II SA/Po 231/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2011 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę [...],- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ W.Batorowicz /-/ T.Świstak /-/ B.Drzazga Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Poznaniu decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w P. nr [...] z dnia [...] 2010 r. odmawiającą przyznania funkcjonariuszowi Służby Więziennej R. K. pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy wskazał wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 170 ust. 1-4, art. 171 pkt 2, art. 184, art. 187 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. Nr 79, poz. 523) i § 2 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie przyznawania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego funkcjonariuszowi Służby Więziennej (Dz.U. Nr 147, poz. 986). Z ustaleń organu II instancji wynika następujący stan sprawy: R. K. w dniu [...] grudnia 2009 r. złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Oświadczył równocześnie, iż mieszka w [...], do którego tytuł prawny w postaci spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu posiada K. K. Z treści dołączonej do wniosku kserokopii aktu notarialnego Rep. [...] - umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] w [...] - wynika, iż funkcjonariusz wraz z małżonką nabyli wyżej opisany lokal mieszkalny w dniu [...] grudnia 2009 r. i uzyskali do niego tytuł prawny w postaci spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. Wnioskodawca oświadczył również, iż ani on, ani jego małżonka nie posiadają innego mieszkania lub domu jednorodzinnego, oraz że w przeszłości nie korzystał z pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Wobec poinformowania skarżącego o kolejności i spodziewanym terminie załatwienia sprawy (wniosek skarżącego został zarejestrowany jako [...] w kolejności oczekiwania), skarżący w związku z wejściem w życie nowej ustawy o Służbie Więziennej zwrócił się z raportem w dniu [...] listopada 2010 r. o przedstawienie jego sytuacji prawnej. Dyrektor Aresztu Śledczego w P. decyzją z dnia [...] 2010 r. odmówił przyznania funkcjonariuszowi Służby Więziennej R. K. pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, opierając rozstrzygnięcie na art. 268 ust. 2, bowiem sprawa z wniosku funkcjonariusza nie została zakończona decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie nowej obowiązującej od dnia 13 sierpnia 2010 r. ustawy o Służbie Więziennej z dnia 9 kwietnia 2010 r. i ustaleniu, iż w dniu składania wniosku skarżący dysponował mieszkaniem położonym w miejscowości pełnienia służby, wobec czego na podstawie art. 187 pkt 2 ustawy nie kwalifikuje się do otrzymania wnioskowanej pomocy. Przybliżając treść odwołania funkcjonariusza organ odwoławczy wskazał, iż zdaniem strony kwalifikował się do uzyskania przedmiotowej pomocy na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy, a nabycie lokalu wiązało się z poczynieniem niezbędnych nakładów związanych z przystosowaniem lokalu do zamieszkania, niezbędnych dla realizacji jego potrzeb mieszkaniowych. W uzasadnieniu prawnym decyzji organ II instancji wskazał, iż zastosowanie do sytuacji strony znajdują przepisy art. 170, art. 171 i art. 184 i art. 187 nowej ustawy na podstawie art. 268 nowej ustawy o Służbie Więziennej z dnia 9 kwietnia 2010 r. odwołał się również do wyżej przywołanego rozporządzenia wykonawczego Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r. wydanego zgodnie z delegacją z art. 185 ust. 3 tej ustawy. W ocenie organu w dniu złożenia wniosku skarżący bezspornie posiadał tytuł prawny do wyżej opisanego lokalu mieszkalnego nr [...] w [...], w miejscowości pełnienia służby, zatem spełniona została przesłanka z art. 187 pkt 2 ustawy, co wyklucza udzielenie funkcjonariuszowi pomocy finansowej. Decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] stycznia 2011 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez R. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie: art. 184 ust.1 w zw. z art. 187 pkt 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny wskazuje, iż skarżącemu przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego; art. 7 i art. 77 § 1 poprzez dowolne ustalenia w zakresie posiadania przez skarżącego lokalu mieszkalnego oraz art. 10, art. 8 i art. 9 kpa uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a nadto obciążenie strony skutkami niewłaściwego pouczenia dotyczącego procedury przyznawania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu strona podniosła, iż na gruncie nowej ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 roku o Służbie Więziennej zachowała aktualność uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2009 r. sygn. akt I OPS 7/08, w której Sąd stwierdził, że nabycie [przez funkcjonariusza Służby Więziennej] lokalu mieszkalnego przed złożeniem wniosku o pomoc finansową nie wyklucza uprawnień przewidzianych w art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej z dnia 26 kwietnia 1996 r. Skarżący powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazywał na uzależnienie stwierdzenia zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych funkcjonariusza nie tylko od posiadania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, ale i zdatności lokalu do zamieszkania według stanu istniejącego w danej chwili. Skarżący podniósł, iż dla prawidłowej wykładni art. 187 pkt 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej należy sformułowanie "posiadanie lokalu mieszkalnego" rozumieć jako faktyczne zajmowanie przez funkcjonariusza takiego lokalu, który zaspokaja jego potrzeby lokalowe. Skarżący zaakcentował jednocześnie, iż w jego sytuacji konieczne było poczynienie nakładów w celu przystosowania lokalu do zamieszkania, wobec czego nie posiadał lokalu w rozumieniu art. 187 pkt 2 tej ustawy. Dalej skarżący podniósł, iż dla stwierdzania czy funkcjonariuszowi przysługuje pomoc finansowa konieczne jest określenia czy funkcjonariusz spełnia warunki dla przydzielenia lokalu mieszkalnego, co wynika z treści art. 184 ust. 1 powołanej ustawy, wobec czego należy jej dokonywać w oparciu o stan faktyczny i przepisy [obowiązujące] w dniu złożenia wniosku, co nastąpiło przed wejściem w życie przywołanej ustawy. Zdaniem strony, gdyby został pouczony o treści art. 10 § 1 kpa, to mógłby w postępowaniu wykazać, iż w chwili złożenia wniosku spełniał on warunki przyznania pomocy finansowej, a nabyty lokal nie pozwalał na zaspokojenie jego potrzeb mieszkaniowych, bowiem lokal ten wymagał nakładów umożliwiających zamieszkanie. Ponadto skarżący wskazał, iż w odwołaniu podnosił, że na około dwa miesiące przed złożeniem wniosku został poinformowany w dziale Kwatermistrzowskim Aresztu Śledczego, iż dla skutecznego złożenia wniosku konieczne jest dołączenie umowy notarialnej przenoszącej prawo do lokalu; skarżący postępował zgodnie z wyjaśnieniami i wskazówkami, zaś organy, udzielając mu błędnych wskazówek a następnie przerzucając na niego konsekwencje zastosowania się do tych pouczeń, naruszyły art., 9 i art. 8 kpa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu treść art. 268 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej nakazuje do spraw dotyczących pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie tej ustawy, stosować przepisy nowej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Pierwszorzędne znacznie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej ma prawidłowe rozumienie przepisu art. 268 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. Nr 79, poz. 523) oraz data złożenia wniosku o przyznacie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego przez skarżącego. Przedmiotowy wniosek został złożony w dniu [...] grudnia 2009 r., zatem niewątpliwie przed dniem wejścia w życie nowej ustawy o Służbie Więziennej, co miało miejsce w dniu 13 sierpnia 2010 r. (art. 274 tej ustawy). Z uwagi na brzmienie art. 268 ust. 2 w sprawie należy stosować tryb (procedurę) postępowania wynikającą z nowych przepisów, jednakże materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia winny być przepisy poprzednio obowiązującej ustawy. Taki wniosek wynika z porównania brzmienia ust. 1 przywołanego przepisu z ust. 2. W ust. 1 ustawodawca postanowił, iż sprawy ze stosunku służbowego określone w art. 217 ust. 2, prowadzone na podstawie ustawy, o której mowa w art. 273, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są prowadzone na podstawie niniejszej ustawy. W ust. 2 ustawodawca nie mówi jednakże o sprawach, lecz o postępowaniach dotyczących decyzji w sprawach lokalu mieszkalnego, przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, przyznania równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania albo równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, wydanych na podstawie ustawy, o której mowa w art. 273, wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, które z woli ustawodawcy prowadzone są na podstawie przepisów niniejszej ustawy. W konsekwencji uznać należy, iż przepisy nowej ustawy mogą być stosowane tylko do samego postępowania, nie zaś jak to błędnie uczyniły organy administracyjne, do oceny czy zachodzą materialnoprawne przesłanki udzielenia funkcjonariuszowi pomocy finansowej. W tym ostatnim zakresie organy winny sięgnąć do przepisów ustawy obowiązującej w dacie złożenia wniosku, to jest ustawy o Służbie Więziennej z dnia 26 kwietnia 1996 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.). Wobec tego uprawniony jest wniosek o naruszeniu przez organy w sprawie prawa materialnego, co miało wpływ na jej wynik. W tym miejscu warto także porównać rozwiązania nowej i poprzedniej ustawy o Służbie Więziennej. Zgodnie z art. 170 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej. W świetle art. 171 tej ustawy, prawo do lokalu mieszkalnego realizuje się przez przydział lokalu albo przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Stosownie do treści art. 184 ust. 1 powołanej ustawy, funkcjonariuszowi w służbie stałej, który spełnia warunki do przydziału lokalu mieszkalnego, a który lokalu tego nie otrzymał na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, położonych w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. W świetle powyższych uregulowań tzw. pragmatyki służbowej uprawniony jest wniosek, iż potrzeby mieszkaniowe funkcjonariusza Służby Więziennej mogą być zaspokajane w dwojaki sposób. Podstawową formą pomocy funkcjonariuszom w uzyskaniu mieszkania jest przydział w drodze decyzji administracyjnej lokalu z zasobów mieszkaniowych określonych w art. 172 powołanej ustawy, a w sytuacji, gdy przydziału takiego nie dokonano, funkcjonariuszowi może zostać przyznana pomoc finansowa, o jakiej mowa w art. 184 ust. 1 tej ustawy. Art. 187 jako jedne z przesłanek negatywnych przydzielenia funkcjonariuszowi lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej wymienia otrzymanie pomocy finansowej, o której mowa w art. 184 ust. 1 (pkt 1) lub posiadanie w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny w spółdzielni mieszkaniowej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy albo lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej (pkt 2). Podobnie tę kwestię regulowała ustawa o Służbie Więziennej z dnia 26 kwietnia 1996 r. (tekst jednolity Dz.U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.). Pomoc finansowa dla funkcjonariusza na uzyskanie lokalu mieszkalnego została uregulowana w art. 90 ust. 1 tej ustawy, w którym to przepisie zostało przewidziane, że pomoc finansowa przysługuje funkcjonariuszowi w służbie stałej. Przepisu tego nie można interpretować w oderwaniu od całości uregulowania związanego ze sprawami lokalowymi, to jest przepisów Rozdziału VI tej ustawy, zatytułowanego "Mieszkania funkcjonariuszy", w tym art. 91 ust. 1 zawierający uregulowania podobne do tych, które zostały przewidziane w art. 187 nowej ustawy o Służbie Więziennej. W art. 85 ust. 1 poprzednia ustawa o Służbie Więziennej wprowadziła zasadę, że funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem członków rodziny określonych w art. 86 oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Zatem ustawodawca w taki sposób wskazał, że realizacja tej zasady może nastąpić dwutorowo, a mianowicie albo przez wydanie decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego (w miejscowości, w której funkcjonariusz stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej), bądź przez przyznanie określonych w ustawie świadczeń pieniężnych. Jeżeli prawo do lokalu mieszkalnego nie może być zrealizowane przez przydział lokalu