II SA/Po 327/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2010 r. sprawy ze skargi T. J. i R. M. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2010r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] marca 2010r. nr [...], II. zasądza od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu na rzecz skarżącego T. J. kwotę 100zł (sto złotych), na rzecz skarżącego R. M. kwotę 357zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania III. określa, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. /-/ J. Zieliński /-/ M. Kwiecińska /-/ E. Podrazik Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. postanowieniem z dnia [...] marca 2010 roku zawiesił, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego, postępowanie w sprawie budynku mieszkalno-gospodarczego K. i R. M., położonego przy ul. G. w O. Organ wezwał jednocześnie K. i R. M. do wniesienia do sądu powszechnego sprawy o ustanowienie służebności gruntu (fragment działki nr [...]) lub jego wykupu, na którym znajduje się ściana przedmiotowego budynku, w terminie 14 dni od daty doręczenia postanowienia oraz zobowiązał ich do przedstawienia dowodu wystąpienia na drogę sądową w terminie 7 dni od daty złożenia stosownego pisma procesowego w sądzie. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, organ wskazał, iż w dniu [...] grudnia 2009 roku wydał decyzję nakazującą K. i R. M. dokonanie całkowitej rozbiórki przedmiotowego budynku z uwagi na fakt, iż jedna ze ścian obiektu znajduje się na gruncie, co do którego inwestorzy nie legitymują się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją z dnia [...].02.2010 r. przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu. Organu II instancji wskazał, iż kwestia własności spornej ściany budynku mieszkalno-gospodarczego ma istotne znaczenie dla załatwienia sprawy. Kierując się tymi wytycznymi, organ I instancji wezwał K. i R. M. do przesłania informacji o tym, czy do sądu powszechnego została wniesiona sprawa o ustanowienie służebności gruntu względnie o jego wykupienie. W odpowiedzi na to wezwanie R. M. poinformował, iż wymaganego pisma procesowego nie wniósł, a ponadto podniósł, iż w jego ocenie do wykonania wskazanego obowiązku powinny być wezwane obie strony postępowania. Natomiast uczestnik T. J. zarzucił, iż czynności podjęte przez PINB zmierzają do przedłużenia postępowania. Stosując się zatem ściśle do wytycznych zawartych w rozstrzygnięciu Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...].02.2010 r. sprawę należało zawiesić, gdyż ujawniła się konieczność rozwiązania zagadnienia wstępnego, jakim jest ustanowienie służebności gruntu lub wykup teren zajętego pod budowę ściany spornego obiektu. Organ zarazem zaznaczył, iż zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wykluczają możliwości ewentualnej legalizacji samowoli. Zażalenia na powyższe rozstrzygnięcia wnieśli R. M. i T. J. R. M. zarzucił naruszenie art. 107 kpa przez brak należytego uzasadnienia wyboru strony, do której nakaz został skierowany. Ten brak sprawia, iż nie jest możliwa właściwa kontrola postanowienia organu, wydanego w oparciu o uznanie administracyjne. W rozważanej sprawie nie wyjaśniono ponadto dostatecznie, (1) dlaczego ustanowienie służebności gruntu lub jego wykupu jest zagadnieniem wstępnym, (2) nie ustalono dlaczego jest nim własność, a nie rozgraniczenie nieruchomości, (3) dlaczego to sąd powszechny ma rozstrzygnąć to zagadnienie oraz (4) dlaczego to nie strona, która twierdzi, że granice jej działki zostały przekroczone, bądź też strona inicjująca postępowania, winna być adresatem obowiązku. T. J. zarzucił organowi opieranie się na nieprawdziwych faktach. W jego ocenie postanowienie powinno było zawierać informację, iż 13,75 m ściany nośnej spornego budynku jest posadowionej na jego murowanym płocie, o czy informował organ i co potwierdził Geodeta Powiatowy w piśmie z dnia [...] maja 2008 roku. Skarżący wskazał ponadto, że kwestia własności spornej ściany była już wcześniej przedmiotem wezwań skierowanych do K. i R. M., lecz nie wnieśli oni sprawy do właściwego sądu, on natomiast złożył już akt własności działki nr [...]. Zakwestionował także stwierdzenie organu co do dopuszczalności ewentualnej legalizacji samowoli budowlanej. Wskazał, iż działkę inwestora w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określono jako teren zabudowy jednorodzinnej (MN). Tymczasem sporny budynek był budynkiem magazynowy-socjalnym, zlokalizowanym przy warsztacie samochodowym, dopiero po likwidacji warsztatu został on przerobiony na budynek mieszkalny. W tej sytuacji uczestnik nie może zgodzić się na legalizację przedmiotowej budowli. Ponadto, w jego ocenie doszło do naruszenia art. 5 Prawa budowlanego, który nakładał na organ administracji publicznej obowiązek wyprowadzenia lokatorów z budynku wybudowanego z wadą techniczną. Tymczasem stan zagrożenia dla życia i zdrowia utrzymywał się, a uczestnik wraz z rodziną musiał przez trzy lata znosić negatywne oddziaływanie inwestycji sąsiada, włącznie z uszkodzeniem cieplarki. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 roku utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że ścianę pobudowanego przez R. M. budynku mieszkalno-gospodarczego, od strony działki nr [...] należącej do uczestnika T. J., stanowi do wysokości 2,20 m murowane ogrodzenie pobudowane przez uczestnika, od wysokości 2,20 m stanowi nadbudowa zrealizowana przez inwestora R. M., właściciela działki sasiedniej. Murowane ogrodzenie zostało obciążone dźwigarami stropowymi i pokryciem dachowym powstałego budynku mieszkalno-gospodarczego. W ocenie organu sporna ściana do wysokości 2,20 m jest własnością T. J., a w pozostałej części – R. M., dodatkowo znajduje się na działce uczestnika T. J. Zostało to potwierdzone przez Geodetę Powiatowego w O., który oparł się na wykonanych pomiarach kontrolnych. W tej sytuacji murowany płot przestał pełnić pierwotną funkcję ogrodzenia, a stał się ścianą budynku. Ponieważ zaistniała konieczność ingerencji organów nadzoru budowlanego w stosunku do opisanej ściany z uwagi na jej uszkodzenia, koniecznym jest ustalenie jednego podmiotu, do którego można kierować nakazy wynikające z podejmowanych decyzji. Ponieważ sporna ściana jest ścianą budynku należącego do R. M. i znajduje się na działce sąsiedniej, to on powinien uregulować sprawy własnościowe niezbędne do wykonania robót naprawczych przy spornej ścianie. W aktualnej sytuacji organ budowlany nie może natomiast nakazać wzmocnienia ściany budynku bądź też jego fundamentów znajdujących się na gruncie sąsiada, pod częścią (ogrodzenie) też należącą do T. J. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu od opisanego postanowienia złożyli R. M. Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 roku oraz T. J. pismem z dnia [...] kwietnia 2010 roku. R. M. zarzucił naruszenie art. 124 § 2 w zw. z art. 126 i art. 107 § 3 kpa przez ich niepełne stosowanie, art. 7 i 8 tejże ustawy przez ich niezastosowanie, art. 80 ustawy przez błędną ocenę stanu faktycznego potwierdzonego dowodami zgromadzonymi w sprawie oraz art. 73 § 1 i art. 138 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy przez ich niezastosowanie, a art. 138 § 1 pkt 1 ustawy przez zastosowanie. W uzasadnieniu R. M. wskazał, iż organ nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów, zawartych w zażaleniu z dnia [...] marca 2010 roku. Ponadto, w sprawie stanu technicznego ściany, ani też budynku nie toczy się obecnie jakiekolwiek postępowanie, lecz dotyczy ono jedynie rozbiórki spornego obiektu. Skarga ta została zarejestrowana pod sygnaturą: IV SA/Po 395/10. T. J. zarzucił naruszenie zasad bezstronności organów administracji publicznej, polegające na przymuszaniu R. M. do złożenia sprawy w sądzie, a zatem i opowiadanie się po jego stronie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu II instancji oraz o wyłączenie R. C. od prowadzenia postępowania administracyjnego. Skarga ta została zarejestrowana pod sygnaturą: II SA/Po 327/10. W odpowiedzi na skargi R. M. i T. J. organ II instancji wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Sąd na rozprawie w dniu 23 lipca 2010 roku w oparciu o art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) postanowił połączył do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia sprawę o sygnaturze II SA/Po 327/10 i sprawę o sygnaturze IV SA/Po 395/10, prowadząc je dalej pod sygnaturą II SA/Po 327/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 przytoczonej ustawy, co oznacza, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość stosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W świetle z kolei z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z treści art. 145 § 1 – Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę rozstrzygnięcia w rozważanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30 poz. 168). Zgodnie z art. 97 § 4 tejże ustawy, organ administracji publicznej zawiesza postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z powołanej normy wynika zatem, że skuteczne zawieszenie postępowania w oparciu o tę podstawę wymaga łącznego spełnienia czterech warunków, tj. (1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego, (2) jego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu, (3) musi zostać ono rozstrzygnięte przed rozpatrzeniem sprawy lub wydaniem decyzji, a przy tym (4) pomiędzy rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy czy wydaniem decyzji zachodzi określona zależność. Aby zweryfikować poprawność działań organów administracji publicznej należy zatem zastanowić się czy wyliczone przesłanki zaistniały w istocie w rozpatrywanej sprawie. Z akt administracyjnych wynika, iż postępowanie będące przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej dotyczyło samowolnego wzniesienia przez R. M. – z przekroczeniem granicy działki nr [...] T. J. – budynku mieszkalno-gospodarczego. Niespornym jest, iż do takiego przekroczenia granicy działek istotnie doszło (k. 19 t. 3 akt administracyjnych). Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje zarazem, że do wybudowania spornego obiektu doszło w roku 1992. W tej sytuacji badanie legalności przedmiotowego budynku powinno nastąpić w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie jego powstania, tj. ustawę z dnia 24 października 1974 roku – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229). Zgodnie z art. 37 ust. 1 powołanej ustawy, obiekty budowlane lub ich części wybudowane wbrew obowiązującym w okresie ich budowy przepisom, podlegają rozbiórce albo przejęciu na własność Skarbu Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń w razie stwierdzenia, że (1) znajdują się one na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę, albo jest przeznaczony pod zabudowę innego rodzaju lub (2) powodują one niebezpieczeństwo dla ludzi bądź mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych. Właściwy organ może ponadto fakultatywnie nakazać w oparciu o art. 37 ust. 2 cytowanej ustawy rozbiórkę obiektu wzniesionego niezgodnie z przepisami, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami, niewymienionymi w ust. 1. Jeżeli natomiast budynek wzniesiony wbrew przepisom nie narusza jednak art. 37 powoływanej ustawy, to organ administracji wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami (art. 40 wymienionej ustawy). Procedurę legalizacji samowoli budowlanej ustawodawca ukształtował natomiast odmiennie w treści aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156 poz. 1118). W świetle art. 48 ust. 2 wyższej wymienionej ustawy, wydanie nakazu rozbiórki jest możliwe wtedy, gdy dany obiekt wybudowany bez wymaganego pozwolenia jest niezgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a przy tym narusza przepisy techniczno-budowalne w zakresie, który uniemożliwia doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem. W pozostałych przypadkach organ powinien wydać postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia dalszych robót budowlanych oraz na podstawie art. 48 ust. 3 poruszanej ustawy zobowiązać do przedstawienia (1) zaświadczenia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o zgodności budowy z odpowiednimi ustaleniami planistycznymi oraz (2) dokumentów, na które składają się przede wszystkim cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z koniecznymi dokumentami oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z porównania obu regulacji wynika zatem jasno, iż kwestia własności terenu, na którym wybudowano w warunkach samowoli obiekt budowlany, nie może stanowić zagadnienia wstępnego w ramach postępowania legalizacyjnego na gruncie ustawy - Prawa budowlane z 1974 roku i być podstawą do zawieszenia postępowania administracyjnego. Analiza art. 37 i art. 40 Prawa budowlanego z 1974 roku wskazuje, że posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest okolicznością bez znaczenia dla przyszłej legalizacji bądź rozbiórki obiektu. Podobnie w tej mierze wypowiada się również orzecznictwo (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 października 2006 roku, sygn. akt II SA/Sz 579/06, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 listopada 2006 roku, sygn. akt II SA/Po 332/06, tamże; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 grudnia 2006 roku, sygn. akt II SA/Kr 2054/03, tamże). W konsekwencji należy uznać za bezprzedmiotowe także badanie "uprzedniości" zagadnienia wstępnego. Sąd pragnie przy tym zwrócić uwagę, iż sposób sformułowania w postanowieniu organu I instancji obowiązku nałożonego na K. i R. M. ocenić trzeba jako wadliwy. Organy administracji publicznej zdawały się bowiem nawiązywać do treści art. 151 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16 poz. 93). Przepis ten reguluje cywilnoprawne konsekwencje wzniesienia budynku z przekroczeniem granicy sąsiedniej działki. Jednak w myśl tego przepisu z roszczeniem o ustanowienie za wynagrodzeniem odpowiedniej służebności gruntowej, albo wykupienia zajętej części gruntu może wystąpić wyłącznie właściciel tego gruntu, którego granice zostały przekroczone przy wznoszeniu budynku. Z takiego uprawnienia nie może natomiast skorzystać naruszyciel. Stanowisko takie zostało również wyrażone w Uchwale Sądu Najwyższego z dnia 29 grudnia 1987 roku, sygn. akt III CZP 79/87, OSNC 1987, nr 7-8, LEX nr 3463. Sąd nie podzielił również argumentacji organów administracji publicznej, które podnosiły, iż w aktualnym stanie