II SA/Po 1112/12

Dnia 11 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2013 r. sprawy ze skarg T. M., I. K., Gminy C., Gminnej Spółki Wodnej w C. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia [...] października 2012r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych oddala skargę Starosta [...], w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy z wniosku J. M., decyzją z dnia [...] 2012 r. znak [...] udzielił podmiotowi określonemu jako: Firma [...] "[...]" J. M. [...] pozwolenia wodnoprawnego na: 1. wykonanie następujących urządzeń wodnych w km [...] rzeki [...] w miejscowości [...] w gminie [...]: - małej elektrowni wodnej zlokalizowanej na działce nr [...] (obręb [...], ark. mapy nr [...]), - jazu piętrzącego o przepustowości [...] m³/s, zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] (obręb małej elektrowni wodnej zlokalizowanej na działce nr [...] (obręb [...], ark. mapy nr [...]), - upustu płuczącego usytuowanego pomiędzy jazem a budynkiem MEW, posiadającego zamknięcie z zasuwy dwudzielnej z napędem ręcznym i elektrycznym, - przepławki dla ryb, w formie naturalnego bystrotoku o przekroju trapezowym, usytuowanej na [...] brzegu rzeki [...] w km [...] do [...] wzdłuż obiektu MEW wraz z przepustem skrzynkowym w hm [...] koryta przepławki, umożliwiającym dojazd do obiektu elektrowni, - przystani (przeprawy) kajakowej zlokalizowanej na [...] brzegu rzeki [...]; 2. przebudowę rowu melioracji szczegółowej zlokalizowanego na [...] brzegu rzeki [...], polegającą na rozbiórce odcinka ujściowego do rzeki i wykonaniu nowego ujścia w km [...] rzeki [...]; 3. wykonanie robót polegających na umocnieniu koryta rzeki [...]: - od strony górnej wody przed budowlą piętrzącą – płyta żelbetowa na długości [...] m (ponur), - od strony dolnej wody płyta żelbetowa na długości [...] m (poszur); 4. szczególne korzystanie z wód obejmujące: - piętrzenie wód rzeki [...] w km [...] jazem w miejscowości [...] w gminie [...] przez okres całego roku, do maksymalnego poziomu piętrzenia (MaxPP) równego normalnemu poziomowi piętrzenia (NPP) 81,65 m n.p.m. Kr., przy zachowaniu przepływu nienaruszalnego wynoszącego 2 m³/s, - korzystanie z wód rzeki [...] w km [...] do celów energetycznych, - pobór wody w km [...] oraz jej odprowadzenie w km [...] dla potrzeb przepławki dla ryb zlokalizowanej na [...] brzegu rzeki [...] wzdłuż obiektu MEW w ilości 0,35 m³/s. Ponadto w punkcie II pozwolenia organ zatwierdził instrukcję gospodarowania wodą na korzystanie ze śródlądowych wód powierzchniowych za pomocą urządzeń do jej piętrzenia, zlokalizowanych w km [...] rzeki [...] w miejscowości [...] w gminie [...]. Natomiast w punktach III i IV organ sformułował wobec uzyskującego pozwolenie wodnoprawne zobowiązania i zastrzeżenia związane z korzystaniem z zezwolenia. Z kolei w punkcie V rozstrzygnął, że okres obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód rzeki [...] wynosi 20 lat od daty uprawomocnienia się decyzji. W podstawie prawnej organ powołał m.in. przepisy art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 127 ust. 2 i 5 oraz art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r. nr 239, poz. 2019 ze zm.). Rozstrzygając pozytywnie w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego Starosta oprał się na uzupełnionym wniosku inwestora i operacie wodnoprawnym (aktualizowanym) z lipca 2010 r. (aktualizowanego w kwietniu 2011 r.). Odwołania od powyższej decyzji wnieśli m.in. T. M. (pismo z dnia [...] lipca 2012 r.), I. K. (pismo z dnia [...] 2012 r.) podnosząc, że wnoszą odwołania ze względu na odrzucenie ich sprzeciwu wobec planowanej budowy jazu oraz małej elektrowni wodnej i argumentując, że ich sprzeciw podyktowany jest niskim położeniem ich działek (odpowiednio: dla I. K. działek nr [...], gdzie zamieszkuje oraz działek nr [...] i [...], a dla T. M. działki nr [...]), a także sytuacją, jaka powstała w wyniku powodzi w 20[...] r. Podmioty te domagały uznania ich za strony postępowania, przy czym T. M. (i A. M.) w piśmie z dnia [...] października 2012 r. przedłożył dodatkowe uwagi do odwołania, kwestionując prawidłowość określenia poziomu piętrzenia na jazie do rzędnej 81,65 m n.p.m. i uznając go za zbyt wysoki. Z kolei w odwołaniu Gminy C. i Gminnej Spółki Wodnej w C. (pismo z dnia [...] lipca 2012 r.) zarzucono, że budowa jazu spowoduje zalewanie gruntów rolnych oraz utrudni gospodarowanie na gruntach rolnych znajdujących się w zasięgu projektowanej cofki na rzece [...]. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu (dalej: Dyrektor RZGW w Poznaniu) decyzją z dnia [...] października 2012 r. znak [...]: 1. umorzył postępowanie odwoławcze w zakresie dotyczącym rozpatrzenia odwołań m.in. I. K. i T. M.; 2. po rozpatrzeniu odwołań m.in. Gminy C. ("Wójta Gminy C.") i Gminnej Spółki Wodnej w C. