II SA/Po 226/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 czerwca 2013 r. skargi M. E. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 sierpnia 2012 r. o sygn. akt II SAB/Po 20/05 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 4 listopada 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej wniesionej na postanowienie z dnia 31 marca 2010 r., którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu umorzył postępowanie w sprawie ze skargi M.E. z dnia 4 maja 2005 r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oraz odrzucił skargę M. E. z dnia 10 kwietnia 2006 r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. /-/ Tomasz Świstak Postanowieniem z dnia 31 marca 2010 r. o sygn. akt II SAB/Po 20/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu umorzył postępowanie w sprawie ze skargi M. E. z dnia 4 maja 2005r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oraz odrzucił skargę M. E. z dnia 10 kwietnia 2006 r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Odpis powyższego postanowienia został doręczony pełnomocnikom skarżącej: adw. E. G. w dniu 6 kwietnia 2010 r. i W. E. w dniu 21 kwietnia 2010 r. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia w przepisanym terminie wniosła M. E. reprezentowana przez adw. J. R.. Postanowieniem z dnia 4 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi oraz nieuiszczenie wpisu sądowego pomimo stosownego wezwania. Powyższe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej – adw. J. R. w dniu 10 listopada 2010 r. W dniu 30 listopada 2010 r. pełnomocnik skarżącej – adw. J. R. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 4 listopada 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W dniu 12 stycznia 2011 r. do Sądu wpłynęło zażalenie pełnomocnika skarżącej – adw. J. R. na powyższe postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2010 r. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił to zażalenie z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia. Orzeczenie Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. zostało zaskarżone przez pełnomocnika skarżącej - adw. J. R. (zażalenie z dnia 23 marca 2011 r. ). Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie z dnia 23 marca 2011 r. jako wniesione po terminie. Zażalenie na to postanowienie wniosła W. E. występująca jako pełnomocnik M. E. – pismo z dnia 10 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił to zażalenie postanowieniem z dnia 21 lipca 2011 r. z uwagi na uchybienie terminowi do jego wniesienia. W. E. jako pełnomocnik M. E. pismem z dnia 17 sierpnia 2011 r. wniosła zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 21 lipca 2011 r. Zażalenie to zostało odrzucone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 października 2011 r. W. E. występująca w imieniu M. E. pismem z dnia 28 listopada 2011 r. złożyła zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 27 października 2011 r. Zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu w związku z czym zostało odrzucone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2011 r. Pismem z dnia 10 stycznia 2012r. W. E. występując w imieniu M. E. wniosła zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2011 r. oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 28listopada 2011 r. Postanowieniem z dnia 29 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu o odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 28 listopada 2011 r. Żadna ze stron nie wniosła środka zaskarżenia na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2012 r. o sygn. akt II OZ 647/12 oddalił zażalenie M. E. reprezentowanej przez W. E. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2011 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 28 listopada 2011 r. Wobec prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia przez skarżącą zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 listopada 2010 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej, w dniu 23 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wydał postanowienie o odrzuceniu zażalenia wniesionego w dniu 30 listopada 2010 r. przez adw. J. R. (pełnomocnika M. E.) na postanowienie tego Sądu z dnia 4 listopada 2010 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. Postanowienie to zostało doręczone m.in. adw. J. R. (w dniu 31 sierpnia 2012 r.) i W. E. (w dniu 17 września 2012 r.) jako pełnomocnikom M. E.. Postanowieniem z dnia 22 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, iż postanowienie tego Sądu z dnia 31 marca 2010 r. o umorzeniu postępowania w sprawie ze skargi M. E. z dnia 4 maja 2005 r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oraz o odrzuceniu skargi M. E. z dnia 10 kwietnia 2006 r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem stało się prawomocne z dniem 25 września 2012 r. W dniu 28 lutego 2013 r. M. E. wiosła na podstawie art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) skargę o wznowienie postępowania w sprawie II SAB/Po 20/05 z uwagi na brak należytej reprezentacji. Odpowiadając na wezwanie Sądu M. E. wyjaśniła, iż o ostatnim wydanym w sprawie II SAB/Po 20/05 orzeczeniu Sądu dowiedziała się od W. E. na dwa dni przed złożeniem skargi o wznowienie postępowania. Podniosła, iż pracownicy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu nierzetelnie, stronniczo i nieuczciwie prowadzili jej sprawę. Zarzuciła także nieuczciwie i nieetyczne postępowanie przyznanego jej pełnomocnika z urzędu, który nie informował jej o otrzymywanych z sądu pismach. Zażądała także przesłuchania trzech sędziów tutejszego Sądu na okoliczności podnoszone w piśmie. W ocenie strony niedopuszczalnym było wydanie przez Sąd postanowienia kończącego postępowanie na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 270 p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Dla skutecznego wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego muszą być spełnione podstawowe warunki dopuszczalności wszczęcia tego trybu postępowania. Przede wszystkim, zgodnie z treścią art. 270 p.p.s.a, musi istnieć orzeczenie sądu, od którego została wniesiona skarga o wznowienie, orzeczenie to musi być prawomocne i musi kończyć postępowanie w sprawie. Zgodnie z art. 277 tej samej ustawy skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Ponadto wskazać należy, iż zgodnie z art. 280 § 1 P.