II SA/Po 27/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2017 r. sprawy ze skarg P. M. – P., G. P., M. O., T. Z., J. W., M. K., W. P., A. P., H. K., S. S., P. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia I. Uchyla zaskarżoną decyzję, II. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K na rzecz skarżących P. M. – P. i G. P. kwotę [...]zł (dwieście złotych), W. P. i A. P. kwotę [...]zł (dwieście złotych), H. K. kwotę [...]zł (dwieście złotych), S. S. kwotę [...]zł (dwieście złotych), P. A. kwotę [...]zł (dwieście złotych), T. Z. kwotę [...]zł (dwieście złotych), M. K. kwotę [...]zł (dwieście złotych), M. O. kwotę [...]zł (dwieście złotych), J. W. kwotę [...]zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K na rzecz skarżącego H. K. kwotę [...]zł (czterysta osiemdziesiąt złotych), S. S., P. A., T. Z., M. K., M. O., J. W. i P. M. - P. solidarnie kwotę [...]zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Decyzją z dnia [...] r., znak [...], Wójt [...] na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 80 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 z późn. zm., dalej: "u.u.i.ś.), § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") odmówił L. J. ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji polegającej na budowie fermy drobiu składającej się z trzech budynków inwentarskich wraz z zapleczem, w którym prowadzona będzie produkcja zwierzęca brojlera kurzego o łącznej maksymalnej obsadzie 840 DJP, w miejscowości [...], [...] na działce nr [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że działka, na której ma być zlokalizowana inwestycja, nie jest objęta żadnym obowiązującym planem miejscowym. Na terenie tym przeważa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z towarzyszącymi jej usługami. W dniu [...] r. do organu I instancji wpłynęło pismo Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., stanowiące opinię sanitarną, mimo nienadania jej formy postanowienia. W dokumencie tym pozytywnie zaopiniowano planowane przedsięwzięcie, zgłaszając pewne zastrzeżenia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Jednocześnie w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. wpłynęły także protesty mieszkańców, nie zgadzających się na realizację omawianego przedsięwzięcia. W dniu [...] r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. powiadomił organ I instancji o konieczności uzupełnienia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a następnie postanowieniem z dnia [...] r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. uzgodnił rozważaną inwestycję i określił warunki jej wykonania. Organ I instancji stwierdził następnie, że przyjęte przez inwestora założenie, że przedsięwzięcie będzie zaopatrywane w wodę z gminnego wodociągu, okazało się niemożliwe do spełnienia ze względu na zbyt małą wydajność istniejącej instalacji w stosunku zapotrzebowania wskazanego w raporcie. W dniu [...] r. wnioskodawca oświadczył pisemnie, że jest gotowy wybudować we własnym zakresie studnię głębinową w celu zapewnienia dostaw wody dla inwestycji. Wniósł on zarazem o dopuszczenie aneksu do raportu jako dowodu w sprawie. Opracowanie to zostało przesłane organom współdziałającym. W dniu [...] r. powiatowy Inspektor Sanitarny w K. wydał pozytywną opinię, zawierając w niej jednak pewne zastrzeżenia. Z kolei postanowieniem z dnia [...] r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. uzgodnił przedsięwzięcie oraz określił warunki jego realizacji. Niemniej organ I instancji odmówił wydania decyzji środowiskowej, wskazując, że nie podziela stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., w świetle którego na działce inwestora nie obowiązuje forma ochrony przyrody w postaci obszaru chronionego krajobrazu "Dolina rzeki Prosny". Przedsięwzięcie to ma być ponadto usytuowane w odległości 7,2 km od obszaru mającego znaczenia dla Wspólnoty "[...]". Organ I instancji zakwestionował również dane i wnioski przedstawione w raporcie. Inwestor wskazał bowiem w szczególności jedynie przybliżone i szacunkowe informacje dotyczące oddziaływania substancji odorowych na powietrze w rejonie przedsięwzięcia. Brakuje tam natomiast wyliczeń na podstawie istniejących i funkcjonujących podobnych inwestycji. Raport nie zawiera również informacji, czy szkodliwe oddziaływanie zamknie się na działce inwestora. W opracowaniu tym nie przedstawiono również wpływu inwestycji na zdrowie ludzi. Za niewiarygodne uznano przy tym stwierdzenie, że ruch pojazdów ciężarowych nie będzie miał znaczącego wpływu na mieszkańców miejscowości. Organ I instancji zaznaczył również, że w sprawie występuje kolizja interesu prywatnego i interesu publicznego. Na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K decyzję z dnia [...] r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że odwołanie inwestora okazało się zasadne tylko w części. Wójt [...] nie wykazał bowiem, że zaistniały podstawy do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji. Ponadto uzgodnienia dokonane w niniejszej sprawie wskazują na brak negatywnego oddziaływania na cel ochrony obszaru chronionego krajobrazu "Dolina rzeki Prosny". Nie można zatem przyjąć, że rozważana inwestycja jest sprzeczna z zakazami ustanowionymi dla tego obszaru. Organ I instancji powinien był wyjaśnić, dlaczego uznał dokonane uzgodnienia za niewiarygodne. Tym bardziej, że kwestionując ustalenia zawarte w wymienionych wyżej opiniach sanitarny, nie wykazano wadliwości zajętego stanowiska. Rozstrzygnięcia organów uzgadniających są ponadto wiążące dla organów prowadzących postępowanie główne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K stwierdziło zarazem, że raport nie zawiera poprawnie opisanych wariantów realizacji przedsięwzięcia. Rozpatrując ponownie niniejszą sprawę, organ I instancji uznał, że art. 80 ust. 1 i 2 u.u.i.ś. nie określa wszystkich przesłanek pozytywnych, których spełnienie powoduje uzyskanie zgody na realizację przedsięwzięcia. Z kolei art. 81 u.u.i.