II SA/Po 175/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Fundacji na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia odrzucić skargę. Pismem datowanym na dzień 28 stycznia 2026 r. Fundacja złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 grudnia 2025 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia 30 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie określenia osoby obowiązanej do rekultywacji gruntów obszaru górniczego [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Art. 54 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Przepis art. 49a stosuje się odpowiednio (art. 54 § 2 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że wniesienie niniejszej skargi za pomocą platformy e-doręczenia nie stanowił podstawy do dorzucenia skargi. Sąd w pełni podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, iż wniesienie skargi do sądu administracyjnego w formie dokumentu elektronicznego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego innego niż e-PUAP nie daje podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jeżeli zgodnie z art. 46 § 2a p.p.s.a. skarga została podpisana kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym i na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a. została przekazana przez ten organ na elektroniczną skrzynkę podawczą e-PUAP sądu administracyjnego (por. postanowienia NSA z 12 marca 2026 r. II FSK 236/26; z 3 marca 2026 r., III FSK 1604/25; z 26 lutego 2026 r., II OSK 56/26; z 28 października 2025 r., I OSK 1516/25; z 27 października 2025 r., II FSK 1230/25). Przedmiotowa skarga podlega natomiast odrzuceniu z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Z art. 39 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; zwanej dalej: k.p.a.) wynika, że organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 3; zwanej dalej: u.d.e.), chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu. Doręczenia elektroniczne stanowią podstawowy sposób doręczania korespondencji przez organy administracji publicznej. Dopiero gdy nie ma możliwości doręczenia drogą elektroniczną, organ administracji publicznej doręcza pisma pocztą albo przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (art. 39 § 2 k.p.a.). Stosownie do 39 4 k.p.a., w przypadku doręczenia w sposób, o którym mowa w art. 39 § 1, do ustalenia dnia doręczenia korespondencji stosuje się przepis art. 42 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych. Zgodnie z art. 40 u.d.e. operator wyznaczony w ramach świadczenia publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego wystawia dowody wysłania i dowody otrzymania zgodnie ze standardem, o którym mowa w art. 26a ustawy z dnia 5 września 2016 r. o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej. Z art. 41 ust. 1 pkt 3 u.d.e. wynika natomiast, że dowód otrzymania wystawiany jest po upływie 14 dni od dnia wpłynięcia korespondencji przesłanej przez podmiot publiczny na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego, jeżeli adresat nie odebrał go przed upływem tego terminu. Przepis art. 42 ust. 2 u.d.e. przewiduje z kolei, że w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 3 u.d.e., korespondencję uznaje się za doręczoną w dniu następującym po upływie 14 dni od wskazanego w dowodzie otrzymania dnia wpłynięcia korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego. Ustawodawca ww. przepisach zastosował konstrukcję fikcji prawnej w ramach doręczenia zastępczego. Zaniechanie przez adresata odebrania korespondencji w terminie 14 dni od dnia jej wpłynięcia na jego adres do doręczeń elektronicznych powoduje przyjęcie uznania jej za doręczoną w dniu następującym po upływie tego terminu. Z nadesłanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wraz z odpowiedzią na skargę "potwierdzenia otrzymania" (k. 21) wynika, że zaskarżone postanowienie wpłynęło na adres do doręczeń skarżącej Fundacji w dniu 11 grudnia 2025 r. Fundacja nie odebrała postanowienia w terminie 14 dni od dnia wpłynięcia korespondencji. Stosownie zatem do treści przywołanego powyżej art. 42 ust. 2 u.d.e. przesyłkę uznać należy za doręczoną w dniu 26 grudnia 2025 r. Oznacza to, że ostatnim dniem na skutecznie wniesienie skargi był dzień 26 stycznia 2026 r. Skarga tymczasem została nadana w dniu 28 stycznia 2026 r. (k. 51). Dodatkowo Sąd wyjaśnia, że wskazana w "potwierdzeniu otrzymania" data odebrania korespondencji przez adresata (29 grudnia 2025 r.) nie jest równoważna z datą jej doręczenie. Możliwość odebrania korespondencji po terminie określonym art. 42 ust. 2 u.d.e. wynika z 8 § 3 regulaminu świadczenia publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego i publicznej usługi hybrydowej i nie ma znaczenia dla ustalenia daty doręczenia postanowienia. Na gruncie tożsamej w skutkach regulacji art. 44 § 4 k.p.a. przyjmuje się, że upływ czternastodniowego terminu automatycznie rodzi bezwzględny skutek doręczenia. Przepisy nie przewidują możliwości dwukrotnego doręczenia pisma tej samej osobie (por. wyroki NSA z 2 października 2014 r., I OSK 1259/13 oraz z 26 października 2017 r. II OSK 244/16; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd wyjaśnia również, że dla ustalenia daty skutecznego doręczenia pisma na adres do doręczeń elektronicznych nie ma wpływu treść art. 57 § 4 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. Unormowanie to w istocie wydłuża termin do wykonania czynności. Istotnym jednak jest, że art. 42 ust. 2 u.d.e. nie dotyczy czynności podejmowanych przez stronę w postępowaniu. Przepis ten określa jedynie prawny skutek upływu terminu 14 dni od wskazanego w dowodzie otrzymania dnia wpłynięcia korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego. Wobec powyższego fakt, że doręczenie nastąpiło 26 grudnia 2025r., który był dniem wolnym od pracy nie skutkuje przesunięciem daty doręczenia na pierwszy kolejny dzień po tej dacie, który nie był dniem wskazanym w art. 57 § 4 k.p.a. Ostatnim dniem na wniesienie skargi w niniejszej sprawie był dzień 26 stycznia 2026r., który przypadał w poniedziałek. Nie była to sobota ani dzień ustawowo wolny od pracy, tym samym termin do wniesienia skargi nie ulegał wydłużeniu na podstawie art. 83 § 2 p.p.s.a. Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2026r. została więc wniesiona po terminie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s..a orzekł jak w sentencji.