II SA/Po 1388/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2015 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o warunkach zabudowy; oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2014 r., znak [...], Prezydent Miasta P. na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") odmówił I. Sp. z o.o. Sk. w P. zmiany decyzji nr [...] o warunkach zabudowy Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2013 r. w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku od strony ul. N. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że decyzja z dnia [...] stycznia 2013 r. ustala warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-magazynowego z garażem podziemnym, przewidzianej do realizacji na terenie działek [...], [...], [...] i [...], arkusz [...], obręb W., oraz działki nr [...], arkusz [...], obręb W., położonych przy ul. N. [...] w P. Przedmiotowa inwestycja znajduje się na obszarze, dla którego nie obowiązuje żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W celu zbadania, czy możliwe jest uwzględnienie wniosku skarżącego o zmianę powyższej decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r., zweryfikowano przeprowadzoną poprzednią analizę urbanistyczną z dnia [...] października 2012 r. Organ I instancji wskazał przy tym, że teren inwestora zlokalizowany jest po wschodniej stronie ul. N., w kwartale zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy usługowej. Budynki tworzące powyższą zabudowę mają wysokość od ok. 3 m do ok. 11 m. Budynki na działkach sąsiednich mają wysokość ok. 7 m przy ul. N. [...] i ok. 10 m przy ul. N. [...]. Budynki usługowe zlokalizowane w głębi terenu na działkach nr [...], [...], [...] i [...] mają wysokość od ok. 9 m do ok. 11 m. Wnioskowana zmiana zakłada, że planowany budynek będzie posiadać łącznie 4 kondygnacje o wysokości 17,84 m względem poziomu ul. N., który znajduje się wyżej od poziomu terenu inwestycji. Organ I instancji zaznaczył przy tym, że obszar ten obniża się od ul. N. w kierunku wschodnim. Tym samym rozważane zamierzenie budowlane nie kontynuuje wysokości budynków na działkach sąsiednich oraz średniej wysokości budynków znajdujących się w obszarze analizowanym. W konsekwencji wspomnianego parametru nie można ustalić na podstawie § 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588). Prawodawca zezwala jednak w ust. 4 powołanego rozporządzenia na wyznaczenie innej wysokości nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej. Organ I instancji wskazał zarazem, że rozważał zastosowanie tego przepisu. W obszarze analizowanym znajduje się jeden budynek biurowy o wysokości ok. 16 m. Jest on jednak zlokalizowany w odrębnym kwartale zabudowy osiedla mieszkaniowego, po przeciwległej stronie ul. N. Zajmuje on eksponowane miejsce, w otoczeniu wolnym od zabudowy i spełnia funkcję administracji o znaczeniu ponadlokalny – stanowi siedzibę Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w P. Jednocześnie znajduje się on w znacznej odległości od ul. N. i jest zlokalizowany przy innej drodze publicznej, tj. przy ul. C. R. Organ I instancji stwierdził zatem, że planowany budynek jest znacznie wyższy od zabudowy sąsiedniej. Zabudowa istniejąca w otoczeniu terenu inwestycji nie pozwala na wyznaczenie wysokości znacznie odbiegającej od zabudowy sąsiedniej. Taki obiekt budowlany nie stanowiłby właściwej kontynuacji parametrów istniejących już budynków. Modyfikacja wysokości planowanego obiektu nie jest zatem także uzasadniona z perspktywy interesu społecznego. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. I. Sp. z o.o Sk. w P. odwołała się od powyższej decyzji z dnia [...] marca 2014 r., zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 6-8 k.p.a. i przepisów powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że nie zgadza się z argumentem organu I instancji co do braku interesu społecznego w zmianie decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. Budowa omawianego budynku biurowo-magazynowego stanowi bowiem źródło zatrudnienia w przedsiębiorstwie budowlanym realizującym tę inwestycję. Skarżący zaznaczył przy tym, że postulat wspierania przedsiębiorców nie jest realizowany w praktyce. Ograniczenie zabudowy w wyniku pozostawienia w dotychczasowym kształcie decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. znacznie obniża opłacalność rozważanej inwestycji. Skarżący podkreślił także, że nie widzi racjonalnego powodu jej wykonywania, skoro niemożliwe jest zrealizowanie wszystkich zadań przewidzianych w tym budynku. Wskazał również, że nie rozumie, dlaczego tak istotne znaczenie dla zachowania ładu przestrzennego ma dopuszczenie w budynku 4 kondygnacji tylko na ok. 70% powierzchni tego obiektu. Tym bardziej, że teren pomiędzy ul. N. i ul. L. jest zabudowy chaotycznie, a znajdujące się tam budynki mają wysokość od 1 do 8 kondygnacji. Co więcej, organ I instancji wydał wcześniej dla sąsiedniej działki decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. o warunkach zabudowy, pozwalając na lokalizację na tym terenie budynku o wysokości 6 i 7 kondygnacji. Ponadto w ostatnim czasie wybudowano dwa budynki o wysokości 6 i 9 kondygnacji, mieszczące się w obszarze analizowanym. Decyzją z dnia [...] października 2014 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. nr 79 poz. 856 z późn. zm.), art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 50 ust. 4, art. 52 ust. 1, art. 53 ust. 3, art. 54 i art. u.p.z.p. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2014 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz przytoczył przepisy, które w jego ocenie powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło zarazem, że postępowanie z art. 155 k.p.a., zmierzające do zmiany decyzji administracyjnej, ma charakter nadzwyczajny i nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Celem tego postępowania jest bowiem jedynie weryfikacja wydanej już decyzji ostatecznej, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że wszystkie strony postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. wyraziły zgodę na zmianę tego rozstrzygnięcia. Niemniej Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za uzasadnione stanowisko organu I instancji co do braku podstaw do wyznaczenia wysokości nowego obiektu poza wysokość budynków sąsiednich. Za zmianą ustalonych warunków zabudowy nie przemawia bowiem interes społeczny. Wskazane przez inwestora zagospodarowanie ul. N. jest natomiast hipotetyczne. Tymczasem przy ustalaniu warunków zabudowy uwzględnia się przede wszystkim istniejącą już zabudowę. Ta natomiast cechuje się wysokością od ok. 3 m do ok. 11 m. Budynki na działkach sąsiednich mają wysokość ok. 7 m i ok. 10 m. Z kolei budynki usługowe zlokalizowane w głębi terenu na działkach nr [...], [...], [...] i [...] mają wysokość od ok. 9 m do ok. 11 m. Planowany budynek ma posiadać łącznie 4 kondygnacje o wysokości 17,84 m względem poziomu ul. N., który znajduje się powyższej poziomu wnioskowanego terenu. Tym samym obiekt ten będzie de facto wyższy z uwagi na opadanie terenu w kierunku wschodnim. Nie można zatem uznać, że proponowana przez inwestora wysokość omawianego zamierzenia budowlanego kontynuuje ten parametr zabudowy w obszarze analizowanym. Wprawdzie w obszarze analizowanym znajduje się również obiekt budowlany o wysokości 16 m, ale jest on zlokalizowany po przeciwległej stronie ul. N. przy ul C. R. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ I instancji przeprowadził należycie postępowanie wyjaśniające oraz szczegółowo uzasadnił przyjęte rozstrzygnięcie, mając na uwadze art. 155 k.p.a. Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. I. Sp. z o.o. Sp. k. w P. zaskarżyła powyższą decyzję z dnia [...] października 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając organowi II instancji naruszenie: (1) art. 155 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że przeprowadzona analiza urbanistyczna wyklucza dokonanie wnioskowanych zmian w decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r., (2) art. 107 § 3 w zw. z art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, której sentencja pozostaje w sprzeczności z przeprowadzoną analizą urbanistyczną oraz (3) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 i 2, § 4 ust. 1 i 4 oraz § 7 ust. 1 i 4 powołanego rozporządzenia poprzez błędne uznanie, że brak jest podstaw do zmiany decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. z uwagi na brak kontynuacji sposobu zagospodarowania najbliższego sąsiedztwa. W uzasadnieniu skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując zarazem, że organy administracji publicznej dokonały błędnej interpretacji rezultatów analizy urbanistycznej. Z wymienionego opracowania wynika bowiem, że przedmiotowa inwestycja kontynuuje wszystkie parametry określone w powołanym rozporządzeniu, w tym również wskaźnik dotyczący wysokości budynków w obszarze analizowanym. Co więcej organ administracji publicznej ustalił na potrzeby innego przedsięwzięcia, choć dotyczącego tego samego obszaru, warunki zabudowy, zezwalając na lokalizacje budynku o 3-4 kondygnacjach. Skarżący zaznaczył przy tym, że proponowane przez niego zmiany odpowiadają wymogom ładu przestrzennego. W szczególności w obszarze analizowanym znajduje się budynek Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, który mógłby stanowisk odpowiedni punkt odniesienia w rozpatrywanej sprawie. Tym bardziej, że obiekt ten znajduje się w bliskim sąsiedztwie terenu inwestycji, a nadto możliwy jest do niego dostęp z ul. N. (gdzie znajduje się główne wejście) i ul. C. R. Skarżący podniósł również, że zmiana decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. jest zgodna z interes społecznym i nie spotkała się ze sprzeciwem okolicznych mieszkańców. Przedsięwzięcie to nie jest także uciążliwe. Przychylenie się do wniosku inwestora zwiększy natomiast opłacalność inwestycji. Poza tym ze względu na planowaną przebudowę ul. N. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa handlowa nie powinny być punktem odniesienia dla określenia charakteru tej ulicy po jej przebudowie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dale: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Na wstępie trzeba zauważyć, że decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., znak [...], Prezydent Miasta P. ustalił na rzecz I. Sp. z o.o. Sk. w P. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-magazynowego z garażem podziemnym, przewidzianym do realizacji na działkach nr [...], [...], [...] i [...], arkusz [...], obręb W., oraz na działce nr [...], arkusz [...], obręb W., położonych przy ul. N. nr [...] w P. (k. 92-103 akt adm. organu I instancji). Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] lutego 2013 r. Niemniej już wnioskiem z dnia [...] lutego 2013 r. skarżący wystąpił o zmianę wymienionego rozstrzygnięcia poprzez podwyższenie wysokości planowanego obiektu budowlanego do 17,84 m (k.109-112 akt adm. organu I instancji). Okoliczności te należy uznać za bezsporne, gdyż nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a."). Zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a., decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Tym samym ustawodawca statuuje również zasadę trwałości decyzji ostatecznych, które mogą być wzruszone tylko w razie spełnienia ściśle określonych warunków. Konsekwentnie zatem przepisy regulujące omawiane zagadnienie muszą być interpretowane ściśle i nie podlegają wykładni rozszerzającej. Należy przy tym zauważyć, że postępowanie z art. 155 k.p.a. ma na celu zbadanie, czy w okolicznościach faktycznych i prawnych ustalonych w decyzji ostatecznej zmiana takiego rozstrzygnięcia jest uzasadniona z perspektywy interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Trzeba jednak podkreślić, że powyższa modyfikacja decyzji ostatecznej nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozpatrzenia całej sprawy. Nowe rozstrzygnięcie nie może także pozostawać w sprzeczności ze stanem faktycznym i prawnym, jakie zostały zrekonstruowane na potrzeby pierwotnego postępowania. Sensem art. 155 k.p.a. jest bowiem dokonanie pewnej modyfikacji wydanego rozstrzygnięcia w granicach zakreślonych przez stan faktyczny i prawny ustalony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Podobne stanowisko jest również aprobowane w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r. II OSK 245/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 września 2014 r., II SA/Bd 277/14, tamże). Tym samym w kontekście rozpatrywanej niezbędne jest również najpierw odwołanie się do przepisów, które stanowiły podstawę wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r., gdyż to one determinują zakres możliwych modyfikacji. Podstawę prawną wspomnianego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."). Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowa w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; (2) teren ma dostęp do drogi publicznej; (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; (4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objętą zgodą uzyskaną przy sporządzaniu poprzednio obowiązujących planów miejscowych; oraz (5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wymienione powyższej przesłanki określają zatem kiedy możliwe jest wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Na tym tle doniosły jest w szczególności wymóg dobrego sąsiedztwa, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., który w istotnym stopniu determinuje treść wspomnianego rozstrzygnięcia. Konkluzja ta pozostaje w bezpośrednim związku z art. 155 k.p.a. Zmiana decyzji ostatecznej na podstawie tego ostatniego przepisu jest bowiem dopuszczalna tylko o tyle, o ile jest ona uzasadniona z perspektywy art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy czym należy mieć na uwadze ustalenia faktyczne i prawne, jakie legły u podstaw pierwotnego rozstrzygnięcia. Organy administracji publicznej nie mogą zatem wykraczać poza tak zakreślone granice, gdyż prowadziłoby do ponownego rozpatrzenia całej sprawy. W tym znaczeniu można więc uznać, że art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowi przepis szczególny, o jakim mowa w art. 155 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 marca 2014 r., IV SA/Po 1005/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2012 r., II OSK 828/11, tamże). Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zauważyć, że we wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. skarżący wniósł o zmianę wysokości planowanego obiektu budowlanego poprzez zwiększenie wartości tego parametru do 17,84 m. Z analizy urbanistycznej z dnia [...] października 2012 r. wynika, że w obszarze analizowanym zabudowa mieszkaniowa posiada 2 kondygnacje nadziemne o wysokości od ok. 7,5 m do ok. 9,0 m od poziomu terenu do najwyższego punktu dachu (k. 41-48 akt adm. organu I instancji). Zabudowa usługowa posiada z kolei od 1 do 2 kondygnacji, a zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna – 5 kondygnacji. Dla tego we wskazaniach załączonych do wspomnianej analizy urbanistycznej ustalono, że planowany obiekt budowlany powinien mieć 3 kondygnacje nadziemne, do 11,0 m od poziomu terenu istniejącego do najwyższego punktu dachu. Jednocześnie zezwolono na realizację 4 kondygnacji nadziemnej wycofanej względem obowiązującej linii zabudowy o minimum 11,0 m i wysokości maksymalnie 14,0 m od poziomu istniejącego terenu do najwyższego punktu dachu. Rozwiązanie to zostało następnie przeniesione do decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. Tym samym, wbrew twierdzeniom skarżącego, propozycja zawarta we wniosku nie jest zgodna z ustaleniami faktycznymi zawartymi w analizie urbanistycznej. Wnioski te zostały potwierdzone w opracowaniu z dnia [...] stycznia 2014 r., znak [...], sporządzonym przez organ I instancji (k. 228-230 akt adm. organu I instancji). W dokumencie tym stwierdzono bowiem, że omawiane zamierzenie budowlane znajduje się w kwartale zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy usługowej po wschodniej strony ul. N. Budynki tworzące tę zabudowę mają wysokość od ok. 3 m (ul. N. [...]) do ok 11 m (ul. N. [...]). Obiekty budowlane na działkach sąsiednich mają z kolei wysokość ok. 7 m i ok. 10 m. Natomiast budynki zlokalizowane w głębi terenu, tj. działki nr [...], [...], [...] i [...], mają wysokość od ok. 9 m, do ok. 