II SA/Po 390/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Asesor WSA Paweł Daniel Protokolant specjalista Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2025 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Wojewody z dnia 18 marca 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę. W dniu 4 września 2024 r. A. D. wystąpił do Starosty P. z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 30 lipca 2024r., znak: [...] nr [...], którą udzielono inwestorowi M. O. S. i R., ul. [...], [...], pozwolenia na budowę pełnowymiarowego boiska sportowego do piłki nożnej o nawierzchni ze sztucznej trawy oraz rozbudowę budynku hali sportowej o zaplecze szatniowo - sanitarne, na działkach nr [...], [...] obręb [...] P. oraz działce nr [...] obręb [...] P., położonych przy ul. [...], gmina P.. Jako przesłankę wznowienia wskazał okoliczność pozbawienia go udziału w prowadzonym postępowaniu mimo bezpośredniego sąsiedztwa należącej do niego działki nr [...] z inwestycją. Wnioskodawca argumentował, że realizacja tego rodzaju obiektu będzie wiązała się z powstaniem ponadnormatywnych immisji, takich jak zwiększenie natężenia ruchu czy hałasu, a ponadto inwestycja zwiększy natężenie oświetlenia padającego na jego nieruchomość. Skarżący stwierdził, że znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Postanowieniem z dnia 11 września 2024r. Starosta P. wznowił postępowanie w sprawie. Pismem z dnia 15 października 2024r. znak: [...] Starosta P. wezwał wnioskodawcę, w terminie 7 dni do wyjaśnienia, podania rzetelnego interesu prawnego, co do obiektu realizowanego na podstawie powyższego pozwolenia na budowę. Odpowiedzi na powyższe pełnomocnik strony udzielił pismem z 28 października 2024 r., w którym poinformował, że planowania inwestycja swym oddziaływaniem ma niekorzystne oddziaływanie na posesje graniczące z inwestycją w postaci przekroczonej normy hałasu, tzw. lśnienia (zabrudzenia środowiska oświetleniem), jak również ma wpływ na obsługę komunikacyjną (wzmożony ruch drogowy, w konsekwencji ograniczonego parkingu, parkowanie na ul. [...] uniemożliwia dojazd do posesji). W dalszej części pisma podkreślono, że w projekcie zagospodarowania terenu projektant wskazał, że odległość boiska do najbliższego domu jednorodzinnego wynosi 53 m, przy czym nie wzięto pod uwagę, że w odległości 40 m znajduje się ogród otaczający dom rodzinny, stanowiący miejsce odpoczynku i rekreacji, na terenie którego norma hałasu wynosić powinna max. 50 dB. Z uwagi na powyższe wnioskodawca wywodzi, iż wskazywane w projekcie budowlanym wartości hałasu odbiegają od wartości normatywnej. Podkreślono, że w projekcie zagospodarowania terenu przewidziano jedynie 100 miejsc postojowych, podczas gdy stadion główny, jak i hala widowiskowa, mogą przyjąć jednorazowo kilka tysięcy osób. Starosta P. decyzją z dnia 6 grudnia 2024 r., nr [...],wydaną na podstawie art.151 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2024r. poz. 572, dalej k.p.a.) po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego z wniosku A. D. (dalej jako skarżący lub strona) odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Starosty [...] z dnia 30 lipca 2024r., nr [...] znak: [...], udzielającej inwestorowi M. O. S. i R., ul. [...], [...], pozwolenia na budowę pełnowymiarowego boiska sportowego do piłki nożnej o nawierzchni ze sztucznej trawy oraz rozbudowę budynku hali sportowej o zaplecze szatniowo - sanitarne, na terenie dz. nr [...], [...] obr. [...] P. oraz dz. nr [...] obr. [...] P., położonych przy ul. [...], gmina P.. Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2025 poz. 418 dalej pr. bud.) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Za obszar oddziaływania obiektu uważa się taki obszar, w stosunku do którego obiekt ten wprowadzi ograniczenia możliwości budowy innych obiektów budowlanych wynikające z przepisów dotyczących zabudowy. Bez znaczenia dla określenia tego obszaru pozostają natomiast jakiekolwiek inne subiektywne uciążliwości, takie jak wibracje, zanieczyszczenia czy różnego rodzaju immisje o trudnych do określenia wartościach. Starosta P. ustalił obszar oddziaływania obiektu, ograniczając go do obszaru planowanej inwestycji, gdyż nie stwierdzono, aby dla otoczenia obiektu budowlanego wprowadzone zostały ograniczenia w zabudowie wynikające z przepisów odrębnych. Statusu strony nie nadano natomiast właścicielom nieruchomości położonych poza obszarem oddziaływania obiektu, w tym skarżącemu. Organ wyjaśnił, że działka wnioskodawcy nr [...] oddzielona jest od działki, dla której udzielono ww. pozwolenia na budowę, pasem