ś. nie wymienia wszystkich przesłanek negatywnych tego rozstrzygnięcia. Wójt [...] doszedł zarazem do przekonania, że decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację inwestycji, zwłaszcza przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, musi być zgodna z przepisami szczególnymi, w także z przepisami ustanawiającymi ograniczenia w zakresie korzystania z nieruchomości. Niezbędna w tym celu okazała się w ocenie organu I instancji analiza przepisów ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. nr 114, poz. 492 z późn. zm.) oraz przepisów ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001 r., nr 3, poz. 21). Na tej podstawie stwierdzono, że zakazy dotyczące obszaru chronionego krajobrazu "Dolina rzeki Prosny", ustanowionego rozporządzeniem Wojewody Kaliskiego nr 65 z dnia 20 grudnia 1996 r. (Dz. Urz. Woj. Kaliskiego z 1997 r., nr 1, poz. 1), pozostają nadal w mocy, wbrew poglądowi prezentowanemu przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P.. Przepisy tego aktu muszą być zatem uwzględnione przy badaniu możliwości ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody dla realizacji przedmiotowej inwestycji. Co więcej, powołane rozporządzenia ustanawia na omawianym terenie zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowiska. Okoliczność ta przemawia zatem za negatywnym załatwieniem wniosku inwestora. Organ I instancji zaznaczył jednocześnie, że status Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. jako organu wyspecjalizowanego nie zwalnia organu prowadzącego postępowanie główne z obowiązku działania na podstawie prawa, a więc także z obowiązku dokonywania we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność ustaleń w zakresie stanu prawnego orzekania w sprawie. Stanowisko organu współdziałającego nie uchyla bowiem obowiązku samodzielnej rekonstrukcji stanu prawnego. Zwłaszcza, gdy tak jak w niniejszej sprawie, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska błędnie przyjął, że wymienione rozporządzenie Wojewody Kaliskiego już nie obowiązuje. Co więcej, uzgodnienie stanowi przypadek współkompetencji organów administracji publicznej. Wykluczyć zatem należy taką sytuację, w której stanowisko jednego organu administracji publicznej narzuca rozstrzygnięcie drugiemu organowi, w szczególności organowi prowadzącemu postępowanie główne. Wydanie aktu administracyjnego wymaga bowiem w takim przypadku zgody obu organów. W konsekwencji wydane w niniejszej sprawie opinie sanitarne nie są wiążące; tym bardziej, że obarczone je wieloma brakami procesowymi. Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. nie wyjaśnił również, w jaki sposób inwestor zaopatrzy przedsięwzięcie w odę. Nie wiadomo bowiem, czy możliwe jest w rzeczywistości skorzystanie z wód podziemnych. Uzgodnienie dokonane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. jest natomiast co do zasady wiążące. Nie mogło być ono jednak uwzględnione z uwagi na opisane wyżej istotne zastrzeżenia co do poprawności ustalenia stanu prawnego przez ten organ administracji publicznej. Organ I instancji zwrócił również uwagę na brak alternatywnego wariantu realizacji przedsięwzięcia w raporcie. Inwestor nie przedstawił również dowodów, które potwierdzałby zaopatrzenie inwestycji w wodę. Rozważane przedsięwzięcie spotyka przy tym ze sprzeciwem lokalnej wspólnoty. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej argumenty, organ I instancji odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Pismem z dnia [...] r. L. J. odwołał się od powyższej decyzji z dnia [...] r., zarzucając organowi I instancji naruszenie: (1) art. 77 ust. 1 w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. przez bezpodstawne wydanie decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia; (2) art. 80 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. przez odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji, mimo że przesłanki wskazane w tym przepisie w rzeczywistości nie wystąpiły; (3) art. 7 k.p.a. przez uznanie, że interes publiczny przeważa nad interes prywatnym; (4) art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej; (5) art. 80 k.p.a. przez błędną i dowolną ocenę materiału dowodowego; (6) art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a. przez niezastosowanie do wcześniejszej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K z dnia [...] r.; oraz (7) art. 11 powołanej ustawy o zmianie ustawy o ochronie przyrody przez bezpodstawne uznanie, że wymienione rozporządzenie Wojewody Kaliskiego z dna 20 grudnia 1996 r. nadal obowiązuje. W uzasadnieniu odwołujący się wskazał, że decyzja środowiskowa nie jest decyzją uznaniową. Przesłanki negatywnego załatwienia wniosku zostały wyraźnie określone przez ustawodawcę. Żadna z nich nie znalazła natomiast zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Nie można również przyjąć, że powołanego rozporządzenie Wojewody Kaliskiego z dnia 20 grudnia 1996 r. nadal obowiązuje. Forma ochrony przyrody, której dotyczy ten akt, nie została bowiem ustanowiono bezterminowo. Wniosek ten znajduje oparcie w art. 11 wymienionej ustawy o zmianie ustawy o ochronie przyrody. Jednocześnie dla rozważanego terenu nie zostały wydane żadne nowe przepisy wprowadzające nakazy lub zakazy wynikające z potrzeby ochrony przyrody. Odwołujący się wyjaśnił zarazem, że w powyższym rozporządzeniu nie wprowadzono zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż pojęcie to nie funkcjonowało w ówczesnym stanie prawnym. Rozporządzenie ustanawia jedynie zakaz "wznoszenia obiektów i instalowania urządzeń szkodliwie wpływających na środowisko i krajobraz". Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. ustalił natomiast, że przedmiotowa inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko. Nie powinno zatem ulegać wątpliwości, że nawet w razie zaaprobowania stanowiska organu I instancji, wymogi związane z ochroną krajobrazu obszaru "Dolina rzeki Prosny" zostały spełnione. Odwołujący zauważył również, że Wojewoda Łódzki, w odróżnieniu od Wojewody W., w dniu 24 marca 2009 r. wydał rozporządzenie nr 7/2009 w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Dolina Prosny (Dz. Urz. Woj. Łódz. Nr 75, poz. 711 z późn. zm.). w § 4 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia ustanowiono z kolei zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów powołanej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Zakaz ten nie dotyczy jednak na mocy § 4 ust. 3 tego rozporządzenia realizacji przedsięwzięć, dla których ocena oddziaływania na środowisko nie wykazała znaczącego negatywnego wpływu na ochronę przyrody na obszarze chronionego krajobrazu. Wojewoda W. nie wprowadził podobnego rozwiązania. Niemniej można przyjąć, że uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. potwierdza brak zagrożenia dla walorów terenów, w którym ma być zlokalizowana inwestycja. Organ I instancji bezpodstawnie przyjął również, że inwestycja znajduje się na terenie, na którym przeważa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa usługowa. Tymczasem rzeczywiste otoczenie przedsięwzięcia stanowią tereny rolnicze z zabudową zagrodową. Na działkach sąsiednich prowadzona jest natomiast hodowla trzody chlewnej oraz krów. Znajdują się tam również budynki inwentarskie. Odwołujący się dodał zarazem, że stanowiska zajęte przez organy współdziałające były wiążące dla organu I instancji. Pozytywne opinie i uzgodnienia nie mogły być zatem podważone przez Wójta [...]