II SA/Po 320/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2011r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji dotyczących statusu bezrobotnego oraz przyznania uprawnień osobie bezrobotnej; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatowego w Ś. z dnia [...] 2010r. (znak: [...]) w zakresie uchylenia decyzji o: - przyznaniu prawa do stypendium, - utraty prawa do stypendium, - utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 21.10.2010r. II. w pozostałym zakresie skargę oddala, III. określa, że zaskarżona decyzja w zakresie wskazanym w punkcie I sentencji wyroku nie może być wykonana. Starosta Powiatowy w Ś. postanowieniem z dnia [...] 2010 r. znak: [...] wznowił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia G. G. uprawnień jako osoby bezrobotnej oraz prawa do stypendium zakończonych decyzjami ostatecznymi: - z dnia [...] 2010 r. o uznaniu z dniem 12 kwietnia 2010 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku, - z dnia [...] 2010 r. o przyznaniu z dniem 1 września 2010 r. prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia, - z dnia [...]2010 r. o utracie prawa do stypendium z dniem 15 września 2010 r., - z dnia [...] 2010 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 21 października 2010 r. W uzasadnieniu postanowienia organ powołał się na przepis art. 2 ust. 1 pkt f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), który stanowi, że bezrobotnym jest m.in. osoba, która nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Organ stwierdził, że od [...] 1992 r. G. G. posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej i w związku z tym nie mógł być zarejestrowany jako osoba bezrobotna i tym samym pobierać stypendium. W związku z tym organ postanowił wznowić postępowanie w sprawie uprawnień do statusu osoby bezrobotnej praz prawa do stypendium. W wyniku przeprowadzonego postępowania Starosta Powiatowy w Ś. decyzją z dnia [...] 2010 r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f), art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. oraz art. 104, art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 90, poz. 1071 ze zm.) 1. uchylił własne decyzje: - z dnia [...] 2010 r. o uznaniu z dniem 12 kwietnia 2010 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku, - z dnia [...] 2010 r. o przyznaniu z dniem 1 września 2010 r. prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia, - z dnia [...] 2010 r. o utracie prawa do stypendium z dniem 15 września 2010 r., - z dnia [...] 2010 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 21 października 2010 r. 2. odmówił uznania G. G. za osobę bezrobotną z dniem 12 kwietnia 2010 r. z powodu posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że 12 kwietnia 2010 r. G. G. zgłosił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ś. celem dokonania rejestracji. Na podstawie przedłożonych przez niego dokumentów, w tym oświadczenia, że nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, uznano go za osobę bezrobotną oraz odmówiono przyznania prawa do zasiłku (decyzja z [...] 2010 r.). Jednocześnie w związku z brakiem propozycji odpowiedniej pracy oraz zainteresowaniem G. G. rozpoczęciem własnej działalności gospodarczej, jak również możliwością uzyskania dotacji na jej rozpoczęcie, zaproponowano mu udział w szkoleniu "B." w okresie od 1 do 14 września 2010 r. Propozycję te G. G. przyjął i odbył szkolenie w tym terminie. Z tytułu odbywania szkolenia uzyskał stypendium (decyzja z [...] 2010 r.). Organ wyjaśnił, że 20 października 2010 r. G. G. otrzymał jednorazowe środki na podjęcie działalności gospodarczej, w związku zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, od dnia następnego utracił status osoby bezrobotnej (decyzja z [...] 2010 r.). W dniu [...] 2010 r. G. G. przedłożył organowi decyzję Burmistrza Miasta i Gminy D. z tej samej daty, z której wynika, że dokonał wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej od dnia 11 października 2010 r., wpisu dokonanego 27 stycznia 1992 r. W związku z powyższym starosta stwierdził, że w dniu rejestracji G. G. posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Tymczasem w myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnym jest m.in. osoba, która nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Organ zaznaczył jednocześnie, że fakt, iż G. G. nie prowadził w tym okresie (od 27 stycznia 1992 r. do 10 października 2010 r.) działalności gospodarczej oraz nie figurował w ewidencji podatników podatku dochodowego od osób fizycznych prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą nie ma przy tym znaczenia. Reasumując Starosta orzekł, że G. G. nie spełniał kryteriów do uznania za osobę bezrobotną i uzyskania prawa do stypendium. G. G. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc, iż oczekuje na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy D. o zakończeniu działalności gospodarczej w 1993 r. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] 2011 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewoda uzasadniając decyzję na wstępie przedstawił przebieg postępowania. Następnie wskazał, że umożliwił odwołującemu przedłożenie dowodów na okoliczność jego wyrejestrowania z ewidencji działalności gospodarczej. W odpowiedzi odwołujący wyjaśnił, że nie otrzymał z Urzędu Miasta i Gminy D. informacji, jak długo przechowywane są dokumenty w wersji papierowej z wyjaśnieniem, że dokumenty nie mogły zaginąć. G. G. podniósł, iż w Urzędzie Pracy nie musiał pokazać wypisu z ewidencji działalności gospodarczej. Podał, że gdyby wiedział, że jego dokumenty z ewidencji gospodarczej zaginą, nie poszedłby na kurs i poczekałby na podjęcie działalności gospodarczej jeszcze rok. Zaznaczył, że jego nowa firma działa już od 1 grudnia 2010 r. i bardzo dobrze sobie radzi dzięki unijnej pomocy, dlatego odwołujący zwrócił się z prośbą o pozytywne rozpatrzenie sprawy. Nadto wskazał, że z wyjaśnień Urzędu Miasta i Gminy D. wynika, że zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej posiadają kategorię archiwalną B5, tak jak decyzje o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej. Mając na względzie zaprezentowane stanowisko odwołującego organ odwoławczy uznał, że Starosta Ś. zgodnie z prawem orzekł, po wznowieniu postępowaniu, o uchyleniu wydanych w sprawie G. G. decyzji. Organ II instancji przywołał treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że G. G. w dniu 25 października 2010 r. przedłożył organowi I instancji decyzję Burmistrza Miasta i Gminy D. o wykreśleniu z dniem 11 października 2010 r. wpisu do ewidencji działalności gospodarczej dokonanego w dniu 27 stycznia 1992 r. Okoliczność ta powoduje, że G. G. posiadając wpis do ewidencji działalności gospodarczej nie mógł zostać uznany za osobę bezrobotną z dniem 12 kwietnia 2010 r. Podkreślił, że nie potwierdziły się twierdzenia odwołującego o zaginięciu dokumentacji dotyczącej wykreślenia go z ewidencji działalności gospodarczej w 1993 r. Nadto wskazał, że nie znajduje podstaw do kwestionowania powołanej decyzji Burmistrza D. o wykreśleniu z dniem 11 października 2010 r. z ewidencji, także dlatego, że G. G. nie odwołał się od tej decyzji. Wojewoda wyjaśnił, że Wymieniony w dniu rejestracji jako osoby bezrobotnej został pouczony na druku, że nie może posiadać wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Ponadto organ II instancji poinformował odwołującego, że nie zgadzając się z ewentualnym wezwaniem do zwrotu pobranych środków na podjęcie działalności gospodarczej na rzecz Powiatowego Urzędu Pracy w Ś. będzie mógł dochodzić swoich praw na drodze cywilnej. G. G. wniósł skargę na powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego. Podniósł, iż jest pewien, że w 1993 r. wyrejestrował się z ewidencji działalności gospodarczej i nie powinno się go obciążać błędami popełnianymi przez Urząd Miasta i Gminy D. Jednocześnie zaznaczył, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej powinien nie mieć znaczenia, bowiem nie uzyskiwał korzyści materialnych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Wskazał przy tym, że nie był nigdy zarejestrowany w Urzędzie Skarbowym oraz w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych i tym samym nie uzyskiwał żadnych dochodów. Wojewoda Wielkopolski wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W trakcie rozprawy przed Sądem, która odbyła się 16 czerwca 2011 r., skarżący po raz kolejny wskazał, że dokumenty o wyrejestrowaniu go z ewidencji działalności gospodarczej zaginęły. Podał, że faktycznie złożył wniosek o wykreślenie z ewidencji w 2010 r., ale tylko dlatego, że osoba tam pracująca, będąca kuzynką żony, poinformowała skarżącego, że wciąż widnieje wpis z 1992 r. Jednocześnie zaznaczył, że nie poinformował organu, przed wydaniem decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną o fakcie wpisania do ewidencji, gdyż nie wiedział, że jest tam wpisany. Skarżący stwierdził, iż wiedział w chwili przyznawania mu statusu bezrobotnego o tym, że wpis do ewidencji uniemożliwia uzyskanie tego statusu. Informacje takie uzyskał również na kursie. Skarżący przyznał, ze czytał treść oświadczenia, które podpisał 12 kwietnia 2010 r. Gdyby zaś miał świadomość, że wpis z 1992 r. figuruje w ewidencji odczekałby rok, żeby otrzymać dotację. Stwierdził też, że błędem było z jego strony, że nie złożył odwołania od decyzji z [...] 