II SA/Po 309/13

Dnia 13 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2013 r. sprawy ze skargi G. T. M. na decyzję Rektora [...] z dnia [...] grudnia 2012r. nr [...] w przedmiocie stypendium dla najlepszych doktorantów I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. przyznaje adwokat A. N. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) tytułem podatku od towarów i usług, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W dniu [...] października 2012 r. do Wydziału [...] Uczelni A wpłynął wniosek G. M. – doktoranta [...] roku studiów stacjonarnych III stopnia o przyznanie stypendium dla najlepszych doktorantów w roku akademickim 2012/2013. Decyzją z dnia [...] 2012 r. Odwoławcza Komisja Stypendialna Uczelni A (decyzję podpisała osoba określona jako Przewodniczący Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] J. L.), na podstawie art. 199 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2005 r. nr 164, poz. 1365 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) w związku z zarządzeniem nr [...] Rektora Uczelni A z dnia [...] września 2012 r. w sprawie wprowadzenia Regulaminu przyznawania pomocy materialnej doktorantom Uczelni A, odmówił przyznania G. M. stypendium objętego wnioskiem. Decyzja pozbawiona była uzasadnienia, zawierała jednak pouczenie, że od decyzji Odwoławczej Komisji Stypendialnej doktorantowi przysługuje prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji, a w ramach nadzoru Rektor może uchylić decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej niezgodną z przepisami ustawy lub Regulaminem przyznawania pomocy materialnej doktorantom Uczelni A, zaś po wyczerpaniu wyżej opisanego trybu na decyzje przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnoszona za pośrednictwem Rektora Uczelni A w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji. G. M. wniosła w terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją (pismo z dnia [...] zatytułowane: odwołanie), kierując je do Rektora Uczelni A. W uzasadnieniu przedstawiła argumentację na potwierdzenie spełnienia wszystkich warunków do uzyskania stypendium dla najlepszych doktorantów. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. (nr albumu: [...]) Odwoławcza Komisja Stypendialna Uczelni A (decyzję ponownie podpisał Przewodniczący Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] J. L.), na podstawie art. 175 ust. 3 i 4, art. 207 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz Regulaminu przyznawania pomocy materialnej doktorantom Uczelni A (zarządzenie nr [...] Rektora Uczelni A z dnia [...] września 2012 r.), postanowiła podtrzymać zaskarżoną decyzję i nie przyznać stypendium dla najlepszych doktorantów na rok akademicki 2012/2013. W uzasadnieniu stwierdzono, że po ponownym rozpatrzeniu wniosku Odwoławcza Komisja Stypendialna stwierdza, że uzyskana liczba punktów nie uprawnia do otrzymania stypendium dla najlepszych doktorantów. W skardze z dnia 20 lutego 2013 r. G. M. zarzuciła, że obydwie wydane w sprawie decyzje są wadliwie w zakresie uzasadnienia; w przypadku decyzji z dnia [...] 2012 r. w ogóle brak uzasadnienia, natomiast w decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. Odwoławcza Komisja Stypendialna powołała się na ranking, który nie został nigdzie wskazany jako kryterium przyznawania stypendium, a kryterium to zostanie wprowadzone dla przyznawania stypendium na rok 2013/2014. Podniosła, że w Regulaminie [przyznawania pomocy materialnej doktorantom Uczelni A] nie została opisana procedura rankingu ani jakiejkolwiek punktacji związanej z przyznawaniem stypendium, a gdyby taki ranking obowiązywał decyzja powinna wskazywać liczbę punktów oraz miejsce w rankingu. W jej ocenie zastosowanie nowych druków [decyzji] nie może powodować stosowania procedury przewidzianej na przyszły rok akademicki. Zdaniem skarżącej, zgodnie z Załącznikiem do Zarządzenia nr [...] Rektora Uczelni A z dnia [...] 