyzji i przeprowadzone przez nie postępowanie wyjaśniające są co najmniej niewyczerpujące. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. organy stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co w postępowaniu wyjaśniającym powinno oznaczać zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) i dokonanie oceny, czy dana okoliczność została udowodniona, na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organy administracji publicznej powinny przy tym prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), co przejawiać powinno się m.in. wszechstronnym uzasadnieniem faktycznym i prawnym wydanych decyzji, ze wskazaniem faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a.). Tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawie organy, przyjmując z góry, iż stanowisko Burmistrza T. jest zgodne z rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości nr ... i ..., choć Burmistrz T. występował w niniejszej sprawie jako uczestnik postępowania, będąc właścicielem działki nr ..., nie wyjaśniły okoliczności podnoszonych przez skarżącą. W szczególności, pomimo, iż Starosta T. zwrócił się do Burmistrza T. o wyjaśnienie, czy budynek stanowiący pomieszczenie nr ... został sprzedany wraz z pomieszczeniem nr ... usytuowanym w budynku przeznaczonym do rozbiórki i uzyskania negatywnej odpowiedzi, nie wyjaśnił, dlaczego w akcie notarialnym, na podstawie którego sprzedano skarżącej lokal mieszkalny nr ... wraz garażem nr ..., powierzchnia użytkowa pomieszczenia nr ... została określona na 36,20 m2. Okoliczność ta jest o tyle istotna, że skarżąca wyraźnie podnosiła w trakcie postępowania, że pomieszczenie nr ... (tzw. drwalik) przynależy do pomieszczenia nr ... i stanowiło z nim wspólny przedmiot tejże umowy zawartej aktem notarialnym z dnia 22 listopada 2013 r. Oznaczałoby to, gdyby okoliczność ta potwierdziła się, co organy orzekające powinny a nie ustaliły, że do wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę przedmiotowego budynku gospodarczego wymagana była zgoda, oprócz wspólnoty mieszkaniowej i Gminy Miejskiej T. S. M.. Sąd pragnie przypomnieć, że z przedłożonego przez skarżącą, a powołanego wyżej, aktu notarialnego wynika, że skarżąca nabyła od Gminy Miejskiej T. lokal mieszkalny nr ... i garaż nr ... o pow. użytkowej 36,20 m2. Również w protokole z rokowań z dnia 8 listopada 2013 r., które to rokowania poprzedziły zawarcie powołanej umowy sprzedaży, stwierdza się, że "wchodzący w skład tej nieruchomości samodzielny lokal mieszkalny nr ..., położony jest na pierwszym piętrze. Składa się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki i przedpokoju o pow. użytkowej 46,10 m2 oraz pomieszczenia przynależnego garaż oznaczony na schemacie nr 023 o pow. 36,20 m2". Organy nie wyjaśniły dokładnie powyższej okoliczności, pomimo rozbieżności co do powierzchni garażu nr ... i pomieszczenia nr ... w stanowiskach stron postępowania, a także rozbieżności zawartych w znajdujących się w aktach administracyjnych opisach nieruchomości budynkowej: na k. 103 akt administracyjnych wskazano, że garaż nr ... ma powierzchnię 26,15 m2 , a komórka nr ... powierzchnię 9,51m2, co stanowi łącznie 35,66m2, natomiast z opisu nieruchomości budynkowej na k. 107 akt administracyjnych wynika że garaż ma powierzchnię 36,20m2, a budynek nr ... ma powierzchnię 9,17m2, co stanowi łącznie 45,37m2. Wyjaśnienie tych rozbieżności jest dalej możliwe, pomimo rozebrania przedmiotowego budynku gospodarczego, zachował się bowiem, jak wynika ze zdjęć przedłożonych na rozprawie, obrys fundamentów pomieszczenia nr ..., zatem możliwe będzie ustalenie powierzchni tego pomieszczenia, a także powierzchni istniejącego garażu nr ... i porównanie wielkości tych powierzchni z danymi zawartymi w akcie notarialnym sprzedaży skarżącej lokalu nr .... W ocenie Sądu niewyjaśnienie przez organy orzekające wątpliwości co do prawa własności części budynku gospodarczego oznaczonej nr ..., będącego przedmiotem rozbiórki, mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w przypadku ustalenia, że to skarżąca jest właścicielką tejże części budynku, brak jej zgody uniemożliwiał w świetle art. 33 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego, Staroście T. wydania pozwolenia na rozbiórkę tegoż budynku w całości. Dlatego, mając na względzie wykazane naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.) Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę obowiązkiem organu I instancji będzie wyjaśnienie, czyją własność stanowiła część rozebranego już budynku gospodarczego o nr ... (jak wynika z oświadczeń stron złożonych przed Sądem) i rozstrzygnięcie sprawy w zależności od rezultatu postępowania wyjaśniającego. Sąd na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł o kosztach postępowania, zaś na podstawie art. 152 p.p.s.a. o wykonalności zaskarżonej decyzji.