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. W rozpoznawanej sprawie M. E. domaga się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 marca 2010 r. (sygn. akt II SAB/Po 20/05) powołując się na przesłankę wznowienia określoną w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. zgodne z którym można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Zauważyć jednakże należy, iż w niniejszej sprawie postanowieniem kończącym postępowanie było nie orzeczenie wskazywane w skardze o wznowienie postępowania, lecz postanowienie z tut. Sądu z dnia 23 sierpnia 2012 r. o odrzuceniu zażalenia wniesionego w dniu 30 listopada 2010 r. przez adw. J. R. (pełnomocnika M. E.) na postanowienie tego Sądu z dnia 4 listopada 2010 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. W ocenie Sądu strona skarżąca, mimo wezwana z dnia 4 kwietnia 2013 r. nie wykazała, iż zaszła w jej przypadku przesłanka wznowienia postępowania określona w cytowanym wyżej przepisie art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Zarzuty M. E. sprowadzają się do kwestionowania prawidłowości działań podejmowanych w jej sprawie przez ustanowionego dla niej z urzędu adw. J. R. Zauważyć należy, iż brak należytej reprezentacji w rozumieniu art. 271 pkt 2 p.p.s.a. nie dotyczy sytuacji, gdy za stronę działa prawidłowo ustanowiony pełnomocnik, nawet wówczas, gdy swoje obowiązki wykonuje on w sposób, który prowadzi do negatywnych dla reprezentowanego skutków. Relacje pomiędzy pełnomocnikiem a mocodawcą, a także przyjęty sposób porozumiewania się i zakres przekazywanych informacji nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia żądania skarżącej. Niewłaściwe reprezentowanie interesów strony przez jej prawidłowo ustanowionego pełnomocnika procesowego, czy też nieinformowanie strony przez pełnomocnika o stanie sprawy, nie jest tożsame z brakiem należytej reprezentacji strony w postępowaniu w rozumieniu art. 271 pkt 2 p.p.s.a. (por: postanowienia NSA z dnia 11 lutego 2005 r. o sygn. akt OSK 110/04, z dnia 15 lutego 2012 r. o sygn. akt I GSK 155/12 oraz postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 27 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 50/10 dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić dalej trzeba, iż samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób formalnie odpowiadający ustawie, nie oznacza, iż skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Skarga ta jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2007 r., sygn. I FSK 607/06 dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie brak jest podstaw do uznania, iż adw. J. R. działał w imieniu M. E. bez stosownego umocowania. Na karcie nr 1316 akt sądowych sprawy II SAB/Po 20/05 znajduje się informacja Okręgowej Rady Adwokackiej w Poznaniu z dnia 7 czerwca 2010 r. o wyznaczeniu adw. J. R. jako pełnomocnika z urzędu dla M. E. z kolei na karcie nr 1372 znajduje się pełnomocnictwo udzielone adw. J. R. przez skarżącą do reprezentowania jej w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie zaznaczonej tą sygnaturą. Brak jest z kolei jakiejkolwiek informacji o wypowiedzeniu tego stosunku pełnomocnictwa. Zauważyć należy, iż w sprawie M. E. była również reprezentowana przez drugiego pełnomocnika – W. E. – pełnomocnictwa z dnia 4 czerwca 2006 r. (k. 41 akt sądowych II SAB/Po 12/06 i k. 106 akt sądowych II SAB/Po 20/05), pod adresem którego to pełnomocnika z wyboru nie zgłaszała jakichkolwiek zastrzeżeń. Jak wynika z akt sprawy W. E. otrzymywała wszystkie wydane w sprawie orzeczenia Sądu jako uczestnik postępowania i jako pełnomocnik M. E., w tym postanowienie kończące postępowanie w sprawie. Brak jest zatem podstaw do uznania, iż M. E. była nienależycie reprezentowana w postępowaniu o sygn. akt II SAB/Po 20 /05 w rozumieniu przepisu art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Na marginesie powyższych rozważań zauważyć należy, iż jak wynika z analizy akt sprawy także M. E. sama aktywnie uczestniczyła w postępowaniu kierując do Sądu różnego rodzaju pisma procesowe mimo posiadania dwóch pełnomocników w sprawie (np. pismo z dnia 7 czerwca 2010 r. – k. 1320 akt sądowych II SAB/Po 20/05, zażalenie z dnia 17 sierpnia 2011 r. – k. 1918 akt sądowych). Orientowała się zatem przynajmniej w pewnych etapach w przebiegu postępowania, co oznacza równocześnie, iż skarżąca nie była pozbawiona możności działania, czyli możliwości obrony swych praw. Powyższe oznacza również, iż w przypadku skarżącej termin trzymiesięczny dom złożenia skargi o wznowienie postępowania rozpoczął swój bieg od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie, albowiem już przed tą datą miała ona świadomość, iż przedmiotowe postępowanie toczy się i jaki jest jego bieg. Co za tym idzie skargę o wznowienie postępowania uznać należy złożoną przez M. E. z uchybieniem terminu o jakim mowa w art. 277 p.p.s.a., co dodatkowo uzasadnia jej odrzucenie. W tym stanie Sąd uznał, iż M. E. nie wskazała zaistnienia przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania sądowego i odrzucił skargę na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. /-/ Tomasz Świstak.