II SA/Po 11/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Wieczorkiewicz po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi Gminy Mosina na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Wielkopolskiego z dnia 24 listopada 2006r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę /-/ E. Podrazik /-/ B. Drzazga /-/ B. Kamieńska Rada Miejska w Mosinie dnia 19 października 2006 r. podjęła uchwałę Nr LXVI/492/06 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług oświaty w Mosinie w rejonie ulic: [...] i [...]. Wojewoda Wielkopolski rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 24 listopada 2006 r. orzekł nieważność powyżej wskazanej uchwały ze względu na istotne naruszenie prawa. Organ nadzoru zarzucił, iż przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego jest niezgodny ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Mosina. Uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określiła w §11 ust. 3 pkt 1 lit. d), iż dla terenu oznaczonego jako 7MN dopuszcza się lokalizację obiektu usługowego związanego z magazynowaniem i przechowywaniem towarów, zaś w §11 ust. 3 pkt 2 w odniesieniu do tego samego terenu dopuściła lokalizację obiektu produkcyjnego. Zgodnie z załącznikiem Nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) tego typu rodzaje działalności zaliczone są do terenów zabudowy techniczno-produkcyjnej i oznaczone są na rysunku planu symbolem "P". W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Mosina dla terenu oznaczonego w uchwale w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako 7MN określonym kierunkiem rozwoju jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i oznaczony został on symbolem "M". Ponadto Wojewoda Wielkopolski zarzuca, iż rysunek planu, który stanowi załącznik Nr 1 do uchwały, nie posiada skali liniowej projektu rysunku planu, co narusza §7 pkt 1 powyżej powołanego rozporządzenia. Niewłaściwie zostały również umieszczone oznaczenia "W" i "N" w legendzie do planu. Zdaniem organu nadzoru oznaczenia te mają charakter informacyjny i odnoszą się do całego obszaru objętego planem, natomiast w legendzie planu oznaczenia te zostały umieszczone w części określonej jako sposoby zagospodarowania i zabudowy terenu. W tekście uchwały w §7 ust. 3 pkt 2 zapisano, iż "front działki określa pkt 4" zdaniem organu nadzoru prawidłowe było wskazanie pkt 6. Rada Miejska w Mosinie złożyła skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Wielkopolskiego domagając się jego uchylenia i zarzucając mu błędną interpretację przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz nadużycie kompetencji nadzorczej oraz naruszenie art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminy ( Dz. U. Nr 142, poz. 1951 z 2001 r. ze zm.). W uzasadnieniu Rada Gminy podniosła, iż zgodnie z przepisami ustawy o samorządzie gminnym nadzór nad działalnością gminy jest sprawowany na podstawie kryterium zgodności z prawem. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest aktem kierownictwa wewnętrznego, nie jest zaś aktem prawa miejscowego. Wojewoda Wielkopolski badając przedłożoną mu uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz procedurę zmierzająca do jej wydania z punktu widzenia legalności, dokonał oceny zgodności aktu prawa miejscowego z aktem kierownictwa wewnętrznego. Zdaniem skarżącej organ nadzoru naruszył tym samym przepis art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przekraczając przysługujące mu kompetencje nadzorcze. Oceny na ile ustalenia planu miejscowego zawierają się w polityce przestrzennej gminy określonej w studium jest bowiem kompetencją gminy. Wojewoda Wielkopolski dokonując oceny zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium naruszył tym samym samodzielność gminy w kształtowaniu i prowadzeniu polityki przestrzennej. Podkreślono przy tym, że kompetencja do badania zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium przysługuje radzie gminy i brak jest przepisów prawnych uprawniających wojewodę do interpretacji, szczególnie z punktu widzenia celowości, polityki przestrzennej gminy. Zdaniem zaś uchwała w sprawie sporządzenia przedmiotowego planu miejscowego nie jest sprzeczna z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Mosina. Skarżąca wskazuje, iż studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Mosina zostało sporządzone i uchwalone na podstawie nieobowiązującej obecnie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji w studium tym występują oznaczenia i nazewnictwo odmienne od standardów przewidzianych w aktach wykonawczych do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Studium sporządzone jest w skali 1:10 000. W konsekwencji studium jest aktem o charakterze ogólnym i nie nawiązuje w wielu przypadkach do struktury własności oraz granic działek. Z tego powodu oraz faktu, iż studium przewiduje tereny działalności gospodarczej w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, niemożliwe a także nieuzasadnione