II SA/Po 127/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Asesor WSA Robert Talaga Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 października 2024 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia 9 sierpnia 2023 r. nr [...] znak: [...] Burmistrz Miasta i Gminy na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; zwanej dalej: K.p.a.) i art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 64 ust. 1 w związku z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 977; zwanej dalej: u.p.z.p.), po rozpatrzeniu wniosku F. F., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego - kurnika (obsada do 16 DJP), przewidzianej do realizacji na terenie części działki oznaczonej nr ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości P. w gminie [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała, iż w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa zagrodowa, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, budynek magazynowy i biurowy. Istniejąca na terenie sąsiednich działek zabudowa stanowi podstawę do uznania, iż spełniony jest warunek zawarty w art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. Poszczególne wskaźniki nowej zabudowy wyznaczone zostały stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r.. Nr 164 poz. 1588; zwanego dalej również: rozporządzeniem z 26 sierpnia 2003 r.). Linia zabudowy pozostaje bez zmian. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki organ wyznaczył na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. tj. w nawiązaniu do powierzchni zabudowy na dz. nr [...] (ok. 700m2). Szerokość elewacji frontowej budynku organ wyznaczył zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., tj. w nawiązaniu do parametrów występujących w obszarze analizowanym. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku wyznaczono zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., tj. w wielkości mieszczącej się w przedziale tego parametru występującego w obszarze analizowanym. Natomiast geometria dachu została wyznaczona zgodnie z § 8 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., tj. odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym. Organ stwierdził ponadto, że działka będąca przedmiotem wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej gminnej nr [...] (dz. nr [...] w [...], istniejące i projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla realizacji zamierzenia budowlanego, inwestycja objęta wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy realizowana będzie na gruntach [...], [...], zatem nie wymaga na podstawie art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2409; zwanej dalej: u.o.g.r.l.) uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a także planowana inwestycja leży poza obszarami, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Odwołanie od powyższej decyzji złożył T. P. podnosząc, że zmiana nazewnictwa inwestycji nie wyeliminuje immisji bezpośrednich i pośrednich, z których wynika jego brak akceptacji dla budowy budynku inwentarskiego. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 10 października 2024 r. nr [...], na podstawie art.138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy ww. decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Kolegium stwierdziło, że obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p., jako trzykrotna szerokość frontu terenu objętego wnioskiem i brak jest uzasadnienia dla powiększenia tego obszaru. Jest on spójny pod względem funkcjonalnym i krajobrazowym oraz zawiera całą jednostkę funkcjonalno-przestrzenną. Analiza zawiera szczegółowy opis i charakterystykę istniejącej zabudowy znajdującej się na działkach objętych obszarem analizowanym ujętą w formie tabelarycznej. Na terenie działek położonych w obszarze analizowanym dostępnych z tej samej drogi publicznej powiatowej znajduje się zabudowa zagrodowa, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, budynek magazynowy i biurowy. W związku z powyższym projektowana inwestycja polegająca na budowie budynku inwentarskiego - kurnika (obsada do 16 DJP), stanowi kontynuację funkcji zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Następnie Kolegium omówiło wyniki dokonanej analizy urbanistycznej wskazując, że parametr wielkości powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym waha się od 2% do 24%, przy czym jego średnia wartość wynosi 10,80%, szerokość elewacji frontowych budynków występujących w obszarze analizowanym wynosi od 8,0 m do 20,0 m, przy czym średnia szerokość elewacji frontowej wynosi 13,72 m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki w obszarze analizowanym mieści się w przedziale od 2,0 m do 5,0 m. Co natomiast tyczy się geometrii dachu, to kąt nachylenia połaci dachowych w obszarze analizowanym waha się od 20° do 45°, wysokość głównej kalenicy budynków od 4,0 m do 8,0 m, a układ połaci dachowych to dachy dwuspadowe, kierunek głównej kalenicy względem frontowej granicy działki jest równoległy lub prostopadły. Kolegium jako prawidłowe uznało zawarte w decyzji organu I instancji ustalenia w zakresie parametrów nowej zabudowy. Wskazało, że wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki będącej przedmiotem wniosku wyznaczono na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., tj. w nawiązaniu do powierzchni zabudowy na dz. nr [...] (ok. 700 m˛). Szerokość elewacji frontowej budynków wyznaczono zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., tj. w wysokości mieszczącej się w przedziale parametrów występujących w obszarze analizowanym. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku wyznaczono zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., tj. w wysokości mieszczącej się w przedziale parametrów występujących w obszarze analizowanym. Natomiast geometria dachu została wyznaczona zgodnie z § 8 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., tj. odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym. Organ odwoławczy uznał, że planowana inwestycja spełnia również wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu E. B. podniosła, że inwestycja w formie wskazanej przez inwestora nie spełnia warunku kontynuacji funkcji. Funkcje zabudowy w obszarze analizowanym mają charakter mocno zróżnicowany, zatem organ powinien określić typ dominującej zabudowy w analizowanym terenie. W obszarze analizowanym nie występuję budynek inwentarski tylko budynki mieszkalne w zabudowie zagrodowej. W analizie nie ujęto również działki nr [...] graniczącej bezpośrednio z planowaną inwestycją, dla której ustalono warunki zabudowy dla zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej. Skarżąca stwierdziła ponadto, że inwestor nie spełnia wynikających z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego warunków pozwalających uznać go za rolnika indywidualnego. W jej ocenie planowana inwestycja powinna być realizowana wyłącznie przez osobę mającą status rolnika indywidualnego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; zwanej dalej: P.p.s.a.) wynika, że uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto w przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu poddana była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego - kurnika (obsada do 16 DJP), przewidzianej do realizacji na terenie części działki oznaczonej nr ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości P. w gminie [...]. Należy wyjaśnić, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w tej sprawie w dniu 11 kwietnia 2023 r. - zatem zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688) do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, stosuje się przepisy u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym. Stosownie natomiast do art. 71 ww. ustawy zmieniającej, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zachowało moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie 61 ust. 6 u.p.z.p. jednak nie dłużej niż przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej. Ponadto zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1116) - które weszło w życie z dniem 26 lipca 2024 r. - do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 u.p.z.p. stosuje się odpowiednio. Warunki od których spełnienia uzależnione jest wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy wskazane zostały w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Stosownie do treści tego przepisu, w brzmieniu znajdującym zastosowanie w tej sprawie, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 9222022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Jeśli wnioskowane zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa tj. spełnia warunki określone w art. 61 u.p.z.p. organ administracji publicznej rozpatrujący wniosek inwestora nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego (por. wyroki NSA z 5 grudnia 2019 r., II OSK 195/18; z 10 stycznia 2018 r., II OSK 1137/17; z 19 grudnia 2017 r., II OSK 696/16; baza CBOSA) Narzędziem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisanych w art. 61 u.p.z.p. jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana też analizą architektoniczno-urbanistyczną. Sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść tej analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. W tym celu stosownie do art. 61 ust. 5a u.p.z.p. właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Dokonana na etapie postępowania przed organem I instancji analiza urbanistyczna wykazała, że w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym, na działkach o nr [...], [...] i [...] występuje zabudowa zagrodowa. Mając na uwadze, że pojęcie zabudowy zagrodowej obejmuje zespół budynków związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, zatem również budynki inwentarskie i gospodarcze w gospodarstwie rolnym, przyjąć trzeba, że planowany budynek inwentarski stanowi kontynuację szeroko pojętej funkcji rolniczej. Sąd nie podziela przedstawionej w skardze argumentacji iż warunek kontynuacji funkcji jest spełniony w sytuacji gdy planowana zabudowa bezwzględnie powiela dominującą w obszarze analizowanym funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu. Wyrażona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym, czy realizacji zabudowy zgodnie z oczekiwaniami właścicieli nieruchomości sąsiednich, a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy. Odnosząc się wprost do argumentacji skargi podkreślić należy, iż na gruncie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie występuje pojęcie "dominującej funkcji" zabudowy. Co za tym idzie ma podstaw prawnych do tego by kontynuację funkcji ograniczać wyłącznie do funkcji dominującej na działkach sąsiednich. Zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego, nie wymaga przy projektowaniu nowych inwestycji prostego powielania celu i charakterystyki zabudowy istniejącej na terenie sąsiednim (por. wyroki NSA z 6 września 2013 r., II OSK 813/12 oraz z 22 stycznia 2020 r., II OSK 3490/18; baza CBOSA). Kontynuacja funkcji zabudowy sąsiedniej nie oznacza ograniczenia nowej zabudowy do możliwości powstania w danym miejscu jedynie obiektów tożsamych z już istniejącymi. Ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy. Nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić (nie jest sprzeczna) z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze (por. wyrok NSA z 6 czerwca 2013 r., II OSK 305/12; baza CBOSA). Kontynuacja funkcji nie oznacza zatem tożsamości, lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie uznawane za uzupełniające i nie wchodzące z nią w kolizję. Zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jedną z istniejących funkcji lub wskazuje na uznawane uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Zasada ta nie oznacza nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy, wystarczające jest, gdy nowa zabudowa nie koliduje z istniejącą w obszarze analizowanym (por. wyroki NSA z 26 czerwca 2012 r., II OSK 586/11; z 17 stycznia 2014 r., II OSK 1944/12 oraz z 26 maja 2020 r., II OSK 2415/19; baza CBOSA). Nie budzi wątpliwości Sądu, iż budowa budynku inwentarskiego w żaden sposób nie koliduje w występującą w obszarze analizowanym zabudową zagrodową. W świetle art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wystarczającym jest bowiem, by w obszarze analizowanym znajdowała się jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, która jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji. W ocenie Sądu Kolegium prawidłowo oceniło, że w sprawie spełnione zostały również pozostałe warunki wynikające z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej gminnej nr [...] (dz. nr [...] w [...]), istniejące i projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla realizacji zamierzenia budowlanego, inwestycja objęta wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy realizowana będzie na gruntach [...], [...] tj. nie wymagających na podstawie art. 7 u.o.g.r.l. uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a także planowana inwestycja leży poza obszarami, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Bez znaczenia dla oceny spełnienia warunków wynikających z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. pozostaje podnoszona w skardze okoliczność, iż inwestor nie spełnia warunków do uznania go za rolnika indywidualnego w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego. Wnioskowana inwestycja nie jest realizowana w ramach zabudowy zagrodowej. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie ustalonych w niej parametrów nowej zabudowy, Sąd również nie dopatrzył się naruszenia prawa dającego podstawę do uwzględnienia skargi. Co zostało już sygnalizowane we wcześniejszej części uzasadnienia niniejszego wyroku, w sprawie zastosowanie znajdowało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.). Średnia szerokość elewacji frontowej budynków w obszarze analizowanym wynosi 13 m, zatem ustalenie tego parametru w przedziale 11-13 m nie narusza § 6 ww. rozporządzenia. W zakresie wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku (okapu), błędnie w uzasadnieniu decyzji powołano § 7 ust. 1 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., zamiast ust. 4, jednak uchybienie to nie ma znaczenia dla wyniku sprawy. Z wyników analizy wynika bowiem, że parametr ten został ustalony w przedziale wartości występujących w obszarze analizowanym. Geometria dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) została wyznaczona zgodnie z § 8 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., tj. odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym. Co natomiast tyczy się ustalenia parametru powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki Sąd dostrzega, że parametr ten nie został określony w pełni prawidłowo. Wskaźnik o jakim mowa w § 5 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. powinien być bowiem określony jako procentowa wartość powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, gdy tymczasem w niniejszej sprawie organ określił maksymalną powierzchnię zabudowy działki określając ją w jednostkach metrycznych. W konsekwencji organ uznał, że w sprawie dopuszczalne jest zastosowanie § 5 ust. 2 rozporządzenia. Uchybienie to pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy, gdyż z wyników analizy stanowiących załącznik do decyzji organu I instancji wynika, iż prawidłowo ustalony parametr (w wartości procentowej) nie przekraczałby średniej z obszaru analizowanego. W wynikach analizy stwierdzono, że wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy na obszarze analizowanym waha się od 2 % do 24 %, przy czym jego średnia wartość wynosi 10,80 %. Wskazano też, że wnioskowana inwestycja polega na budowie kurnika o powierzchni zabudowy od 330 m˛ do 380 m˛, co razem z istniejącymi budynkami na przedmiotowej, działce daje wartość ok. 652 m˛ – 712m˛. Z akt sprawy wynika natomiast, że powierzchnia działki na której ma być realizowana inwestycja wynosi 3,4 ha. Z wyników analizy wynika też, że parametr ustalony w decyzji – maksymalna powierzchnia planowanego budynku, łącznie z istniejącą zabudową, nie przekracza 2% powierzchni działki. W konsekwencji wskazane uchybienie nie mogło stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.