terenu oznaczonego zgodnie z ewidencją gruntów jako Ls. (lasy), o szerokości około 3,5 m, której wnioskodawca nie jest właścicielem. W związku z powyższym brak jest podstaw do stwierdzenia bezpośredniego sąsiedztwa działki wnioskodawcy z przedmiotową inwestycją. Ponadto przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na obszarze objętym zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. w rejonie stadionu sportowego przy ul. [...] (uchwała Nr [...] Rady Miasta P. z dnia 6 czerwca 2023r., dalej w skrócie m.p.z.p.). Zgodnie z załącznikiem mapowym do ww. uchwały działka, dla której wydano pozwolenie na budowę Nr [...], położona jest na obszarze oznaczonym jako US, tj. teren usług sportu i rekreacji, zaś działka wnioskodawcy o nr [...] położona jest na obszarze oznaczonym jako MN1 tj. teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zgodnie z § 5 ust. 2 m.p.z.p. w zakresie kształtowania komfortu akustycznego, obowiązuje postępowanie zgodne z przepisami o środowisku, poprzez zapewnienie dopuszczalnych poziomów hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN), jak dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W dokumentacji dołączonej do przedmiotowej sprawy zakończonej pozwoleniem na budowę inwestor zamieścił informację, iż planowana inwestycja cyt.: "nie będzie przekraczać dopuszczalnych poziomów hałasu, które wynoszą dla chronionej sąsiedniej zabudowy jednorodzinnej 40dB zmierzonych jako średnia z pomiaru jednogodzinnego i w nocy i 50 dB jako średnia z pomiaru w ciągu 8 nieprzerwanych godzin w ciągu dnia". Organ wskazał, że pomiaru i dotrzymania poziomu hałasu w środowisku dokonują właściwe organ ochrony środowiska, a nie organy administracji architektoniczno-budowlanej. Starosta nie miał również podstaw do żądania od inwestora oceny wpływu oświetlenia na zabudowę sąsiednią. Następnie organ wskazał, że zgodnie z §17 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p. dla terenu US ustala się obowiązek zapewnienia miejsc do parkowania w ilości nie mniejszej niż 1 miejsce do parkowania na każde 100 m powierzchni użytkowej budynków usługowych oraz 1 miejsce do parkowania na 5 zatrudnionych na wyznaczonym terenie, z dopuszczeniem wykorzystania miejsc postojowych na przyległych terenach komunikacji, o których mowa w § 18 ust.1 pkt 3. Jak wynika z akt sprawy przy budynku hali zlokalizowany jest parking na 99 miejsc postojowych, co pokrywa ilość miejsc, określonych w planie. Reasumując organ, po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, nie stwierdził wystąpienia wskazanej we wniosku o wznowienie postępowania przesłanki wznowieniowej, wobec czego stwierdzono brak podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej Starosty [...] z dnia 30 lipca 2024r. nr [...]. A. D. - reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, odwołał się od ww. decyzji, wnosząc o jej zmianę lub ewentualnie uchylenie. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie art. 7, 8, 77 § 1, 107 § 3 i 80 k.p.a., §17 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p. oraz art. 28 ust. 2 pr. bud. i art. 6 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (P.o.ś.) poprzez bezpodstawne uznanie, że skarżący nie powinien być stroną postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. W odwołaniu argumentowano, że wbrew twierdzeniom organu inwestor nie spełnił normatywu parkingowego i nie przewidział realizacji żadnych nowych miejsc postojowych. Zdaniem skarżącego inwestycja polegająca na budowie pełnowymiarowego boiska piłkarskiego, będzie generowała zwiększony ruch oraz zwiększone zapotrzebowania na miejsca postojowe wynikające z potrzeby zapewnienia parkingu dla dzieci, zawodników oraz ich rodzin. Powyższe będzie szczególnie istotne w okresie odbywania się na terenie budowanego boiska różnego rodzaju zawodów sportowych oraz turniejów. Zdaniem odwołującego inwestor nie mógł wykorzystać istniejącego parkingu, bowiem ten obsługuje inne obiekty. Skarżący zarzucił, że deklaracje inwestora co do maksymalnego poziomu hałasu są arbitralne i nie poparte żadną dokumentacją czy badaniami. Wojewoda W. decyzją z dnia 18 marca 2025 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy rozstrzygniecie Starosty. Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący upatruje swojego interesu prawnego we własności dz. o nr. ewid. [...], obr. [...] P., jedn. ewid. [...] P. - gmina miejska zlokalizowanej przy ul. [...] w P., dla której księgę wieczystą o nr [...] prowadzi Sąd Rejonowy w P., VI Wydział Ksiąg Wieczystych. W treści powyższej księgi wieczystej nieruchomość skarżącego ma wskazany sposób korzystania jako działka gruntu zabudowana. Ponadto w dziale III (prawa, roszczenia i ograniczenia) nie wskazano żadnych wpisów obciążających nieruchomości inwestycyjne. W ewidencji gruntów i budynków powyższa nieruchomość oznaczona jest symbolem B - tereny mieszkaniowe (dowód: wydruki treści księgi wieczystej i ewidencji gruntów w aktach organu odwoławczego). Na powyższej nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, nieruchomość skarżącego nie graniczy bezpośrednio z dz. o nr. ewid. [...], obr. [...] P., na której zlokalizowane ma zostać boisko piłkarskie (pomiędzy nimi jest dz. o nr. ewid. [...]). Projektowany obiekt budowlany znajdować się będzie ok. 39,5 m (mierzone od projektowanej skarpy przed ogrodzeniem; ok. 41,5 m od ogrodzenia boiska) od granicy z działką skarżącego, natomiast projektowana ściana rozbudowywanego budynku hali sportowej znajdująca się na dz. o nr. ewid. [...], obr. [...] P. oddalona będzie o ok. 114 m od granicy z działką skarżącego. Jak wynika z opisu projektu budowlanego inwestycja nie spowoduje zagrożeń dla środowiska oraz higieny i zdrowia jego użytkowników, nie przewiduje się emisji szkodliwego promieniowania i oddziaływania pól elektromagnetycznych, hałasu i wibracji oraz zanieczyszczenie powietrza, gruntu, wód, a ponadto inwestycja nie będzie powodować osuwisk gruntu, lawin skalnych i śnieżnych (k.15 projektu zagospodarowania terenu boiska sportowego). Teren boiska od strony zachodniej sąsiaduje z zabudową jednorodzinną, dla której zapisy planu wprowadzają ograniczenia hałasu zgodnie z przepisami odrębnymi (boisko zlokalizowane jest 53 m od najbliższego budynku mieszkalnego). Na etapie działalności projektowanego boiska nie przewiduje się przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Boisko projektuje się jako treningowe - nie będzie przeznaczone na imprezy masowe, mecze z kibicami, ani nie będzie posiadać systemu nagłośniającego. Podczas treningów przy boisku znajdować się będą jedynie rodzice trenujących dzieci. Źródłem hałasu mogą być jedynie osoby trenujące. Obiekt będzie działał jedynie w porze dnia, przez średnio 6 godzin dziennie. Jak podają specjalistyczne opracowania, hałas powodowany przez dzieci przebywające na boisku podczas zajęć może charakteryzować się równoważnym poziomem dźwięku w granicach 55-65 dB. Jak wskazano w projekcie zagospodarowania terenu boiska sportowego, do obliczeń wpływu inwestycji na zabudowę mieszkaniową przyjęto model uproszczony propagacji hałasu. Przy założeniu emisji hałasu na poziomie 65 dB hałas przy oddalonej o 53 m zabudowie mieszkaniowej wyniesie 30,5 dB. Stąd dopuszczalny poziom hałasu nie zostanie przekroczony, ani za dnia ani w porze nocnej. Podkreślono, że inwestycja oddalona jest od granicy terenów MN o 110 m, co również wpłynie na utrzymanie komfortu akustycznego. Wojewoda stwierdził, że inwestycja nie będzie powodować ograniczeń w dostępie do naturalnego oświetlenia pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, jak i nie będzie powodować przesłaniania obiektów o jakich mowa w § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.) - dalej: warunki techniczne (k.16 projektu zagospodarowania terenu boiska sportowego). Wojewoda stwierdził, że ze względu na zachowanie wymaganych odległości zakres oddziaływania budynku wraz z infrastrukturą nie wykracza poza granice działki inwestycyjnej. Powyższe oznacza, iż projektowane zamierzenie budowlane nie będzie wpływać na nieruchomości skarżącego. Wojewoda odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii możliwego przekroczenia poziomu hałasu przez użytkowników boiska sportowego i hali sportowej zauważył, że skarżący nie wykazuje jednak, by na skutek realizacji spornej inwestycji istniały bezpośrednie ograniczenia w możliwości zagospodarowania nieruchomości stanowiącej jego własność. Ponadto skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów obalających założenia przyjęte w projekcie budowlanym sporządzonym przez uprawnionych do tego celu projektantów, którzy legitymowali się stosownymi uprawnieniami budowlanymi. Nie jest zatem możliwe uznanie skarżącego za stronę postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę w oparciu o domniemanie wystąpienia ponadnormatywnej i uciążliwej emisji hałasu, jaką potencjalnie mogą generować użytkownicy boiska. Faktyczna uciążliwość w korzystaniu z prawa własności sąsiedniej nieruchomości, będąca wpływem nadmiernych immisji sąsiedzkich, nie stanowi prawnego ograniczenia w sposobie zagospodarowania, w tym zabudowy nieruchomości. Odnosząc się do kolejnego argumentu