urbanistycznie i ekonomicznie jest zachowanie całkowitej jedności funkcjonalnej każdego fragmentu terenu z określonym poprzez studium przeznaczeniem. W przedmiotowej, sprawie tereny oznaczone w uchwale w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako 7MN przylegają bezpośrednio do terenów ukierunkowanych w studium pod działalność gospodarczą. Przyjęte w miejscowym planie zagospodarowani przestrzennego płynne przejście pomiędzy dwoma różnymi rodzajami funkcji i zainwestowania było motywowane zminimalizowaniem potencjalnych konfliktów przestrzennych i jest jak najbardziej uzasadnione pod względem planistycznym, urbanistycznym, a także ekonomicznym. Rada Gminy zarzuciła również iż organ nadzoru stwierdzając niezgodność planu miejscowego z ustaleniami studium ograniczył się wyłącznie do analizy rysunku studium, a dokładniej zgodności oznaczeń literowych, pomijając postanowienia części tekstowej studium. Zdaniem skarżącej świadczy o tym błędne utożsamienie zabudowy techniczno-produkcyjnej jedynie z symbolem "P" w projekcie rysunku planu miejscowego. Tymczasem kategoria terenów zabudowy techniczno-produkcyjnej obejmuje tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oznaczanych symbolem "P" oraz terenów górniczych oznaczonych symbolem "PG". Skarżąca podniosła, iż Wojewoda Wielkopolski nie zawiadomił Gminy Mosina o wszczęciu postępowania nadzorczego, a tym samym uniemożliwił złożenie wyjaśnień oraz usunięcia ewentualnych nieprawidłowości. Brak takiego zawiadomienia zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych stanowi naruszeni przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżąca podważa także znaczenie braku skali w formie liniowej w projekcie rysunku planu oraz wpływu tego braku na ustalenia przedmiotowego planu miejscowego. Podnosi przy tym kwestie potrzeby ustalenia czy błąd ten mógłby zostać usunięty na etapie postępowania nadzorczego, gdyby gminy została zawiadomiona o toczącym się postępowaniu. Rada Gminy kwestionuje również zarzut organu nadzorczego, co do błędnego użycia oznaczeń informacyjnych w legendzie plany miejscowego tj. "W" – zewnętrzny teren ochrony pośredniej ujęcia tarasowego i brzegowego ujęcia wody dla miasta P. w rejonie M. – K. oraz "N" – obszar Natura 2000. Zdaniem skarżącej tego typu strefy mają wpływ na sposób zagospodarowania i zabudowy terenu. Ich wyznaczanie decyduje o możliwych do zastosowania rozwiązaniach budowlanych, sposobie odprowadzania ścieków itp. Z tego też powodu, umieszczenie wskazanych oznaczeń w tej części legendy jest uzasadnione. Zadaniem Rady Gminy również zarzut organu nadzoru odnośnie błędnego wskazania w § 7 ust. 3 pkt 2 uchwały w sprawie sporządzenia planu miejscowego, iż front działki określa pkt 4 zamiast pkt 6 jest nieistotny. Zarówno w pkt 2 jaki i pkt 6 zawierają odniesienie do działek budowlanych oznaczonych nr 1 i 5. Nawet w przypadku braku w pkt 2 odniesienia do pkt 6 ustalenia planu byłyby jednoznaczne w interpretacji. Rozstrzygnięcie nadzorcze nie zawiera jakikolwiek analizy istotności tego błędy dla całości miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca wskazuje, iż żaden ze sformułowanych przez Wojewodę Wielkopolskiego zarzutów nie mieści się w ramach przesłanek uprawniających do stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały w trybie przepisu art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym Wojewoda Wielkopolski przekroczył swoje uprawnienia nadzorcze stosując niewspółmiernie silne środki nadzoru w stosunku do rzekomych wad przedmiotowej uchwały. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu wskazano, iż pogląd jakoby tylko rada gminy posiadała kompetencje do wykładni postanowień studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i planu miejscowego oraz oceny zgodności planu ze studium jest błędny. Na potwierdzenie tego faktu wskazano orzeczenia sądów administracyjnych. Zdaniem organu nadzoru nie mogą znaleźć uznania argumenty, iż w obecnej sytuacji społeczno-ekonomicznej zachowanie jednolitości funkcjonowania danego obszaru jest niemożliwe oraz, że obowiązujące studium zostało uchwalone na podstawie nieobowiązującej ustawy. W przypadku uznania studium lub planu za nieaktualny gminy powinna przystąpić do ich zmiany. Organ nadzoru nie kwestionuje, iż oznaczenia literowe dla terenów zabudowy techniczno-produkcyjnej obejmują symbol "P" dla obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz symbol "G" dla obszarów i terenów górniczych. W przedmiotowej sprawie oznaczenie "G" nie będzie znajdowało zastosowania, a istotą problemu jest zaś różne oznaczenie i przeznaczenie tych samych terenów w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w planie miejscowym. Wojewoda Wielkopolski podkreślił, iż postępowanie nadzorcze prowadzone jest z urzędu i nie ma w nim miejsca na negocjacje oraz wyjaśnienia, a przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio a nie wprost. Stanowisko organu nadzoru wyrażone w rozstrzygnięciu stanowi wyłącznie