II SA/Po 162/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2010r. sprawy ze skargi B. S., I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia [...] października 2008r. Nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza R. z dnia [...] 2008r. Nr [...], II. zasądza od organu na rzecz skarżących solidarnie kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ W. Batorowicz /-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska Decyzją z dnia [...] października 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile, po rozpatrzeniu odwołania B. i I. S., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza R. z dnia [...] 2008 r. w przedmiocie ustalenia B. i I. [...] S. [...] jednorazowej opłaty w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w stosunku do nieruchomości położonej w miejscowości [...], działka nr [...] objętej księgą wieczystą KW nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż decyzja organu I instancji została wydana na podstawie powołanych w rozstrzygnięciu decyzji przepisów art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Dalej organ II instancji zwrócił uwagę na to, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji podał, iż opłatę ustalono w związku ze zbyciem wyżej opisanej nieruchomości przez B. i I. S. i w oparciu o stawkę procentową wynikającą z uchwały Nr IX/62/2007 Rady Miejskiej w R. z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta R., w rejonie ulic: [...] oraz z uwagi na wzrost wartości nieruchomości wynikający z operatów szacunkowych sporządzonych przez rzeczoznawcę majątkowego. Przybliżając treść odwołania B. i I. S. organ II instancji wskazał na zarzut, iż organ I instancji nie uwzględnił faktu, że przed uchwaleniem nowego planu nieruchomość objęta zaskarżoną decyzją także była przeznaczona na cele budownictwa [...], w związku z czym nowy plan nie zmienił jej przeznaczenia. Wskazując na motywy podjętego rozstrzygnięcia organ II instancji przybliżył treść art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazując na przesłankę ustalenia jednorazowej opłaty jaką jest wzrost wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego, który to wzrost ustala się według zasad określonych w art. 37 ust. 11 powołanej ustawy. Ponadto podał, iż organ I instancji rozpatrując sprawę dokonał "wyceny wzrostu wartości nieruchomości" z uwzględnieniem zasad określonych w § 50 powołanego w rozstrzygnięciu decyzji odwoławczej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. 207, poz. 2109 ze zm.), który to przepis przy ustalaniu wartości rynkowej nieruchomości dla ustalenia opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 powołanej ustawy, nakazuje uwzględniać jej przeznaczenie przed uchwaleniem planu miejscowego lub przed jego zmianą oraz jej przeznaczenie po uchwaleniu planu miejscowego lub po jego zmianie, przyjmując stan nieruchomości z dnia wejścia w życie planu miejscowego lub jego zmiany, a ceny z dnia zbycia nieruchomości. Organ odwoławczy powołując się na sporządzony operat szacunkowy stwierdził, że ustalona wartość nieruchomości po zmianie planu nie budzi wątpliwości, jak również brak jest podstaw do zakwestionowania ustalonej wartości nieruchomości przed zmianą planu, kiedy stanowiła ona jeszcze grunty [...], gdyż wartość ta odpowiada cenom uzyskiwanym w obrocie takimi gruntami. Odnosząc się do zarzutu odwołania, iż wcześniejsze przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości nie uległo zmianie na skutek wejścia w życie planu miejscowego, organ nie uznał go za trafny i stwierdził, że nieruchomość, której dotyczy postępowanie, była wprawdzie objęta planem zagospodarowania przestrzennego z 1992 r., jednakże plan ten utracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003 r., zgodnie z art. 87 ust. 3 powołanej ustawy. Stąd też organ II instancji uznał, że przedmiotowa nieruchomość położona była na obszarze, na którym nie obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego i stanowiła grunty [...], a wejście w życie nowego planu spowodowało zmianę przeznaczenia tej nieruchomości i wzrost jej wartości. Na uzasadnienie zastosowanej stawki procentowej (30 % wzrostu wartości nieruchomości) organ wskazał wyżej przywołaną uchwałę Rady Miasta w R., i stwierdził, że wprowadzona przepisem gminnym stawka opłaty nie może być zmieniona przez organy orzekające w sprawie. Mając na względzie powyższe okoliczności Kolegium nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania. W skardze na decyzję Kolegium I. S. i B. S. domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji i podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia braku podstaw do naliczenia opłaty planistycznej, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucili: niewłaściwe zastosowanie art. 36 ust. 4 wyżej przywołanej ustawy poprzez błędne przyjęcie, że uchwalenie planu wpłynęło na wzrost wartości opisanej nieruchomości; naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie sprawdzenia, czy w poprzednim planie sprzedane działki również były przeznaczone pod zabudowę [...]; naruszenie art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uzasadnienie decyzji odbiegające treścią od stanu faktycznego, gdyż w uzasadnieniu decyzji jest mowa o zmianie przeznaczenia nieruchomości, podczas gdy fatycznie nastąpiło uchwalenie nowego planu miejscowego, który nie zmienił przeznaczenia opisanej nieruchomości. W uzasadnieniu skarżący stwierdzili, iż w nowym planie zagospodarowania przestrzennego wprowadzony uchwałą Nr IX/62/2007 Rady Miejskiej w R. z dnia 26 kwietnia 2007 r. ich nieruchomości zostały przeznaczone pod budownictwo [...], jednak Kolegium pominęło fakt, że w poprzednim planie zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w R. z dnia 17 czerwca 1992 r., nieruchomości objęte zaskarżoną decyzją były przeznaczone pod budownictwo [...] i z takim przeznaczeniem zostały nabyte przez skarżących w 1999 r. W ocenie skarżących nie ma żadnego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy działaniem Gminy a wzrostem wartości nieruchomości. Zwrócili uwagę, iż w poprzednim i w obecnym planie nie nastąpiła zmiana przeznaczenia przedmiotowych nieruchomości, a nie mogą ponosić konsekwencji uchylenia planów zagospodarowania przestrzennego w całym kraju na mocy ustawy, gdyż stanowiłoby to naruszenie zasady demokratycznego państwa prawa i zasady praworządności, wyrażonych w art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wskazał, iż zapisy zawarte w ewidencji gruntów o [...] charakterze przedmiotowych nieruchomości, co nie potwierdza twierdzeń skarżących o [...] przeznaczeniu tych gruntów, jak również odwołał się do treści art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2077 ze zm.), z godnie z którym dane zawarte w ewidencji gruntów stanowią między innymi podstawę planowania gospodarczego i przestrzennego. Postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało w dniu 9 grudnia 2008 r. zawieszone na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., z argumentacją, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 27 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 778/07, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne dotyczące tego, czy przepis art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w zakresie w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystania w sytuacjach, kiedy przeznaczenie nieruchomości było określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z uwagi na upływ terminu określonego przepisem art. 87 ust. 3 tej ustawy – jest zgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zawieszone postępowanie podjęto w dniu 11 marca 2010 r., wobec wydania przez Trybunał Konstytucyjny w dniu 9 lutego 2010 r. wyroku w sprawie o sygn. akt P 58/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zawierają wady, które spowodowały konieczność ich uchylenia. Organy ustaliły wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości, który był podstawą do ustalenia opłaty planistycznej, w oparciu o sporządzony w lutym 2008 r. przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy. W ocenie Sądu działanie organów orzekających w niniejszej sprawie, w odniesieniu do posłużenia się przedmiotowym operatem, narusza zasadę prawdy obiektywnej określoną w art. 7 k.p.a. Przepis ów stanowi, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przywołana zasada na gruncie postępowania dowodowego znajduje swój wyraz w przepisie art. 77 § 1 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dopiero zaś na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Organy obu instancji w niniejszej sprawie nie przedstawiły oceny zgromadzonych dowodów, w tym najistotniejszego dla ustalenia opłaty planistycznej, jaką jest operat rzeczoznawcy majątkowego. Dowód ten, niezależnie od tego, że stanowi autorską opinię rzeczoznawcy, zbliżona do opinii biegłego (wymaga bowiem wiadomości specjalnych, których zwykle organ administracji nie posiada), to podlega ocenie pod kątem jednoznaczności wniosków, klarowności przedstawionego wywodu i uzasadnienia przyjętej metody wyceny. Co więcej, podlega weryfikacji w odniesieniu do respektowania przez rzeczoznawcę przy jego sporządzaniu przepisów ustawy o planowaniu przestrzennym, jak i rozporządzenia wykonawczego oraz z 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Należy podkreślić, iż organ rozpoznając sprawę powinien zawsze pamiętać, iż jest obowiązany ocenić na podstawie