II SA/Po 207/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi M. K. H. na decyzję Rektora P. P. z dnia ... 2016 r. Nr ... w przedmiocie stypendium doktoranckiego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Rektora P. P. na rzecz skarżącej kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 20 października 2015 r. sygn. akt II SA/Po 207/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. H. na decyzję Rektora z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2013 r. o odmowie przyznania M. H. stypendium doktoranckiego na rok akademicki [...] uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził po pierwsze, że obie zapadłe w przedmiotowej sprawie decyzje wydała ta sama osoba – Prorektor Prof. dr hab. S. T., gdy tymczasem podlegał on wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Wyjaśniono, że rozstrzygnięcia wydane w sprawie oparte były na przepisach ustawy z dnia 27 lipca 2005 r.- Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012, 572 ze zm. – dalej: P.s.w.). Przepis art. 207 ust. 2 P.s.w. określa, iż decyzje wydawane przez rektora w pierwszej instancji są ostateczne, przy czym w takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 K.p.a. W rezultacie w przypadku decyzji wydawanych na podstawie art. 207 § 2 P.s.w. odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wyłączenia pracownika organu. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale z dnia 20 maja 2010r. sygn. akt I OPS 13/09 (publ. ONSAiWSA 2010/5/82) jedynie piastun funkcji ministra, w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 K.p.a, nie podlega wyłączeniu, gdy wydaje decyzję w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy ( art. 127 § 3 K.p.a). W uzasadnieniu do tej uchwały stwierdzono, że przyznana organom możliwość samokontroli własnych decyzji oznacza, że nie można opierając się na zbyt formalnym pojmowaniu bezstronności pozbawić piastuna funkcji kompetencji do rozpoznania wniosku w trybie art.127 § 3 K.p.a. przez zastosowanie rozszerzającej wykładni art. 24 pkt 5 K.p.a. Uchwała ta potwierdziła wyjątek od wynikającej z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. zasady wyłączenia od udziału w postępowaniu pracownika, w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdził, że osoba, która wydała i podpisała zarówno decyzję z dnia [...] marca 2015 r. jak i decyzję z [...] listopada 2013 r. nie sprawowała funkcji rektora. To rektor podejmuje decyzje o przyznaniu stypendiów doktoranckich (art. 200 ust. 3 P.s.w.), a także rozpatruje wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy od swych decyzji w tych sprawach (art. 207 ust. 2 P.s.w. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a.). W judykaturze ugruntował się pogląd, zgodnie z którym tylko rektor państwowej wyższej uczelni - jako piastun funkcji organu - nie podlega wyłączeniu przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, nie dotyczy to jednak prorektora upoważnionego do działania w imieniu rektora, gdyż nie może być uznany za osobę piastującą funkcję, która nie podlegałaby wyłączeniu na zasadzie określonej w art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w trybie art. 127 § 3 K.p.a. Z tej też przyczyny Prorektor ds. [...] prof. dr hab. S. T., jako pracownik P. P. upoważniony przez Rektora tej szkoły wyższej do wydania decyzji w sprawach studenckich, podlegał wyłączeniu na mocy art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. od rozpoznania wniosku M. H. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją. Wydanie zatem przez Prorektora ds. [...] prof. dr hab. S. T. zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2015 r. z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. stanowiło, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a., podstawę do wznowienia postępowania i zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. samodzielnie uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponadto, niezależnie od powyższego, Sąd wskazał, że przepisy ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich nie przewidują szczególnej regulacji terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją rektora uczelni, a zatem skutecznie może być on wniesiony w terminie 14 od doręczenia strony decyzji organu (art. 129 § 2 K.p.a.). Jak wynika zaś z akt sprawy decyzja Rektora z dnia [...] listopada 2013 r. o odmowie przyznania skarżącej stypendium doktoranckiego została doręczona stronie w dniu [...] grudnia 2013 r. Z akt nie wynika zaś w jaki sposób i w jakim terminie został złożony wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Na wniosku widnieje pieczątka: "wpłynęło [...].01.2014", jednak brak jest jakiejkolwiek adnotacji czy pismo to złożono w tym dniu osobiście w siedzibie organu czy w tym dniu zostało doręczone przez operatora pocztowego. W toku postępowania sądowego pełnomocnik organu wyjaśnił jedynie, iż wniosek ten został złożony osobiście w siedzibie organu, lecz nie wskazał w jakim terminie. Z kolei skarżąca wyjaśniła, iż jej wniosek został złożony za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu [...] grudnia 2013 r., a odbiór przesyłki pocztowej został potwierdzony przez D. G. z Kancelarii Głównej P. P. w dniu [...] grudnia 2013 r. Do pisma skarżąca załączyła kserokopie potwierdzenia nadania oraz potwierdzenia odbioru przesyłki o nr [...] adresowanej do Wydziałowej Komisji Doktoranckiej WIZ PP ul. [...], [...]