2011 r. ([...]) oraz "Regulaminem [...]" oraz przepisami Prawa o szkolnictwie wyższym ("parg. 16 pkt 2 podpunkt a, b i c") spełnia kryteria w stopniu wykraczającym znacznie ponad przeciętną, ze szczególnym uwzględnieniem okresu uzyskanych rezultatów i według ramowego p[planu studiów oraz osiągnięć dydaktycznych, promowania nauki i pracy społecznej. W odpowiedzi na skargę Rektor Uczelni A, reprezentowany przez pełnomocnika procesowego (radcę prawnego), wniósł o oddalenie skargi, argumentując, że skarżąca nie spełniła określonych wymagań do otrzymania stypendium dla najlepszych doktorantów na rok akademicki 2012/2013; nie spełniła kryterium formalnego dla otrzymania stypendium, gdyż uzyskała zbyt małą liczbę punktów, jak wynika z zestawienia dołączonego do decyzji z dnia [...] 2012 r. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej, przyznany stornie z urzędy w wykonaniu przyznanego jej prawa pomocy, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji albo stwierdzenie jej nieważności oraz przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone nawet w części). Pełnomocnik podkreślił, że zaskarżone decyzje nie zawierają ustaleń stanu faktycznego oraz nie dokonują analizy przepisów prawnych, co powoduje, że decyzje te wymykają się spod kontroli i trudno sformułować zarzuty prawne. W tym zakresie pełnomocnik wskazał na naruszenie przepisów art. 6 i art. 107 k.p.a. i zwrócił uwagę na to, że nie sposób ustalić, czy prawidłowo powołano zarządzenie nr [...] Rektora Uczelni A. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi, podkreślając, że stara się o pomoc materialną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga jest zasadna. W przedmiotowej sprawie skarga dotyczy decyzji w przedmiocie przyznania pomocy materialnej doktorantowi Uczelni A – stypendium dla najlepszych doktorantów. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji, wskazaną przez organ, były przepisy art. 175 ust. 3 i 4 oraz art. 207 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2005 r. nr 164, poz. 1365 ze zm.) [aktualnie: Dz.U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.] oraz Regulamin przyznawania pomocy materialnej doktorantom Uczelni A (Zarządzenie nr [...] Rektora Uczelni A z dnia [...] września 2012 r. w sprawie wprowadzenia Regulaminu przyznawania pomocy materialnej doktorantom Uczelni A). Natomiast w podstawie prawnej decyzji, która została wydana w I instancji został wskazany przepis art. 199 ust. 2 powołanej ustawy. Przyczyną odmowy przyznania skarżącej przedmiotowego stypendium było stwierdzenie przez Odwoławczą Komisję Stypendialną, że "uzyskana liczba punktów nie uprawnia do otrzymania stypendium dla najlepszych doktorantów". Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Obowiązany jest natomiast, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Przedmiotowa sprawa podlega kognicji sądu administracyjnego. W realiach niniejszej sprawy podkreślić trzeba, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi i zawartą w skardze argumentacją. Oznacza to, że podniesione w skardze zarzuty nie są wyłącznym kryterium badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W przepisie art. 199 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, wymieniono m.in. formę pomocy w postaci stypendium dla najlepszych doktorantów (pkt 3), którego to świadczenia dotyczyła odmowna decyzja organu Uczelni. Zgodnie z przepisem art. 199 ust. 2 powołanej ustawy świadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, przyznaje się ze środków funduszu pomocy materialnej dla studentów i doktorantów, o którym mowa w art. 103, na zasadach określonych przez rektora w uzgodnieniu z uczelnianym organem samorządu doktorantów. Stypendium, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, może być przyznane: 1) na pierwszym roku studiów doktoranckich - doktorantowi, który osiągnął bardzo dobre wyniki w postępowaniu rekrutacyjnym; 2) na drugim roku i kolejnych latach studiów doktoranckich - doktorantowi, który w roku akademickim poprzedzającym przyznanie stypendium spełnił łącznie następujące warunki: a) uzyskał bardzo dobre lub dobre wyniki egzaminów objętych programem studiów doktoranckich, b) wykazał się postępami w pracy naukowej i przygotowywaniu rozprawy doktorskiej, c) podczas studiów doktoranckich prowadzonych przez uczelnię wykazał się szczególnym zaangażowaniem w pracy dydaktycznej (art. 199 ust. 5). Do przyznawania świadczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, stosuje się odpowiednio przepisy o pomocy materialnej dla studentów, z