11 m. W rozważanym opracowaniu wyraźnie wskazano, że planowana zmiana decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. nie znajduje odzwierciedlenia w rezultatach analizy urbanistycznej. Ponadto w dokumencie z dnia [...] stycznia 2014 r. zbadano również, czy specyfika obszaru analizowanego uzasadniania wyznaczenie innej wysokości dla przedmiotowej inwestycji. Na wspomnianym terenie znajduje się bowiem jeden budynek o wysokości ok. 16 m. Obiekt ten jest jednak zlokalizowany w odrębnym kwartale zabudowy mieszkaniowej, po przeciwległej stronie ul. N. Zajmuje on widoczne miejsce na niezabudowanym terenie, pełniąc funkcję obiektu administracji – znajduje się w nim siedziba Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w P. Co więcej, znajduje się on w znacznej odległości od ul. N. i jest zlokalizowany przy ul. C. R. Tym samym wymieniony budynek nie może stanowić punktu odniesienia do modyfikacji decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. Powyższe stanowisko organów administracji publicznej zasługuje na aprobatę. Przeprowadzona analiza urbanistyczna oraz opracowanie z dnia [...] stycznia 2013 r. jednoznacznie wskazują bowiem, że zabudowa znajdująca się w otoczeniu planowanej nieruchomości osiąga maksymalnie wysokość 11,0 m. Wysokość budynku ustalona w decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. jest zatem i tak wyższa niż wynikałoby to z § 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588). Ponadto należy przychylić się do stanowiska organów administracji publicznej, że w rozpatrywanej sprawie brak było podstaw do powołania się na § 7 ust. 4 cytowanego rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, dopuszcza się wyznaczenie innej – niż wynikałoby to z ogólnej reguły z § 7 ust. 1 tego rozporządzenia – wysokości krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, jeżeli taki zabieg wynika z analizy urbanistycznej. Jak wskazano jednak powyżej, badanie istniejącej zabudowy wykazało, że wprawdzie budynek Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska znajduje się w obszarze analizowanym, niemniej obiekt ten ze względu na swoje położenie i pełnioną funkcję ma szczególne znaczenie i nie może stanowić podstaw do modyfikacji decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. Należy przy tym zauważyć, że podwyższenie planowanego budynku do 17,84 m i tak nie nawiązywałoby do budynku Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, który ma 16 m wysokości. Tym samym pozytywne rozpatrzenie wniosku inwestora z dnia [...] lutego 2013 r. oznaczałoby w istocie wprowadzenie dominanty architektonicznej w obszarze analizowanym, która w żaden sposób nie jest uzasadniona istniejącym ładem przestrzennym. Wnioskowana przez skarżącego zmiana decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. nie może być także uzasadniona planowaną przebudową ul. N. Takie roboty drogowe nie są bowiem bezpośrednio związane z omawianą zabudową, a nadto stanowią zdarzenie przyszłe, jedynie potencjalne. Decyzja o warunkach zabudowy powinna natomiast uwzględniać istniejący obecnie ład przestrzenny, a nie hipotetyczny układ zabudowy w przyszłości. Podsumowując, proponowana we wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. zmiana decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. nie daje się pogodzić z wymogiem dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Tym samym nie jest również możliwe przychylenie się do powyższego wniosku. Gdyby bowiem pierwotny z wniosek z dnia [...] sierpnia 2012 r. (k. 1-27 akt adm. organu I instancji) od razu określał wysokość planowanego obiektu budowlanego na 17,84 m, to najprawdopodobniej inwestor nie uzyskałby w ogóle pozytywnej dla siebie decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. Należy przy tym uzupełniająco wskazać, że to ostatnie rozstrzygnięcie odpowiadało w pełni pierwotnemu wnioskowi skarżącego. Tym samym kontrolowane obecnie decyzje odpowiadają prawu. W tej sytuacji Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia skargi. Skarga jako niezasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.