. Tym bardziej, że zarzuty formułowane wobec tych rozstrzygnięć nie zostały poparte żadnymi dowodami. Co więcej, organy współdziałające były w niniejszej sprawie organami wyspecjalizowanymi. Sprzeciw mieszkańców nie może stanowić również samodzielnej podstawy do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizacje inwestycji. Odwołujący się podkreślił także, że w toku postępowania organ I instancji nie miał zastrzeżeń do raportu, w tym także do opisanej w nim kwestii zaopatrzenia inwestycji w wodę. Tymczasem raport jest dowodem o szczególnej mocy dowodowej, gdyż zawiera on kompleksową ocenę przedsięwzięcia. Ustawodawca nie nakłada przy tym obowiązku zamieszczenia w raporcie szczegółowej analizy zasobów wodnych. Co więcej, przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a nie ocena wykonalności inwestycji. Nie można także zgodzić z zarzutem nieprzedstawienia wariantu alternatywnego. Inwestor wskazał bowiem, że możliwe jest wyburzenie istniejącej zabudowy siedliskowej i wybudowanie na jej miejscu nowych budynków z przeznaczeniem na zaplecze socjalno-biurowe. Rozwiązanie to stanowi właśnie alternatywę wobec zachowania zabudowy siedliskowej. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K na podstawie art. 1, art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 z późn. zm.), art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 71 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 3, art. 82 ust. 1, art. 85 ust. 1, art. 85 ust. 2 pkt 1 i art. 85 ust. 3 u.u.i.ś. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 51 powołanego rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko uchyliło w całości decyzję Wójta [...] z dnia [...] r. oraz ustaliło środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację omawianej inwestycji. W uzasadnieniu organ II instancji wymienił przepisy stanowiące podstawę do negatywnego załatwienia wniosku o ustalenie środowiskowych uwarunkowań na realizację inwestycji. Wójt [...] nie wykazał jednak, by którakolwiek z tych norm znajdowała zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Organ odwoławczy wyjaśnił zarazem, że przepisy powołanego rozporządzenia Wojewody Kaliskiego z dnia 20 grudnia 1996 r. nie wykluczają realizacji przedmiotowej inwestycji. Jak wynika bowiem z uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., przedsięwzięcie to nie oddziałuje negatywnie na cel ochrony obszaru chronionego krajobrazu "Dolina rzeki Prosny". Ocena, czy planowana inwestycja narusza przepisy powyższego rozporządzenia, należy natomiast do organu uzgadniającego. Organ I instancji nie może zatem samodzielnie wypowiadać się w tej kwestii, co potwierdza w szczególności art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."). Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów objętych formami ochrony przyrody następuje po uzyskaniu uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Uregulowanie to nie znajduje jednak zastosowanie w myśl art. 53 ust. 5b u.p.z.p. w przypadku inwestycji, dla których przeprowadzono ocenę ich oddziaływania na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K zaznaczyło także, że decyzja środowiskowa ma charakter związany. Rozważana inwestycja zalicza się przy tym do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 51 cytowanego rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Konieczne było zatem przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny wpływu tej inwestycji na środowisko. Z opinii sanitarnych Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. i [...] r. wynika, że planowane przedsięwzięcia spełnia odpowiednie wymogi. Podobnie postanowieniem z dnia [...] r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. uzgodnił wykonanie tej inwestycji oraz określił warunki jej realizacji. W konsekwencji należy uznać, że nie zachodziły w rozpatrywanej sprawie podstawy do negatywnego załatwienia wniosku inwestora. Organ II instancji zauważył poza tym, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. przeanalizował w swoim uzgodnieniu wpływ planowanej inwestycji na obszar dorzecza O. . Omawiane przedsięwzięcie jest mianowicie usytuowane w granicach [...] nr [...] i w zlewni [...], o statusie "naturalna część wód". Nie znajduje się ono zatem na ciekach i w ramach jego funkcjonowania nie zostaną wprowadzone bezpośrednio do wód żadne substancje. Rozważana inwestycja nie jest również zlokalizowana na obszarach szczególnie narażonych, z których należy ograniczyć odpływ azotu ze źródeł rolniczych. Po szczegółowym zbadaniu materiałów dotyczących budowy geologicznej, warunków hydrogeologicznych oraz mając na uwadze planowane rozwiązania w zakresie gospodarki wodno-ściekowej i magazynowania oraz postępowania z odpadami i pomiotem Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. stwierdził brak negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne, w tym wody podziemne i powierzchniowe. Z opisanego uzgodnienia wynika zarazem, że inwestycja nie będzie ujemnie oddziaływać na obszar mający znaczenie dla Wspólnoty "[...]". Źródłami emisji zorganizowanej do powietrza będą systemy wentylacyjne w 3 kurnikach, wyprowadzające substancje pochodzące z procesów chowu brojlerów, w tym głównie substancje odorotwórcze. Występować ma także emisja substancji ze spalania gazu w nagrzewniach gazowych po 6 sztuki na kurnik o mocy 75 kW każda, kotłowni gazowej o mocy 160 kW pracującej na potrzeby centralnego ogrzewania i cieplnej wody użytkowej, agregatu prądotwórczego o mocy 160 kW oraz ruchu pojazdów po terenie inwestycji. Działanie to w świetle danych zawartych w raporcie nie spowoduje jednak przekroczenia norm określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. nr 16, poz. 87) poza teren, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Dotrzymane zostaną również standardy powietrza oznaczone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. poz. 1031). Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. zobowiązał zarazem inwestora do wykorzystania odpowiednich instalacji, ograniczających emisje substancji zanieczyszczających powietrze. Z kolei załadunek pasz do silosów nie będzie źródłem emisji pyłu do powietrza. Źródłami hałasu na terenie inwestycji będą: agregat prądotwórczy, magazyn na słomę, budynek garażu, budynki inwentarskie, wentylatory mechaniczne dachowe i szczytowe, prace przeładunkowe, pneumatyczny przeładunek paszy, wywóz ścieków oraz manewry pojazdów ciężkich i lekkich w porze dnia. Zgodnie z danymi zawartymi w raporcie normy określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112) nie zostaną przekroczone. Jednocześnie w myśl powyższego opracowania na poszczególnych etapach przedsięwzięcia zapewniona zostanie właściwa gospodarka odpadami. Odpady będą magazynowane selektywnie, w sposób uporządkowany, zabezpieczony przed działaniem czynników atmosferycznych, a następnie przekazywane jednostkom organizacyjnym lub podmiotom posiadającym wymagane prawem zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami. W przypadku padłych sztuk drobiu ich zagospodarowanie nastąpi zgodnie z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiej i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz. U. UE L 300 z 14.11.2009 r., s. 1). Odchody zwierzęce przeznaczone do rolniczego wykorzystania będą z kolei usuwane po zakończeniu cyklu, ładowane na pojazdy transportowe i odbierane przez okolicznych rolników ich