. Na kserokopii potwierdzenia nadania oraz potwierdzenia odbioru brak jest jakiejkolwiek informacji o zawartości tej przesyłki. Sąd dostrzegł też, że w decyzji Rektora z dnia [...] listopada 2013 r. skarżącą błędnie pouczono, iż od tej decyzji przysługuje jej odwołanie do Rektora za pośrednictwem Wydziałowej Komisji Doktoranckiej. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że Rektor przed ponownym rozpoznaniem wniesionego przez skarżącą wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy winien dokładnie wyjaśnić, uzupełniając w tym celu akta sprawy, w jakiej dacie i w jaki sposób został złożony ten wniosek. Materiał zgromadzony w nadesłanych do sądu aktach sprawy, jak też wyjaśnienia stron postępowania nie pozwalają Sądowi na jednoznaczne ustalenie czy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy został wniesiony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Rektor decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2013 r. o nieprzyznaniu M. H. stypendium doktoranckiego na rok akademicki [...]. W uzasadnieniu Rektor stwierdził, że nie znalazł podstaw do zmiany decyzji. Wyjaśnił, że M. H. w roku akademickim [...] była doktorantką IV roku studiów prowadzonych na Wydziale Inżynierii Zarządzania. W dniu [...] października 2013 r. strona ukończyła studia doktoranckie i przestała być doktorantką na wspomnianym Wydziale. Zgodnie zaś z § 1 Regulaminu przyznawania stypendiów doktoranckich z budżetu państwa na zadania związane z kształceniem uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich oraz zwiększenia stypendiów doktoranckich z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w P. , o stypendium doktoranckie może ubiegać się doktorant stacjonarnych studiów doktoranckich. Skoro więc M. H. utraciła status doktoranta to nie mogła ubiegać się o stypendium doktoranckie i z tego względu należało utrzymać w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2013 r. Rektor stwierdził, że wobec powyższego pozostałe zarzuty zawarte w odwołaniu są nieistotne dla sprawy. M. H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Rektora z dnia [...] stycznia 2016 r. Skarżąca zarzuciła Rektorowi naruszenie art. 200 ust. 1 i 3 oraz art. 207 P.s.w. w zw. z § 10 i § 11 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz. U. poz. 1581 ze zm., dalej: rozporządzenie) poprzez odmowę przyznania skarżącej stypendium, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom tego przepisu, w szczególności poprzez niedostateczne uzasadnienie decyzji oraz art. 11, art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez niewywiązanie się z obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w wyniku czego wydano błędną decyzję. W motywach skargi skarżąca przypomniała stan faktyczny sprawy, w szczególności zaś okoliczność, iż P. nie zapewniła przewidzianego programem przebiegu kształcenia należnej doktorantowi opieki naukowej, a w konsekwencji otwarcia przewodu doktorskiego. Pomimo tego wystawiono stronie dyplom ukończenia studiów doktoranckich. Skarżąca zaznaczyła, że sprawa przedłużenia studiów doktoranckich była przedmiotem postępowania przed tutejszym Sądem i nie została zakończona prawomocnym wyrokiem (sygn. akt II SA/Po 1054/15), co oznacza, że sprawa jej statusu doktoranta pozostaje nierozstrzygnięta. Dlatego też organ błędnie przyjął, że wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego nie mógł być uwzględniony. K. było bowiem zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy statusu skarżącej jako doktorantki. W dalszej części rozważań skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie tezy, iż przysługiwał jej status doktorantki, w rezultacie czego powinna otrzymać stypendium doktoranckie na rok akademicki 2013/2014. W odpowiedzi Rektor wniósł o oddalenie skargi, podkreślając, że decyzja organów uczelni – w kontekście wyrażonej w art. 77 ust. 5 Konstytucji RP zasady autonomii szkół wyższych – nie musi spełniać tak surowych kryteriów jak decyzja organu administracyjnego, a minimum procedury administracyjnej, niezbędne do załatwienia sprawy, zostało przez organ zachowane. Pismem z dnia [...] maja 2016 r. skarżąca wniosła o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Rektora z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie ukończenia przez nią studiów doktoranckich i wydania dyplomu ich ukończenia. Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2016 r. Sąd oddalił powyższy wniosek skarżącej. Następnie Sąd wezwał pełnomocnika organu do uzupełnienia akt administracyjnych sprawy począwszy od decyzji Rektora z dnia [...] października 2013 r. o ukończeniu studiów doktoranckich przez skarżącą, przez wniosek skarżącej o przyznanie stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/2014 i pozostałe dokumenty zgromadzone w sprawie. W odpowiedzi z dnia 15 czerwca 2016 r. pełnomocnik Rektora wyjaśnił, że pismem z dnia 14 kwietnia 2016 r. zostały wysłane do Sądu wszystkie dokumenty związane z niniejszą sprawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych powodów aniżeli w niej wskazanych. W pierwszej kolejności należy zważyć, iż Sąd orzekający w niniejszej sprawie, jak i Rektor wydając zaskarżoną decyzję związane zostały oceną prawną wyrażoną w wyroku tutejszego Sądu zapadłym w dniu 20 października 2015 r. sygn. akt II SA/Po 448/15, a wydanym w niniejszej sprawie, którym to uchylono decyzję Rektora (dalej: Rektor) z dnia [...] marca 2015 r., którą utrzymano w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2013 r. o odmowie przyznania M. H. stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/2014. Przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) jasno stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Należy przy tym wyjaśnić, że art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2016 r., II FSK 3548/15, Lex nr 2036616). W związku z powyższym przytoczenia wymaga z jaką oceną prawną i wytycznymi Sąd pozostawił sprawę do rozstrzygnięcia po wydaniu wyroku z dnia 20 października 2015 r. sygn. akt II SA/Po 448/15. Otóż w pierwszej kolejności Sąd uznał, że z uwagi na okoliczność, że zarówno decyzja z dnia [...] listopada 2013 r., jak i wydana w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzja z dnia [...] marca 2015 r. zostały podpisane przez tego samego pracownika Uczelni - Prorektora ds. [...] P. P. prof. dr hab. S. T., to w świetle przepisu art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. pracownik ten podlegał wyłączeniu od wydania decyzji z dnia [...] marca 2015 r. Zważywszy zaś, że do tegoż wyłączenia nie doszło Rektor dopuścił się naruszenia powołanego przepisu. W świetle powyższego należy stwierdzić, że rozpoznając sprawę ponownie, decyzję z dnia [...] stycznia 2016 r. wydał osobiście Rektor – prof. dr hab. T. Ł., a tym, samym organ skorygował uprzednio powstałe uchybienie procesowe. Należy jednak odnotować, że w wydanym w sprawie wyroku z dnia [...] października 2015 r. Sąd dostrzegł jeszcze jedno istotne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a które to stało się powodem uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2015 r. Sąd stwierdził bowiem, że z akt administracyjnych dołączonych do tejże sprawy (sygn. akt II SA/Po 448/15) nie wynika w jaki sposób i w jakim terminie został złożony wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Sąd wyjaśnił, że na wniosku widnieje pieczątka: "wpłynęło [...].01.2014", jednak brak jest jakiejkolwiek adnotacji czy pismo to złożono w tym dniu osobiście w siedzibie organu czy w tym dniu zostało doręczone przez operatora pocztowego. Ponadto podał, że w toku postępowania sądowego pełnomocnik organu wyjaśnił jedynie, iż wniosek ten został złożony osobiście w siedzibie organu, lecz nie wskazał w jakim terminie. Z kolei skarżąca wyjaśniła, iż jej wniosek został złożony za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu [...] grudnia 2013 r., a odbiór przesyłki pocztowej został potwierdzony przez D. G. z Kancelarii Głównej P. P. w dniu [...] grudnia 2013 r. Do pisma skarżąca załączyła kserokopie potwierdzenia nadania oraz potwierdzenia odbioru przesyłki o nr [...] adresowanej do Wydziałowej Komisji Doktoranckiej WIZ PP ul. [...] 5, [...]. Na kserokopii potwierdzenia nadania oraz potwierdzenia odbioru brak jest jakiejkolwiek informacji o zawartości tej przesyłki. Sąd dostrzegł też, że w decyzji Rektora z dnia [...] listopada 2013 r. skarżącą błędnie pouczono, iż od tej decyzji przysługuje jej odwołanie do Rektora za pośrednictwem Wydziałowej Komisji Doktoranckiej. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że Rektor przed ponownym rozpoznaniem wniesionego przez skarżącą wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy winien dokładnie wyjaśnić, uzupełniając w tym celu akta sprawy, w jakiej dacie i w jaki sposób został złożony ten wniosek. Materiał zgromadzony w nadesłanych do sądu aktach sprawy, jak też wyjaśnienia stron postępowania nie pozwoliły Sądowi na jednoznaczne ustalenie czy wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy został wniesiony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. Mając na względzie treść art. 153 p.p.s.a. obowiązkiem Rektora było zastosowanie się do powyższej oceny prawnej i wytycznych sformułowanych przez Sąd. Tymczasem prowadząc powtórnie postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2016 r. Rektor nie wykonał nałożonego nań obowiązku. Po pierwsze przedłożone przez pełnomocnika Rektora akta administracyjne nie zawierają dokumentacji, z której wynikałoby w jakim terminie skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a ograniczono je jedynie do