II SA/Po 1190/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r., [...] w przedmiocie nadzoru weterynaryjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ J. Szuma Pismem z dnia [...] r. M. M., prowadzący działalność pod nazwą A. , wniósł skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r., [...]. Decyzją tą częściowo (w zakresie punktu 1) uchylono decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ś. z dnia [...] r., [...], [...] w ten sposób, że nakazano M. M. wstrzymanie działalności do czasu usunięcia naruszeń wynikających z powołanych w sentencji decyzji przepisów określających wymagania weterynaryjne dla prowadzonej działalności nadzorowanej, dotyczących: posiadania bieżących rejestrów zwierząt, w tym dokumentacji weterynaryjnej zwierząt oraz zapewnienia przestrzegania warunków weterynaryjnych wymaganych dla utrzymania zatwierdzenia. Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał natomiast w mocy punkt 2 decyzji z dnia [...] r. (dotyczący rygoru natychmiastowej wykonalności). W skardze, poza wnioskami głównymi obejmującymi uchylenie decyzji obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, M. M. wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej "P.p.s.a."). W motywach wniosku wskazał jednie, że wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków w postaci uniemożliwienia mu prowadzenia działalności w przypadku zwrotu mu władztwa nad zwierzętami. Wskazał zarazem, że postanowienie Prokuratora o zatwierdzeniu zatrzymania zwierząt nie jest prawomocne wobec złożenia przez niego zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarżący nie przedstawił okoliczności pozwalających na uwzględnienie wniosku. Stosownie do art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Treść art. 61 § 3 P.p.s.a. formułuje alternatywnie dwie ustawowe przesłanki pozostawionego ocenie sądu wstrzymania wykonania aktu lub czynności: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" są nieostre i w związku z tym są przedmiotem interpretacji w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych. Uznaje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 205). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 października 2010 r., II GZ 313/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04, z dnia 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04, z dnia 9 marca 2005 r., II OZ 52/05, orzeczenia.nsa.gov.pl). Aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący kwestionujący decyzję musi zatem przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że jej wykonanie spowoduje dla niego daleko idące, względnie trudne do odwrócenia negatywne konsekwencje. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że wniosek strony skarżącej nie zawiera żadnego uprawdopodobnienia podanych we wniosku przesłanek. Na stronie 2 skargi wyjaśniono jedynie, że wykonanie decyzji uniemożliwi M. M. prowadzenie działalności w przypadku zwrotu władztwa nad zwierzętami. Odnosząc się do powyższego Sąd zauważa, że istotą zaskarżonej decyzji jest właśnie wstrzymanie działalności skarżącego. Ten normalny skutek decyzji nie jest jednak równoznaczny z zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. M. M. nie wskazał żadnych dodatkowych okoliczności mogących odnosić się do konkretnych skutków prawnych lub faktycznych, które spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, z jednoczesnym uprawdopodobnieniem, iż powrót do stanu poprzedniego będzie wymagał szczególnego wysiłku np. stosunkowo dużego nakładu sił i środków. W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarżący nie umotywował w sposób wystarczający, dlaczego zasadne byłoby przyznanie mu ochrony tymczasowej na czas prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego. Z opisanych wyżej powodów Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienie wydano na posiedzeniu niejawnym. /-/ J. Szuma