własnym transportem, do wykorzystania jako nawóz naturalny. Inwestor nie będzie także przechowywał odchodów poza pomieszczeniami kurników, wobec czego wybudowanie płyty obornikowej jest nieuzasadnione. Poza tym, stosowanie do uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., wnioskodawca ma obowiązek usuwania pomiotu z budynków inwentarskich po każdym cyklu chowu bezpośrednio na środki transportu,, bez magazynowania go na terenie fermy. Zaopatrzenie w wodę nastąpi według raportu z własnego ujęcia wód podziemnych. Z zawartych tam wyliczeń wynika zarazem, że realizacja studni nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na przedsięwzięcie w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 70 powołanego rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jednocześnie w niniejszej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K postanowiło, że zbiorniki na gaz nie mogą przekraczać parametrów określonych w § 3 pkt 36 i 37 wymienionego rozporządzenia. Jednocześnie instalacja obejmująca chów brojlerów kurzych będzie wymagała uzyskania pozwolenia zintegrowanego, udzielanego przez Marszałka Województwa W.. Z raportu wynika jednocześnie, że instalacja będzie eksploatowana z uwzględnieniem postępu technologicznego i rozwoju wiedzy w tym zakresie. Tym samym rozważana inwestycja nie powinna oddziaływać na środowisko w niedozwolony sposób. Inwestor spełnił zarazem wszystkie wymogi, od których zależy ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji. Pismem z dnia [...] r. P. M. i G. P. zaskarżyli powyższą decyzję z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skargę zarejestrowano pod sygnaturą II SA/Po 27/17. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że organ II instancji nie uwzględnił budowy osiedla domów jednorodzinnych sąsiadującej z planowana inwestycją od strony południowej. Wyznaczono w tej mierze 12 działek budowlanych, przy czym 6 budynków znajduje się aktualnie w budowie, a 3 budynki są już zamieszkałe. Ponadto od strony północnej w bliskim sąsiedztwie omawianego przedsięwzięcia położona jest działka nr [...], na której rozpoczęto budowę domu jednorodzinnego. Z kolei od strony zachodniej na działce nr [...] usytuowany jest dom jednorodzinny. Skarżący zaznaczyli przy tym, że interesy mieszkańców nie są dostatecznie uwzględniane w toku postępowania. Tymczasem realizacja inwestycji spowoduje spadek wartości okolicznych nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K nie wzięło poza tym pod uwagę faktu, że w pobliżu terenu przedsięwzięcia znajduje się las oraz stanowiska zabytkowych alei drzew liściastych liczących ok. 150 lat. Występują tam również siedliska zwierząt i ptaków. Skarżący podkreślili także, że w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji zamieszkują ludzie cierpiący na różne schorzenia. Realizacja przedsięwzięcia może zatem wpłynąć na pogorszenie się ich stanu zdrowia ze względu na emisje szkodliwych substancji do powietrza. Inwestycja ta przyczyni się także do wzmożonego ruchu samochodowego, zakłócając tym samym życie mieszkańców. Pismem z dnia [...] r. W. P. i A. P. również zaskarżyli powyższą decyzje Kolegium z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skarga została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Po 28/17. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że na działce nr [...] znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny, który został już zamieszkały. Podobnie na południe od terenu inwestycji zlokalizowane są obszary zabudowy mieszkaniowej. Na tym terenie zaplanowano zabudowanie 12 działek, przy czym na 6 działkach prowadzona jest już budowa domów jednorodzinnych, a na 3 działkach budynki te są zamieszkane. Błędnie zatem organ II instancji przyjął, że w otoczeniu przedsięwzięcia występuje zabudowa zagrodowa i tereny upraw rolniczych. Skarżący dodali zarazem, że realizacja inwestycji spowoduje dodatkowy ruch pojazdów ciężarowych. Stan ten rodzi zagrożenie dla konstrukcji drogi oraz znajdujących się w jej pobliżu budynków. Organ II instancji nie uwzględnił również faktu, że omawiane przedsięwzięcie doprowadzi do obniżenia wartości okolicznych nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K pominęło również kwestię wpływu przedsięwzięcia na zdrowie mieszkańców oraz postanowienia studium, w którym przewidziano dla terenu inwestycji zabudowę mieszkaniową o niskiej intensyfikacji. Błędnie uznano także, że odory i pyły generowane przez inwestycje zostaną zatrzymane w granicach działki inwestora. Organ II instancji nietrafnie przyjął także, że opinie wydane w sprawie są wiążące dla organu prowadzącego postepowanie administracyjne. Nie uwzględniono poza tym protestów mieszkańców. Pismem z dnia [...] r. S. S., P. A., T. Z., M. K., M. O. i J. W. również zaskarżyli powyższą decyzję z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając organowi II instancji naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. a art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6 oraz art. 81 ust. 1 u.u.i.ś. przez uznanie, że raport spełnia ustawowe wymogi. Skarga ta została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Po 29/17. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że w raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko nie przedstawiono w ogóle racjonalnego wariantu alternatywnego. Tym samym błędnie ustalono także stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie. Organ II instancji nie podjął jednak działań mających na celu usunięcie tej nieprawidłowości. Skarżący podnieśli także, że wariant zerowy (brak inwestycji) nie może być postrzegany jako wariant alternatywny. Ponadto organ II instancji przyjął niewłaściwe założenia co do zagęszczenia obsady kurcząt brojlerów na poziomie 42 kg/m2. Tymczasem zgodnie z § 38 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. nr 56, poz. 344) parametr ten przyjmuje wartość 39 kg/m2. Skarżący zwrócili również uwagę o przekroczenie norm hałasu. Przedsięwzięcie będzie bowiem negatywnie oddziaływać pod względem akustycznym na działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Skarżący zaznaczyli przy tym, że dla działki nr [...] wydane zostało już pozwolenie na budowę. Pismem z dnia [...] r., uzupełnionym pismami z dnia [...] r. i [...] r., H. K. także zaskarżył powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając organowi II instancji naruszenie: art. 6-8 i art. 106 k.p.a., art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a u.u.i.ś., art. 1 protokołu nr 1 do konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonego w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. oraz w Strasburgu dnia 16 września 1963 r. (Dz. U. z 1995 r., nr 36 poz. 175) oraz art. 20 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. z 2016 r., poz. 625 z późn. zm.). Skarga ta została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Po 30/17. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że powołane rozporządzenie Wojewody Kaliskiego z dnia 20 grudnia 1996 r. nadal obowiązuje wbrew stanowisku przedstawionemu przez Dyrektora Ochrony Środowiska w P.. Tym bardziej wymieniony organ współdziałający nie ma kompetencji do orzekania o mocy obowiązującej wspomnianego aktu prawa miejscowego. Należy jednocześnie przyjąć, że zakazy ustanowione w powyższym rozporządzeniu wykluczały pozytywne załatwienie wniosku inwestora w niniejszej sprawie. Jednocześnie raport wraz z załączonymi do niego aneksami nie wskazuje, by przedmiotowe przedsięwzięcie miało odpowiednie zaopatrzenie w wodę. Inwestor nie przedstawił poza tym alternatywnego wariantu realizacji fermy drobiu. Organ II instancji nie uwzględnił również faktu, że Wójt [...] wydał wcześniej decyzje o warunkach zabudowy dotyczące budynków mieszkalnych jednorodzinnych, które mają być zlokalizowane w sąsiedztwie inwestycji. Skarżący zauważył również, że przepisy powołanej ustawy o nawozach i nawożeniu wprowadzają ograniczenia w wywożeniu nawozów naturalnych na pola. Regulacja ta nie została jednak dostrzeżona przez organ II instancji. W odpowiedzi na powyższe skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K wniosło o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r. Sąd na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 178 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") połączył sprawę ze skargi H. K. do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą ze skargi P. M. i G. P.. Sąd postanowił zarazem, że sprawa będzie dalej prowadzona pod sygnaturą II SA/Po 27/17. Postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r. Sąd na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 178 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") połączył sprawę ze skargi W. P. i A. P. do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą ze skargi P. M. i G. P.. Sąd postanowił zarazem, że sprawa będzie dalej prowadzona pod sygnaturą II SA/Po 27/17. Postanowieniem z dnia 16 maja 2017 r. Sąd na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 178 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") połączył sprawę ze skargi S. S., P. A., T. Z., M. K., M. O. i J. W. do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą ze skargi P. M. i G. P.. Sąd postanowił zarazem, że sprawa będzie dalej prowadzona pod sygnaturą II SA/Po 27/17. W toku rozprawy sądowej w dniu [...] r. H. K. oświadczył, że inwestor posiada duże gospodarstwo rolne o powierzchni ok. [...] ha. Dysponuje on m.in. nieruchomościami rolnymi o powierzchni [...] ha i [...] ha w sąsiednich gminach. Niektóre z powyższych terenów są przy tym oddalone od terenów zamieszkanych przez ludzi, co czyni je lepszymi lokalizacjami dla planowanej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje Skargi okazały się zasadne, choć nie wszystkie podniesione w nich zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że w piśmie z dnia [...] r. L. J. zwrócił się do Wójta [...] o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji, polegającej na budowie fermy drobiu, składającej z 3 budynków inwentarskich wraz z zapleczem, w której prowadzona będzie produkcja zwierzęca – brojlera kurzego (k. 1-2 akt adm. organu I instancji). Z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z [...] r. wynika zarazem, że realizacja planowanej inwestycji ma nastąpić na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...] Maksymalna początkowa obsada fermy wyniesienie natomiast 840 DJP (teczka 1A akt adm. organu I instancji). Okoliczności te należy uznać za bezsporne, gdyż nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 z późn. zm., dalej: "u.u.i.ś."). Zgodnie z art. 71 ust. 1 u.u.i.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowanych określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Jak wynika przy tym z art. 71 ust. 2 u.u.i.ś., uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: (1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; (2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 u.u.i.ś., że wydanie wspomnianej decyzji następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót, jak i przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Uwaga ta ma istotne znaczenie, gdyż wydanie wymienionych rozstrzygnięć może być konieczne dla do realizacji omawianego przedsięwzięcia. Jednocześnie w myśl art. 86 u.u.i.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzje wymienione w art. 72 ust. 1 u.u.i.ś. Szczegółowy katalog inwestycji, o jakich mowa w art. 71 ust. 2 u.u.i.ś., został zawarty w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). W § 2 ust. 1 pkt 51 powołanego rozporządzenia przewidziano z kolei, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się w szczególności chów lub hodowla zwierząt w licznie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP – przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza). Nie ulega zatem wątpliwości, że rozważana inwestycja odpowiada temu opisowi. Stwierdzenie to również nie było kwestionowane w toku postępowania. Konsekwentnie zatem zastosowanie w rozpatrywanej sprawie znalazł art. 59 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., zgodnie z którym przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowiska wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Ocenę tę przeprowadza się w myśl art. 61 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak wynika przy tym z art. 62 ust. 1 u.u.i.ś. w przypadku oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: (1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: (a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, (b) dobra materialne, (c) zabytki, (d) krajobraz, w tym krajobraz kulturowy, (e) wzajemne oddziaływanie między powyższymi elementami, (f) dostępność do złóż kopalin; (2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; (3) wymagany zakres monitoringu. Nie ulega zarazem wątpliwości, że w tej mierze organy administracji publicznej powinny uwzględnić także normy prawa bezwzględnie wiążące, w tym także normy prawa miejscowego, współkształtujące powyższe czynniki. Jak wynika zarazem z art. 77 ust. 1 u.u.i.ś., jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji: (1) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska; (2) zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78 u.u.i.ś., w przypadku przedsięwzięć, wymagających wydania decyzji, wymienionych w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10-19 i 22 u.u.i.ś. Obie te przesłanki zostały spełnione w rozpatrywanej sprawie. W art. 77 ust. 3 u.u.i.ś. ustawodawca wskazuje, że powyższe uzgodnienie następuje w drodze postanowienia, przy czym w świetle art. 77 ust. 4 u.u.i.ś. regionalny dyrektor ochrony środowiska w akcie tym (1) uzgadnia realizację przedsięwzięcia oraz określa warunki tej realizacji; (2) przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 u.u.i.