II SA/Po 1188/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi R. Ł. na czynność Starosty w przedmiocie kontroli postanawia odrzucić skargę. /-/ E. Podrazik Pismem z dnia [...] r. R. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na naruszenie przez Starostę przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w szczególności art. 80 ust. 1 w zw. z art. 9, art. 79 ust. 1 i art. 79a ust. 1 tej ustawy. W uzasadnieniu wyjaśnił, że Sąd Rejonowy [...] w [...] w wyroku z dnia [...] r., sygn. akt [...], ustalił naruszenie przez [...] w P. paragrafu 2 umowy dzierżawy z dnia [...] r. poprzez niedopuszczalnie wydzierżawienie konkurencyjnej dla R. Ł. firmie OSK [...] placu manewrowego będącego składnikiem jego przedsiębiorstwa OSK [...]. Wobec tego skarżący miał prawo być obecny przy każdej kontroli przedmiotowego placu przez Starostę. W odpowiedzi na skargę Starosta wyjaśnił, że w dniu [...] r. zapadło już rozstrzygnięcie dotyczące skargi R. Ł. na działanie Starosty. Zgodnie z uchwałą Rady Powiatu w P. nr [...] z dnia [...] r. Rada Powiatu uznała skargę za bezzasadną. Następnie w dniu [...] r. Rada Powiatu w P. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie podtrzymania stanowiska zawartego w uchwale nr [...] z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Z treści skargi wynika, że R. Ł. złożył skargę na czynności podejmowane przez pracowników Starostwa Powiatowego w P. w toku kontroli dokumentacji oraz działalności związanej ze szkoleniem kandydatów na kierowców w Ośrodku Szkolenia Kierowców [...], który do infrastruktury OSK zgłosił plac manewrowy wydzierżawiony przez prowadzony przez skarżącego Ośrodek Szkolenia Kierowców [...] R. Ł.. Z akt sprawy nadesłanych przez Starostę wynika z kolei, że już w 2012 r. skarżący pismem z dnia [...] r. złożył do Starosty [...] skargę na nierówne traktowanie ośrodków szkolenia kierowców przez urzędników starostwa, w których możliwe jest działanie szkół nauki jazdy bez wymaganego przepisami placu manewrowego. Nadto zgłosił pod adresem pracowników Wydziału Komunikacji i Transportu zarzut wadliwego przeprowadzenia kontroli (k. 1 akt adm.). W odpowiedzi Starosta uznał skargę za bezzasadną i stosownie do art. 239 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego pouczył, że w przypadku ponowienia skargi bez wskazania nowych okoliczności Starosta może podtrzymać swoje poprzednie stanowisko z odpowiednią adnotacją w aktach sprawy. Skarżący powielił zarzuty skargi z dnia [...] r. w pismach z dnia [...] r. (k. 4 akt adm.), z dnia [...] r. (k. 43 akt adm.), z dnia [...] r. (k. 49 akt adm.) oraz z dnia [...] r. (k. 51 akt adm.). W dniu [...] r. Rada Powiatu w P. podjęła uchwałę nr [...], w której działając na podstawie art. 229 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego uznała złożone przez R. Ł. skargi za bezzasadne (k. 50 akt adm.). Stanowisko to podtrzymała w Uchwale nr [...] z dnia [...] r. Z powyższego wynika, że złożone przez skarżącego skargi wyrażające zastrzeżenia w kwestii działalności Wydziału Komunikacji i Transportu w Starostwie Powiatowym w P. były skargami złożonymi w trybie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego i w tym też trybie były rozpatrywane. Powyższa konkluzja prowadzi do stwierdzenia, że złożona do Sądu skarga z dnia [...] r. dotyczy sprawy zainicjowanej skargami na działalność Wydziału Komunikacji i Transportu w Starostwie Powiatowym w P. i należy ją zakwalifikować jako skargę, o której mowa w przepisach Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257; dalej: "K.p.a.") dotyczącym skarg i wniosków. Stosownie do treści art. 227 K.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga tego rodzaju jest szczególnym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, zawierającym zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika. Co istotne, postępowanie skargowe normowane przepisami Działu VIII K.p.a. prowadzone jest wyłącznie przez organy administracji publicznej. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, nie jest wydawany akt administracyjny, ani dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tymczasem przedmiot skargi do sądu administracyjnego jest ściśle określony przepisami prawa. Sąd administracyjny kontroluje bowiem legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Sąd administracyjny jest również właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek działania, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym dla załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a.). Przepisy Działu VIII k.p.a. nie przewidują kontroli sądów administracyjnych w sprawach objętych tymi regulacjami. Z powyższych względów w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami Działu VIII k.p.a., nie mają bowiem formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2009 r., sygn. II OSK 241/09, postanowienie NSA z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2849/15 i powołane tam orzecznictwo, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje spraw zainicjowanych skargami na działalność organów, a więc takich, których przedmiotem jest krytyka nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, skarg zawierających zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażających niezadowolenie z jego pracy, wytykających zaniechania i inne nieprawidłowości, czyli skarg tzw. powszechnych (obywatelskich) wymienionych w art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego, wnoszonych na podstawie przepisów Działu VIII K.p.a. "Skargi i wnioski". Uwzględniając powyższe, wobec tego, że skarga wniesiona przez R. Ł. nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. /-/ E. Podrazik