II SA/Po 125/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego J. W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w sprawie ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2013r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego i zasiłku celowego postanawia oddalić wniosek. /-/ K. Witkowicz-Grochowska Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w dniu 21 maja 2014r. oddalił skargę D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W związku z przyznaniem skarżącemu w ramach prawa pomocy radcy prawnego z urzędu, Okręgowa Izba Radców Prawnych, ostatecznie wyznaczyła pełnomocnika do reprezentowania skarżącego w osobie r.pr. M. M. W dniu 08 września 2014r. pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku dołączając skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 18 września 2014r. przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Do występowania na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym została wyznaczona przez Okręgową Izbę Radców Prawnych r.pr. J.W. (k. 132 akt sąd.), która stawiła się na rozprawie przed Sądem II instancji. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie poparła skargę kasacyjną i podtrzymała wniosek o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną przekazując rozstrzygnięcie o kosztach pomocy prawnej z urzędu WSA w Poznaniu. W piśmie z dnia 11 lipca 2016r. r. pr. J.W. wniosła o przyznanie wynagrodzenia radcy prawnemu zgodnie z art. 250 §1 P.p.s.a w zw. z art. 254 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a." wyznaczony radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z §22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015r. poz. 1805) do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie powyższego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Wobec powyższego w niniejszej sprawie dotyczącej przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu zastosowanie mają dotychczasowe przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013r. poz. 490, dalej "rozporządzenie"), gdyż postępowanie przed II instancją zainicjowano przed wejściem w życie nowego rozporządzenia z 2015r. Przepis § 16 rozporządzenia określa obligatoryjną treść wniosku o przyznanie wynagrodzenia, a mianowicie przepis ten stanowi, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Nie ulega wątpliwości, że z treści przepisu wynika, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż pozwala to w istocie określić zakres w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa. W niniejszej sprawie wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej złożony przez pełnomocnika wyznaczonego do występowania na rozprawie przed Naczelnych Sądem Administracyjnym nie zawiera stosownego oświadczenia. Pełnomocnik nie złożyła oświadczenia o wymaganej treści ani na rozprawie przed NSA, ani w piśmie z 11 lipca 2016r. Brak oświadczenia pełnomocnika, o jakim mowa w § 16 rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia jego braków, opisanego w art. 49 ustawy P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006r., II FSK 862/05, LEX 242945, postanowienie NSA z dnia 18 października 2005 r., II FZ 625/05, niepubl., postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ390/08). Mając powyższe na uwadze oddalić należy wniosek r.pr. J. W. o przyznanie wynagrodzenia za stawiennictwo na rozprawie przed Sądem II instancji. Na podstawie art. 258 §2 pkt 8 P.p.s.a. w zw. z § 1 pkt 3 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. orzeczono, jak w postanowieniu. /-/ K. Witkowicz-Grochowska