wyłączeniem art. 174 ust. 4 oraz z zastrzeżeniem ust. 5 (art. 199 ust. 4). W konsekwencji, zgodnie ze stosowanymi odpowiednio przepisami art. 175 ust. 1 i 2 powołanej ustawy świadczenia, o których mowa w art. 173 ust. 1 pkt 1-2 i 8, są przyznawane na wniosek doktoranta przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej, zaś stypendia rektora dla najlepszych doktorantów są przyznawane na wniosek doktoranta przez rektora. Od decyzji kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej w sprawie stypendium socjalnego, stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych oraz zapomogi studentowi przysługuje odwołanie do rektora, składane w terminie czternastu dni od dnia otrzymania decyzji. W przypadku decyzji rektora w sprawie stypendium dla najlepszych doktorantów przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 175 ust. 3). Z art. 175 ust. 4 tej ustawy wynika natomiast, że na wniosek właściwego organu samorządu doktorantów kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej lub rektor przekazują uprawnienia w zakresie przyznawania stypendium socjalnego, stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych, zapomogi oraz stypendium dla najlepszych doktorantów odpowiednio komisji stypendialnej lub odwoławczej komisji stypendialnej. Szczegółowy regulamin ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla doktorantów, o których mowa w art. 199 ust. 1 pkt 1-4 , w tym szczegółowe kryteria i tryb udzielania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, wzory wniosków o przyznanie świadczeń pomocy materialnej, wzór oświadczenia o niepobieraniu świadczeń na innym kierunku studiów oraz sposób udokumentowania sytuacji materialnej doktoranta ustala rektor w porozumieniu z uczelnianym organem samorządu doktorantów (art. 186 ust. 1). Komisję stypendialną i odwoławczą komisję stypendialną, o których mowa w art. 175 ust. 3, powołuje odpowiednio kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej lub rektor spośród doktorantów delegowanych przez właściwy organ samorządu doktorantów i pracowników uczelni (art. 177 ust. 1). Doktoranci stanowią też większość składu takich komisji (ust. 3). Decyzje wydane przez komisje stypendialne i odwoławcze komisje stypendialne, o których mowa w art. 175 ust. 3 i art. 176 ust. 3, podpisują przewodniczący tych komisji lub działający z ich upoważnienia wiceprzewodniczący (art. 177 ust. 4). Nadzór nad działalnością komisji stypendialnej i odwoławczej komisji stypendialnej, o których mowa w art. 175 ust. 3, sprawują odpowiednio kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej lub rektor, a nadzór nad działalnością komisji, o których mowa w art. 176 ust. 3, rektor (art. 177 ust. 5). W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 5, odpowiednio kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej lub rektor może uchylić decyzję komisji stypendialnej lub odwoławczej komisji stypendialnej niezgodną z przepisami ustawy lub regulaminem, o którym mowa w art. 186 ust. 1 (art. 177 ust. 6). Z przepisu art. 207 ust. 1 i 4 prawa o szkolnictwie wyższym wynika, że do decyzji podjętych w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, w tym przez komisję stypendialną i odwoławczą komisję stypendialną, o których mowa w art. 175 ust. 3 i art. 176 ust. 3, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. W podstawie prawnej decyzji wydanych w obydwu instancjach (decyzji z dnia [...] 2012 r. i z dnia [...] grudnia 2012 r.) zostało wskazane m.in. zarządzenie nr [...] Rektora Uczelni A z dnia [...] września 2012 r. [[...]] w sprawie wprowadzenia regulaminu przyznawania pomocy materialnej doktorantom Uczelni A, które weszło w życie z dniem podpisania, z mocą obowiązującą od roku akademickiego 2012/2013 (§ 3 zarządzenia). W stanowiącym załącznik do powyższego zarządzenia Regulaminie przyznawania pomocy materialnej doktorantom Uczelni A w § 2 ust. 2 wprost określono, że stypendium dla najlepszych doktorantów przyznaje rektor, w przeciwieństwie do innych form pomocy materialnej określonych w § 1 ust. 1 pkt 1, 2 i 4, które przyznaje dziekan (§ 2 ust. 1). Przepis § 2 ust. 3 stanowi natomiast, że w przypadku decyzji rektora w sprawie stypendium dla najlepszych doktorantów przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W niniejszej sprawie decyzja o odmowie przyznania skarżącej stypendium objętego wnioskiem została wydana w pierwszej instancji w dniu [...] 