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 7 sierpnia 2012 r., z uwagi na podanie treści decyzji przez Starostę [...] do publicznej wiadomości w dniach 11-24 lipca 2012 r., zgodnie z art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa) i art. 127 ust. 9 Prawa wodnego. Wskazując na art. 127 ust. 7 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym przed dniem 18 marca 2011 r. (ze względu na treść art. 20 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. Nr 32, poz. 139) oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 1 Prawa wodnego, stwierdził, że operat wodnoprawny (część graficzna i opisowa) pozwala organowi na określenie kręgu właścicieli nieruchomości znajdujących się w zasięgu oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia, a zatem na określenie stron postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 32/10, podniósł, że tego rodzaju dokumentacja ma moc opinii biegłego. Stwierdził, że działki nr [...],[...] i [...] (ustalenie dotyczące I. K.) i działka nr [...] (ustalenie dotyczące T. M.) nie leżą w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji, a ponadto osoby te nie zostały wymienione w operacie jako właściciele (dzierżawcy) nieruchomości wymienionych w zasięgu oddziaływania planowanych urządzeń wodnych (operat wodnoprawny, tab. 1 str. 7) ani nieruchomości przyległych do koryta rzeki w zasięgu cofki, na które inwestycja oddziałuje (operat wodnoprawny tab. 2 str. 8). W konsekwencji organ stwierdził, że I. K. i T. M. nie mają przymiotu strony w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia wodnoprawnego i nie posiadają legitymacji do wniesienia odwołania od decyzji wydanej w tej sprawie. W ocenie organu podmioty te są wprawdzie bezpośrednio zainteresowane rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej z uwagi na sąsiedztwo ich nieruchomości, jednak powyższe świadczy jedynie o interesie faktycznym, natomiast nie można wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, które stanowiłoby podstawę ich roszczeń i uprawniał do żądania stosownych czynności od organu administracji. Podnosząc, że interes prawny w postępowaniu odwoławczym można wywodzić jedynie z normy określonej w art. 127 ust. 7 Prawa wodnego, a więc z posiadania urządzenia wodnego lub władania powierzchnią ziemi znajdującą się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych urządzeń wodnych, organ stwierdził, że nie można uznać I. K. i T. M. za strony przedmiotowego postępowania i dlatego w stosunku do tych podmiotów zaszły podstawy do rozpoznania ich odwołań decyzją umarzającą postępowanie. Jednocześnie co do A. M. organ stwierdził, że wobec wyrażenia swojego stanowiska dopiero w piśmie z dnia [...] października 2012 r., a zatem już po terminie do wniesienia odwołania, może ona skutecznie bronić swoich racji tylko w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Odnosząc się do merytorycznych podstaw rozstrzygnięcia sprawy, Dyrektor RZGW w Poznaniu, powołując się na załączony do operatu wodnoprawnego "Wykaz działek przyległych do koryta rzeki w zasięgu cofki, na które inwestycja oddziałuje", stwierdził, że szczegółowo wymienione w uzasadnieniu decyzji działki należące do Gminy C. i do Gminnej Spółki Wodnej w C. znajdują się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód, ponieważ części tych działek zostały określone jako tereny podtopione i nadmiernie uwilgotnione w zasięgu cofki (przy NPP na jazie – 81,65 m n.p.m. Ponadto, odwołując się do "Analizy wpływu piętrzenia wód rzeki [...] jazem [...] na grunty w zasięgu cofki (aktualizacja)" z kwietnia 2011 r. i przytaczając wnioski zawarte w "Podsumowaniu", wskazał, na które grunty położone w gminach [...],[...] i [...] wywiera wpływ piętrzenie jazem "[...]" – określił grunty ulegające zalaniu, jak i grunty ulegające podtopieniu i nadmiernemu uwilgotnieniu. Dodał, że analizą zostały objęte także grunty przyległe do cieków, które mają ujście na odcinku oddziaływania cofki, z które to analizy wynika, że największy wpływ piętrzenia na grunty przyległe występował będzie do km [...] rzeki [...], tj. na długości [...] m powyżej jazu, zaś od km [...] cofka powstała w wyniku spiętrzenia w km [...] w całości zmieści się w korycie rzeki, nie powodując negatywnego wpływu na grunty przyległe. Ponadto wskazał na wysokość piętrzenia wód rzeki [...] do rzędnej 81,65 m n.p.m. (NPP). Dalej organ stwierdził, że w świetle przepisów Prawa wodnego tego rodzaju oddziaływanie inwestycji nie stanowi samoistnej podstawy do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego, gdyż odmowa może nastąpić tylko w przypadku zaistnienia przesłanek taksatywnie wymienionych w art. 126 Prawa wodnego, w tym jeżeli projektowany sposób korzystania z wody nie spełnia wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów. Ponadto podniósł, że w ustawie Prawo wodne zostały przewidziane instrumenty umożliwiające ustalenia w pozwoleniu wodnoprawnym określonych obowiązków (art. 128 ust. 1 pkt 7, 7a i 8 oraz art. 128 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego), w tym wykonania określonych urządzeń, niezbędnych ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki. Dalej organ II instancji stwierdził, że Starosta [...], mając na uwadze powyższe regulacje oraz wytyczne zawarte w decyzji Dyrektora RZGW w Poznaniu [z dnia] [...] kwietnia 2012 r. znak: [...]], zastosował się do tych przepisów nakładając w punkcie III decyzji na wnioskodawcę określone zobowiązania , w tym m.in.: - obowiązek zainstalowania urządzeń pomiarowych na prawym przyczółku jazu, - utrzymywania koryta rzeki [...] w zasięgu cofki w odpowiednim stanie poprzez usuwanie powalonych drzew i innych przeszkód utrudniających spływ wód i lodu, usuwanie zamuleń powstałych w wyniku piętrzenia wód jazem oraz innych ewentualnych szkód spowodowanych działaniem inwestycji, - utrzymywanie koryta cieku [...] w zasięgu cofki poprzez bieżące usuwanie zatorów lub innych przeszkód utrudniających odpływ wód do rzeki [...] oraz coroczne usuwanie zamuleń dna cieku na odcinku cofki, - wykonania przegrody filtracyjnej pomiędzy rowem melioracyjnym uchodzącym do rzeki [...] (prawy brzeg) a kanałem [...] w sytuacji, gdy spiętrzona woda [...] będzie odpływała tym rowem do Kanału [...], - wykonania, przed rozpoczęciem piętrzenia, sondowania rzeki [...] co 50 m w zasięgu cofki oraz 100 m poniżej stopnia wodnego. Nadto organ, wobec obaw osób odwołujących się co do funkcjonowania planowanych urządzeń wodnych, wyjaśnił, jakie działania prawne w razie naruszenia interesów osób trzecich może podjąć zgodnie z art. 133 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego organ właściwy w sprawie pozwolenia wodnoprawnego, a także jeżeli w następstwie jego wydania nastąpiła szkoda, możliwości w zakresie ustalenia odszkodowania przez ten organ na podstawie art. 186 ust. 3 Prawa wodnego. Organ wskazał również na to, że inwestor dla części gruntów, na których wykazano oddziaływanie piętrzenia, zaproponował ich wykup w przypadku zalania tych gruntów oraz wypłatę odszkodowania lub wybudowania urządzeń zapobiegających szkodom w przypadku wystąpienia podtopień. Zdaniem organu, przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty spełniają wymagania określone w art. 132 prawa wodnego, a postępowanie zostało prawidłowo przeprowadzone przez organ I instancji, natomiast argumentacja przedstawiona w złożonych odwołaniach nie znajduje uzasadnienia w świetle przepisów Prawa wodnego. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję wnieśli: T. M., I. K., Gmina C. i Gminna Spółka Wodna w C.. W skargach strony przede wszystkim wyraziły swój sprzeciw wobec budowy elektrowni wodnej, podnosząc, że nie został wzięty pod uwagę wpływ większego oddziaływania projektowanej elektrowni wodnej [niż to wynika z operatu wodnoprawnego] na grunty sąsiednie. Twierdzenie to oparli na zdarzeniach, które miały miejsce podczas powodzi w 20[...] r., kiedy to stan wody w [...] był porównywalny z poziomem piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym oraz skutkami, jakie to zjawisko spowodowało. I. K. i T. M. kwestionowali ponadto zasadność wydania pozwolenia wodnoprawnego na okres 20 lat, powołali się nadto na zagrożenie, jakie dla ich nieruchomości spowoduje piętrzenie wód rzeki [...] na potrzeby elektrowni wodnej. T. M. podniósł, że podczas powodzi w 2010 r. jego działka nr [...] położona na wysokości 81,86 npm została zalana i wyrządzone zostały znaczne szkody; w jego ocenie piętrzenie wód na [...] jazem do wysokości 81,65 n.p.m., w razie anomalii pogodowych spowoduje, że w wyniku cofki na [...], który położony jest na wysokości 84,3 npm, woda dostaje się poprzez rowy melioracyjne i rów [...] oraz zaniżenia do [...], dotkliwie zahaczając o jego działkę położoną o 2,44 m niżej w stosunku do położenia [...]. W odpowiedzi na skargi Dyrektora RZGW w Poznaniu wniósł o ich oddalenie. W odniesieniu do skarg T. M. i I. K. organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko, że podmioty te nie mają interesu prawnego w sprawie i nie są stronami postępowania, bowiem należące do nich nieruchomości nie leżą w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. Stwierdził, że na podstawie analizy dołączonej do wniosku dokumentacji dokonał ustalenia kręgu wszystkich podmiotów uprawnionych do nieruchomości lub urządzeń wodnych znajdujących w się w zasięgu oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia, które miało zostać objęte pozwoleniem wodnoprawnym, a zatem stron w rozumieniu art. 127 ust. 7 Prawa wodnego, w tym na podstawie części opisowej i graficznej operatu wodnoprawnego. W odniesieniu do skarg Gminy C. i Gminnej Spółki Wodnej w C. również podtrzymał stanowisko wcześniej wyrażone w zaskarżonej decyzji, wskazując na treść art. 126, art. 128 ust. 1 pkt 7, 7a i 8 i art. 128 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego i podnosząc m.in., że Starosta [...], stosując się do wytycznych zawartych we wcześniejszej decyzji Dyrektora RZGW w Poznaniu, nałożył na inwestora określone w punkcie III decyzji zobowiązania. Sprawy ze skarg wyżej wymienionych podmiotów, początkowo zarejestrowane pod odrębnymi sygnaturami, zostały na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) połączone do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt II SA/Po 1112/12. Na rozprawie w dniu 28 czerwca 2013 r. pełnomocnik T. M. (A. M.) podtrzymał zarzuty, wnioski i argumentację skargi, podkreślając, że nawet w bieżącym roku już miały miejsce podtopienia, na dowód czego złożyła kserokopie 8 zdjęć z terenu własnej działki, jednocześnie oświadczając, że "działka mojego syna jest w odległości około półtora kilometra od rzeki" i podkreślając, że teren gminy C. usytuowany jest w niecce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sąd administracyjny w zakresie swej właściwości przeprowadza kontrolę zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, biorąc pod uwagę stan prawny i faktyczny istniejący w dacie jej podjęcia. Rozpoznając sprawę pod kątem spełnienia przez zaskarżoną decyzję kryterium legalności, Sąd uznał, że wniesione skargi nie są zasadne. Rozpatrzenie niniejszej sprawy dotyczącej oceny legalności wydania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych i szczególne korzystanie z wód w zakresie bliżej opisanym w zaskarżonej decyzji oraz zasadności umorzenia postępowania odwoławczego co do I. K. i T. M. wymaga odwołania się do brzmienia przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r. nr 239, poz. 2019 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed dniem 18 marca 2011 r., na co trafnie wskazał Dyrektor RZGW w Poznaniu. Z uwagi na brzmienie przepisu przejściowego – art. 20 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 32, poz. 139), obowiązującej od dnia 18 marca 2011 r. do sprawy wszczętej i niezakończonej przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie (wniosek inwestora wpłynął do organu przed dniem wejścia wżycie ustawy) należało stosować przepisy Prawa wodnego w dotychczasowym brzmieniu. Stąd też w dalszej części uzasadnienia wszystkie rozważania dotyczące ustawy Prawo wodne odnoszą się do przepisów sprzed zmiany ustawy obowiązującej od dnia 18 marca 2011 r. