II SA/Po 386/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant St. sekretarz sądowy Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2008r. sprawy ze skargi J.Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia 24 stycznia 2006 r. nr [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz skarżącego J. Ś. kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ E. Podrazik /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ B. Kamieńska Pismem z dnia 18 sierpnia 2005r. X spółka z o.o. z siedzibą w W. zwróciła się z wnioskiem do Burmistrza Miasta i Gminy K. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] K. na działce nr [...] zlokalizowanej w miejscowości N.D . We wniosku wskazano, że budowa stacji bazowej nastąpi na istniejącej wieży telefonii komórkowe X S.A. i dlatego budowa stacji nie wpłynie na zmianę warunków zagospodarowania terenu. Obwieszczeniem z dnia 23 sierpnia 2005r. Burmistrz K. zawiadomił o wszczęciu niniejszego postępowania. Obwieszczenie wywieszono na tablicy ogłoszeń w okresie od 23 sierpnia do 19 września 2005r. W analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzonej w dniu 26 września 2005r. wskazano, że dotychczasowy sposób zagospodarowania terenu nie ulegnie zmianie. Prace na stacji bazowej polegać będą na mocowaniu konstrukcji wsporczych anten, montażu pomostów technicznych, zawieszeniu anten radioliniowych i sektorowych, wykonaniu fundamentów i posadowieniu kontenera technicznego oraz montażu dróg kablowych. Stwierdzono też, że urządzenia techniczne nie mogą stanowić uciążliwości dla użytkowników sąsiednich nieruchomości przez promieniowanie oraz zakłócenia elektryczne. Zamierzenie nie pogarsza ładu przestrzennego analizowanego terenu, nie będzie też uciążliwe dla środowiska i będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów dotrzymywania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Pismem z dnia 3 października 2005r. J. B., J.Ś. oraz G. H. wyrazili sprzeciw wobec zgody organu na inwestycję. Podnieśli, że od momentu istnienia masztu zauważyli odczuwalne pogorszenie zdrowia, samopoczucia, bóle głowy, serca, podbrzusza i zmienność nastrojów. Jednocześnie wskazali, że ze względu na budowę masztu wartość ich nieruchomości uległa znacznemu obniżeniu. Starosta K. postanowieniem z dnia [...] października 2005r. oraz Marszałek Województwa Wielkopolskiego postanowieniem z dnia [...] października 2005r. uzgodnili przedmiotową inwestycję. Postanowienia te zostały doręczone Burmistrzowi K. oraz pełnomocnikowi inwestora. Pismem z dnia 17 października 2005r. Burmistrz zawiadomił strony o terminie rozprawy administracyjnej wyznaczonej na dzień 26 października 2005r. Rozprawę jednak odroczył z uwagi na niezachowanie terminu doręczenia stronom zawiadomień. Następnie wyznaczył termin rozprawy na dzień 21 listopada 2005r. Pismem doręczonym organowi w dniu 17 listopada 2005r. J. Ś. wniósł o zniesienie terminu rozprawy ze względu na zbyt późne powiadomienie go o jej terminie i zbyt krótki czas na zapoznanie się z aktami. W swym piśmie zarzucił organowi pominięcie okoliczności, że w sąsiedztwie masztu, który ma być wzniesiony, w odległości ok. 40 m od budynków mieszkalnych, znajdują się jeszcze inne źródła emitujące promieniowanie elektromagnetyczne niejonizujące. Wskazał, że z tego powodu należy łącznie rozpatrywać emitowane promieniowanie ze wszystkich źródeł po to, by określić, czy wielkość promieniowania mieści się w dopuszczalnych granicach. Nadto podniósł, że inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego poprzez naruszenie zasady równowagi w zakresie ochrony środowiska. Zarzucił również, że organ prowadzący postępowanie nie uzyskał niezbędnych uzgodnień i opinii. Na rozprawie w dniu 21 listopada 2005r. pracownik organu zapoznał się z treścią pisma J. Ś . Obecne osoby zapoznano z aktami sprawy i poinformowano o toku postępowania. Przedstawiciele inwestora wnieśli o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji. Decyzją z dnia [...] stycznia 2006r. Burmistrz Miasta i Gminy K. na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 4, art. 54, art. 61 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 104 kpa ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego tj. budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] K. w N.D. na działce nr [...]