faktycznym i prawnym nie jest możliwe kierowanie odpowiednich nakazów do określonego podmiotu. Po pierwsze, trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego część składowa rzeczy – w tym wypadku ściana budynku – nie może być odrębnym przedmiotem prawa własności lub innych praw rzeczowych. Trudno zatem podzielić twierdzenia organu II instancji, w świetle którego na wysokości 2,20 m spornej ściany przebiega granica prawa własności obu skarżących. W dalszej kolejności zwrócić należy uwagę, iż co prawda art. 48 Kodeksu cywilnego statuuje zasadę superficies solo cedit, w świetle której wszystko to, co jest trwale z gruntem związane, stanowi jego część składową, a zatem dzieli jego los prawny, jednakże powoływany art. 151 Kodeksu cywilnego kreuje istotny wyjątek od tej zasady. Mianowicie, w razie wystąpienia sytuacji w nim opisanej fragment budynku, który znajduje się na terenie sąsiada nie stanowi własności tego ostatniego. Podobne stanowisko wyraził również Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 9 lutego 2007 roku, sygn. akt III CZP 159/06, LEX nr 272465, który stwierdził, iż w takiej sytuacji budynek należy do gruntu, na którym znajduje się jego większa część. Odnosząc powyższe uwagi do specyfiki tej sprawy organy administracji publicznej powinny były stwierdzić, iż sporna ściana – jako istotna część konstrukcyjna budynku – stanowią własność tego, kto włada całym obiektem, a więc R. M. Następnie trzeba jeszcze wskazać, iż rozwiązania ewentualnych trudności, wynikających z konieczności wejścia na teren sąsiada dostarcza art. 47 ustawy – Prawo budowlane z 1994 roku. Zgodnie z tą regulacją, w takich przypadkach organy powinny najpierw uzyskać zgodę właściciela gruntu sąsiedniego. Jeżeli próba ta nie zakończy się pozytywnie, organ może w oparciu o art. 47 ust. 2 powołanej ustawy, na wniosek inwestora w terminie 14 dni od daty jego złożenia, rozstrzygnąć w drodze decyzji administracyjnej o niezbędności wejścia na dany teren. Tym samym nietrafny okazał się i ten argument organów administracji publicznej. W tej sytuacji Sąd rozpoznający niniejszą sprawę zmuszony był zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) uchylić zaskarżone postanowienia z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, jak i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ administracji publicznej niesłusznie bowiem przyjęły, iż rozstrzygnięcie kwestii własnościowych stanowi w rozpatrywanej sprawie zagadnienie wstępne, a przy tym wadliwie sformułowały treść obowiązeku, jaki został nałożony na R. M. Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 powoływanej ustawy. Wedle tego przepisu, w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia swych praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 2 ustawy, niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej m.in. przez radcę prawnego obejmują także jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisami odrębnymi, o jakich powyżej mowa, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349). Jak wskazuje treść § 2 tego rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, Sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia oraz rozstrzygnięcia. Opłatę zasądza się na podstawie stawek minimalnych, szczegółowo wyliczonych w tym rozporządzeniu, przy czym opłata nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sporu. Uwzględniając wymienione powyżej wytyczne, Sąd doszedł do przekonania, iż wystarczające będzie zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego R. M. wedle stawek minimalnych określonych w rozporządzeniu. Wziąwszy bowiem pod uwagę charakter rozpatrywanej sprawy oraz fakt, iż dotyczy ona zawieszenia postępowania, a zatem nie wymaga analizy całości zgromadzonego do tej pory materiału dowodowego i analizy sprawy legalizacji in meriti, należy dojść do wniosku, iż nakład radcy prawnego nie był znaczny. Konkluzję tę potwierdza ta okoliczność, iż to nie pełnomocnik procesowy G. W. występował przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, lecz J. K. Toczące się wobec tego postępowanie administracyjne nie mogło go nadmiernie obciążać. W tej sytuacji zasadne w opinii Sądu wydało się zasądzenie jego wynagrodzenia według stawik minimalnej, która zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku, wynosi 240 zł. Kwota ta odpowiada jego nakładowi pracy. Sąd zasądził ponadto w oparciu o powołany wyżej art. 200 w zw. z art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kwoty po 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193) – na rzecz każdego ze skarżących oraz kwotę 17 tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa – na rzecz R. M. Sąd orzekł o wykonalności zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 152 tejże ustawy. /-/ E. Podrazik /-/ M. Kwiecińska /-/ J. Zieliński