II SA/Po 197/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 marca 2017 r. sprawy ze skargi K. F. na postanowienie Wojewody z dnia [...] grudnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania postanawia odrzucić skargę. /-/ T. Świstak Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. K. F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Wojewody z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] o podjęciu postępowania w sprawie jej wymeldowania z miejsca stałego pobytu w m. K. [...]. Skarga ta jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i sporów o właściwość między jednostkami samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W przepisie art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej: p.p.s.a., zawarto definicję legalną sprawy sądowoadministracyjnej. Jest to sprawa z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz każda inna sprawa, do której stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na podstawie odrębnych ustaw. Przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. określa zaś, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Powyższe wyliczenie spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych stanowi katalog zamknięty. Jak wynika z powołanego art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. skarga służy postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. A contrario, niedopuszczalna jest skarga na postanowienie, na które nie służy zażalenie. Przedmiotem wniesionej w niniejszej sprawie skargi K. F. jest postanowienie Wojewody wydane na podstawie art. 97 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: K.p.a.) o podjęciu zawieszonego postępowania. Zgodnie z art. 101 § 3 K.p.a. na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. W judykaturze ugruntowało się stanowisko, zgodnie z którym brzmienie art. 101 § 3 K.p.a. oznacza, że zażalenie służy nie na wszystkie możliwe postanowienia dotyczące zawieszenia postępowania (o zawieszeniu postępowania, o odmowie zawieszenia postępowania, o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania i o podjęciu zawieszonego postępowania), ale tylko na postanowienia o zawieszeniu postępowania i o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania (przykładowo: wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., II OSK 2372/14, Lex nr 2083495, wyrok NSA z dnia 22 marca 2016 r., I OSK 339/16, Lex nr 2010380). Wobec powyższego należy stwierdzić, że skoro na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania nie przysługuje zażalenie, to w świetle art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. niedopuszczalna jest również skarga do sądu administracyjnego na to postanowienie. Na marginesie należy wskazać, że Wojewoda w pouczeniu zawartym w zaskarżonym postanowieniu wskazał stronie, że zażalenie na to postanowienie nie przysługuje, a można je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 142 K.p.a.). Dlatego wniesioną w niniejszej sprawie skargę K. F. jako niedopuszczalną należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 3 § 1 pkt 2 P.p.s.a. odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia. /-/ T. Świstak