skarżącego, przemawiającego za uznaniem go za stronę z uwagi na uciążliwości związane z oświetleniem boiska sportowego organ wyjaśnił, że zagadnienie związane z zanieczyszczeniem świetlnym może być analizowane m.in. w zakresie procedury oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W niniejszej sprawie realizowana inwestycja nie zalicza się do takich przedsięwzięć dla których ocena taka jest sporzadzana. Jak wynika z opisu projektu zagospodarowania hali sportowej i boiska sportowego (odpowiednio k.4, k.14), powierzchnia obecnej inwestycji przeznaczona do przekształcenia wynosi 10103 m2 i jest położona na terenie z istniejącą halą sportową wraz z jej najbliższym otoczeniem. Powierzchnia działki innej planowanej inwestycji, tj. budowy pełnowymiarowego boiska do piłki nożnej, która może mieć wpływ na kumulację oddziaływań wynosi 17285,54 m2. Sumując obie powierzchnie inwestycji otrzymujemy powierzchnię skumulowanych oddziaływań, która wynosi 27388,54 m2, czyli 2,74 ha. Powierzchnia ta jest mniejsza od powierzchni 4 ha wskazanej w § 3 ust. 1 pkt 57 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm.), dla której przedsięwzięcie wymagałby decyzji środowiskowej. Warto również podkreślić, że w polskim prawie nie określono szczegółowych wymagań dotyczących ograniczenia zanieczyszczenia światłem. Jedynym aktem prawnym odnoszącym się w bardzo uproszczony sposób do ograniczenia światła przeszkadzającego są warunki techniczne. Zgodnie z § 293 pkt 6 r.w.t. urządzenia oświetleniowe, w tym reklamy, umieszczone na zewnątrz budynku lub w jego otoczeniu nie mogą powodować uciążliwości dla jego użytkowników ani też przechodniów i kierowców. Jeżeli światło skierowane jest na elewację budynku zawierającą okna, natężenie oświetlenia na tej elewacji nie może przekraczać 5 luksów w przypadku światła białego i 3 luksów w przypadku światła kolorowego lub światła o zmieniającym się natężeniu, błyskowego, ewentualnie pulsującego. W niniejszej sprawie montowane na boisku sportowym cztery maszty oświetleniowe o wysokości 18 m, na których zamontowanych będzie 6 źródeł światła LED o mocy 935 W ze średnim natężeniem oświetlenia wynoszącym 200 lx (patrz projekt zagospodarowania terenu rys.01, opis k. 13; projekt architektoniczno-budowlany, opis. k. 15) skierowane będą w kierunku boiska, a nie elewacji budynku skarżącego, który oddalony jest ok. 82-96 m od najbliżej znajdujących się dwóch masztów oświetleniowych. Ponadto dla porównania Wojewoda zauważył, że wymagane natężenia oświetlenia zawarte są w normie oświetleniowej PN-EN 12464-1:2012, która sklasyfikowała wymagania z uwzględnieniem branż oraz rodzajów wykonywanych prac. Przykładowo na biurowym stanowisku pracy przy monitorze ekranowym wymagane jest natężenie oświetlenia nie mniejsze niż 500 luksów. Stąd wskazane w projekcie budowlanym parametry, jak i odległość elewacji budynku skarżącego od źródła światła powoduje, iż inwestycja nie będzie wpływać na sposób zabudowy nieruchomości skarżącego. Poruszając ostatnią kwestię, na jaką powołuje się skarżący we wniosku o wznowienie postępowania, a dotyczącą okoliczności uniemożliwienia dojazdu do posesji podczas organizowanych na terenie inwestycyjnym imprez sportowych, Wojewoda wyjaśnił, że w projekcie budowlanym przewidziano parking przy budynku hali sportowej, gdzie zlokalizowany jest parking na 99 miejsc postojowych. Powyższe zdaniem projektanta spełnia wymagania § 17 ust. 1 pkt 2 planu miejscowego. Zgodnie z ww. zapisem na terenie usług sportu i rekreacji oznaczonych symbolem "US" ustalono obowiązek zapewnienia miejsc do parkowania w ilości nie mniejszej niż 1 miejsce do parkowania na każde 100 m2 powierzchni użytkowej budynków usługowych oraz 1 miejsce do parkowania na 5 zatrudnionych na wyznaczonym terenie, z dopuszczeniem wykorzystania miejsc postojowych na przyległych terenach komunikacji, o których mowa w § 18 ust. 1 pkt 3 (tj. publicznych dróg dojazdowych [...] - ul. [...]; [...] - ul. [...]; [...] - ul. [...]). Zatem skoro w planie miejscowym dopuszczono możliwość wykorzystania miejsc postojowych na przyległych terenach komunikacji, to nie sposób uznać, że wykorzystywanie tych miejsc jest zabronione. Niemniej jednak z załączonej przez inwestora przed organem I instancji mapy (załącznik do dokumentu nr [...]) wynika, że wszystkie miejsca postojowe dla obsługi niniejszej inwestycji znajdują się w granicach kompleksu sportowego. Stąd brak jest podstaw prawnych do uznania, że inwestycja w analizowanym zakresie powodować będzie ograniczenia w zabudowie działki skarżącego, tym bardziej, że z