. Organ wskazał, że projekt decyzji został uzgodniony z Marszałkiem Województwa Wielkopolskiego oraz ze Starostą Powiatowym w K . Zdaniem Burmistrza K. postępowanie w niniejszej sprawie przeprowadzono zgodnie z wymogami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wszystkie strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania oraz przysługujących im uprawnieniach, a także o terminie rozprawy administracyjnej. Stronom nieobecnym na rozprawie doręczono protokół z rozprawy. Warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji ustalono zaś po dokonaniu analizy funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. Ś . Zarzucił, iż decyzję wydano bez wymaganego raportu oddziaływania inwestycji na środowisko oraz bez opinii biegłych. Zdaniem odwołującego przy rozstrzyganiu sprawy pominięto okoliczność, iż w sąsiedztwie masztu, który ma być wzniesiony w odległości ok. 40 m od budynków mieszkalnych, znajdują się jeszcze inne źródła emitujące elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące. W jego opinii emitowane promieniowanie należało rozpatrzyć łącznie ze wszystkich źródeł istniejących w okolicy i dopiero wówczas określić, czy jego wielkość mieści się w dopuszczalnych granicach. Zarzucił również sprzeczność wydanej decyzji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego poprzez naruszenie zasady równowagi w zakresie ochrony środowiska, wskazując, że ochrona interesów osób trzecich nie może być zawężona tylko do ustaleń planu miejscowego. Przeczy temu bowiem treść art. 3 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Odwołujący się podniósł też, iż przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ nie uzyskał wymaganych uzgodnień i opinii. Decyzją z dnia [...] marca 2006r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że skoro obszar, na którym ma być zrealizowana przedmiotowa inwestycja, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to nieuzasadniony jest zarzut o niezgodności decyzji z planem miejscowym. Organ odwoławczy wskazał, że inwestor dołączył do wniosku informacje na temat wpływu inwestycji na środowisko. W decyzji zaś określono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, a także wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, zgodnie zaś z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Jednocześnie wskazano, iż stosownie do przepisu art. 46 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001r. Nr 62, poz. 627) zrealizowanie inwestycji kwalifikowanej jako przedsięwzięcie mogące znacznie oddziaływać na środowisko, wymaga przed wydaniem pozwolenia na budowę uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje i ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi. Dlatego zdaniem organu II instancji pozbawiony podstaw jest zarzut dotyczący braku sporządzenia w niniejszym postępowaniu raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Skargę na powyższą decyzję Kolegium wniósł J. Ś., przytaczając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 15 września 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] stycznia 2006r. (sygn. akt II SA/Po 384/06). W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że w jego ocenie budowa stacji bazowej telefonii cyfrowej nie jest realizacją celu publicznego, o którym mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej: u.g.n.) i w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.), bowiem X spółka z o.o. nie realizuje łączności publicznej, o której mowa w art. 6 pkt 1 u.g.n. Świadczy ona jedynie usługi komercyjne, aczkolwiek o charakterze publicznym. Pojęcie "łączności publicznej", wymienione w ust. 1 w/w przepisu, nie obejmuje zaś podmiotów i licznych operatorów, którzy wprawdzie realizują cele służące ogółowi (a więc publiczne), ale nie są operatorami publicznymi (jak to ma miejsce w przypadku publicznej telewizji, radia itp.). W wyniku skarg kasacyjnych Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. oraz X sp. z o.o. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 marca 2008r. (sygn. akt II OSK 222/07) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Uzasadniając orzeczenie sąd II instancji wskazał, że przepis art. 2 ust. 5 u.p.z.p. zawiera definicję legalną "inwestycji celu publicznego", jako działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym), wojewódzkim (krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Inwestycja celu publicznego składa się zatem z dwóch elementów: przedmiotu (celu) danej inwestycji, który powinien mieścić się w wyliczeniu zawartym w art. 6 u.g.n., a także – zgodnie z pkt 10 - innych celach publicznych określanych w odrębnych ustawach oraz przypisaniu inwestycji znaczenia co najmniej lokalnego. Z powołanej definicji nie wynika, by miała być ona realizowana wyłącznie przez podmiot publiczny. Inaczej mówiąc dla klasyfikacji prawnej danej inwestycji do inwestycji celu publicznego nie ma znaczenia kto finansuje i realizuje daną inwestycję. Jednostką realizującą cel publiczny może być także podmiot prywatny. Z kolei celem publicznym, zgodnie z art. 6 pkt 1 u.g.n., jest także budowa i utrzymywanie urządzeń łączności publicznej. Rozbudowę stacji bazowej telefonii komórkowej – mimo komercyjnego charakteru takiej działalności – w obecnie obowiązującym stanie prawnym należy uznać za inwestycję celu publicznego. Zniesienie monopolu Państwa w dziedzinie telekomunikacji i dopuszczenie różnych podmiotów do wykonywania usług telekomunikacyjnych wymaga nowego podejścia do ustalania treści pojęcia łączności publicznej. Przemiany w regulacji telekomunikacji, cele ustawy, publiczny charakter sieci i usług telekomunikacyjnych i wielość podmiotów, które mogą prowadzić działalność gospodarczą w tej sferze sprawiają, że treść pojęcia łączności publicznej nie może być odnoszona tylko do działalności podmiotów publicznych. Za nowym, szerszym rozumieniem pojęcia łączności publicznej przemawiają także zmiany w sposobie wykonywania zadań publicznych, przekształcenia form organizacyjnoprawnych wykonywania zadań publicznych. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd rozstrzygnął sprawę mając na uwadze, iż zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) przy ponownym rozpoznaniu sprawy związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosując się zatem do wytycznych sądu II instancji uznać należało, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej przez podmiot niepubliczny jakim jest X sp. z o.o., jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.p.z.p. Trafna zatem była kwalifikacja przedmiotowej inwestycji dokonana przez organy orzekającej w sprawie. Rację miały też organy orzekające stwierdzając, że w niniejszym postępowaniu nie przedkłada się i nie bada raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko sporządza się, jeżeli planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko, dopiero w postępowaniu o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, które to przeprowadza się przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego (art. 50 ust. 1 w zw. z art. 46 ust. 3 i art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska - Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Skoro zaś budowa stacji telefonii komórkowej zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko – Dz. U. z 2004r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) to postępowanie w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym ocena raportu, nastąpi przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Bowiem w postępowaniu tym określa się, analizuje i ocenia m.in. bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi (art. 47 pkt 1 Prawa ochrony środowiska). Pomimo to w ocenie Sądu skarga J. Ś. jest zasadna. Za najistotniejsze - zdaniem Sądu - i przesądzające o konieczności uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji należy uznać uchybienia organu I instancji związane z niezbadaniem wymogów formalnych wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego i rozstrzygnięcie sprawy co do meritum. Zgodnie z przepisem art. 52 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Bezsprzeczne jest, że inwestorem w niniejszej sprawie jest X sp. z o.o. z siedzibą w W . We wniosku z dnia 18 sierpnia 2005r. powołaną spółkę wskazano bowiem jako inwestora. Ów wniosek złożony został przez D. K., który podał, że występuje w charakterze pełnomocnika inwestora. Co istotne ów wniosek nie został podpisany. Dołączono do niego pełnomocnictwo udzielone D. K. przez S. .– Dyrektora Regionalnego ds. Eksploatacji Sieci w P. X sp. z o.o. oraz odpis z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego spółki X. Burmistrz Miasta K., nie zważając na brak podpisu pod wnioskiem oraz nie badając pełnomocnictwa udzielonego D. K. do reprezentowania inwestora, a zatem bez zbadania czy wniosek nie zawiera braków formalnych uniemożliwiających nadanie sprawie dalszego biegu, przystąpił do czynności procesowych tj. w oparciu o przepis art. 53 ust. 1 u.p.z.p. i art. 61 § 1 kpa obwieścił o wszczęciu postępowania w sprawie. Tymczasem, zgodnie z art. 63 § 3 zd. pierwsze kpa, podanie (wniosek) wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego. Spełnienie wymagań formalnych wynikających z cytowanego przepisu, tzn. podpisanie pisma przez wnoszącego gwarantuje, że czynność procesowa została dokonana przez osobę określoną jako wnoszącą podanie. Brak podpisu osoby wnoszącej podanie, jeśli nie zostanie usunięty poprzez wezwanie do usunięcia braków, uniemożliwia wywołanie skutków prawnych wniesionego podania, tj. w przypadku wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powoduje niemożność jego rozpoznania przez organ administracji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 marca 2005r., V SA/Wa 1770/04, niepubl.). Zgodnie bowiem z art. 64 § 2 kpa jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania składający wniosek D.K. nie podpisał wniosku, a pomimo to Burmistrz zawiadomił strony o wszczęciu postępowania i w wyniku przeprowadzenia postępowania wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Oznacza to, że organ I instancji rozpoznał sprawę z wniosku, który był dotknięty brakiem formalnym, z powodu którego nie mógł wywołać skutku prawnego tj. wszczęcia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 1998r., sygn. akt II SA 1396/97, Lex nr 41909). W tych okolicznościach oczywistym jest, że naruszenie powołanych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W sytuacji bowiem nieuzupełnienia przez D. K. braków formalnych wniosku organ pozostawiłby ów wniosek bez rozpoznania, a nie – jak uczynił – rozstrzygnął sprawę pozytywną dla