art. 80 k.p.a. dowodową wartość złożonego operatu szacunkowego. Żadne argumenty nie przemawiają za tym, aby organy rozpoznające sprawę na podstawie tego dokumentu nie mogły samodzielnie ocenić jego wartości dowodowej i ewentualnie żądać od rzeczoznawcy uzupełnienia tego dokumentu albo wyjaśnień co do jego treści (tak wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 459/05, Lex nr 206473 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 2050/09, dostępne w Internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyraz tej oceny powinien znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Już tylko powyżej omówiona wada proceduralna, mogąca mieć istotny wpływ na wynik sprawy (od oceny wiarygodności podstawowego dowodu w sprawie zależy, czy organ oprze na nim swoje rozstrzygnięcie - stwierdzi, czy nastąpił wzrost wartości nieruchomości wskutek uchwalenia planu miejscowego), powoduje, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wymykają się kontroli sądowoadministarcyjnej i podlegają wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Przedmiotowe decyzje podlegają uchyleniu także z innego, niżej przedstawionego, powodu. Organy w niniejszej sprawie ustalając wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości (wyżej opisanych działek gruntu), który był podstawą do ustalenia opłaty planistycznej, oparły się na operacie szacunkowym. W operacie tym rzeczoznawca przyjął, że skoro przed uchwaleniem obowiązującego planu miejscowego (uchwała Nr IX/62/2007 Rady Miejskiej w R. z dnia 26 kwietnia 2007 r.) nie obowiązywał plan miejscowy, to przy określaniu wartości nieruchomości należało przyjąć faktyczny sposób wykorzystania nieruchomości przed uchwaleniem tego planu. Zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 zd. drugie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wzrost wartości nieruchomości (stanowiący podstawę do określenia wysokości opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości) stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Podobnie stanowią przepisy § 50 ust. 1 i 3 wyżej przywołanego rozporządzenia wykonawczego Rady Ministrów z 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Zgodnie z § 50 ust. 1 tego rozporządzenia przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości dla ustalenia odszkodowania lub opłaty, o których mowa w art. 36 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 oraz z 2004 r. Nr 6, poz. 41 i Nr 141, poz. 1492), określa się wartość nieruchomości, uwzględniając jej przeznaczenie przed uchwaleniem planu miejscowego lub przed jego zmianą oraz jej przeznaczenie po uchwaleniu planu miejscowego lub po jego zmianie. Nie uwzględnia się części składowych tej nieruchomości. Jak zaś stanowi ust. 3 powołanego przepisu, w przypadku gdy przed uchwaleniem obowiązującego planu miejscowego nie obowiązywał plan miejscowy lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy określaniu wartości nieruchomości dla celów, o których mowa w ust. 1, przyjmuje się faktyczny sposób wykorzystywania nieruchomości przed uchwaleniem tego planu. Mając na względzie powyżej wskazany sposób ustalania wzrostu wartości nieruchomości rzeczoznawca w operacie sporządzonym w niniejszej sprawie przyjął faktyczny sposób wykorzystywania nieruchomości przed uchwaleniem planu i stwierdził, że wyceniana działka przed uchwaleniem planu wykorzystywana była – zgodnie z zapisami w ewidencji gruntów – jako grunt [...] ([...]). W nowym planie miejscowym wycenianą nieruchomość określono jako tereny zabudowy [...]. W tym miejscu zauważyć należy, iż Trybunał Konstytucyjny wspomnianym już wyrokiem z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt P 58/08 (Dz.U. z 2010 r. Nr 24, poz. 124; wyrok dostępny na stronie internetowej: www.trybunal.gov.pl) orzekł, że art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi się do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo, jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu opływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy, jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Trybunał stwierdził, że z konstrukcji powołanego przepisu wynika, iż dla powstania obowiązku fiskalnego w sytuacji, gdy przed uchwaleniem obowiązującego planu miejscowego nie obowiązywał plan miejscowy lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jest obojętne, jak był cel przeznaczenia nieruchomości w wygasłym planie miejscowym. Wzrost wartości nieruchomości i wynikający z tego obowiązek naliczenia, a w efekcie również uiszczenia opłaty, jest powiązany z kryterium faktycznego sposobu użytkowania nieruchomości (art. 