efekt oceny przedłożonej uchwały i jej zgodności z prawem. Uchwała przedłożona organowi nadzoru powinna być sformułowana w taki sposób, a aby nie budzić żadnych wątpliwości co do jej treści i zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Przede wszystkim nie można zgodzić się z prezentowaną przez skarżącą interpretacją przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą organ nadzoru nie posiada kompetencji do badania zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Uchwała rady gminy w sprawie planu miejscowego podlega ocenie prawnej wojewody (art. 20 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), który może na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały orzec w rozstrzygnięciu nadzorczym o nieważności uchwały. Wskazany wyżej przepis określa zasadniczą podstawę prawną rozstrzygnięcia nadzorczego. W odniesieniu jednak do uchwały w sprawie studium lub planu miejscowego zastosowanie znajduje również przepis art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem nieważność uchwały rady gminy (w całości lub w części) powodują: naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie oraz istotne naruszenia trybu ich sporządzania. Ustawodawca w żadnym przepisie nie zdefiniował wprawdzie pojęcia "zasad sporządzania planu miejscowego, ale należy przyjąć, iż dotyczą one zawartości aktu planistycznego (części tekstowej i graficznej, załączników), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. W odniesieniu do planu miejscowego jego zawartość (część tekstową i graficzną) określają art. 15 ust. 1 i 17 pkt 4 oraz 20 ust. 1 u o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przedmiot (wprowadzone ustalenia) określają art. 15 ust. 2 i 3, natomiast standardy dokumentacji planistycznej określa, wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 16 ust. 2 ustawy, rozporządzenie w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze powyższe uregulowania prawne, należy przede wszystkim wskazać, że ustawodawca w art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowania przestrzennego wprowadził wymóg sporządzenia projektu planu miejscowego w zgodzie z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Obowiązek ten potwierdza również przepis art. 9 ust. 4 ustawy, który wprowadza związanie organów gminy ustaleniami studium przy sporządzaniu planów miejscowych. W świetle powyższych uregulowań nie budzi wątpliwości, iż przyjęcie uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niezgodnej z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Takie stanowisko potwierdzone jest również przez orzecznictwo sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 września 2005 r. (sygn akt. II OSK 64/05, publ. LEX nr 194989) stwierdził, iż "Przepis art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odsyłający do ustaleń studium, pozwala na uznanie za legalne tylko takie uchwalenie (sporządzenie) planu, które jest zgodne ze studium." (zob. także wyrok WSA z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Po 692/06, wyrok WSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt II SA/Po 478/06). W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż w odniesieniu do terenu oznaczonego w kwestionowanym planie miejscowym symbolem 7MN inne przeznaczenie terenu przewidziane jest przedmiotową uchwałą w sprawie planu miejscowego, a inne w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Mosina. Zgodnie zapisem §11 planu na wskazanym terenie dopuszcza się możliwość lokalizacji obiektu usługowego obejmującego m.in. magazynowanie i przechowywanie towarów, a także obiektu produkcyjnego przeznaczonego pod działalność obejmującą m.in. produkcję odzieży i wyrobów futrzarskich, produkcję opakowań drewnianych i wyrobów z drewna, produkcję maszyn biurowych, komputerów, maszyn i aparatury elektrycznej. Pomimo więc zapisu w kwestionowanym planie, iż teren 7MN przeznacza się pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, plan w istocie dopuszcza funkcję usługowo-przemysłową tego terenu. Całość terenu oznaczonego w planie symbolem 7MN oznaczona jest na rysunku studium symbolem "M" oznaczającym tereny zabudowy mieszkaniowej. Wbrew twierdzeniom skarżącej również postanowienia części tekstowej studium wskazują na niedopuszczalność przyjętego w planie miejscowym, a opisanego wyżej przeznaczenia terenu oznaczonego 7MN. Studium bowiem wyraźnie wskazuje na konieczność maksymalnego rozdzielenia terenów o różnej funkcji, niedopuszczania do kolizji zwłaszcza na styku funkcji mieszkaniowej i wypoczynkowej z działalnością gospodarczą oraz nie organizowania w strefach działalności rolniczej, na terenach wypoczynkowych oraz mieszkaniowych funkcji działalności gospodarczej niezwiązanej z występowaniem zasobów naturalnych (str. 58 studium "Kierunki rozwoju w zakresie kształtowania przestrzeni w obszarach zamieszkania"). W świetle postanowień studium nie można zgodzić się również z argumentem skarżącej, iż ze względu na fakt iż studium przewiduje tereny