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że właściwości Dyrektora RZGW w Poznaniu do rozpatrzenia sprawy w instancji odwoławczej nie stoi na przeszkodzie fakt, iż regionalny dyrektor zarządu gospodarki wodnej był zgodnie z art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne (w jej brzmieniu obowiązującym do dnia 17 marca 2011 r.) jedną ze stron postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 4 ustawy Prawo wodne właściwy dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do starostów realizujących: 1) zadania z zakresu administracji rządowej, określone w ustawie; 2) kompetencje organu właściwego do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Przepis art. 4 ust. 4a zaś stanowi, że odwołania od decyzji starostów realizujących zadania, o których mowa w ust. 4, wnosi się do dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, na którego obszarze właściwości następuje szczególne korzystanie z wód lub są podejmowane czynności wymagające pozwolenia wodnoprawnego albo czynności wymagające decyzji starosty w zakresie, o którym mowa w ust. 4 pkt 1. Tym samym, nie ulega wątpliwości, że ustawodawca wprost wskazał organ odwoławczy – dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej do rozpoznania niniejszej sprawy dotyczącej wydania pozwolenia wodnoprawnego. Na podstawie powołanego przepisu art. 127 ust. 7 Prawa wodnego dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej jest wprawdzie uczestnikiem procesu decyzyjnego (wydanie pozwolenia wodnoprawnego), lecz jego stanowisko podlega ocenie przez starostę. W konsekwencji uprawniony jest wniosek, że od tego stanowiska nie zależy treść decyzji, bowiem to starosta rozstrzyga sprawę o wydanie pozwolenia wodnoprawnego w oparciu o przepisy art. 125 i 126 Prawa wodnego. Organ administracji orzekający w II instancji nie podlegał zatem wyłączeniu w przedmiotowej sprawie. Tym samym organ ten działał w ramach przyznanych mu przez ustawodawcę kompetencji, tak w zakresie brania udziału w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji, jak i do orzekania w trybie odwoławczym w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Powyższe ustawowe ukształtowanie zadań i kompetencji dyrektora regionalnego zarządu prowadzi do wniosku, że w sprawie, w której właściwy miejscowo dyrektor brał udział w postępowaniu w I instancji, a nie był wnioskodawcą, brak jest podstaw do wyłączenia organu z tej tylko przyczyny na podstawie przepisów art. 25 k.p.a. Wyrażając stanowisko w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, wskazany organ nie działa w sprawie dotyczącej jego interesów majątkowych. Nie znajduje się on również w sytuacji podmiotu żądającego czynności od starosty, albo gdy na tych samych zasadach jak obywatel, stanie się podmiotem administrowanym w związku z realizacją określonej kompetencji właściwego organu administracji publicznej. W ocenie Sądu w ustawowej roli organu orzekającego w tym przypadku nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek, a badana decyzja w żaden sposób nie dotyka jego praw lub obowiązków. Tymczasem jedynie taka pozycja organu wyłączałaby możliwość równoczesnego występowania w charakterze strony kierującej się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnej dla siebie decyzji (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 września 2009 r. sygn. akt II SA/Po 241/09 i WSA W Warszawie z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1363/11 – dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, w ocenie Sądu powyższe przepisy nie stanowią podstawy do wyłączenia organu odwoławczego, jak i jego pracowników od rozpoznania niniejszej sprawy, skoro kompetencja ta wynika wprost z ustawy Prawo wodne. W następnej kolejności Sąd zauważa, że skierowanie decyzji przez organy obydwu instancji do adresata określonego jako nie stanowi istotnego uchybienia wymogowi, o którym mowa w art. 107 § 1 k.p.a., w zakresie oznaczenia strony postępowania. W konsekwencji nie może być podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji ani stwierdzenia jej nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 lub 4 k.p.a. Niewątpliwie wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego złożyła, działając za pośrednictwem pełnomocnika, J. M. Okoliczność, że osoba ta prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (nazwą) Firma [...] "[...]" J. M. [...] nie powodowała, że tak określony "zakład" czy też "przedsiębiorstwo" było wnioskodawcą i powinno być adresatem decyzji. Wprawdzie ustawa Prawo wodne posługuje się pojęciem "zakład", co być może było powodem określenia adresata decyzji przez organy obydwu instancji, jako "firmy", niemniej jednak powołana ustawa w art. 9 ust. 1 pkt 25 wprost definiuje, że ilekroć w ustawie jest mowa o zakładach – rozumie się przez to podmioty korzystające z wód w ramach korzystania szczególnego, wykonujące