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami) bez względu na to, czy wartość nieruchomości pokrywałaby się z przeznaczenie określeniem w wygasłym planie miejscowy, czy też nie. Sytuacja taka zdaniem Trybunału oznacza, że wzrost wartości nieruchomości wynika nie z aktywności gminy w zakresie wykonywania przez nią obowiązku planistycznego, choć opłata jest niejako "wynagrodzeniem" gminy za dokonanie przewidzianych prawem działań planistycznych, ale właśnie z zaniechania gminy i nieuchwalenia planu miejscowego we właściwym terminie. Ponadto w ocenie Trybunału sytuacja właścicieli nieruchomości położonych tam, gdzie na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nowe plany miejscowe uchwalono po wygaśnięciu starych, różni się od sytuacji innych właścicieli nieruchomości położonych tam, gdzie, zgodnie z ustawą, nowe plany zastąpiły stare w trakcie ich obowiązywania. Dochodzi tu do zróżnicowania sytuacji właścicieli nieruchomości pod względem zaistnienia związku między uchwaleniem planu a wzrostem wartości zbywanej nieruchomości i w efekcie pobraniem przez gminę opłaty. Celem, który można uznać za właściwy, przewidywanym przez ustawodawcę, jest powiązanie uchwalenia miejscowego planu ze wzrostem wartości nieruchomości i, w założeniu również, ceny jej zbycia. Uzasadnione wtedy jest osiągnięcie korzyści zarówno przez sprzedającego, jak i przez gminę, która do wzrostu wartości się przyczyniła. Brak aktywności gminy w uchwalaniu lub zmianie miejscowego planu przy jednoczesnym pobraniu opłaty w sytuacji, gdy nowo uchwalony plan nie zmienił w istocie przeznaczenia terenów i zasad ich zagospodarowania w stosunku do poprzednio obowiązującego, wygasłego planu, prowadzi do zróżnicowania, które nie jest w żaden sposób uzasadnione. Trybunał, uznając poddaną kontroli regulację za niezgodną z art. 32 Konstytucji, podkreślił, że ustawodawca nie wskazał jakichkolwiek wartości przemawiających za takim sposobem działania organów gminy, różnicującym sytuację prawną właścicieli i użytkowników wieczystych – zbywców nieruchomości w gminie. W omawianym wyroku stwierdzono też, że właściciele nieruchomości nie mogli spodziewać się sytuacji, w które gminy posiadające miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego doprowadzą do utraty ich mocy na skutek zaniedbania w prowadzeniu polityki przestrzennej na swoim obszarze. Nie powinni oni ponosić negatywnych konsekwencji nieobowiązywania planu miejscowego z powodu zaniechania działania przez władzę lokalną, a tak właśnie dzieje się wskutek działania przepisu art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Według Trybunału wzrost wartości nieruchomości powinien być rozpatrywany jako skutek uchwalenia nowego planu miejscowego bezpośrednio po poprzednim, a nie jako efekt utraty ciągłości planowania i stworzenia sytuacji okresowego braku jakiegokolwiek planu z jego opłatowymi konsekwencjami. Stan prawny ukształtowany w następstwie przywalonego wyżej orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie pozwala na ustalenie opłaty planistycznej opartej na wzroście wartości nieruchomości określonym na podstawie faktycznego sposobu jej wykorzystania przed uchwaleniem tego planu. Stwierdzenie przez Trybunał niezgodności przepisu ustawy z Konstytucją ma moc wsteczną i zgodnie z art. 145a k.p.a. jest podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego. Oparcie rozstrzygnięcia decyzji (wydanej w trybie zwykłym) na przepisie, którego sprzeczność z Konstytucją następnie stwierdził Trybunał Konstytucyjny, stanowi naruszenie prawa dające podstawę do uchylenia decyzji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Powyższą wadą dotknięte są decyzje obydwu instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organy orzekające winny zbadać jakie było przeznaczenie opisanej nieruchomości w planie miejscowym miasta Rogoźna z 1992 r., który obowiązywał do dnia 31 grudnia 2003 r. i dopiero wówczas ocenić, czy nowo przyjęta dla tego terenu funkcja planu miejscowego z 2007 r. rzeczywiście spowodowała wzrost wartości tej nieruchomości. Organy orzekające powinny zbadać dokładnie, czy istotnie doszło do zmiany przeznaczenia terenów (nieruchomości), których dotyczy decyzja ustalająca opłatę planistyczną, czy też przeznaczenie przedmiotowych działek w istocie nie uległo zmianie. Rozstrzygnięcie powyższego pozwoli na ewentualne dalsze ustalenia czy i w jakim stopniu wzrosła wartość tych działek w wyniku uchwalenia nowego planu miejscowego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., a także § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), uwzględniając wysokość poniesionych przez skarżących opłat sądowych i treść wniosku ich pełnomocnika procesowego. O wykonalności zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. /-/ W.Batorowicz /-/ E.Podrazik /-/ A.Łaskarzewska MK