II SA/Po 395/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] w sprawie ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie nakazu z zakresu nadzoru sanitarnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ E. Podrazik Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. H. sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu wniosła skargę na wskazaną w rubrum decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], którą nakazano zaprzestanie działalności w lokalu gastronomicznym – Klubie muzycznym ul. [...] w P.. Rozstrzygnięciu nadano przy tym rygor natychmiastowej wykonalności. W petitum skargi skarżąca wniosła m. in. o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, w jej treści podnosząc jednak jedynie zarzuty odnoszące się do meritum sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej, koniecznym jest odwołanie się do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że w pierwszej kolejności wnioskiem strony winna być objęta decyzja zaskarżona, a dopiero potem dalsze decyzje, o ile zostały wydane "granicach tej samej sprawy" (por. postanowienie NSA z 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II OZ 1088/20 – wszystkie powołane w niniejszym postanowieniu orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji możliwe jest pod warunkiem, że wywołuje ona skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje decyzja nieostateczna, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności lub która nie podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2021 r., sygn. akt II OZ 172/21). W rozpoznawanej sprawie decyzji organu I instancji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, wobec czego możliwym było objęcie jej wnioskiem o wstrzymanie jej wykonalności. Tym niemniej, możliwość nadania rygoru natychmiastowej wykonalności będącego elementem mającym w założeniu być stosowanym do decyzji nieostatecznych wiąże się z jego wykorzystaniem dopóty, dopóki decyzja nie stanie się ostateczna, bo wtedy będzie już wykonalna. Stąd też kwestia nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji traci znaczenie, gdy wydana decyzja stanie się ostateczna (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1872/06). Z uwagi na fakt, że w sprawie zapadła już decyzja ostateczna, Sąd rozpoznał przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, obejmując swą oceną zaskarżoną decyzję organu odwoławczego. W dalszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest wykazanie w stosownym wniosku, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jego wykonania. Uwzględnienie wniosku uzależnione jest przy tym od staranności jego sporządzenia. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji, przy czym przedstawiona argumentacja musi być spójna i odnosić się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy (por. P. Daniel, Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2013, wyd. el./Legalis). Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania zaskarżonego aktu. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych konkretnych okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt I FZ 15/13). Dlatego też twierdzenia strony powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2016 r., sygn. akt I FZ 593/15). Sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku, nie jest uprawniony, aby wzywać do ich przedstawienia. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności, P.p.s.a. nie przewiduje możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 2109/13). Podnieść należy, że w rozpatrywanej sprawie skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – nie wykazała, z czego miałoby wynikać niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, gdyż złożony przez skarżącą wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnego uzasadnienia. Co więcej, skarżąca we wniosku nie przywołała nawet przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., a zatem nie wskazała, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym z wniosku w istocie nie wynika z jakiego powodu - zdaniem strony skarżącej - wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest konieczne. W związku z tym niemożliwe jest dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Ponadto podkreślić należy, że przeświadczenie strony o tym, że decyzja jest merytorycznie niesłuszna i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 358/04). W rozpatrywanej sprawie skarżąca skupiła się jedynie na wykazaniu wadliwości decyzji, gdy tymczasem merytoryczne zarzuty skargi nie stanowią przesłanki wstrzymania wykonania aktu. Abstrahując od powyższej argumentacji Sąd zweryfikował – bez dokonywania oceny prawnej wskazanych przepisów, co będzie mogło nastąpić dopiero na etapie merytorycznego rozpoznawania sprawy – że w chwili wydawania niniejszego postanowienia w dalszym ciągu obowiązują przepisy zakazujące prowadzeniu dyskotek i klubów nocnych lub działalności, która polega na udostępnianiu miejsca do tańczenia organizowanego w pomieszczeniach lub w innych miejscach o zamkniętej przestrzeni, z wyłączeniem sportowych klubów tanecznych. Zakaz obowiązuje do dnia [...] czerwca 2021 r. na mocy § 9 ust. 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r., poz. 861), zmienionego Rozporządzeniami Rady Ministrów z dnia 14 maja 2021 r. (Dz. U. z 2021 r., poz. 905) i z dnia 5 czerwca 2021 r. (Dz. U. z 2021 r., poz. 1013). Do dnia [...] czerwca 2021 r. możliwe jest natomiast prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na przygotowywaniu i podawaniu posiłków i napojów gościom siedzącym przy stołach lub gościom dokonującym własnego wyboru potraw z wystawionego menu w ogródku gastronomicznym i lokalu, pod warunkiem, że klienci będą zajmowali co drugi stolik i odległość między stolikami będzie wynosiła co najmniej 1,5 m, chyba że między stolikami znajduje się przegroda o wysokości co najmniej 1m, licząc od powierzchni stolika (§ 9 ust. 15 i 16). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. /-/ E. Podrazik