II SA/Po 288/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2010 r. sprawy ze skargi B. J. i M. K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod drogę; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] 2009 r. Nr [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ A. Łaskarzewska /-/ W. Batorowicz /-/ B. Drzazga Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2005 r. B. J. wystąpiła do Starosty [...] o wypłacenie odszkodowania za grunty przejęte pod budowę drogi gminnej z [...] do[...] , oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Podała, iż działka nr [...] stanowiła współwłasność jej i męża, S. J.; po podziale powstały działki nr [...] i [...], które zostały darowane [...]. Nie zostały dokonane uregulowania prawne, jak i nie doszło do wypłacenia należności za grunt o powierzchni [...]ha. W związku z tym wnioskowała o wypłacenie odszkodowania za pas ziemi oznaczony w ewidencji gruntów jako działka nr [...]/2, na podstawie przepisów wprowadzających ustawy reformujące administrację publiczną (ustawa z dnia 12 października 1998 r., Dziennik Ustaw z 1998 r. Nr 133, poz. 872). Postanowieniem z dnia [...] 2006r. Starosta [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania, do czasu wydania decyzji Wojewody Wielkopolskiego, stwierdzającej nabycie z mocy prawa własności działki nr [...]/2 przez Powiat [...]. Decyzją z dnia [...] lutego 2009r. Wojewoda Wielkopolski stwierdził, że część nieruchomości położonej w [...], gm.[...], oznaczona geodezyjnie jako działki nr [...]/2 nr [...]/5, stanowiąca współwłasność M. K. i B. J., a w dniu 31.13.1998r. będąca współwłasnością B. J. i S. J. na zasadzie ustawowej wspólnoty małżeńskiej i pozostająca w tej dacie we władaniu Skarbu Państwa, z dniem 1.01.1999r. stała się z mocy prawa za odszkodowaniem własnością Powiatu [...]. W dniu [...]2009 r. Starosta podjął z urzędu postępowanie zawieszone postanowieniem z dnia [...] 2006 r. Postanowienie skierował do B. J., M. K.i B. U., będącej pełnomocnikiem obydwu wyżej wymienionych w sprawie prowadzonej przez Wojewodę Wielkopolskiego . Decyzją z dnia [...] 2009 r. ([...]), wydaną na podstawie art. 73 ust. 2 pkt 2, ust. 4 i 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) oraz art. 129 ust. 1 i 5, art. 130, art. 132 ust. 4 , art. 134 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), Starosta [...] ustalił na rzecz B. J. odszkodowanie w wysokości [...] zł z tytułu przejęcia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Powiat [...] nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów: obręb [...], działka nr [...]/2 o powierzchni [...]ha oraz działka nr [...]/5 o powierzchni [...]ha, zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...] w Sądzie Rejonowym w K., która stanowi drogę publiczną powiatową. W uzasadnieniu Starosta wskazał, iż B. J. wystąpiła do organu w dniu [...] grudnia 2005 r. z wnioskiem o wypłacenie odszkodowania z tytułu zajęcia gruntu pod drogę publiczną, stanowiącego działkę nr[...]/2 oraz działkę nr [...]/5, położonego w miejscowości [...] gmina [...]. Organ wyjaśnił, iż Wojewoda Wielkopolski decyzją ostateczną z dnia [...] lutego 2009 r. stwierdził, że część nieruchomości stanowiąca działki nr [...]/2 i [...]/5, z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się z mocy prawa za odszkodowaniem własnością Powiatu [...], jako grunt zajęty pod drogę publiczną - drogę powiatową. Nieruchomości ta stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. współwłasność S. i B. J. na zasadzie ustawowej majątkowej wspólnoty małżeńskiej; S. J. zmarł dnia [...] 2005 r., a spadek po nim nabyła w całości [...] M. K. na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia [...]2007 r., sygn. akt [...]