II SA/Po 252/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w P. z dnia [...] stycznia 2009r. Nr[...] w przedmiocie dodatku do uposażenia zasadniczego; postanawia: umorzyć postępowanie. /-/ B. Drzazga Z. D. w dniu 23 lutego 2009 r. wniósł skargę na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w P. z dnia [...] stycznia 2009r. utrzymującą w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w Ł. z dnia [...] listopada 2008r. uchylającą decyzję z dnia [...] lipca 2008 r. i przyznającą mu dodatek specjalny za wykonywanie bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych, ustalony przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej w wysokości 0,20 tj. w kwocie [...] zł miesięcznie, zwiększony w związku z wykonywaniem bezpośredniej obsługi samolotu wielozadaniowego F-16 o mnożnik kwoty bazowej w wysokości 0,10 tj. w kwocie [...] zł miesięcznie, tj. łącznie w kwocie [...] zł miesięcznie. W skardze podniósł m.in., że organy orzekające pominęły w swych rozstrzygnięciach okres jego służby wojskowej od 1 lipca 2004 r. do 2 marca 2008 r. i tym samym skróciły czas jego pracy na stanowisku służbowym objętym prawem do dodatku specjalnego. W ocenie skarżącego łączny czas jego pracy na stanowiskach objętych wspomnianym dodatkiem specjalnym wynosi 20 lat 3 miesiące i 2 dni. W odpowiedzi na skargę Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w P. wniosło o jej oddalenie. Następnie w dniu 11 stycznia 2010 r. organ przesłał do Sądu własną decyzję z [...] stycznia 2010 r. Nr [...], którą to w oparciu o przepis art. 155 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 54 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz § 4 pkt 1a, § 5 ust. 1 w zw. z § 10a ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2, 3 i 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 ze zm.) uwzględnił w całości skargę z dnia 23 lutego 2009 r. i po zaliczeniu do wysługi lat okresu od 1 lipca 2004 r. do 2 marca 2007 r. ustalił łączny czas pobierania dodatku na dzień 31 października 2008 r. na 20 lat 3 miesiące i 2 dni. Powyższa decyzja nie została zaskarżona do tutejszego Sądu (k. 84 akt sądowych). Mając na względzie, iż organ orzekający uwzględnił skargę i usunął z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. niniejsze postępowanie jako bezprzedmiotowe należało umorzyć. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu mamy do czynienia, kiedy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że taka sytuacja zaistnieje w szczególności w rezultacie skorzystania przez organ, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, s. 495 oraz wyrok NSA z 25.10.2005r., II OSK 85/05, Lex nr 188791; postanowienie WSA w Białymstoku z 19.10.2006r., II SA/Bk 526/06, Lex nr 194436). Istotne jest również, że bezprzedmiotowość niniejszego postępowania jest nieodwracalna, bowiem strona postępowania nie zaskarżyła decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w P. z dnia [...] stycznia 2010 r. wydanej w trybie autokontroli. Tym samym nie ma możliwości jej uchylenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym, co w konsekwencji powodowałoby powrót do obrotu prawnego zaskarżonej decyzji Kolegium z [...] stycznia 2009 r. i poprzedzającej ją decyzji z [...] listopada 2008 r. Skoro zatem organ odwoławczy korzystając z uprawnień autokontrolnych określonych w art. 54 § 3 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, a strona postępowania nie zaskarżyła decyzji wydanej w tym trybie, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. zobowiązany był orzec jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Drzazga