2012 r. przez organ określony jako Odwoławcza Komisja Stypendialna Uczelni A (decyzję podpisał Przewodniczący Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] J. L.). Ten sam organ wydał w dniu [...] grudnia 2012 r. decyzję w instancji odwoławczej Tak same decyzje, jak i akta sprawy nie zawierają żadnych informacji pozwalających na ustalenie, że Rektor Uczelni A przekazał tej komisji uprawnienia w zakresie przyznawania stypendium dla najlepszych doktorantów. Przepis § 3 Regulaminu przyznawania pomocy materialnej doktorantom Uczelni A przewiduje taką możliwość, ale sam w sobie nie stanowi wykazania, że w sprawie orzekł w imieniu Rektora Uczelni A uprawniony organ kolegialny. Poza tym nie jest znany skład osobowy Stypendialnej Komisji Odwoławczej, bowiem nie został wymieniony w żadnej z wydanych decyzji. Brak jest również dokumentu, który potwierdziłby status osoby, która podpisała obydwie decyzje w imieniu Odwoławczej Komisji Stypendialnej. W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać oznaczenie organu administracji publicznej i niewątpliwie w przypadku organu kolegialnego decyzja winna zawierać imiona i nazwiska jej członków, mimo że na podstawie art. 177 ust. 4 powołanej ustawy (co również zostało powtórzone w § 4 ust. 1 regulaminu) podpis pod decyzją składa przewodniczący odwoławczej komisji stypendialnej. Wskazanie składu organu kolegialnego pozwala na identyfikację osób sprawujących funkcję danego organu administracji publicznej, za wiedzą i wolą których konkretne rozstrzygnięcie zostało przyjęte. Tym samym daje to wszystkim zainteresowanym podmiotom (w szczególności zaś adresatowi rozstrzygnięcia oraz właściwym organom sprawującym kontrolę prawną decyzji administracyjnych, w tym sądom) możliwość weryfikacji autentyczności tego rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2006 r. I OSK 646/06, LEX nr 213865). W orzecznictwie Sądu Najwyższego (patrz uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 30 września 1992 r. sygn. akt III AZP 17/92 OSNCP 1993/3/25) i Naczelnego Sądu Administracyjnego (patrz m.in. wyrok z dnia 2 marca 1988 r. sygn. akt SA/Ka 1187/87, ONSA 1998/2/58 oraz z dnia 9 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 1559/10, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) przyjmuje się, że niezgodny z przepisami prawa procesowego lub ustrojowego skład kolegialnego organu administracji powoduje, że decyzję administracyjną wydaną przez taki skład organu uznać należy za wydaną z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Organ orzekający w sprawie, wydając zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą, naruszył przepis art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie braku prawidłowego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, które jest niezbędnym elementem decyzji administracyjnej. Obowiązkiem organu jest bowiem uzasadnienie faktyczne decyzji, które powinno w szczególności zawierać m.in. wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł oraz uzasadnienie prawne, które winno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Nie ulega wątpliwości, że strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, zaś brak prawidłowego uzasadnienia decyzji odbiera stronie postępowania możliwości obrony swoich interesów oraz prowadzenia polemiki z organem zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do sądu administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie decyzja wydana w pierwszej instancji jest całkowicie pozbawiona uzasadnienia, natomiast całe uzasadnienie decyzji organu II instancji zawarte jest w jednym zdaniu i sprowadza się do lakonicznej informacji, że uzyskana liczba punktów nie uprawnia do otrzymania stypendium dla najlepszych doktorantów. Z zawartej w aktach postępowania informacji (nieopatrzonej żadnym podpisem ani pieczęcią) tabeli (wydruku komputerowego), odnosząc ją do przepisu § 17 ust. 1 regulaminu, w którym mowa jest o liście rankingowej, wynika, że przy rozstrzyganiu w przedmiocie stypendium zastosowano jakiś rodzaj punktacji (ranking). Takie