II SA/Po 1392/14

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 07 marca 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. K. i C. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego postanawia oddalić wniosek. /-/ K. Witkowicz-Grochowska W związku z przyznaniem skarżącym J. K. i C. K., postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 lipca 2015r., prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym poprzez ustanowienie adwokata z urzędu, Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła do ich reprezentowania adw. T. H. W dniu 27 października 2015r. pełnomocnik wniósł do Sądu sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 czerwca 2015r., w której zawarł wniosek o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych na rzecz skarżących, w tym kosztów zastępstwa procesowego w ramach przyznanej pomocy prawnej. Wniosek pełnomocnika o przyznanie kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a.") do czynności referendarza sądowego w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy należy m. in. wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi lub radcy prawnemu (...) za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków. Na podstawie art. 250 §1 P.p.s.a. wyznaczony pełnomocnik, otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z §22 obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016r. poz. 1714), które weszło w życie 2 listopada 2016r., do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie powyższego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Przepisy poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015r. poz. 1801), które weszło w życie 1 stycznia 2016r., w treści §22 wskazują, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie powyższego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Z uwagi na fakt, że skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została wniesiona do Sądu w dniu 27 października 2015r. zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013r., poz. 461). Przepis § 20 rozporządzenia z 2002r. określa obligatoryjną treść wniosku o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu, a mianowicie przepis ten stanowi, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W niniejszej sprawie wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej według norm przepisanych złożony przez adwokata w treści skargi kasacyjnej nie zawiera stosownego oświadczenia, że koszty pomocy prawnej nie zostały uiszczone pełnomocnikowi z urzędu nawet w części. Brak oświadczenia pełnomocnika, o jakim mowa w § 20 rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia jego braków, opisanego w art. 49 ustawy P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006r., II FSK 862/05, LEX 242945, postanowienie NSA z dnia 18 października 2005 r., II FZ 625/05, niepubl., postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ390/08). Mając powyższe na uwadze oddalić należy wniosek pełnomocnika o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej w niniejszej sprawie w drugiej instancji. Z tych względów, na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a. i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w związku z § 20 rozporządzenia z 2002r., orzeczono, jak w postanowieniu. /-/ K. Witkowicz-Grochowska