ś. Z kolei w myśl art. 78 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej właściwym do wydawania opinii, o jakiej mowa m.in. w art. 77 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś., jest w rozpatrywanej sprawie państwowy powiatowy inspektor sanitarny. Zgodnie z art. 80 ust. 1 u.u.i.ś. jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: (1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 u.u.i.ś.; (2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; (3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; (4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Jedna z kluczowych wątpliwości, jaka wyłoniła się na tle niniejszej sprawy, dotyczy pytania, czy rozporządzenie Wojewody Kaliskiego nr 65 z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie ustalenia obszaru chronionego krajobrazu "Dolina rzeki Prosny" na terenie województwa kaliskiego i zasad korzystania z tego terenu (Dz. Urz. Woj. Kaliskiego z 1997 r., nr 1, poz. 1) i ustanowione w nim zakazy nadal obowiązują dla terenu inwestycji. Pozytywnej odpowiedzi w tej mierze udzielił przede wszystkim organ I instancji, stanowisko to prezentował także skarżący H. K. – wymienieni wywodzili, że zakazy ustanowione w powyższym akcie prawa miejscowego wykluczają realizację omawianej inwestycji. Odmienne stanowisko zostało przedstawione w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] r., nr [...], uzgadniającym rozważane przedsięwzięcie i określającym warunku jego realizacji (k. 118-126 akt adm. organu I instancji). Pogląd ten uwzględnił również organ II instancji. Sąd przychylił się w tej mierze do stanowiska organu I instancji i zarzutów skarżącego H. K.. Na początku rozważań należy zauważyć, że Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 106 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną wydał w dniu 24 marca 1999 r. obwieszczenie w sprawie wykazu aktów prawa miejscowego obowiązujących na terenie województwa wielkopolskiego (Dz. Urz. Woj. Wlkp. nr 14, poz. 246). W pkt III ppkt 33 tego obwieszczenia wymieniono powołane rozporządzenie Wojewody Kaliskiego. W konsekwencji nie zostało ono uchylone w związku ze zmianą podziału administracyjnego państwa. W wymienionym akcie prawa miejscowego wskazano w szczególności art. 32 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. nr 114, poz. 491 z późn. zm.) jako podstawę prawną. Powołana ustawa była jednak później nowelizowana m.in. przez ustawę z dnia 7 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody (Dz. U. z 2011 r., nr 3, poz. 21, dalej: "ustawa nowelizująca"), a następnie uchylona przez obecnie obowiązującą ustawę z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r., poz. 1651 z późn. zm., dalej: "u.o.p."). Zgodnie art. 7 ustawy nowelizującej parki krajobrazowe, obszary chronionego krajobrazu, pomniki przyrody utworzone na podstawie dotychczasowych przepisów stają się parkami krajobrazowymi, obszarami chronionego krajobrazu, pomnikami przyrody w rozumieniu tejże ustawy. Z kolei art. 11 ustawy nowelizującej przewidywał, że przepisy wykonawcze wydane na podstawie przepisów cytowanej ustawy o ochronie przyrody z 1991 r. zachowują moc do czasu wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień ustawowych w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, w zakresie, w jakim nie są z nią sprzeczne, jednak nie dłużej niż przez okres 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie, tj. do dnia 3 sierpnia 2001 r. Analizując przytoczone przepisy, należy przyjąć, że art. 7 ustawy nowelizującej stanowi przepis szczególny w stosunku do art. 11 tejże ustawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zakres zastosowania tego ostatniego przepisu obejmuje akty wykonawcze wydane na podstawie przepisów powołanej ustawy o ochronie przyrody z 1991 r. Nie dotyczy on natomiast aktów ustanawiających określone formy ochrony przyrody, w tym aktów tworzących obszary chronionego krajobrazu. Pogląd ten aprobowany jest także w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1808/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1885/07, tamże; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 493/07, tamże). Tym samym należy również uznać, że omawiane rozporządzenie Wojewody Kaliskiego zachowało moc po wejściu w życie ustawy nowelizującej, gdyż jego obowiązywanie nie zostało ograniczone terminem wskazanym w art. 11 ustawy nowelizującej. Jak wynika z kolei z art. 153 u.o.p., formy ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-4 i 6-10 u.o.p., utworzone lub wprowadzone przed dniem wejścia w życie ustawy stają się formami ochrony przyrody w rozumieniu powołanej ustawy o ochronie przyrody z 2004 r. W art. 157 u.o.p. ustawodawca stwierdził z kolei, że przepisy wykonawcze wydane na podstawie przytoczonej ustawy o ochronie przyrody z 1991 r. zachowują moc do czasu wejścia w życie aktów wykonawczych wydany na podstawie cytowanej ustawy o ochronie przyrody z 2004 r. Relacja między art. 153 i art. 157 u.o.p. odzwierciedla w istocie opisaną wyżej relację między art. 7 i art. 11 ustawy nowelizującej. Trzeba przy tym dodać, że w myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 u.o.p. formami ochrony przyrody są obszary chronionego krajobrazu. Tym samym art. 153 u.o.p. należy uznać za lex specialis względem art. 157 u.o.p., co również aprobowane jest w judykaturze (zob. cytowane wyżej wyroki). Konsekwentnie zatem należy stwierdzić, że analizowane rozporządzenie Wojewody Kaliskiego nadal obowiązuje w pełnym zakresie, tj. ze wszystkim nakazami i zakazami w nim wyrażonymi. Żaden z przytoczonych wcześniej przepisów intertemporalnych nie modyfikował bowiem zakresu danej formy ochrony przyrody. Zarówno art. 7 ustawy nowelizującej, jak i art. 153 u.o.p. przewidują mianowicie zachowanie w niezmienionym kształcie norm prawny zawartych w rozważanym akcie prawa miejscowego. Nie można wobec tego podzielić stanowiska wyrażonego we wspomnianym postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., w świetle którego wymienione rozporządzenie pozostaje wprawdzie w mocy, ale nie ustanawia żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Uwaga ta prowadzi zarazem do wniosku, że wymieniony organ współdziałający przy wydawaniu kontrolowanych rozstrzygnięć nie wypowiedział się w istocie w kwestii zgodności inwestycji z przepisami ochrony przyrody. Niewystarczające zdaniem Sądu jest bowiem poprzestanie w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] r., nr [...], na ogólnym stwierdzeniu, że planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać ujemnie na cel ochrony omawianego obszaru chronionego krajobrazu (k. 198-206 akt adm. organu I instancji). Na tym tle powstaje jednak pytanie o interpretację przepisów wspomnianego rozporządzenia. Jak wynika bowiem z § 2 tego aktu prawa miejscowego, na obszarze chronionego krajobrazu wprowadza się określone zakazy i nakazy konieczne do zapewnienia ochrony terenów posiadających walory przyrodnicze, krajobrazowe i wypoczynkowe przed ich niszczeniem bądź utratą tych