ul. [...] zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 3 lit. b planu miejscowego jest publiczną drogą dojazdową, z której może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem. W tym też kontekście Wojewoda uznał, że interesu prawnego skarżący nie może wywodzić z faktu ograniczenia dojazdu do nieruchomości, ponieważ inwestor nie zaprojektował wzdłuż ul. [...] w P. miejsc postojowych, które uniemożliwiałby mu dostęp do drogi publicznej. Ponadto ul. [...] ma charakter publiczny, a nie prywatny, stąd bez znaczenia dla sprawy ma okoliczność potencjalnego zwiększenia się ilości pojazdów na tej drodze. W związku z tym fakt zwiększenia ruchu pojazdów na drodze publicznej, tj. ul. [...] w P. i ewentualnego utrudnionego dostępu do nieruchomości skarżącego nie jest okolicznością, która wpływałaby na przyznanie mu przymiotu strony. Oceniając przymiot strony skarżącego, Wojewoda dodatkowo zauważył, że rozbudowywana część hali sportowej (wys. 3,90 m), z uwagi na dużą odległość od budynku skarżącego (ponad 100 m), nie będzie wpływać na ograniczenie naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (spełnienie § 13, § 57 i § 60 warunków technicznych). Poprzez brak bezpośredniego sąsiedztwa działek inwestycyjnych z działką skarżącego, w sprawie nie dojdzie również do ograniczeń możliwości zabudowy wskazanych w § 12 warunków technicznych, regulujących kwestie wznoszenia budynków w wyznaczonych tym przepisem odległościach od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Organ dodał, że wody opadowe i roztopowe zostaną odprowadzane rurami spustowymi z projektowanego dachu hali sportowej i boiska sportowego za pomocą drenażu do istniejącej kanalizacji deszczowej (projekt zagospodarowania terenu boiska sportowego opis k. 13, hali sportowej opis k. 4). Z tego względu w sprawie nie wystąpi zmiana naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren skarżącego, co wypełnia dyspozycję § 29 warunków technicznych. Zgodnie z opisem projektu budowlanego (hala sportowa projekt zagospodarowania terenu k. 3, projekt architektoniczno-budowlany k.6; boisko sportowe projekt zagospodarowania terenu k. 13) nie wnosi się zmian w zakresie miejsc gromadzenia odpadów, rozbudowa nie będzie powodować zwiększenia ilości odpadów. Pojemniki na odpady jak dotychczas znajdują się na terenie ZOS. Ścieki bytowe wytwarzane w rozbudowywanej części budynku hali sportowej odprowadzane będą do kanalizacji sanitarnej (opis projektu zagospodarowania terenu k.3, projektu architektoniczno-budowlanego k.5), w związku z czym bez znaczenia dla analizy oddziaływania będą miały parametry odległościowe urządzeń sanitarno-gospodarczych wskazanych w § 36 r.w.t. Z uwagi na dużą odległość budynków skarżącego i inwestora w sprawie nie dojdzie do ograniczeń w możliwości zabudowy wynikających z przepisów przeciwpożarowych określonych w rozdziale 7 warunków technicznych, w tym zwłaszcza § 271-273. Ponadto projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych bez uwag i pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych bez zastrzeżeń. Mając powyższe na względzie organ stwierdził, że skarżący prawidłowo nie został uznany za stronę postępowania, a inwestycja nie będzie powodować ograniczeń w ewentualnej zabudowie nieruchomości skarżącego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. A. D. - reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżył w całości decyzję Wojewody domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji Starosty P. , jak i zasadzenia na swoją rzecz kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 140 oraz art. 136 i art. 15 k.p.a. w zw. z § 18 r.w.t., § 17 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p., art. 28 ust. 2 pr. bud. i 6 ust. 2 p.o.ś. przez odstąpienie przez W. , będącego organem odwoławczym, od powtórnego merytorycznego rozpoznania sprawy w zakresie ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania - a w szczególności nieustalenia, że nieruchomość stanowiąca własność Skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu planowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pr.Bud., z uwagi na narażenie skarżącego na immisje w postaci hałasu i światła oraz niespełnienie przez inwestora wymogu w zakresie ilości miejsc postojowych określonego w m.p.z.p. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie sądowoadministracyjnej przeprowadzonej w dniu 2 października 2025 r. skarżący podtrzymał skargę i jej argumentację. Podał, że ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki upatruje w zapisach § 1 ust. 2 i § 5 ust. 2 uchwały z dnia 6 czerwca 2023 r. Skarżący podał, że inwestycja jest uciążliwa dla wszystkich mieszkańców osiedla, którzy próbowali interweniować u władz miasta, lecz bez rezultatu. Przed wybudowaniem boiska nie było takich uciążliwości związanych głównie z hałasem. Teraz treningi są do późnych godzin wieczornych. Na własny użytek kupił urządzenie do pomiaru hałasu, które wykazuje przekroczenia 60 dB. We własnym imieniu mieszkańcy nie zlecali zrobienia analizy akustycznej. W sprawie pomiarów zwracali się do RDOŚ, lecz pomiarów organ ten nie przeprowadził. Wbrew twierdzeniom organu miejsc parkingowych jest za mało, co rodzi niebezpieczeństwo braku możliwości dojazdu straży pożarnej w przypadku pożaru lasu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Mając na uwadze zakreśloną wyżej kognicję sądów administracyjnych i określone w art. 145 § 1 i § 2 p.p.s.a. przyczyny wzruszenia orzeczenia administracyjnego, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu a skarga A. D. nie jest zasadna. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody W. z dnia 18 marca 2025 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty P. z 30 lipca 2024 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę pełnowymiarowego boiska sportowego do piłki nożnej o nawierzchni ze sztucznej trawy oraz rozbudowę budynku hali sportowej o zaplecze szatniowo - sanitarne, na dz. nr [...], [...] w obrębie [...] P. oraz dz. nr [...] w obrębie [...] P., położonych przy ul. [...], gmina P.. Skarżący A. D. argumentował, że przysługuje mu status strony postępowania ze względu na możliwe negatywne oddziaływanie inwestycji na jego nieruchomość (dz. nr [...], obr. [...] P.), tj. immisje w postaci hałasu i ponadnormatywnego naświetlania oraz zwiększony ruch samochodowy związany z obsługą stadionu i brakiem zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc do parkowania. Skarżący twierdzi, że jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Przedmiotowa decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, podjęte zostały w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, zmierzającym w wyniku wznowionego postępowania do uchylenia decyzji ostatecznej o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę. Po wznowieniu postępowania, organy obu instancji stwierdziły jednak, że skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, gdyż należąca do niego działka nr [...] nie znajduje się obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Wskazać zatem należy, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Podkreślić trzeba, że wskazana wyżej przesłanka wznowieniowa może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, czyli ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Winien on wykazać, że w dacie wydania decyzji legitymował się interesem prawnym, który nie został przez organ uwzględniony. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że tylko przepis prawa materialnego stanowi podstawę interesu prawnego, stwarzając dla określonego podmiotu legitymację procesową strony (zob. wyroki NSA: z dnia 10 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1012/04; z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II OSK 837/05; z dnia 11 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1828/06; z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1043/10, z dnia 10 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1059/10, dostępne w CBOSA). Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego, a orzekać o nim lub go stwierdzać trzeba w postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2008, s.231-232). Podzielić należy pogląd NSA wyrażony w wyroku z dnia 10 czerwca 2011 r. (sygn. akt II OSK 1059/10, dostępny w CBOSA), że postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma zatem osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw. Punktem wyjścia dla ustalenia kręgu stron jest przedmiot postępowania w którym wydano decyzję ostateczną. W tym kontekście istotne jest, że w rozpatrywanej sprawie wniosek o wznowienie postępowania złożony przez skarżącego dotyczy decyzji o pozwoleniu na budowę, co oznacza że kluczową normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest przepis art. 28 ust. 2 pr. bud. Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. co oznacza, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę interes prawny lub obowiązek, o którym mowa w ww. przepisie jest wyprowadzany właśnie z art. 28 ust. 2 pr. bud. Ten wskazuje z kolei na dwie przesłanki, od których wystąpienia zależny jest status jednostki jako strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Po pierwsze, posiadany tytuł prawny do nieruchomości, po drugie, położenie nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu. Wskazany w cytowanym przepisie obszar oddziaływania obiektu zdefiniowany został w art. 3 pkt 20 pr. bud., przy czym przy ocenie prawidłowości podjętego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia istotne jest, że przepis ten od dnia 19 września 2020 r. obowiązuje w nowym, zmienionym brzmieniu. Do tego dnia przez obszar oddziaływania obiektu należało rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie odrębnych przepisów wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Na mocy art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2020r. poz.471 – dalej ustawa nowelizująca) brzmienie art. 3 pkt 20 uległo zmianie powodując zawężenie definicji obszaru oddziaływania obiektu. Od dnia 19 września 2020 r. przez obszar oddziaływania obiektu należy bowiem rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał jednak, by na skutek realizacji spornej inwestycji istniały jakiekolwiek bezpośrednie ograniczenia w możliwości zabudowy nieruchomości stanowiącej jego własność. Nie było możliwe uznanie skarżącego za stronę postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę w oparciu o wykazywaną ponadnormatywną i uciążliwą emisję hałasu, jaką ma generować inwestycja. Skarżący podkreślał, że boisko sportowe i osoby z niego korzystające będą generować taki hałas, który z pewnością przekroczy dopuszczalne normy. Wskazać jednak trzeba, że faktyczna uciążliwość w korzystaniu z prawa własności sąsiedniej nieruchomości, będąca wpływem nadmiernych immisji sąsiedzkich, nie stanowi prawnego ograniczenia w sposobie zagospodarowania, w tym zabudowy nieruchomości. W sytuacji przekroczenia dopuszczalnego poziomu tych immisji - w fazie eksploatacji już zrealizowanego obiektu - rodzić to może określone roszczenia cywilnoprawne, które jednak nie są wystarczające do uznania prawa strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z 3 pkt 20 Prawa bud. Na etapie projektowania inwestycji dla ustalenia prawnych ograniczeń wynikających z Prawa budowlanego dla działki skarżącego, wynikających z uciążliwości związanych z hałasem, wystarczające okazały się informacje zawarte w dokumentacji budowlanej. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że nieruchomość skarżącego nie graniczy bezpośrednio z dz. o nr. ewid. [...], obr. [...] P., na której zlokalizowane ma zostać boisko piłkarskie. Pomiędzy tymi działkami znajduje się działka nr [...], oznaczona w ewidencji gruntów jako Ls. tj. lasy. Projektowany obiekt budowlany znajdować się będzie ca. 40 m od granicy z działką skarżącego, natomiast projektowana ściana rozbudowywanego budynku hali sportowej znajdująca się na dz. o nr. ewid. [...], oddalona będzie o ok. 114 m od granicy z działką skarżącego. Boisko zlokalizowane jest 53 m od najbliższego budynku mieszkalnego. Na etapie działalności projektowanego boiska nie przewiduje się przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. W tym zakresie organy argumentowały, że hałas emitowany przez dzieci korzystające z boiska, które jest boiskiem treningowym, może osiągnąć równoważny poziom dźwięku w granicach 55-65 dB. Obiekt będzie działał jedynie w porze dnia, przez średnio 6 godzin dziennie. Jak wskazano w projekcie zagospodarowania terenu boiska sportowego do obliczeń wpływu inwestycji na zabudowę mieszkaniową przyjęto model uproszczony propagacji hałasu. Przyjmując więc najwyższa wartość graniczną 65 dB hałas przy oddalonej o 53 m zabudowie mieszkaniowej wynosi 30,5 dB. Wobec tego nie sposób mówić o tym, by miało dojść do jego przekroczenia, a skarżący również w żaden sposób tej okoliczności nie wykazał. Bezpodstawne było również żądanie od inwestora przedłożenia badań lub pomiarów hałasu, w sytuacji gdy inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji środowiskowej, a z danych zawartych w projekcie budowlanym wynika, że normy w zakresie poziomu hałasu nie zostaną przekroczone. Jak już wyżej wskazano, jeżeli dojdzie do ponadnormatywnego hałasu w fazie eksploatacji boiska, skarżącemu przysługuje prawo zwrócenia się do organów ochrony środowiska (tj. Państwowej Inspekcji Sanitarnej) celem przeprowadzenia kontroli i wydania stosownych rozstrzygnięć gwarantujących przestrzeganie dopuszczalnych progów hałasu. Źródłem interesu prawnego skarżącego nie mogły być także obawy związane z zanieczyszczeniem srodowiska światłem sztucznym. Termin ten odnosi się do negatywnych skutków nadmiernej nocnej ekspozycji na sztuczne oświetlenie dla człowieka i środowiska. Dyrektywa 