działalności gospodarczej w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, niemożliwe a także nieuzasadnione urbanistycznie i ekonomicznie jest zachowanie całkowitej jedności funkcjonalnej każdego fragmentu terenu z określonym poprzez studium przeznaczeniem. Studium bowiem wyraźnie przewiduje obszary, na których dopuszczalne jest lokowanie zarówno zabudowy mieszkaniowej oraz usług lub działalności gospodarczej – odpowiednio oznaczone na rysunku studium symbolami M/U i M/DG. Odnosząc się do zarzutu braku zawiadomienia przez organ nadzoru o wszczęciu postępowania, a tym samym uniemożliwienia złożenia przez skarżącą wyjaśnień oraz usunięcia ewentualnych nieprawidłowości stwierdzić należy w przedmiotowej sprawie nie miało to wpływu na wynik postępowania. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym utrwalony jest pogląd, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy - organ nadzoru wszczyna z urzędu, o czym zawiadamia organ gminy. Do tego postępowania stosownie do przepisu art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Podkreślić należy, iż samo pojęcie "odpowiedniego stosowania" oznacza, iż przepisy te nie są stosowne wprost, a muszą podlegać dostosowaniu do specyfiki postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności aktów organów gminy. Sprawa odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy była przedmiotem uchwały 7 sędziów NSA (uchwała NSA z dnia 21 października 2002 r., OPS 9/02, publi. ONSA 2003/2/43). W uchwale tej zajęto stanowisko, iż brak zawiadomienia organu gminy o wszczęciu postępowania stanowi naruszenie przepisów postępowania, które może mieć wpływ na wynik postępowania. Jednakże stwierdzono, iż to do sądu administracyjnego będzie każdorazowo należała ocena, czy brak zawiadomienia organu gminy o wszczęciu postępowania nadzorczego pozbawił go możliwości potrzebnego uczestnictwa w postępowaniu i czy miało to wpływ na treść rozstrzygnięcia. W przywołanej uchwale podkreślono jednak, iż "za jeszcze bardziej wadliwe i brzemienne w skutkach należy uznać uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego wyłącznie z powodu braku zawiadomienia organu gminy o wszczęciu postępowania nadzorczego. (...) W takich sytuacjach likwidacja i uporządkowanie skutków prawnych wywołanych wadliwą uchwałą, a także dodatkowo aktem wydanym na jej podstawie, byłaby ceną nieużytecznego nadania nadmiernej wartości czynności proceduralnej wszczęcia postępowania nadzorczego." Bezsporne jest, że w niniejszej sprawie organ nadzoru nie zawiadomił organu gminy o wszczęciu postępowania. Zgodnie z przepisem art. 145 ust. 1 pkt 1c w związku z art. 148 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględnia skargę, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, iż brak zawiadomienia organu gminy o wszczęciu postępowania nadzorczego nie miał istotnego wpływu na wynik sprawy. Podstawą rozstrzygnięcia nadzorczego było bowiem stwierdzenie sprzeczności zapisów planu za studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania miasta i gminy. Do stwierdzenia tej sprzeczności wystarczającym jest oparcie się na treści planu miejscowego i treści studium. Ewentualne wyjaśnienia Rady Miejskiej w Mosinie nie mogły mieć istotnej wartości dowodowej. Co do pozostałych uchybień uchwały w sprawie planu miejscowego stwierdzonych przez organ nadzoru to w istocie w §7 ust 3 pkt 2 błędnie wskazano, iż front działki określa pkt 4. Niewątpliwie projekt rysunku planu nie zawiera skali w formie liniowej, co narusza wymogi przepisu § 7 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, naruszenie to jednak nie jest istotne bowiem rysunek planu zawiera oznaczenie skali. Nie można się zgodzić się z organem nadzoru, iż błędem było umieszczenie oznaczenie literowych "W" i "N" na rysunku planu i w jego legendzie, w części oznaczonej jako "Sposób zagospodarowania i zabudowy terenu". Wyznaczenie tego typu instrumentów obszarowych wpływa na możliwości przeznaczenia i zagospodarowania terenu, umieszczenie ich na rysunku planu ma charakter informacyjny. Jedynie objaśnienie w legendzie rysunku planu oznaczenia N (obszar Natura 2000) uznać należy za nieprecyzyjne – nie wynika z niego czy dotyczy całego obszaru objętego planem. Reasumując w rozpatrywanej sprawie organy gminy dopuściły się istotnych naruszeń zasad sporządzania planu miejscowego, które musiały skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały Nr LXVI/492/06 z dnia 19 października 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług oświaty w Mosinie w rejonie ulic: [...] i [...]. Sąd nie dopatrzył się przy tym naruszenia przepisów regulujących postępowania w sprawie rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważności uchwał organów gminy, które mogłyby by wpłynąć na prawidłowość rozstrzygnięcia. Zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewody Wielkopolskiego odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. /-/ E. Podrazik /-/ B. Drzazga /-/ B. Kamieńska