. Na uzasadnienie wysokości ustalonego odszkodowania organ wskazał przepis art. 73 ust. 4 wyżej przywołanej ustawy - Przepisów wprowadzających ustawy reformujące administracje publiczną i art. 129 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a także powołał się na ustalenie przez rzeczoznawcę majątkowego w operacie szacunkowym wartości nieruchomości na kwotę [...] zł. W konsekwencji odszkodowanie należne B. J. wyniosło [...] zł, proporcjonalnie do jej udziału we własności nieruchomości wynoszącego [...]. Powyższą decyzje organ skierował do pełnomocnika B. J. i M. K. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła osobiście B. J. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w części, w jakiej nie zostało ustalone odszkodowanie na rzecz uczestniczki postępowania M. K. Podniosła, że organ wskazał jako stronę M. K., jednak w ogóle co do niej nie orzekł w przedmiocie odszkodowania. W ocenie strony, odszkodowanie powinno być ustalone również na rzecz M. K. Ponadto wskazała na niemożność dalszego korzystania z pomocy dotychczasowego pełnomocnika w osobie [...] B. U., a względy zdrowotne dotyczące jej i [...] M K./ stanowią pewne ograniczenia co do uczestniczenia w postępowaniu. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. ([...]) Wojewoda Wielkopolski, po rozpatrzeniu odwołania B. J., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał na ustalony stan faktyczny, w tym odnosząc się do rozprawy administracyjnej przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji podał, iż pełnomocnik M. K. i B. J. oświadczyła, iż wycena przedmiotowej nieruchomości jest zaniżona, a ponadto właścicielom należy się odszkodowanie za bezumowne korzystanie z nieruchomości, którego nie ujęto w operacie szacunkowym. Ponadto wskazał, iż przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji, pełnomocnik stron B. U., poinformowana pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. o uprawnieniach procesowych w trybie art. 10 kpa, stawiła się w dniu [...] kwietnia 2009 r. w siedzibie Starostwa w celu zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W protokole z czynności zapoznania się z aktami sprawy wynika, że wtedy to pracownik Starostwa poinformował również pełnomocnika, iż odszkodowanie zostanie wypłacone jedynie za udział należący do B. J., gdyż ani S. J. ani M. K. nie złożyli stosownego wniosku w ustawowym terminie, to jest do dnia 31 grudnia 2005 r. Kopię przedmiotowego protokołu przesłano pełnomocnikowi wraz z pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. W obszernych motywach swego rozstrzygnięcia Wojewoda stwierdził, że w terminie zawitym wskazanym w art. 73 ust. 1 ustawy z 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, to jest do dnia 31 grudnia 2005 r., z wnioskiem o wypłatę odszkodowania wystąpiła B. J.. Natomiast M. K. takiego wniosku nie złożyła, w związku z powyższym jej roszczenie wygasło i nie ma możliwości przywrócenia przekroczonego terminu. Przepis art. 73 ust. 4 powołanej ustawy nie uzależnia zaś złożenia wniosku o odszkodowanie od wykazania się następstwem prawnym po byłym właścicielu nieruchomości. Oceniając pozyskany przez organ pierwszej instancji operat szacunkowy, Wojewoda miał na uwadze art. 73 ust. 5 przywołanej ustawy oraz art. 130 ust. 2 i art. 156 ustawy i gospodarce nieruchomościami oraz art. 36 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Zdaniem organu odwoławczego rzeczoznawca majątkowy nieprawidłowo wycenił wartość przedmiotowej nieruchomości - zajętej pod drogę publiczną i nabytą przez Powiat [...] na podstawie art. 73 ustawy z 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną - w oparciu o § 36 ust. 2 pkt 1 przywołanego rozporządzenia wykonawczego, bowiem powinien zastosować sposób wyceny wskazany w § 36 ust,. 