inwestora decyzją. Poza tym, mając na względzie, że wnioskodawcą jest osoba nie będąca osobą fizyczną - X spółka z o.o., organ winien był ustalić kto jest jej ustawowym lub statutowym przedstawicielem. Następnie zaś – jeżeli w imieniu strony podanie złożył pełnomocnik – winien był sprawdzić, czy pełnomocnictwo pochodzi od tegoż przedstawiciela strony (art. 30 § 3 w zw. z art. 33 § 3 kpa). Organ administracyjny ma bowiem obowiązek z urzędu zbadać prawidłowość pełnomocnictwa i nie powinien dopuścić do udziału w sprawie osoby, która nie legitymuje się ważnym pełnomocnictwem. W przypadku zaś, gdy podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa (brak pełnomocnictwa lub podpisu), należy wezwać wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 kpa). Tymczasem Burmistrz K. nie weryfikując treści udzielonego pełnomocnictwa w świetle dołączonego do wniosku odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, a w szczególności nie badając, czy pełnomocnictwo pochodzi od osoby upoważnionej do reprezentowania wnioskodawcy, przyjął, że D. K. jest pełnomocnikiem X. Zważywszy, że z odpisu z KRS dołączonego do wniosku wynika, że spółka X może być reprezentowana przez dwóch członków zarządu działających łącznie, a pełnomocnictwo zostało podpisane przez jedną osobę – S. K., w dodatku nie będącą członkiem zarządu X, lecz Dyrektorem Biura Regionalnego w P. ds. Eksploatacji Sieci, uznać należy, że składając wniosek D. K. nie był umocowany do reprezentowania inwestora. Z tym samych względów nie było podstaw do dopuszczenia przez organ I instancji do udziału w rozprawie w dniu 21 listopada 2005r. M. P. - pracownika spółki X. Złożone przez niego do akt sprawy pełnomocnictwo zostało bowiem również podpisane przez S. K., który - jak wyżej wykazano - nie był umocowany do reprezentowania spółki X. Podzielić też należy pogląd skarżącego, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Gminy K. zostały wydane z pominięciem faktu wadliwie przeprowadzonych postępowań uzgodnieniowych określonych w art. 53 ust. 4 pkt 10 i ust. 5 u.p.z.p. w związku z art. 106 Kpa. Zgodnie z treścią art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie przeprowadzania uzgodnień przez Marszałka Województwa Wielkopolskiego i Starostę K., o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że postanowienie Starosty K. z dnia [...] października 2005r. oraz postanowienie Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] października 2005r. uzgadniające lokalizację stacji bazowej w zakresie zadań samorządowych (art. 53 ust. 4 pkt 10 u.p.z.p.) nie zostały doręczone stronom postępowania ani na piśmie, ani w formie obwieszczenia. Doręczono je jedynie organowi prowadzącemu postępowanie główne oraz wnioskodawcy. Przepis art. 53 ust. 5 u.p.z.p. wyraźnie stanowi, że uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kpa. Oznacza to, że od uzgodnienia wydanego w formie postanowienia strony mogą wnieść zażalenie (art. 106 § 5 kpa). Skoro tak, to winny one zostać doręczone stronom postępowania w sposób wskazany w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Zważywszy, że postanowienia wydane w trybie art. 106 kpa są postanowieniami wydanymi w toku tzw. współdziałania, to ich treść ma niewątpliwie znaczenie przy wydaniu rozstrzygnięcia głównego. Winno więc być poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, bo dotyczy tej samej kwestii materialnej, o jakiej będzie mowa w przyszłej decyzji administracyjnej i prowadzone powinno być z zachowaniem procesowych gwarancji przyznanych stronie przepisami kpa (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2001r., V SA 3368/00, Lex nr 50119). Dlatego stronom powinno się zapewnić możliwość wzięcia udziału w takim postępowaniu, zaś organ właściwy do wydania decyzji zobowiązany jest do ustalenia, czy postanowienie uzgodnieniowe zostało doręczone w trybie art. 53 ust. 1 u.p.z.p. wszystkim stronom postępowania (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 czerwca 2006r., II SA/Gd 536/05, Lex nr 203307). Skoro zatem w niniejszej sprawie organy nie doręczając stronom postanowień uzgadniających wydanych w trybie art. 106 kpa zgodnie z art. 53 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. pozbawiły strony ich gwarancji procesowych, tj. możności wniesienia zażalenia, a w decyzji z dnia [...] stycznia 2006r. organ I instancji powołał się na uzgodnienie projektu decyzji z Marszałkiem Województwa Wielkopolskiego oraz Starostą K. uznać należy, że wskazane naruszenie niewątpliwie mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2008r., II OSK 1931/06, Lex nr 352067). Wskazane wyżej naruszenia przepisów prawa skutkują koniecznością uchylenia wydanych w sprawie decyzji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono w wyroku, iż uchylona decyzja nie może być wykonana, zaś o kosztach rozstrzygnięto w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. /-/ E. Podrazik /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ B. Kamieńska