2011/92/UE Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko nakłada na państwa członkowskie obowiązek przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko planowanych inwestycji. Wskazuje się w niej, że ocena powinna uwzględniać typ i ilość spodziewanych zanieczyszczeń, w tym światła, wynikających z funkcjonowania projektowanego przedsięwzięcia. Jak już jednak wcześniej wskazywano, inwestycja nie wymagała uzyskania od inwestora decyzji środowiskowej. W tej sytuacji prawidłowo organ odwołał się do § 293 pkt 6 r.w.t. zgodnie z którym urządzenia oświetleniowe, w tym reklamy, umieszczone na zewnątrz budynku lub w jego otoczeniu nie mogą powodować uciążliwości dla jego użytkowników ani też przechodniów i kierowców. Jeżeli światło skierowane jest na elewację budynku zawierającą okna, natężenie oświetlenia na tej elewacji nie może przekraczać 5 luksów w przypadku światła białego i 3 luksów w przypadku światła kolorowego lub światła o zmieniającym się natężeniu, błyskowego, ewentualnie pulsującego. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno- budowlanego inwestycja obejmować będzie montowane na boisku cztery maszty oświetleniowe o wysokości 18 m, na których zamontowanych będzie 6 źródeł światła LED o mocy 935 W ze średnim natężeniem oświetlenia wynoszącym 200 luksów, skierowanych w kierunku boiska. Wobec tego światło nie będzie emitowane w stronę budynku skarżącego, oddalonego ok. 82-96 m od najbliżej znajdujących się dwóch masztów oświetleniowych. Wskazane w projekcie budowlanym parametry masztów oświetleniowych, jak i odległość ich od elewacji budynku skarżącego, nie wskazują na to by doszło do zanieczyszczenia światłem nieruchomości skarżącego, a przede wszystkim nie wpływają na możliwość zabudowy nieruchomości A. D.. Natomiast w przypadku nieprawidłowego, niezgodnego z projektem budowlanym zamontowania oświetlenia na masztach, rozważenia wymaga zwrócenie się w tej kwestii do PIS lub PINB. Źródła interesu prawnego skarżącego nie sposób doszukiwać się również w kwestii niezapełnienia przez inwestora niewystarczającej ilości miejsc postojowych. Z projektu zagospodarowania terenu hali sportowej oraz projektu zagospodarowania terenu boiska sportowego wynika, że przy budynku hali sportowej zlokalizowany jest parking na 99 miejsc postojowych. W § 17 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p. dla terenu boiska (US) nakazano zapewnienie miejsc do parkowania w ilości nie mniejszej niż 1 miejsce do parkowania na każde 100 m2 powierzchni użytkowej budynków usługowych oraz 1 miejsce do parkowania na 5 zatrudnionych na wyznaczonym terenie, z dopuszczeniem wykorzystania miejsc postojowych na przyległych terenach komunikacji, o których mowa w § 18 ust. 1 pkt 3 (tj. publicznych dróg dojazdowych [...] - ul. [...]; [...] - ul. [...]; [...] - ul. [...]). Sąd podziela stanowisko organu, że dotrzymane projekt przewiduje zgodną z powyższymi regulacjami planu miejscowego ilość miejsc postojowych. Wbrew zarzutom skarżącego nie było konieczne budowanie nowych miejsc postojowych, tym bardziej, że inwestycja w postaci boiska już w tym miejscu funkcjonowała. Nie sposób też podzielić zarzutów skarżącego by inwestycja miała utrudnić dojazd do nieruchomości skarżącego, skoro przy ul. [...] nie są projektowane żadne miejsca postojowe. Ponadto zarzuty w tym zakresie, wobec stwierdzenia zgodności projektu z planem miejscowym co do ilości miejsc parkingowych, świadczą o naruszeniu interesu faktycznego, a nie prawnego. Sąd nie dopatrzył się również żadnych innych ograniczeń, jakie inwestycja mogłaby powodować względem nieruchomości skarżącego, w szczególności że tereny sportu i rekreacji (stadion i hala) funkcjonują w tym miejscu od lat. Z przedstawionych okoliczności wynika, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie obejmuje działki skarżącego, co też wyklucza przyznanie mu statusu strony postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę dla spornej inwestycji. Skoro więc skarżący nie mógł być stroną postępowania, to brak było również podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...], w sytuacji gdy swoje żądanie A. D. oparł na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W rezultacie, zdaniem Sądu, kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, by decyzja ta naruszała prawo i to w stopniu wymagającym usunięcia jej z obrotu prawnego. Analiza akt wykazuje, że ustalenia organu znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a przeprowadzona przez nie ocena jest prawidłowa i logiczna, w sprawie zaś nie występuje, przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.