uzasadnienie odmownego rozstrzygnięcia sprawy o stypendium nie spełnia żadnych standardów prawnych i stoi w całkowitej sprzeczności z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. W tej sytuacji rozstrzygnięcie organu II instancji narusza również podstawowe zasady postępowania administracyjnego oraz przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Nadto organ II instancji w ogóle nie rozważył zarzutów i argumentów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ("odwołaniu") od decyzji organu I instancji, mimo że skarżąca wskazała na okoliczności, które jej zdaniem uzasadniały spełnienie przez nią przesłanek do uzyskania stypendium objętego wnioskiem, w tym w zakresie przepisów wewnętrznych, jakie powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. Powyżej przedstawione uchybienia sprawiają, że zaskarżona decyzja w istocie całkowicie wymyka się kontroli instancyjnej, jak i sądowoadministracyjnej. W konsekwencji nie sposób ocenić, czy została wydana przez właściwy organ i w granicach jego kompetencji, jak również, na jakich przesłankach została oparta odmowa przyznania stypendium dla najlepszych doktorantów, a zatem niemożliwe jest stwierdzenie, czy prawidłowo został ustalony stan faktyczny i prawidłowo zastosowane właściwe przepisy ustawy i przepisy wewnątrzuczelniane (regulamin). W tym miejscu warto dla przykładu wspomnieć, że uzależnienie w akcie administracyjnym o charakterze wewnętrznym, jakim jest przyjęty i obowiązujący w uczelni (szkole wyższej) regulamin pomocy materialnej dla studentów lub doktorantów, przyznania studentowi prawa do świadczeń pomocy materialnej od spełnienia dodatkowych wymogów, innych niż przewidziane przepisami ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, wykracza poza ustanowione w art. 186 ust. 1 i art. 199 ust. 2 tej ustawy upoważnienie udzielone przez ustawodawcę wskazanym w niej organom (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 622/11, LEX nr 1155202). Dlatego też odpowiednie uzasadnienie decyzji w przedmiocie pomocy materialnej powinno pozwolić na skontrolowanie zgodności wydanego rozstrzygnięcia z prawem powszechnie obowiązującym oraz przepisami wewnętrznymi. Reasumując, Sąd uznał, że uchybienia Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uczelni A dotyczące wskazanych powyżej przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyżej przedstawionych ustaleń i rozważań Sądu wynika bowiem, że doręczone skarżącej decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania regulujących zasady rozpatrywania wniosków o przyznanie stypendium dla najlepszych doktorantów. W konsekwencji nie można przyjąć, że poczynione przez Odwoławczą Komisję Stypendialną ustalenia faktyczne są pełne, a organ dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i prawny oraz załatwił sprawę, stojąc na straży praworządności, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 6, art. 7, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a.). Ponadto w niniejszej sprawie istnieją uzasadnione wątpliwości co do tego, czy zaskarżona decyzja została wydana przez uprawniony organ i we właściwym składzie. Wszystko to przemawiało za uwzględnieniem skargi. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 p.p.s.a orzekł, jak w punktach I i III sentencji. Ponownie rozpatrując sprawę organ zadba o należyte przedstawienie stanu faktycznego i uzasadnienia prawnego, pozwalającego na ocenę, czy prawidłowo zostały do sytuacji skarżącej zastosowane przepisy prawa. Nadto, organ rozpatrując ponownie wniosek skarżącej o przyznanie stypendium, winien wskazać za każdym razem skład osobowy organu wydającego decyzję, celem umożliwienia zachowania – w ramach kontroli instancyjnej – wymogów określonych w art. 24 § 1 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a., z tym że w ocenie Sądu [...] przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania do członków komisji stypendialnych (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK 1068/11, ONSAiWSA 2013/3/52 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1068/12, LEX nr 1249025). Podstawę przyznania wynagrodzenia dla adwokata z urzędu (punkt II sentencji) stanowił przepis art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).