urządzenia wodne lub wykonujące inne działania wymagające pozwolenia wodnoprawnego. W takim też znaczeniu ustawodawca używa tego terminu w przepisach Prawa wodnego, m.in. w art. 123, który mówi o zakładach ubiegających się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Stąd też w rozumieniu powołanej ustawy zakładem ubiegającym się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest osoba fizyczna – J. M., nie zaś jej ewentualne przedsiębiorstwo (zorganizowany zespół składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej – art. 55¹ Kodeksu cywilnego). Jako że w firmie (art. 43¹, art. 432 i art. 434 Kodeksu cywilnego), pod którą – jak można domniemywać – podmiot ten prowadzi działalność, wymienione jest imię i nazwisko wnioskodawczyni, należy przyjąć, że kierowanie do jej "firmy" zawiadomień i rozstrzygnięć dostatecznie identyfikowało adresata (stronę) decyzji. Ewentualne błędy i niedokładności, czy też niepełne określenie adresata mogą być usuwane w drodze rektyfikacji decyzji, a zatem decyzja obarczona takim uchybieniem nie nosi znamion ciężkiej wadliwości (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak/J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. C.H. Beck, wyd. 11, Warszawa 2011, komentarz do art. 156, Nb 40, s. 634 – i powołane tam orzecznictwo). Przechodząc do oceny rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, że trafne jest rozstrzygnięcie Dyrektora RZGW w Poznaniu co do umorzenia postępowania odwoławczego w stosunku do I. K. i T. M. Podstawę zaskarżonej decyzji stanowił w tym zakresie przepis postępowania art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., stosownie do którego organ odwoławczy uprawniony jest do wydania decyzji, w której umarza postępowanie odwoławcze. Przepis ten nie określa jednak przesłanek wydania takiej decyzji, wynikają one natomiast z innych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, m.in. art. 127 § 1 k.p.a. w myśl, którego odwołanie od decyzji wydanej w I instancji służy stronie. Jeżeli natomiast w wyniku rozpoznania wniesionego odwołania organ stwierdza, że jednostka nie ma w danej sprawie legitymacji do jego wniesienia, to wówczas wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego SA z dnia 5 lipca 1999 r. sygn. OPS 16/98). Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze co do wymienionych skarżących, w pierwszej kolejności wskazać należy, że w myśl wytycznych zawartych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego organy prowadzące postępowanie administracyjnej obowiązane są m.in. prawidłowo ustalić krąg stron postępowania. W ocenie Dyrektora RZGW w Poznaniu, skoro skarżący nie spełniali przesłanek wskazanych w art. 127 ust. 7 Prawa wodnego, to nie mogli skutecznie wnieść odwołań w niniejszej sprawie. Przepis ten stanowi (brzmienie obowiązujące do dnia 17 marca 2011 r.), że stroną postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest ubiegający się o nie wnioskodawca, właściciel wody, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, a także właściciel urządzenia wodnego, władający powierzchnią ziemi oraz uprawniony do rybactwa znajdujący się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Powołany przepis prawa materialnego jest przepisem szczególnym wobec art. 28 k.p.a., który nie znajduje zastosowania w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Z przepisu art. 127 ust. 7 Prawa wodnego wypływa dla organu prowadzącego postępowanie obowiązek ustalenia stron postępowania – wykazu stron. W tym miejscu trzeba wyjaśnić, że dokumentacja niezbędna w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, tj. operat wodnoprawny wraz z aneksami i jego uzupełnieniami (aktualizacjami), zostały sporządzone przez osoby mające do tego stosowne, wymagane przepisami uprawnienia (inżynierowie o uprawnieniach odpowiednio: budowlanych w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń dla obiektów gospodarki wodnej i melioracji wodnych – mgr inż. D. F., wodno-melioracyjnych i ujęciach wód – mgr inż. A. L.), są to więc środki dowodowe mające moc opinii biegłych. Takie dowody są właśnie podstawą do oceny przez organ, czy zachodzą warunki do wydania pozwolenia (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 32/10 – dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu operat wodnoprawny, poddany ocenie w toku postępowania administracyjnego, wyjaśnia w sposób należyty okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Zasadnie organ II instancji stwierdził, że w części opisowej i graficznej operatu wodnoprawnego zostały wskazane nieruchomości znajdujące się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji, w części opisowej wskazano też właścicieli (dzierżawców) tych gruntów – gruntów w zasięgu oddziaływania planowanych urządzeń wodnych (tabela nr [...] operatu wodnoprawnego str. 7) i gruntów przyległych do koryta rzeki w zasięgu cofki (tabela nr 2, str. 8 i nast. operatu) – wśród których nie zostali wymienieni I. K. (dz. nr: [...], [...] i [...]) i T. M. (dz. nr [...]). Analiza operatu doprowadziła organ do wniosku, że działki tych skarżących nie leżą w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. Zarazem, powołując się na przepisy art. 132 ust. 2 pkt 2 oraz ust. 3 pkt 1 Prawa wodnego, organ odwoławczy stwierdził spełnienie wymogów ustawowych w dołączonej do wniosku dokumentacji. Przedstawienie opisu stanu prawnego nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych oraz wykazu zainteresowanych stron