2010 r. Sąd postanowił zwrócić się do Burmistrza Miasta i Gminy D. z prośbą o wyjaśnienie, czy w archiwach Urzędu Gminy D. znajdują się akta administracyjne związane z rejestracją działalności na nazwisko G. G., a zapisanej pod nr [...] i [...] oraz z jej wyrejestrowaniem (jeśli tak, należy je przesłać do tutejszego Sądu), a także o wyjaśnienie, czy w roku 1993 prowadzona była rejestracja w trybie komputerowym. Sąd nakazał jednocześnie poinformować, że powyższe dokumenty i informacje są niezbędne do zakończenia niniejszego postępowania w związku z oświadczeniem skarżącego o wyrejestrowaniu działalności spod numeru [...] już w 1993 r., kiedy to według oświadczenia wymienionego miała zapaść decyzja o wykreśleniu z ewidencji poprzedzona jego wnioskiem z tego samego roku. W odpowiedzi Burmistrz Urzędu Miasta i gminy D. wyjaśnił, że zgodnie z instrukcją kancelaryjną dla organów gmin i związków międzygminnych zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej i decyzje o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej posiadały do stycznia 2011 r. kategorię archiwalną B5. W związku z powyższym Urząd nie posiada już zaświadczeń o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej na nazwisko G. G. zarejestrowanych pod nr [...] i [...] z lat 1990-1995. Natomiast ewidencja podmiotów gospodarczych, która od października 1993 r. w tutejszym Urzędzie prowadzona jest w systemie komputerowym posiada kategorię archiwalną A. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna w części, choć nie z przyczyn z niej wskazanych. Stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przy czym nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Granice sprawy, o której mowa w przepisie art. 134 p.p.s.a., wyznacza w istocie rzeczy istota stosunku administracyjnoprawnego podlegającego załatwieniu danym, skarżonym, rozstrzygnięciem administracyjnoprawnym (por. wyrok NSA z 25 listopada 2010 r., I OSK 854/10, Lex nr 745346). Istotną okolicznością jest fakt, iż decyzje będące przedmiotem badania przez organy obu instancji wydane zostały w postępowaniu wznowieniowym zainicjowanym z urzędu przez Starostę Ś. postanowieniem z dnia [...] 2010 r. W postępowaniu wznowieniowym, uregulowanym przez art. 145-152 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) wyróżniane są trzy stadia: 1. stadium wszczęcia postępowania , 2. stadium rozpoznania, w którym ustala się wystąpienie kwalifikowanej wadliwości postępowania i w razie stwierdzenia tej wadliwości – ponownie rozpoznaje się sprawę administracyjną, 3. stadium wydania decyzji. Zważywszy na treść zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty Ś. z [...] 2010 r. rozważenia wymaga sposób zakończenia postępowania o wznowienie, a więc stadium wydania decyzji. Zgodnie z przepisem art. 151 § 1 kpa (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji) organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. § 2. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Z treści art. 151 § 1 pkt 2 kpa wynika jasno, że w sytuacji, gdy organ uzna, że przesłanki powodujące wznowienie postępowania mają wpływ na rozstrzygnięcie decyzji ostatecznej, w sprawie której postępowanie wznowiono, winien nie tylko uchylić tę decyzję, lecz również wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Obowiązek rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej wynika z przedmiotu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które wedle rozwiązań przyjętych w Kodeksie postępowania administracyjnego nie jest tylko postępowaniem weryfikacyjnym, ale obejmuje również rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej (art. 149 § 2 kpa). Wynik tego postępowania musi nastąpić w formie decyzji rozstrzygającej istotę sprawy. Takie ukształtowanie przedmiotu postępowania w sprawie wznowienia ma swoje następstwa co do tego, iż decyzja kończąca postępowanie w sprawie wznowienia rozstrzyga zarówno co do podstaw wznowienia, jak i istoty sprawy administracyjnej (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do Kpa, C.H.Beck, Warszawa 2011, s. 583). Tym samym w decyzji kończącej wznowienie postępowania organ wydaje dwa rozstrzygnięcia: o uchyleniu decyzji dotychczasowej oraz (nowe rozstrzygnięcie) o istocie sprawy. Omawiany