2 pkt 2 rozporządzenia, gdyż wycena dotyczy nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Tymczasem rzeczoznawca błędnie przyjął dla wyceny przedmiotowej nieruchomości sposób określony w § 36 ust. 2 pkt 1, który stosuje się do działek wydzielonych pod nowe drogi publiczne albo poszerzenia dróg istniejących, nie zaś do gruntów zajętych pod drogi. Wojewoda zwrócił uwagę na znaczną różnicę pomiędzy tymi przepisami, bowiem do wyceny gruntów na podstawie pkt 1 ust. 2 powołanego paragrafu przyjmuje się nieruchomości, z których wydzielono działki gruntu, zaś do wyceny w oparciu o pkt 2 ust. 2 przyjmuje się grunty o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych. Różnica ta może mieć istotny wpływ na wysokość wyceny, stąd też operat z dnia [...] maja 2009 r. nie może być podstawą do ustalenia odszkodowania w tej sprawie. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż organ pierwszej instancji w żaden sposób nie odniósł się do sposobu sporządzenia operatu szacunkowego, w oparciu o który nastąpiło ustalenie wartości nieruchomości, organ w tym zakresie nie przeprowadził jakiejkolwiek analizy obowiązujących przepisów. Zarzuty dotyczące naruszenia art. 10 kpa Wojewoda uznał za nieuzasadnione wskazując na zapewnienie pełnomocnikowi stron możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji. W ocenie Wojewody Starosta [...] prawidłowo orzekł o ustaleniu odszkodowania jedynie na rzecz B. J., również prawidłowo nie rozstrzygnął co do udziałów M. K., gdyż nie jest ona stroną postępowania. Skoro tylko B. J. wystąpiła z wnioskiem o ustalenie odszkodowania, to zasadne było ustalenie odszkodowania w stosunku do tej osoby. Natomiast uchybienia procesowe organu pierwej instancji, który nie dokonał rzetelnych i jednoznacznych ustaleń, nie zebrał niezbędnego materiału dowodowego i nie dokonał jego należytej oceny, stanowiące naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, doprowadziły do wydania przez Wojewodę decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 kpa. Przedmiotową decyzję Wojewoda skierował do B. J. oraz do Starosty [...]. Skargę na decyzję Wojewody Wielkopolskiego, "w części pozbawiającej prawa do odszkodowania uczestniczki postępowania M. K." wniosły B. J. i M. K.. Skarżące zarzuciły naruszenie art. 62, art. 8 i art. 9 kpa i domagały się uznania M. K. za stronę postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi strony podniosły, iż B. J., składając wniosek o odszkodowanie, występowała w imieniu własnym i niepełnosprawnej [...] M. K.; niepełnosprawność i wynikające z niej ograniczenia do samodzielnego działania potwierdza decyzja rentowa. Organy obydwu instancji traktowały M. K. jako stronę postępowania, utwierdzając ją w tym przekonaniu w drodze czynności administracyjnych, aż do momentu wydania decyzji w sprawie odszkodowania. Mimo uznawania, iż M. K. ma przymiot strony postępowania, organ pierwszej instancji nie wydał w stosunku do niej decyzji odmawiającej odszkodowania na podstawie art. 73 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Nadto strony podały, iż M. K. w dniu upływu terminu do złożenia wniosku o odszkodowanie nie była formalnym następcą prawnym po zmarłym ojcu S. J., z tych względów B. J. w imieniu własnym i wszystkich potencjalnych spadkobierców występowała o odszkodowanie za wszystkie grunty zajęte pod drogę. Dlatego też organy powinny zgodnie z art. 62 kpa prowadzić postępowanie "na rzecz wszystkich zainteresowanych stron". W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie. podnosząc, iż okoliczności sprawy wskazują, że B. J. i tylko ona była stroną postępowania o ustalenie odszkodowania, bowiem wystąpiła ze stosownym wnioskiem o ustalenie odszkodowania. Wojewoda informował zaś M. K. o stanie sprawy o odszkodowanie dlatego, że była ona stroną w postępowaniu o stwierdzenie nabycia przez Powiat [...] własności przedmiotowej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji podnieść należy, że orzekające w niniejszej sprawie organy administracji publicznej dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 7, 8, 9 oraz art. 77 § 1 