na podstawie decyzji ustawa przewiduje świadczenie pieniężne, a mianowicie pomoc finansową (art. 90 ustawy) oraz równoważnik z tytułu braku mieszkania (art. 89 ustawy) - (por. stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrokach: z dnia 7 listopada 2006 r. sygn. akt I OSK 1/06 Lex nr 291365, z dnia 10 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1316/05 Lex nr 281293, z dnia 19 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 875/05 Lex nr 236565 - dostępne w bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczneia.nsa.gov.pl). W ostatnim z przywołanych orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż podstawę prawną przyznania funkcjonariuszowi prawa do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, domu jednorodzinnego albo lokalu mieszkalnego lub domu w ramach spółdzielni budownictwa mieszkaniowego stanowi art. 90 ust. 1 w związku z art. 85 i art. 91 ustawy z 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.). Powyższe jest uzasadnione tym, iż prawo do pomocy finansowej, o jakiej mowa w art. 90 ust. 1 ustawy, jest formą realizacji prawa do lokalu mieszkalnego przewidzianego w art. 85 ustawy. Z kolei w przywołanej przez skarżącego uchwale z dnia 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt I OPS 7/08 (publik. ONSAiWSA 2009/4/66, dostępna w bazie orzeczeń pod adresem jw.) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przewidziana ustawą pomoc finansowa nie została ukształtowana jako prawo z tytułu samego pełnienia służby w charakterze funkcjonariusza Służby Więziennej. Ocena, czy funkcjonariusz spełnia przesłanki uzyskania pomocy finansowej, powinna uwzględniać stan na dzień wszczęcia postępowania, mimo, że co do zasady rozpatrzenie sprawy administracyjnej następuje według stanu ustalonego w dniu wydania decyzji. Realizacja omawianego uprawnienia zależy przede wszystkim od tego, czy funkcjonariusz występujący o pomoc finansową ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, natomiast drugorzędne znaczenie ma data rozpatrzenia żądania, która oczywiście zależy od liczby wniosków złożonych przez inne osoby oraz od wysokości posiadanych przez organ środków finansowych. W omawianej uchwale jednoznacznie wyartykułowano, iż "Decydujące znaczenie bowiem ma (co należy jeszcze raz podkreślić) sytuacja mieszkaniowa funkcjonariusza składającego wniosek o przyznanie analizowanego świadczenia, a zatem pomoc finansowa przysługuje funkcjonariuszowi tylko wówczas, gdy zgłaszając roszczenie nie miał on zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych w miejscowości pełnienia służby lub pobliskiej. Istotne więc jest to, jak należy rozumieć zaspokojenie prawa funkcjonariusza do lokalu, a inaczej mówiąc - zaspokojenie jego potrzeb mieszkaniowych z uwzględnieniem przysługującej normy powierzchni mieszkalnej (...)". Dalej NSA stwierdził, iż "Bezsporne zatem jest, że pomoc ta nie przysługuje funkcjonariuszowi, który - składając wniosek - posiada (zamieszkuje, zajmuje) taki lokal lub dom w zakresie odpowiadającym co najmniej przysługującej powierzchni mieszkalnej. Chodzi tu przy tym niewątpliwie o dom (lokal) nadający się do zamieszkania, trudno bowiem mówić o zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych na przykład w razie nabycia domu w budowie czy w stanie surowym". Przedstawiony powyżej pogląd pozostaje aktualny również na gruncie obowiązującej ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (por. stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 332/11 (orzeczenie nieprawomocne, dostępne w bazie orzeczeń pod adresem jw.). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wyżej opisaną umową sprzedaży zawartą w formie aktu notarialnego w dniu [...] grudnia 2009 r. Rep. [...] funkcjonariusz i jego małżonka nabyli wyżej opisany lokal mieszkalny i uzyskali do niego tytuł prawny w postaci spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, z kolei w dniu [...] grudnia 2010 r. funkcjonariusz złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej na spłatę zaciągniętych na cele mieszkaniowe zobowiązań finansowych. Należy mieć na względzie, iż skarżący jako adres zamieszkania wskazał we wniosku inny lokal niż nabyty, do którego nie legitymował się tytułem prawnym, zarazem oświadczył, iż nie posiada sam ani jego małżonka innego własnego mieszkania (domu jednorodzinnego). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie organy nie zbadały, czy w chwili złożenia wniosku o pomoc finansową na cele mieszkaniowe skarżący miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Samo tylko skonstatowanie, iż nabyty lokal metrażem odpowiada przysługującym funkcjonariuszowi normom powierzchni mieszkalnej nie jest wystarczające dla stwierdzenia, iż miał on zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w dniu składania wniosku i nie kwalifikował się do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego. Rozstrzygające w tym względzie jest, czy nabyty lokal ze względu na swój stan techniczny i wyposażenie nadawał się do zasiedlenia w dniu składania wniosku o pomoc finansową. Dopiero wyjaśnienie powyższego umożliwi organowi rozstrzygnięcie, na gruncie przepisów materialnoprawnych poprzednio obowiązującej ustawy, czy skarżący był uprawniony do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji przydziałowej, a w konsekwencji kwalifikował się do otrzymania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Co się tyczy kwestii domniemanego błędnego poinformowania skarżącego przed złożeniem wniosku o warunkach skutecznego złożenia takiego wniosku poprzez dołączenie umowy notarialnej przenoszącej prawo do lokalu, stwierdzić należy, iż uzyskane przez skarżącego informacje pozostawały w zgodzie z § 5 ust. 3 pkt 4 ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie przyznawania pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 132, poz. 1235). Fakt, iż następnie rozporządzenie to zostało zastąpione z dniem 13 sierpnia 2010 r. rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r., które w § 2 ust. 3 pkt 3 przewiduje już tylko możliwość przedłożenia umowy przedwstępnej, a nie przenoszącej własność lokalu, nie może wpływać na następczą ocenę postępowania organu w sprawie. Podobnie samego tylko rozpatrzenia wniosku według kolejności wpływu, zgodnego z zapisami obydwu wyżej przywołanych rozporządzeń, nie można poczytywać za uchybienie organu. Podobnie też brak umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zgromadzonych w sprawie materiałów przed wydaniem decyzji, które przecież opierały się na dokumentach i oświadczeniach funkcjonariusza, złożonych w sprawie, nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Stanowisko organu I instancji mógł skarżący kwestionować w odwołaniu. Z kolei informacje co do przebytych przez funkcjonariusza szkoleń i wiedzy o regulacjach prawnych dotyczących spraw mieszkaniowych, jakie przedstawił organowi odwoławczemu organ I instancji po wniesieniu odwołania, nie miały większego znaczenia dla sprawy, wobec faktu, że udzielone skarżącemu informacje były zgodne z ówcześnie obowiązującym rozporządzeniem. Kwestie te przy tym nie miały doniosłego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wobec powyższego Sąd nie dopatrzył się w sprawie istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy naruszenia art. 8, art. 9 oraz art. 10 § 1 kpa, jednakże wyżej wskazane zaniechania w zakresie ustalenia, czy skarżący miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w chwili składania wniosku, stanowiły naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 i art. 80 kpa w stopniu niewątpliwie mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji powyższego stwierdzone naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania musiały prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy uwzględni powyżej poczynione rozważania, dbając o zastosowanie w sprawie właściwych przepisów prawa materialnego i przeprowadzenie postępowania na podstawie przepisów obowiązującej ustawy o Służbie Więziennej. Korzystając z możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego organ wyjaśni wyżej zasygnalizowane okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w pkt I sentencji. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 powołanej ustawy (pkt II sentencji). Na podstawie art. 152 tej ustawy Sąd określił, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana (pkt III sentencji).