przepis reguluje zatem wyczerpująco sposób zakończenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania w sytuacji stwierdzenia istnienia podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej. Inne rozstrzygnięcie jest więc niedopuszczalne (wyrok NSA z 9 marca 1987 r., II SA 1389-1390/86, za B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do Kpa, C.H. Bek, Warszawa 2011, s. 584, również wyrok NSA z 3 lipca 2001 r., IV SA 968/99, Wspólnota z 2001r., nr 39, s. 48, wyrok NSA z 22 marca 2000 r., II SA/Gd 1196/98, Lex nr 44234, wyrok NSA z 30 października 1996 r., SA/wr 3437/95, Lex nr 27359, wyrok WSA we Wrocławiu dnia 24 marca 2010r., sygn. akt IVSA/Wr415/09). Oczywiście, co należy zaznaczyć, zakres rozpoznania sprawy zależy od tego, czy w sprawie istnieją przeszkody do uchylenia decyzji z art. 146 § 1 kpa, czy też przeszkody takie nie wystąpiły. W wypadku bowiem wystąpienia takiej przeszkody zakres rozpoznania sprawy określa powołany już art. 151 § 2 kpa (por. wyrok NSA z 28 września 2010 r., I OSK 1604/09, Lex nr 745097). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej przez tutejszy Sąd sprawy stwierdzić należy, że decyzja Starosty Ś. z [...] 2010 r. oraz aprobująca ją zaskarżona decyzja Wojewody zostały wydane z naruszeniem art. 151 § 1 pkt 2 kpa. Starosta w powołanym rozstrzygnięcia ograniczył się do 1) uchylenia własnych czterech decyzji: 1. z [...] 2010 r. o uznaniu z dniem 12 kwietnia 2010 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku, 2. z [...] 2010 r. o przyznaniu z dniem 1 września 2010 r. prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia, 3. z [...] 2010 r. o utracie prawa do stypendium z dniem 15 września 2010 r. oraz 4. z [...] 2010 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 21 października 2010 r.) oraz 2) odmowy uznania G. G. za osobę bezrobotną z dniem 12 kwietnia 2010 r. z powodu posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Zważyć należy, iż w niniejszej sprawie jednym postępowaniem o wznowienie zostały objęte cztery postępowania zakończone ostatecznymi decyzjami Starosty z dnia [...] 2010 r. o uznaniu z dniem 12 kwietnia 2010 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku, z dnia [...] 2010 r. o przyznaniu z dniem 1 września 2010 r. prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia, z dnia [...] 2010 r. o utracie prawa do stypendium z dniem 15 września 2010 r. oraz z dnia [...] 2010 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 21 października 2010 r. Zatem w sytuacji, gdy Starosta uznał za zasadne uchylenie wszystkich wymienionych decyzji zobowiązany był na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa orzec o istocie wszystkich czterech spraw zakończonych tymi decyzjami. Tymczasem w decyzji Starosty Ś. z [...] 2010 r., w zgodzie z art. 151 § 1 pkt 2 kpa znalazło się rozstrzygnięcie jedynie co do decyzji z [...]2010 r. o uznaniu z dniem 12 kwietnia 2010 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Uchylając tę decyzję (punkt 1 ppkt 1. decyzji) Starosta w punkcie 2) decyzji rozstrzygnął o istocie sprawy odmawiając uznania skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 12 kwietnia 2010 r. z powodu posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Co do pozostałych decyzji (z [...] 2010 r. dotyczącej przyznania prawa do stypendium, z [...] 2010 r. dotyczącej utraty prawa do stypendium oraz z [...] 2010 r. odnoszącej się do utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 21 października 2010 r.) Starosta nie wydał rozstrzygnięć co do ich istoty. W tym miejscu wyjaśnić należy, że przez rozstrzygnięcie istoty sprawy nie należy rozumieć wyłącznie rozstrzygnięcia merytorycznego, ale również obejmuje ono rozstrzygnięcie niemerytoryczne – umorzenie postępowania. Mając na względzie wykazane naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jako w punkcie I sentencji wyroku. Rozpoznając sprawę ponownie w zakresie żądań objętych uchylonymi decyzjami, zważywszy na regulację art. 153 p.p.s.a. organy orzekające zastosują się do oceny prawnej wyrażonej powyżej. Ustosunkowując się zaś do decyzji, która rozpoznała sprawę co do istoty, a zatem co do tego, czy zasadne było pozbawienie skarżącego statusu osoby bezrobotnej Sąd podzielił stanowisko organów orzekających. Zważyć należy, iż materialnoprawną podstawę zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji stanowił przepis art. 2 ust. 1 pkt.2 lit.f) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który definiując na potrzeby tej ustawy pojęcie "bezrobotnego" wśród przesłanek negatywnych, innymi słowy wykluczających przyznanie statusu bezrobotnego, wskazuje m.in. (lit. f przepisu) posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Oznacza to, że samo posiadanie wpisu do ewidencji gospodarczej nie pozwala na uznanie osoby za bezrobotnego. Powyższe wynika z przyjętej przez ustawodawcę koncepcji statusu osoby bezrobotnej. Status osoby bezrobotnej jak wynika z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest w pełni zdefiniowaną instytucją prawną, a nie stanem faktycznym wynikającym z braku wykonywania pracy zarobkowej. Nie każda osoba o trudnej sytuacji życiowej i materialnej jest osobą bezrobotną w rozumieniu prawa. Istota uprawnień osoby bezrobotnej nie wynika z samego faktu braku źródła dochodów; ustawodawca wiąże te uprawnienia z określonymi warunkami i stosowną aktywnością pozostającej bez źródeł dochodów osoby w przezwyciężaniu sytuacji, w jakiej się znalazła, a w szczególności z jej pełną, nieograniczoną innym zajęciem zarobkowym gotowością do podjęcia oferowanej pracy. Dla uzyskania statusu osoby bezrobotnej konieczne jest nie tylko niezatrudnienie, ale także niewykonywanie innej pracy zarobkowej, pobieranie renty, nieprowadzenie działalności gospodarczej, czy też nieuzyskiwanie miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia – z innych źródeł niż praca zarobkowa (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 24 marca 2010 r., IV SA/Wr 415/09, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzenie zatem, iż strona posiada wpis do ewidencji działalności gospodarczej nie pozwala na uzyskanie statusu osoby bezrobotnej, nawet w sytuacji niepodjęcia działalności gospodarczej i nie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego (por. wyrok NSA z dnia 27 lipca 2010 r., I OSK 530/10, Lex nr 595416, uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 16 grudnia 1996 r., OPS 5/96, ONSA 1997/2/47). W ocenie Sądu organy orzekające w prowadzonym postępowaniu o wznowienie postępowania prawidłowo ustaliły, że w chwili uznania G. G. za bezrobotnego (decyzja z [...] 2010 r.) posiadał on wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Organy trafnie powołały się w tym zakresie na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy D. z [...] 2010 r. o wykreśleniu z dniem 11 października 2010 r. wpisu G. G. nr [...] z ewidencji działalności gospodarczej, dokonanego w dniu 27 stycznia 1992 r. Skarżący od decyzji tej się nie odwołał, co potwierdza pismo Urzędu Miasta i Gminy w D. z dnia 24 listopada 2010r., a także oświadczenie skarżącego złożone na rozprawie przed Sądem w dniu 16 czerwca 2011 r. Decyzja ta w chwili orzekania przez organy obu instancji była zatem nie tylko ostateczna, ale i prawomocna. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by w 1993 r. doszło do wykreślenia wspomnianego wpisu z ewidencji działalności gospodarczej, by zaginęły akta ze stosowną decyzją w tym przedmiocie . Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie swego oświadczenia co do zaginięcia akt . Urząd Miasta i Gminy w D. w trakcie całego postępowania konsekwentnie stwierdzał, iż wpis nr [...] do roku 2010 nie był wykreślony, figurował do czasu wydania decyzji z dnia [...] 2010r. w ewidencji. Powoływał się przy tym na zapisy w ewidencji podmiotów gospodarczych, prowadzonej w systemie komputerowym. Dodatkowo wskazać należy, iż Sąd korzystając z przysługującego mu uprawnienia do przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów (art. 106 § 3 p.p.s.a.) uzyskał od Burmistrza Miasta i Gminy D. pisemną informację, zgodnie z którą obecnie brak już dokumentacji-zaświadczeń dot. wpisów do ewidencji działalności gospodarczej za lata 1990-1995. Wynika to z faktu, że dokumenty te miały kategorię archiwalną B5, co oznacza, że ich okres przechowywania upłynął. Jednocześnie Burmistrz zaznaczył, że od października 1993 r. prowadzona jest w systemie komputerowym ewidencja podmiotów gospodarczych, która posiada kategorię archiwalną A i w której to ewidencji do 2010r. widniał wpis nr [...]. Powyższe potwierdza trafność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy D. z dnia [...] 2010 r. o wykreśleniu wpisu z ewidencji działalności gospodarczej dopiero po wydaniu decyzji o przyznaniu statusu bezrobotnego. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że skarga w tym zakresie nie zasługiwała na uwzględnienie i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji w zakresie wskazanym w punkcie I sentencji wyroku orzeczono zaś na podstawie art. 152 p.p.s.a.