walorów. W § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanego rozporządzenia Wojewody Kaliskiego ustanowiono zakaz: (1) wznoszenia obiektów i instalowania urządzeń szkodliwie wpływających na środowisko i krajobraz; oraz (2) wprowadzania zmian stosunków wodnych niekorzystnych dla środowiska. Organ I instancji oraz skarżący zdają się przy tym przyjmować, że omawiana inwestycja jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 51 powołanego rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jest tożsama z obiektem, o jakim mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 cytowanego rozporządzenia Wojewody Kaliskiego. Pogląd ten należy, zdaniem Sądu, uznać za nietrafny. W chwili wejścia w życie wymienionego rozporządzenia Wojewody Kaliskiego w systemie prawnym nie występowało jeszcze pojęcie przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Taka kategoria inwestycji został bowiem wyróżniona początkowo w ustawie z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 109, poz. 1157 z późn. zm.), zastąpionej następnie w tym zakresie powołaną ustawą o ochronie przyrody z 2001 r. i cytowaną ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Niemniej z uwagi na dalsze obowiązywanie przepisów wspomnianego rozporządzenia Wojewody Kaliskiego niezbędne jest ich odpowiednie zaadaptowanie w drodze wykładni. W tej mierze organy administracji publicznej powinny rozważyć, czy planowana inwestycja polega na wznoszeniu obiektów i instalowaniu urządzeń szkodliwie wpływających na środowisko i krajobraz. Szkodliwość tę należy za każdym razem ocenić z uwzględnieniem całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Organy właściwe do wydania decyzji środowiskowej mogą w tej mierze posłużyć się kryteriami wskazanymi w art. 62 ust. 1 u.u.i.ś. Ponadto organy administracji publicznej powinny w szczególności zwrócić uwagę, że planowana obsada fermy wyniesie 840 DJP. Tymczasem w świetle § 2 ust. 1 pkt 51 powołanego rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko minimalny próg do zakwalifikowania inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowiskowo wynosi 210 DJP. Rozważana inwestycja jest zatem 4-krotnie większa niż wynika to z wymienionego unormowania, co z kolei przekłada się również na możliwy zakres jej oddziaływania. Okoliczności tej nie wzięło pod uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K, poprzestając na odwołaniu się do postanowień wydanych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P.. Jak wskazywano jednak powyżej, stanowisko wyrażone w tych uzgodnieniach okazało się niepełne i w konsekwencji wadliwe. Jednocześnie należy zaznaczyć, że błędne stanowisko organu współdziałającego nie zwalnia organu prowadzącego główne postępowanie administracyjne z obowiązku samodzielnego ustalenia stanu prawnego. Uzgodnienia i opinie wydane na potrzeby oceny oddziaływania inwestycji na środowisko wchodzą przy tym w skład materiału dowodowego, a zatem powinny być również poddane analizie. Wymogom tym nie sprostała zaskarżona decyzja organu II instancji, co uzasadniało wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Sąd nie przychylił się w tej mierze do stanowiska, w świetle którego uzgodnienie wydane w trybie art. 77 ust. 4 pkt 1 u.u.i.ś. jest bezwzględnie wiążące i wyklucza jakąkolwiek weryfikację ze strony organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Kontrolowane rozstrzygnięcie Kolegium obarczone jest jednak także innymi wadami. W art. 74 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. ustawodawca wskazuje, że do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy co do zasady dołączyć raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Opracowanie to ma istotne znaczenie, gdyż zgodnie z art. 77 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. należy je przedłożyć organom współdziałającym przy wydawaniu decyzji środowiskowej. Ponadto w świetle art. 80 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. organ prowadzący postępowania główne bierze pod uwagę raport przy wydawaniu omawianego rozstrzygnięcia. Kluczowe znaczenie ma zatem prawidłowe zebranie danych we wspomnianym opracowaniu. Dlatego też ustawodawca w art. 66 u.u.i.ś. określa informacje, jakie powinien zawierać raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Z tej perspektywy należy stwierdzić, że raport z [...] r. wraz z załączonym do niego aneksami nie jest kompletny. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym (a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego; (b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska – wraz z uzasadnieniem ich wyboru. W raporcie z [...] r. przedstawiono dwa warianty, tj. (1) realizację przedsięwzięcia (wariant proponowany przez inwestora) oraz (2) niepodejmowanie inwestycji (wariant alternatywny) (k. 10 raportu). W opracowaniu tym wskazano zarazem, że wnioskodawca rozważał zmianę umiejscowienia wjazdu do fermy od strony drogi biegnącej wzdłuż wschodniej granicy nieruchomości. Droga ta nie jest jednak przystosowana do ruchu pojazdów powyżej 3,5 Mg. Konieczność zapewnienia odpowiednich odległości między budynkami i szerokości dróg dojazdowych wymusiłaby poza tym wtedy inną lokalizację kurników na terenie działki. Znajdowałyby się one wtedy bliżej zabudowy mieszkalnej wsi. Taka organizacja fermy w ocenie inwestora zwiększyłaby również koszty doprowadzenia mediów, a wykorzystanie zabudowy siedliskowej byłoby niemożliwe i należałoby ją wyburzyć. Wreszcie rozważano wykorzystanie kotłowni węglowej na potrzeby centralnego ogrzewania i dostarczenia ciepłej wody użytkowej dla części socjalno-biurowej. Spalanie węgła w kotłowni skutkuje jednak powstawaniem odpadów i zanieczyszczeń pyłowych. Wobec tego opisany wyżej wariant alternatywny realizacji przedsięwzięcia proponowany przez inwestora jest jedynym racjonalnym. Stanowisko to inwestor podtrzymał następnie w odwołaniu z dnia [...] r. (k. 579-596 akt adm. organu II instancji). Przytoczonej wyżej treści raportu nie można jednak uznanać, zdaniem Sądu, za spełnienie wymogu przedstawienia racjonalnego wariantu alternatywnego realizacji przedsięwzięcia. Racjonalny wariant alternatywny powinien mianowicie wskazywać odmienny i zarazem realny sposób wykonania inwestycji. Nie może to być przedstawienie inwestycji w kształcie niemożliwym do zrealizowania w przyszłości. Co więcej, warianty nie mogą również odbiegać od siebie w tak zasadniczym stopniu, że stanowiłyby zmianę tożsamości przedsięwzięcia w drodze przekształcenia jego cech konstytutywnych. Nie wystarcza w tej mierze wskazanie wariantu zerowego (brak inwestycji) bądź też poprzestanie wyłącznie na zmianie lokalizacji zabudowań na tym samym terenie. Celem powołanego przepisu jest bowiem zapewnienie możliwości szerszego wyboru sposobu wykonania przedsięwzięcia, co z kolei przyczynia do minimalizacji negatywnego oddziaływania na środowisko. Podobne stanowisko prezentowane jest również w orzecznictwie (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 212/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1605/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 864/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe wytyczne należy przyjąć, że wariant alternatywny przedstawiony przez inwestora nie spełnia wymogu z art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. W opracowaniu tym przedstawiono bowiem tylko wariant zerowy, który trudno uznać za racjonalną alternatywę dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Jednocześnie wymogu tego nie spełnia również zmiana układu zabudowań na działce inwestora rozważana w raporcie. Taka modyfikacja stanowi bowiem w istocie powielenie wariantu proponowanego przez inwestora, a nie rozwiązanie odmienne i nadające się do wykonania. Trzeba przy tym zaznaczyć, że inwestor dysponuje nieruchomościami o znacznym obszarze, na których mógłby zrealizować rozważaną inwestycję. W trakcie rozprawy sądowej w dniu [...] r. H. K. oświadczył bowiem, że inwestor posiada duże gospodarstwo rolne o łącznej powierzchni ok. [...] ha (k. 327-328 akt sądowych). Dysponuje on m.in. nieruchomościami rolnymi o powierzchni ok. [...] ha i [...] ha, położonymi w sąsiednich gminach. Skarżący podnosił ponadto, że niektóre z tych terenów znajdują się z dala od terenów zamieszkałych przez ludzi, a zatem byłby one lepsze dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Tym samym można założyć, że inwestor mógłby zlokalizować fermę na jednej z kilku swoich nieruchomości. Okoliczność ta nie została przedstawiona w raporcie. Ma ona natomiast istotne znaczenie, gdyż wzbogacenie raportu o tę informację mogłoby wskazywać na bardziej pożądane usytuowanie inwestycji. Lokalizacja przedsięwzięcia na innej nieruchomości mogłaby być uznana za wariant alternatywny w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. Sąd uznał także, że inwestor powinien przedłożyć odpowiednie opracowania, np. w postaci opinii hydrologicznej, które potwierdzałoby możliwość zaopatrzenia inwestycji w wodę ze studni głębinowej. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika bowiem, że wykluczone jest dostarczenie wody z istniejącej gminnej instalacji wodociągowej – pismo z dnia [...] r., nr [...] (k. 151 akt adm. organu I instancji). Tymczasem nie wiadomo aktualnie, czy możliwe jest w ogóle pobranie w opisany wyżej sposób wody na terenie działki inwestora. Nie odniesiono się także do ewentualnego oddziaływania studni głębinowej na środowisko. Co więcej, jak wynika z art. 66 ust. 1 pkt 7 lit. a u.u.i.ś, raport powinien zawierać uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu wraz ze wskazaniem oddziaływania m.in. na wodę. Wskazane uchybienie nie pozwala zatem rzetelnie ocenić rzeczywistego wpływu przedsięwzięcia na środowisko. W omawianym raporcie wskazano zarazem, że inwestycja nie oddziałuje negatywnie na otoczenie pod względem akustycznym (k. 57-72 raportu). Do obliczeń przyjęto zarazem aktualny sposób zagospodarowania działek sąsiadujących z terenem inwestycji. Dane te zdają się jednak nie uwzględniać faktu, że dla działki nr [...], położonej obok działki inwestora, wydana została decyzja nr [...] Starosty [...] z dnia [...] r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwalania na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (k. 14 akt sądowych). Okoliczność ta ma istotne znaczenie, gdyż z danych zawartych raporcie wynika, że w porze nocnej przez działkę nr [...] przechodzi izofona 45 dB. Oznacza to, że przedmiotowa inwestycja narusza normy ustanowione w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2017 r., poz. 112 z późn. zm.). Fakt ten nie został natomiast uwzględniony w toku kontrolowanego postępowania. Tym samym nie ulega wątpliwości zdaniem Sądu, że organ II instancji naruszył art. 7 art. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Uchybienie to doprowadziło z kolei do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz art. 80 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wady te miały istotny wpływ na wynik kontrolowanego postępowania i uzasadniały wyeliminowanie zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Sąd nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów podniesionych w skargach. W tej mierze należy w szczególności wyjaśnić, że wiążące warunki wykonania inwestycji określa decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacji przedsięwzięcia. Odstąpienie od nich przez inwestora może skutkować wdrożeniem odpowiedniego postępowania naprawczego bądź wymierzeniem mu sankcji. W kontekście rozpatrywanej sprawy oznacza to, że wskazanie w decyzji środowiskowej obsady fermy na 840 DJP wyznacza maksymalną liczbę zwierząt, jakie mogą znajdować się na fermie. Inwestor nie może przekroczyć tej liczby. Ponadto trafnie w toku postępowania przyjęto, że maksymalne zagęszczenie obsady w kurnikach może wynieść 42 kg/m2. Odpowiednie normy w tym zakresie zostały zawarte w rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postepowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. nr 56, poz. 344 z późn. zm.). Zgodnie z § 34 powołanego rozporządzenia kurczęta brojlery utrzymuje się w kurniku, w którym maksymalne zagęszczenie obsady wynosi 33 kg/m2, z zastrzeżeniem § 37 i § 38 tego aktu wykonawczego. Jak wynika przy tym z § 37 i § 38 ust. 1 cytowanego rozporządzenia kurczęta brojlery mogą być utrzymywane w kurniku, w którym maksymalne zagęszczenie obsady wynosi odpowiednio 39 kg/m2 i 42 kg/m2, jeżeli zostaną spełnione wymogi opisane w tych przepisach. Natomiast w § 2 ust. 1 pkt 51 przytoczonego wcześniej rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wskazano, że podstawą do kwalifikacji danej inwestycji jest możliwa maksymalna obsada fermy. Tym samym do dalszych wyliczeń przyjmuje się najwyższą wartość omawianego parametru, tj. wartość wskazaną w § 38 ust. 1 cytowanego w sprawie wymagań i sposobu postepowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej. W ten sposób bowiem bada się potencjalnie najsilniejsze oddziaływanie inwestycji na środowisko. Mając na uwadze powyższe rozwazania Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K z dnia [...] r., nr [...], z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanego rozporządzenia Wojewody Kaliskiego i art. 66 ust. 1 u.u.i.ś., co miało istotny wpływ na wynik postępowania, oraz z uwagi na naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Rozpatrując ponownie sprawę należy wezwać inwestora do uzupełnienia raportu poprzez przedstawienie racjonalnego wariantu alternatywnego dla omawianej inwestycji oraz przedłożenie opinii hydrologicznej w zakresie wykonalności studni głębionej wraz z oceną wpływu tej instalacji na środowisko oraz rozważyć, czy rozważane przedsięwzięcie jest zgodne z przepisami cytowanego rozporządzenia Wojewody Kaliskiego. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 lit. c rozporzadzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.).