następujących dokumentów: - kopii świadectwa ukończenia przez skarżącą studiów doktoranckich, - kopii decyzji Rektora z dnia [...] listopada 2013 r., - kopii decyzji Rektora z dnia [...] marca 2015 r. wraz z kopią dowodu jej doręczenia stronie datowanej na dzień [...] marca 2015 r. (nr przesyłki: 00359007734257327802), - kopii odpisu sentencji wyroku Sądu z dnia 20 października 2015 r. sygn. akt II SA/Po 448/15 z poświadczeniem prawomocności oraz - kopii zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. wraz z dowodem jej doręczenia skarżącej z dnia [...] lutego 2016 r. Tym samym akta - w zakresie ustalenia kwestii terminowości złożenia przez skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - zostały wybrakowane względem akt dołączonych do uprzedniej sprawy o sygn. akt II SA/Po 448/15. Na wyraźne zaś wezwanie Sądu o uzupełnienie akt administracyjnych sprawy pełnomocnik Rektora odpowiedział, że wszelkie dokumenty zostały już Sądowi przedłożone wraz z odpowiedzią na skargę z dnia [...] kwietnia 2016 r. Tym samym dał wyraz temu, że nie zamierza uzupełnić akt. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji również nie zawiera wyjaśnienia kwestii dochowania terminu złożenia przez skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Rozstrzygając sprawę in merito tj. utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję z [...].11.2013 r. Rektor w sposób dorozumiany dał wyraz uznaniu, że wniosek skarżącej został wniesiony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. Zważywszy, że na podstawie akt administracyjnych sprawy dołączonych do odpowiedzi na skargę nie sposób ustalić czy faktycznie wniosek M. H. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Rektora z dnia [...] listopada 2013 r. został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu, stwierdzić należy, że naruszenie przez Rektora art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 129 § 2 i art. 127 § 3 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrzenie bowiem odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości na mocy art. 16 § 1 k.p.a. (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 listopada 2015 r., II SA/Kr 857/15, Lex nr 1939337). W tym miejscu – odnosząc się do stanowiska pełnomocnika Rektora co do konstytucyjnej zasady autonomii szkół wyższych, która zwalnia organy szkół wyższych od surowych rygorów procedury administracyjnej Sąd pragnie stwierdzić, że wynikająca z art. 70 ust. 5 Konstytucji RP powyższa zasada nie może być rozumiana jako dowolność postępowania organów uczelni w obszarach jej działań (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2011 r., I OSK 597/11, Lex nr 1230309). Pogląd zaś, że decyzja organu uczelni w kontekście wyrażonej w art. 70 ust. 5 Konstytucji RP zasady autonomii szkół wyższych nie musi spełniać tak surowych kryteriów, jak decyzja organów administracji publicznej, nie oznacza, że może być ona wydana z obrazą przepisów prawa, w tym przypadku przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 listopada 2007 r., III SA/Gd 40-8/07, Lex nr 322465). Obowiązkiem Rektora przy ponownym rozpoznaniu sprawy z wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy będzie w pierwszej kolejności ustalenie i wyjaśnienie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, czy ów wniosek został wniesiony w ustawowym terminie. Dopiero bowiem pozytywne ustalenia w tym zakresie dadzą organowi Uczelni prawo rozpatrzenia sprawy merytorycznie. Sąd pragnie nadmienić, że jeżeliby doszło do rozpoznania sprawy co do meritum, Rektor powinien mieć na względzie, iż w świetle przepisu art. 200 ust. 1 P.s.w. istotnym zagadnieniem poprzedzającym wydanie decyzji w niniejszej sprawie jest kwestia, czy M. H. w roku akademickim 2013/2014 przysługiwał status studenta studiów doktoranckich (patrz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. II SA/Po 190/15, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W powołanym wyroku, a dotyczącym sprawy odmowy przyznania skarżącej stypendium dla najlepszych doktorantów na rok akademicki 2013/2014 Sąd wyraźnie wskazał, iż oczywistym jawi się, iż gdyby wniosek skarżącej z dnia [...] stycznia 2013 r. o przedłużenie studiów doktoranckich o rok został przez właściwy organ uczelni rozpoznany, to nie można wykluczyć, że skarżąca uzyskałaby powyższe przedłużenie i utrzymałaby status doktoranta również w roku akademickim 2013/2014. Powyższe skutkowałoby zaś potrzebą merytorycznego rozpoznania jej wniosku o stypendium pod kątem spełnienia przesłanek innych niż samo posiadanie statusu doktoranta. Zważywszy zaś, że przedstawione powyżej uchybienia procesowe stanowiły samodzielną podstawę wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, a Rektor zobowiązany jest do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej jego decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., Sąd uznał za niecelowe ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów skargi. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.