II SA/Po 375/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka /spr./ Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant st. sekretarz sądowy Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę /-/ A. Łaskarzewska /-/ J. Szaniecka /-/ B. Kamieńska Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] na podstawie art. 30 ust. 5 i ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego przez Spółkę A. zamiaru zainstalowania tablicy informacyjnej typy JET na terenie prywatnej nieruchomości nr ewid. 1/13 obręb 35 położonej w [...]. W uzasadnieniu powołanej decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe o całkowitej wysokości 8,30 m, składające się z tablicy informacyjnej o wymiarach 6 m x 3 m i słupa stalowego posadowionego w studni o wysokości 3,5 m i średnicy 1,5 m jest budowlą przewidzianą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. To zaś oznacza, że wykonanie zgłoszonych robót wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, poprzedzonego decyzją o warunkach zabudowy. W odwołaniu od powyższej decyzji inwestor zarzucił, że przedmiotowe urządzenie reklamowe objęte jest jedynie obowiązkiem zgłoszenia na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Nie będzie bowiem ono usytuowane na obiekcie wpisanym do rejestru zabytków ani też poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Fakt trwałego związania z gruntem, a także wielkość i sposób instalowania urządzenia nie stanowią przesłanek decydujących o obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewoda nie uwzględnił powyższego odwołania i decyzją z dnia [...], na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 30 ust. 6 i 7 w związku z art. 3 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podzielając stanowisko wyrażone w decyzji pierwszoinstancyjnej organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że sprzeciw wniesiony został z zachowaniem terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego w związku z art. 57 § 5 kpa. Dalej podniósł, że w sprawie ustalono i udowodniono, że inwestor zamierza wybudować urządzenie reklamowe, co do istoty budowę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, trwale związane z gruntem. W dołączonym do zgłoszenia rozwiązaniu inwestor przewiduje posadowienie reklamy na studni fundamentowej, zapuszczonej na głębokość 3,50 m poniżej poziomu terenu. W projektowanym fundamencie uwzględniono przenoszenie obciążenia na podłoże gruntowe z uwzględnieniem nośności płaszcza studni. Technologia przewiduje ścisłe wprowadzenie studni w grunt z zamuleniem ewentualnym kawern pomiędzy płaszczem studni i przyległym gruntem. Taki sposób rozwiązania spełnia wszystkie wymogi trwałego związania urządzenia reklamowego z gruntem, ponieważ może zapewnić między innymi minimalne i równomierne osiadanie i stateczność budowli, właściwą głębokość posadowienia, poniżej głębokości przemarzania. Z powołanych wyżej przyczyn organ odwoławczy uznał, że nie można podzielić poglądu inwestora, iż zgłoszone roboty stanowiące - z uwagi na jego cechy techniczne - faktycznie wykonanie obiektu budowlanego (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego) objęte są jedynie obowiązkiem zgłoszenia. Organ odwoławczy dodał, że do urządzenia reklamowego należy tak konstrukcja nośna jak i tablica reklamowa. Zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa sądowego niedopuszczalnym jest wyodrębnianie z urządzenia reklamowego poszczególnych elementów, z których dla części wykonywanych robót budowlanych wymagane jest pozwolenie na budowę. Urządzenie reklamowe stanowi jedną całość i zalicza się do niego wszystkie elementy składające się na to urządzenie, poza oczywiście wyjątkami instalowania reklam na obiektach, wypełniających również inne (poza reklamowymi) funkcje użytkowe. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie ustalono wystąpienie obligatoryjnej podstawy do zgłoszenia sprzeciwu, a przewidzianej w art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Zakwalifikowanie przedmiotowego urządzenia do budowli wymagało, zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia dla tej budowy warunków zabudowy. Skargę na decyzję Wojewody wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka A. z siedzibą w [...]. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji skarżąca Spółka zarzuciła im rażące naruszenie art. 3 pkt 3 oraz art. 29 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Powołując się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22.X.2004 r. sygn. akt IV SA 1535/03 Lex nr 160751, z dnia 28.VII.2004 r. sygn. akt IV SA 4013/02 Lex nr 158895 i z dnia 8.II.2005 r. sygn. akt IV SA 3662/03 Lex nr 165729, a także art. 29 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego wywiodła, że poza urządzeniami świetlnymi i podświetlanymi usytuowanymi poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, pozostałe urządzenia reklamowe wolnostojące podlegają wyłącznie procedurze zgłoszenia. W konkluzji skarżąca stwierdziła, że w sprawie nie wykazano, iż przedmiotowa budowa nie spełnia warunków określonych w art. 29 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. W rozpoznawanej sprawie organy administracji obu instancji prawidłowo ustaliły, że zgłoszona budowa nośnika reklamowego (tablicy informacyjnej typu JET) wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Trafne jest bowiem stanowisko tych organów, że przedmiotowe urządzenie jest budowlą przewidzianą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Należy w tym miejscu przypomnieć, że jak wynika z przedłożonego przez inwestora projektu konstrukcyjno-budowlanego omawiane urządzenie składa się z tablicy reklamowej o powierzchni 18 m2 (6,00 m x 3,00 m) mocowanej do słupa stalowego o wysokości całkowitej 8,30 m. Dalej projekt przewiduje, że wspomniany słup stalowy będzie osadzony w fundamencie w postaci studni betonowej o średnicy 1,50 m umieszczonej w gruncie na głębokości 3,50 m. Taka charakterystyka przedmiotowego urządzenia w powiązaniu z dalszymi jego cechami szczegółowo omówionymi w motywach zaskarżonej decyzji wyłącza możliwość zastosowania w sprawie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, a w konsekwencji uznania, że inwestor miał obowiązek dokonania jedynie zgłoszenia zamiaru budowy. Przedmiotowy obiekt jest niewątpliwie samodzielnym, wolnostojącym i trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym, a więc budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Świadczą o tym nie tylko sposób jego osadzenia w gruncie (trwałe związanie z gruntem) ale także takie jego cechy jak gabaryty, masa, czy względy bezpieczeństwa, bliżej opisane w projekcie technicznym. Na wskazane wyżej właściwości urządzenia w postaci nośnika reklamowego zwrócił już uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 25 maja 2007 r. (sygn. akt II OSK 754/06 i II OSK 1509/06 - niepubl.) podkreślając, że są one wyznacznikami tego, czy chodzi o obiekt wolnostojący trwale związany z gruntem, czy też wolnostojący nietrwale związany z gruntem, czy wreszcie instalowany na innym obiekcie budowlanym. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił przy tym, że na gruncie Prawa budowlanego można wyróżnić urządzenia reklamowe wolnostojące trwale związane z gruntem (art. 3 pkt 3) i te urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6. Sąd podziela w niniejszej sprawie stanowisko wyrażone w powołanych wyżej wyrokach. Uznać tym samym należało za nieuprawniony pogląd wyrażony w skardze, że wszystkie urządzenia reklamowe wolnostojące, a nie wymienione w art. 29 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego wymagają jedynie zgłoszenia. Powyższe oznacza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, w tym powołanych w skardze art. 3 pkt 3, art. 29 ust. 1 pkt 6 i art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Nie narusza ona również wskazanych w skardze przepisów procesowych, skoro konieczne w sprawie ustalenia faktyczne oparte zostały o przedłożony przez skarżącą Spółkę projekt konstrukcyjno-budowlany. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. /-/ A.Łaskarzewska /-/ J.Szaniecka /-/ B.Kamieńska MK