II SA/Po 202/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 08 listopada 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości; I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwoty: 100,- (sto) złotych tytułem zwrotu wpisu oraz 255,- (dwieście pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. /-/ W.Batorowicz /-/ St.Małek /-/ A.Łaskarzewska Wójt Gminy decyzją z dnia [...] nr [...] (k. [...] akt administracyjnych) ustalił jednorazową opłatę dla A. S. z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odbiór decyzji przesłanej na wskazany w aktach adres dnia [...] maja 2005r. potwierdziła A. I. (k. [...] akt administracyjnych). Odwołanie od decyzji organu I instancji, sporządzone [...] maja 2005r. wniósł radca prawny powołując się na załączone do odwołania pełnomocnictwo. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] nr [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Uzasadniając organ odwoławczy stwierdził, że warunkiem skuteczności wniesienia odwołania jest wniesienie go przez stronę postępowania administracyjnego. Decyzja organu I instancji została wydana dla A. S., zaś odwołanie wniósł A. P. Pomimo oświadczenia zawartego w odwołaniu, nie załączono do niego pełnomocnictwa do występowania w sprawie. W skardze do sądu administracyjnego A. S., reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o uchylenie postanowienia organu II instancji zarzucając naruszenie art. 134, art. 140 i art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania nie było możliwości zastosowania dyspozycji art. 64 § 2 kpa, wskazującego na możliwość wezwania wnoszącego odwołanie do uzupełnienia braków formalnych w określonym terminie. Podniesiono, że stronę reprezentował pełnomocnik profesjonalny, należało więc przyjąć, że winien on działać z należytą starannością. Brak pełnomocnictwa należało w takiej sytuacji potraktować jako naruszenie wymogów, skutkujące stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Stosownie do treści art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa), mającego zastosowanie przy rozpatrywaniu odwołania poprzez art. 140 kpa, jeżeli odwołanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego je do usunięcia braków w określonym ustawą terminie, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. Zaniechanie wezwania wnoszącego odwołanie do uzupełnienia braku w postaci dostarczenia właściwego pełnomocnictwa pod rygorem przewidzianym w art. 64 § 2 i stwierdzenia niedopuszczalności odwołania bez umożliwienia stronie usunięcia tego braku stanowi naruszenie powyższego przepisu (B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H.Beck 2006, s.366). Stanowisko takie zostało podzielone przez Naczelny Sąd Administracyjny, który stwierdził, że w sytuacji, kiedy (jak w rozpatrywanej sprawie) niewątpliwe jest, że wnoszący odwołanie nie czyni tego w imieniu własnym, lecz w imieniu innej osoby (strony postępowania), uznanie za bezskuteczne odwołania złożonego w imieniu strony bez dołączenia pełnomocnictwa, narusza podstawowy obowiązek zapewnienia stronie postępowania administracyjnego czynnego udziału w każdym jego stadium, bowiem w przypadku podjęcia czynności bez umocowania na organie spoczywa obowiązek wezwania do usunięcia tego braku formalnego (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 1998r., sygn. I SA/Lu 641/97, wyrok NSA z dn. 5 grudnia 2001 r., sygn. I SA 703/00, a także wyrok SN z 29 marca 1988 r., sygn. III ARN 7/88). W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy, stwierdził niedopuszczalność odwołania, bez uprzedniego wezwania strony do usunięcia braku formalnego odwołania, naruszając w ten sposób zasady ogólne procedury administracyjnej zawarte w art. 8, 9 i 10 kpa oraz określone w art. 64 § 2 kpa obowiązki organu. Naruszenie powyższych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt "c", art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji postanowienia. /-/ W.Batorowicz /-/ St.Małek /-/ A.Łaskarzewska MarK