spełnia wymagania określone w art. 132 ust. 2 pkt 2 lit. c Prawa wodnego. Ponadto granice poszczególnych działek, jak i terenów ulęgających określonemu wpływowi planowanej inwestycji w jej zasięgu zostały, jak tego wymaga art. 132 ust. 3 pkt 1 tej ustawy, odpowiedniemu naniesieniu w części graficznej operatu na mapę sytuacyjno-wysokościową terenu. Zasięg oddziaływania inwestycji, w tym związany z przewidywaną cofką na rzece, został poparty odpowiednim uzasadnieniem i obliczeniami hydraulicznymi mgr inż. B. G. oraz analizą wpływu piętrzenia wód rzeki [...] na grunty w zasięgu cofki (aneks do operatu wodnoprawnego i jego aktualizacja z kwietnia 2011 r.). W aktualizacji aneksu został opisany wpływ piętrzenia na grunty przyległe do rzeki [...] (k. 22, 23) oraz na dopływy w zasięgu cofki oraz grunty do nich przyległe (k. 24), a także zestawienie powierzchni gruntów zalanych, podtopionych i nadmiernie uwilgotnionych (k. 26-34). Ponadto w analizie wpływu piętrzenia wód rzeki [...] na grunty, których właściciele złożyli protest wobec inwestycji (aktualizacja - analiza z października 2011 r.), wskazano, że rzędne zwierciadła wody w czasie powodzi w 2010 r. w rejonie analizowanych działek układały się znacznie powyżej poziomu przewidywanego piętrzeniem jazem w [...] – od 0,30 m (k. 25, 26) do 2,49 m (k. 34). Wobec powyższego, samo tylko powoływanie się na zalanie działek przez skarżącego T. M. w czasie powodzi w 20[...] r. i jej skutki, czy też przez obydwu skarżących na zagrożenie zalaniem w wyniku piętrzenia wód rzeki [...] planowanym jazem, nie mogło stanowić dostatecznej podstawy do przyjęcia, że ich nieruchomości położone w [...] znajdują się w zasięgu oddziaływania inwestycji (wpływu piętrzenia na potrzeby małej elektrowni wodnej), wbrew ustaleniom poczynionym w uzupełnionej i aktualizowanej dokumentacji dołączonej do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Warto również wspomnieć, że z faktu występowania lokalnych podstopień, na które powołał się pełnomocnik T. M. na rozprawie, nie można wyprowadzać uprawnienia skarżącego do udziału w postępowaniu administracyjnym (statusu strony), skoro podtopienia te występują niezależnie od ewentualnego piętrzenia w przyszłości wód rzeki [...] na potrzeby elektrowni wodnej. Zgromadzone w sprawie materiały pozwoliły na weryfikację statusu I. K. i T. M. w postępowaniu administracyjnym. Osoby te wykazałyby się interesem prawnym, gdyby zgodnie z art. 127 ust. 7 Prawa wodnego były właścicielami istniejącego urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych (pkt 4) lub władającymi powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych (pkt 5). Okoliczności faktyczne, należycie oceniony przez organ odwoławczy, nie wskazywał jednakże na taki stan rzeczy. Jednocześnie należy zauważyć, że trafnie organ II instancji – i z korzyścią dla skarżących – potraktował ich pisma, które wpłynęły do organu I instancji w dniach od 18 do 24 lipca 2012 r. za odwołania wniesione w terminie, powołując się na termin podania decyzji do publicznej wiadomości zgodnie z art. 49 k.p.a. i art. 127 ust. 9 Prawa wodnego, co miało miejsce w dniach od 11 do 24 lipca 2012 r. Z uwagi na liczbę stron w postępowaniu, przekraczającą 20, ogłoszenia publicznego, o którym mowa w art. 49 k.p.a. było zasadne. W aktach postępowania znajdują się też potwierdzenia upublicznienia informacji o czynnościach postępowania i wydanych rozstrzygnięciach, zastosowane przez organ I instancji w toku ponownego rozpatrywania sprawy, jak i przez organ odwoławczy. Reasumując tę część rozważań, Sąd stwierdza, że zawarte w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie co do umorzenia postępowania odwoławczego w odniesieniu do I. K. i T. M. było trafne, znajduje swoje oparcie przepisach prawa i zgromadzonym materiale procesowym. Co się tyczy zasadności utrzymania w mocy przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji, skutecznie zaskarżonej przez Gminę C. i Gminną Spółkę Wodną w C., Sąd stwierdza, że takie rozstrzygnięcie Dyrektora RZGW w Poznaniu znajduje uzasadnienie w przepisach prawa. Merytoryczną ocenę prawidłowości przeprowadzenia postępowania i stwierdzenia podstaw do uwzględnienia wniosku inwestora rozpocząć należy od stwierdzenia, że pozwolenia wodnoprawnego można udzielić, jeżeli nie narusza ono warunków wskazanych w art. 126 w zw. z art. 125 ustawy Prawo wodne, a zatem, innymi słowy, jeżeli odpowiada wymaganiom określonym w tych przepisach. Ustaleniu, czy wymogi te są spełnione służy przeprowadzenie przez właściwy organ postępowania, w którym ma on obowiązek zgromadzenia i oceny odpowiedniej dokumentacji. Dokumentacja ta jest bowiem dowodem na to, czy wnioskodawcy może być udzielone pozwolenie wodnoprawne, gdyż wszystkie wymogi ustawowe będą spełnione, czy też istnieją podstawy do odmowy jego udzielenia. W przepisie art. 125 Prawa wodnego określone zostały warunki, od których uzależnione jest wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Z treści tego przepisu wynika, że nie może ono naruszać: ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni (pkt 1), ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (pkt 2), wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów (pkt 3). Przyjmując takie zastrzeżenia, ustawodawca wskazał również w przepisie art. 126 pkt 1 i 2 tej ustawy trzy sytuacje stanowiące negatywne przesłanki wydania pozwolenia wodnoprawnego, obligujące do odmowy jego udzielenia. Dwie z nich mają relewantny związek