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stanowi to zarazem podstawę do uwzględnienia skargi z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Na wstępie wskazać należy, iż u podstaw wydanych w niniejszej sprawie decyzji organu I i II instancji legło ustalenie, iż M. K. nie złożyła wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, o jakim mowa w art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zdaniem organów administracji publicznej wniosek taki złożyła jedynie jej matka B. J., w przedostatnim dniu do jego wniesienia, to jest dnia [...] grudnia 2005 r. Z treści wniosku B. J. wynika, iż domaga się ona ogólnie wypłaty odszkodowania za grunty zabrane po budowę drogi gminnej, wskazując jako podstawę prawną art. 73 cyt. ustawy i nadmieniając, że w 19[...] r. nieruchomość stanowiła współwłasność jej i jej męża, S. J.. Podkreślić trzeba, iż wnioskodawczyni w żadnym miejscu nie wskazuje, iż ustalenie i wypłata odszkodowania ma nastąpić tylko i wyłącznie na jej rzecz (np. przez określenie, że "domagam się wypłaty mi odszkodowania"). Znamienne pozostaje także, iż B. J. wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, bowiem nie zostało ustalone odszkodowanie na rzecz jej [...] M. K., która była stroną postępowania. W odwołaniu podkreślała, że niepełnosprawność [...] niesie za sobą pewne ograniczenia w jej udziale w postępowaniu. Wskazać też należy, że postępowanie spadkowe po zmarłym w dniu [...] 2005r. S. J. zakończyło się wydaniem postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku w dniu [...] 2007r. Odpis powyższego postanowienia był organowi, na jego wniosek, złożony przez pełnomocnika wnioskodawczyni i M. K. po podjęciu postępowania. Tym samym, wobec niejednoznacznego zakresu podmiotowego wniosku B. J. oraz informacji o zgonie drugiego współwłaściciela przedmiotowej nieruchomości, zwłaszcza w kontekście nieustalonego w dacie złożenia wniosku kręgu spadkobierców po S. J. - Starosta, mając w szczególności na uwadze, iż przedmiotowy wniosek został złożony w przedostatnim dniu do jego wniesienia, winien był ustalić, czy wniosek ten B. J. złożyła wyłącznie w imieniu własnym, czy też w imieniu spadkobierców męża, o którym pisała we wniosku. W tym ostatnim przypadku powinien wezwać wnioskodawczynię do nadesłania stosownego pełnomocnictwa. Podkreślenia wymaga, iż z uwagi na upływ ww. terminu organ nie mógł skutecznie pouczyć stronę, iż z przedmiotowym wnioskiem może wystąpić także spadkobierczyni S. J., zabezpieczając w ten sposób jej prawo do czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 § 1 kpa). Nie można przy tym pominąć okoliczności, iż wnioskodawczyni domagała się stosownego odszkodowania, wskazując na cały odcinek działki zajętej pod drogę publiczną. Powyższe okoliczności winny wzbudzić w Staroście wątpliwości co do zakresu podmiotowego złożonego wniosku. Pomimo tego organ I instancji nie wezwał wnioskodawczyni do wskazania, czy wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania złożyła wyłącznie w imieniu własnym, czy również w imieniu męża, czy też jego następczyni prawnej. Stało się tak z naruszeniem dyspozycji art. 7, 8, 9 oraz art. 77 § 1 kpa. Powyższych uchybień nie dostrzegł także organ odwoławczy, przyjmując ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji za własne, podkreślając nawet, że M. K. nie ma przymiotu strony, bo nie złożyła wniosku w stosownym terminie. Zasada prawdy obiektywnej (art. 7) nakłada na organy administracji publicznej prowadzące postępowanie administracyjne obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Konkretyzację powyższej zasady stanowi treść art. 77 § 1 kpa, który obliguje organy do wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego i wnikliwego rozpatrzenia całokształtu tego materiału celem prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej decyzji administracyjnej. Podkreślenia wymaga, iż