II SA/Po 1126/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ J. Szuma Pismem z dnia [...] r. radca prawny Ł. K. wniósł skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "Inspektorem Wojewódzkim") z dnia [...] r., [...] wskazując, że reprezentuje A. K. (k. 3 akt sądowych). W związku z zaistniałymi na dalszym etapie sprawy wątpliwościami Sąd wezwał jednak pełnomocnika do sprecyzowania jaką osobę reprezentuje (k. 20-22 akt sądowych). W piśmie z dnia [...] r. (k. 23 akt sądowych) radca prawny Ł. K. wyjaśnił, że skarga pochodzi od M. Z. [adresatki zaskarżonej decyzji – uw. Sądu]. Jednocześnie do akt sądowych złożony został skorygowany egzemplarz skargi. Sąd włączył skorygowaną skargę do akt i przyjął przyjmuje więc, iż w niniejszej sprawie postepowanie toczy się ze skargi M. Z., W piśmie stanowiącym skargę, poza wnioskami głównymi obejmującymi uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania pełnomocnik M. Z. wystąpił o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został jednak umotywowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarżąca nie przedstawiła okoliczności pozwalających na uwzględnienie wniosku. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Treść art. 61 § 3 P.p.s.a. formułuje alternatywnie dwie ustawowe przesłanki pozostawionego ocenie sądu wstrzymania wykonania aktu lub czynności: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" są nieostre i w związku z tym są przedmiotem interpretacji w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych. Uznaje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2018, wyd. el, rozdział V, pkt 3.1). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 października 2010 r., II GZ 313/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04, z dnia 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04, z dnia 9 marca 2005 r., II OZ 52/05, orzeczenia.nsa.gov.pl). Aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona kwestionująca decyzję musi zatem przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że jej wykonanie spowoduje dla niej daleko idące, względnie trudne do odwrócenia negatywne konsekwencje. Mając powyższe na uwadze należy jeszcze raz podkreślić, że wniosek M. Z. nie zawiera żadnego uzasadnienia. Sąd nie znajduje więc dostatecznych powodów, aby wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Jak wyjaśniono na wstępie, postepowanie w sprawie ochrony tymczasowej jest postepowaniem wnioskowym, a zatem to osoba zainteresowana powinna wykazać inicjatywę w kierunku przynajmniej uprawdopodobnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje, że w trosce o zapewnienie najwyższych standardów ochrony prawnej podjął się także analizy całości skargi w celu zweryfikowania, czy z jej uzasadnienia motywy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie wynikają choćby pośrednio. Zaskarżoną decyzją Inspektora Wojewódzkiego z dnia [...] r. utrzymano w mocy decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia [...] r., [...], którą nałożono na M. Z. obowiązek wykonania szeregu czynności przy budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowany na działce [...] przy ul. [...] w S.. Czynności te obejmowały różnego rodzaju działania zabezpieczające, w tym także roboty budowlane, mające na celu usunięcie zagrożenia jaki powoduje budynek przy ul. [...] w S. ze względu na stan techniczny. W skardze M. Z., kwestionując decyzję, nie argumentuje jednak, że nakazane prace spowodują, np. bezpowrotne unicestwienie substancji budynku, względnie pociągną za sobą konieczność poniesienia poważnych i trudnych do późniejszego rozliczenia kosztów. Innymi słowy więc nie przedstawia okoliczności, które dałoby się poczytać jako argumenty pomocne dla stosowania art. 61 § 3 P.p.s.a. Wręcz przeciwnie, skarżąca koncentruje się na aspekcie podmiotowym postepowania zaznaczając, że decyzja powinna być skierowana do M. K., która podjęła się w budynku wymiany okien, dokonując tego w sposób nieprawidłowy. Podsumowując, treść skargi nie pozwala na zidentyfikowanie żadnych dodatkowych okoliczności mogących odnosić się do konkretnych skutków prawnych lub faktycznych decyzji, które mogą spowodować istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, z jednoczesnym uprawdopodobnieniem, iż powrót do stanu poprzedniego będzie wymagał szczególnego wysiłku np. stosunkowo dużego nakładu sił i środków. W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarżąca nie umotywowała w sposób wystarczający, dlaczego zasadne byłoby przyznanie jej ochrony tymczasowej na czas prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego. Z opisanych wyżej powodów Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienie wydano na posiedzeniu niejawnym. /-/ J. Szuma