z przepisem art. 125 poprzez stwierdzenie, że "wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1 i 2 lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3", natomiast trzecia zachodzi wówczas, gdy "projektowany sposób korzystania z wody dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony". W powołanym wcześniej przepisie art. 131 ust. 1 ustawy Prawo wodne przyjęta została w odniesieniu do pozwoleń wodnoprawnych zasada skargowości, czyli działania właściwego organu na wniosek zainteresowanego podmiotu. Jednocześnie ustawodawca stawia w nim wymogi co do prawidłowości przedmiotowego wniosku, uzupełnione treścią przepisu art. 132 tej ustawy, określającego zakres i formę operatu wodnoprawnego stanowiącego obligatoryjny element wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Analiza wskazywanych powyżej przepisów uprawnia do twierdzenia, że odmowa udzielenia pozwolenia wodnoprawnego w przypadku spełnienia przez podmiot, który ubiega się o jego wydanie, warunków przyjętych w przepisie art. 131 ustawy Prawo wodne jest dopuszczalna wyłącznie wówczas, gdy zaistnieją okoliczności przewidziane w art. 126 tej ustawy (patrz: wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2006 r. sygn. akt II OSK 749/05, LEX nr 209509). Pozwolenia wodnoprawnego nie można zatem traktować jako decyzji uznaniowej, bowiem konstrukcja przepisów rozdziału 4 Działu IV ustawy Prawo wodne, zawierającego regulację odnoszącą się do pozwoleń wodnoprawnych, wskazuje, że ma ono cechy decyzji związanej. Zdaniem Sądu, w materiale sprawy, na podstawie którego zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") orzeka sąd administracyjny, brak jest podstaw do stwierdzenia okoliczności, które stosownie do treści przepisu art. 126 ustawy Prawo wodne uprawniałyby do odmowy udzielenia wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego. Sąd podziela ocenę dokonaną w tym zakresie przez organy orzekające w administracyjnym postępowaniu instancyjnym, uznając w szczególności, że w toku prowadzonego postępowania nie zostały ujawnione czy wykazane naruszenia, które stanowiłyby przesłankę do zastosowania art. 126 Prawa wodnego. W niniejszej sprawie, w której organ I instancji dwukrotnie przeprowadził postępowanie, zostały zgromadzone dokumenty niezbędne do jej rozstrzygnięcia. Z operatu wodnoprawnego i pozostałej dokumentacji wynika, że pozwolenie na wykonanie urządzeń wodnych i szczególne korzystanie z wód może być udzielone inwestorowi. W ponownie prowadzonym postępowaniu dokumentacja sprawy została uzupełniona – zgodnie ze wskazówkami Dyrektora RZGW w Poznaniu zawartymi w pierwszej decyzji, którą wydał w sprawie, tj. w decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak:[...]. Dokumentacja niezbędna dla przeprowadzenia postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego została, jak to już wcześniej wspomniano, sporządzona przez specjalistów – osoby mające do tego stosowne uprawnienia, zatem są to więc środki dowodowe mające moc opinii biegłych. Zdaniem Sądu, postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo; materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący i wnikliwy; ustalono stan faktyczny sprawy i poddano go następnie odpowiedniej ocenie prawnej. Tym samym nie uchybiono obowiązkowi ustalenia w sprawie prawdy obiektywnej. Z zebranej dokumentacji wynika, że w sprawie zachodziły podstawy do wydania pozwolenia na wykonanie urządzeń wodnych i szczególne korzystanie z wód. Udzielone pozwolenie wodnoprawne jest poparte dokumentacyjnie, nakłada też konkretne rygory co do jego wykonywania, a zatem jest zgodne z prawem. Dyrektor RZGW w Poznaniu, w ślad za organem I instancji, powołując się na załączony do operatu wodnoprawnego "Wykaz działek przyległych do koryta rzeki w zasięgu cofki, na które inwestycja oddziałuje" oraz na podstawie "Analizy wpływu piętrzenia wód rzeki [...] jazem [...] na grunty w zasięgu cofki (aktualizacja)" z kwietnia 2011 r., wskazał, które grunty znajdują się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód. Przytaczając wnioski zawarte w "Podsumowaniu", określił, na które szczegółowo wymienione w uzasadnieniu decyzji grunty – w tym grunty należące do Gminy C. i do Gminnej Spółki Wodnej w C., grunty położone w gminach [...], [...] i [...] – wywiera wpływ piętrzenie jazem "[...]". Wobec stwierdzenia, że części tych działek zostały określone jako tereny podtopione i nadmiernie uwilgotnione w zasięgu cofki (przy NPP na jazie – 81,65 m n.p.m.) określił grunty ulegające zalaniu, jak i grunty ulegające podtopieniu i nadmiernemu uwilgotnieniu. Jak wynika z dokumentacji, analizą zostały objęte także grunty przyległe do cieków, które mają ujście na odcinku oddziaływania cofki, z której to analizy wynika, że największy wpływ piętrzenia na grunty przyległe występował będzie do km [...] rzeki [...], tj. na długości [...] m powyżej jazu, zaś od km [...] cofka powstała w wyniku spiętrzenia w km [...] w całości zmieści się w korycie rzeki, nie powodując negatywnego wpływu na grunty przyległe. Określenie wysokości piętrzenia wód rzeki [...] do rzędnej 81,65 m n.p.m. (NPP), jak i pozostałych warunków pozwolenia wodnoprawnego jest zgodne z uzyskanymi przed wystąpieniem udzielenie pozwolenia wodnoprawnego: decyzją Wójta Gminy [...] nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] 2008 r., zmienionej decyzją z dnia [...] 