obowiązek ten obejmuje ustalenie treści rzeczywistego żądania strony, przy wyjaśnieniu jej rzeczywistej woli, jeżeli charakter pisma wnoszonego przez stronę budzi wątpliwości (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 marca 2008 r., II SA/Ol 48/08, LEX nr 480549). Z kolei stosownie do art. 8 kpa organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. W wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r. (sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron. Jest to ściśle powiązane z wyrażoną w art. 9 kpa zasadą informowania stron, która konkretyzuje się poprzez udzielanie stronom przez organy administracji publicznej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek - tak aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. Rozpatrując sprawę ponownie organ orzekający, mając na uwadze przedstawione powyżej uwagi, przeprowadzi zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów procedury administracyjnej postępowanie w niniejszej sprawie, eliminując dotychczasowe naruszenia prawa. W szczególności zostanie ustalony zakres podmiotowy złożonego w niniejszej sprawie w dniu 30 grudnia 2005 r. wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną. W tym celu organ winien skierować do B. J. wezwanie do wskazania, czy przedmiotowy wniosek składała tylko w imieniu własnym, czy też w imieniu [...] M. K., a w tym ostatnim przypadku do nadesłania odpowiedniego pełnomocnictwa. Dopiero bowiem skonkretyzowanie przez B. J. treści jej żądania, pozwoli na dokładne ustalenie okoliczności sprawy i wydanie rozstrzygnięcia czyniącego zadość przepisom prawa materialnego. Należy wskazać, iż w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji Wojewoda powołał przepis art. 138 § 2 kpa, uchylając zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, co mogłoby świadczyć, że jest to rozstrzygnięcie merytorycznie prawidłowe. Trzeba jednak podkreślić, że Sąd administracyjny - w ramach sprawowanego nadzoru nad legalnością podjętych w konkretnej sprawie działań - nawet w sytuacji, w której mógłby uznać merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, zawarte w zaskarżonej decyzji administracyjnej, za prawidłowe, powinien decyzję tę uchylić, gdy stwierdzi, iż podane stronie jako uzasadnienie rozstrzygnięcia argumenty nie korespondowały ze stanem faktycznym sprawy, a postępowanie było prowadzone przez organy w sposób, który nie mógł wzbudzić zaufania obywatela do organu ( por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 207r., sygn. akt II GSK 90/07, LEX nr 368189). Elementem decydującym o przekonaniu stron, co do trafności rozstrzygnięcia, jest uzasadnienie decyzji. Szczególnie istotne jest to przy wydawaniu orzeczeń kasacyjnych, na podstawie art. 138 § 2 kpa, gdy organ odwoławczy może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W niniejszej sprawie organ odwoławczy błędnie podzielił pogląd organu pierwszej instancji, iż M. K. nie przysługuje przymiot strony, bez dokładnego wyjaśnienia zakresu podmiotowego wniosku złożonego przez B. J.. Oddalenie skargi w tej sytuacji mogłoby powodować dalsze nieprawidłowe działania organu pierwszej instancji w tej kwestii. Sąd natomiast podziela rozważania organu odwoławczego odnośnie konieczności sporządzenia, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, nowego operatu szacunkowego, bowiem przy wycenie wartości nieruchomości zajętych pod drogi publiczne zastosowanie ma § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.09.2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.), a nie § 36 ust. 2 pkt 1, jak przyjęto w operacie sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego M. J., który był podstawą ustalenia wysokości odszkodowania w decyzji organu pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku znajduje oparcie w art. 152 p.p.s.a. /-/ A. Łaskarzewska /-/ W. Batorowicz /-/ B. Drzazga