2010 r. nr [...] oraz decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2010 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zatem nie zaszły przesłanki do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, o których mowa w wyżej przywołanych przepisach art. 125 i art. 126 Prawa wodnego. W świetle powyższego należy zgodzić się z organem II instancji, że samo tylko negatywne oddziaływanie inwestycji – któremu mają zapobiegać lub niwelować skutki prawne instrumenty umożliwiające ustalenia w pozwoleniu wodnoprawnym określonych obowiązków – nie stanowi samoistnej podstawy do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego, gdyż odmowa może nastąpić tylko w przypadku zaistnienia przesłanek taksatywnie wymienionych w art. 126 Prawa wodnego, w tym jeżeli projektowany sposób korzystania z wody nie spełnia wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów. W konsekwencji uznać należy, że podstawowy zarzut skargi, dotyczący naruszenia przez rozpatrujące sprawę organy administracji art. 7 i art. 77 § 1 kpa, poprzez nieuwzględnienie wątpliwości co do większego oddziaływania projektowanej elektrowni wodnej na grunty sąsiednie, okazał się niezasadny. Ponadto należy wyjaśnić, że przepis art. 127 ust. 1, 2, 3 i 5 Prawa wodnego wskazuje na czasowy charakter udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, z wyjątkiem pozwoleń na wykonanie urządzeń wodnych. Wydana decyzja uwzględnia te zapisy, określając czas obowiązywania pozwolenia na szczególne korzystanie z wód (20 lat), co nie narusza art. 127 ust. 2 powołanej ustawy. Informacja o wszczęciu (ponownie prowadzonego) postępowania oraz zawiadamianie stron o czynnościach i wydanych rozstrzygnięciach miała miejsce z poszanowaniem regulacji z art. 49 k.p.a. w zw. z art. 127 ust. 6, 7 i 7a Prawa wodnego. Z kolei przepis art. 128 ust. 1 Prawa wodnego stanowi, że w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki. Są to m.in. obowiązki wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne lub uprawnionych do rybactwa, narażonych na szkody w związku z wykonywaniem tego pozwolenia wodnoprawnego (pkt 7); wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom lub zmniejszających negatywne skutki wykonywania tego pozwolenia wodnoprawnego (pkt 7a); niezbędne przedsięwzięcia ograniczające negatywne oddziaływanie na środowisko (pkt 8). Ponadto art. 128 ust. 2 przewiduje możliwość nałożenia dodatkowych obowiązków na podmiot ubiegający się o wydanie przedmiotowego pozwolenia. Są to m.in. możliwość zobowiązania podmiotu do wykonania urządzeń zapobiegających szkodom lub zmniejszających negatywne skutki wykonywania pozwolenia wodnoprawnego oraz niezbędne przedsięwzięcia ograniczające negatywne oddziaływanie na środowisko. W ust. 3 przepisu art. 128 Prawa wodnego określono również obowiązek zatwierdzenia instrukcji gospodarowania wodą na korzystanie z wód powierzchniowych za pomocą urządzeń do jej piętrzenia. W pozwoleniu wodnoprawnym, zgodnie z wytycznymi zawartymi w decyzji Dyrektora RZGW w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...], organ I instancji zastosował się do obowiązujących przepisów, w tym art. 128 ust. 1 pkt 7, 7a i 8 oraz art. 128 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego, zatwierdzając w punkcie II instrukcję gospodarowania wodą i nakładając w punkcie III decyzji na wnioskodawcę szczegółowo określone zobowiązania, w tym wykonania określonych urządzeń, niezbędnych ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki. Podnoszone w toku postępowania instancyjnego i w skardze przez Gminę C. i Gminną Spółkę Wodną w C. zarzuty nie znalazły potwierdzenia w materiale zebranym w sprawie. Nie dotyczyły też one takich kwestii, które mogły być kwalifikowane – w myśl przepisów ustawy Prawo wodne – jako negatywne przesłanki dla udzielenia pozwolenia wodnoprawnego w zakresie opisanym we wniosku. W ocenie Sądu – wobec treści przepisów art. 125 pkt 3 oraz art. 128 ustawy Prawo wodne, zawierającego katalog elementów pozwolenia wodnoprawnego, w którym uwzględniono też obowiązki niezbędne dla ochrony zasobów środowiska, należy uznawać, że pozwolenie wodnoprawne poprzez wszystkie wymagane ustawowo klauzule w nim zamieszczone przyjmuje optymalne dla środowiska rozwiązania i warianty. Temu celowi, zdaniem Sądu, służy szczególne sformalizowanie wniosku, operatu wodnoprawnego i pozwolenia wodnoprawnego (tak WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 5 października 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 370/10, LEX nr 672723). Reasumując, należy podzielić stanowisko organu II instancji co do tego, że przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty spełniają wymagania określone w art. 132 prawa wodnego, a postępowanie zostało prawidłowo przeprowadzone przez organy obydwu instancji i nie zaszły podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Natomiast argumentacja przedstawiona w złożonych odwołaniach nie znajduje uzasadnienia w świetle przepisów Prawa wodnego. Organ powołał się również w uzasadnieniu wydanej decyzji na prawidłowość przedłożonego w sprawie operatu wodnoprawnego, stanowiącego podstawę istotnych ustaleń faktycznych w sprawie, sporządzonego przez uprawnione do takiej czynności wyspecjalizowane podmioty, a twierdzenia te są w ocenie Sądu uprawnione. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd uznał, że organ odwoławczy prawidłowo zastosował w rozpoznawanej sprawie przepisy prawa materialnego, nie uchybiając przy tym wymogom procedury administracyjnej. W konsekwencji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.