II SA/Po 415/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Paweł Miładowski ( spr ) Sędziowie sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus del.sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant referent - stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2005 r sprawy ze skargi W.S. na decyzję Kuratora Oświaty z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] nr [...], 2. zasądza od Kuratora Oświaty na rzecz skarżącego W.S. kwotę 255 ( dwieście pięćdziesiąt pięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. określa , że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ J.Wierchowicz /-/ P.Miładowski /-/ E.Makosz-Frymus JFS Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta P. stwierdził nieważność decyzji o nadaniu W.S. stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego nr [...] z dnia [...] wydanej przez Dyrektora Zasadniczej Szkoły Zawodowej Specjalnej w P. W uzasadnieniu wskazał, że W.S nie posiada merytorycznego przygotowania do nauczania w szkole specjalnej (brak oligofrenopedagogiki) w związku z czym jako nauczyciel był zatrudniony w szkole specjalnej nie mając odpowiednich kwalifikacji. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W.S. Odwołujący wskazał, że rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne nastąpiło w oparciu o przepisy prawa materialnego, które nie obowiązywały w chwili orzekania o nadaniu W.S. stopnia awansu zawodowego. Tymczasem w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, decyzja ta oceniana jest według przepisów prawa materialnego obowiązującego w dniu wydania decyzji będącej przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie jej nieważności. Nadto w odwołaniu wskazywano, że wobec wprowadzenia dla nauczycieli podwyższonych wymagań kwalifikacyjnych W.S. podjął starania o uzupełnienie wykształcenia oraz podjął kurs kwalifikacyjny z zakresu oligofrenopedagogiki. Reasumując zdaniem W.S. brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji nadającej mu stopień awansu zawodowego bo rozstrzygnięcie to nie było pozbawione podstawy prawnej, a przy tym decyzja ta nie była wydana z rażącym naruszeniem prawa. Rozpatrując odwołanie Kurator Oświaty decyzją nr [...] z dnia [...] powołując jako podstawę art. 9b ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. karta Nauczyciela i art. 138 §1 pkt 2 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu stwierdził, że W.S. nie posiadał kwalifikacji w dniu 6 kwietnia 2000r. i nie spełniał warunków zawartych w art. 7 ust.3 ustawy z dnia 13 lutego 2000r.-Karta Nauczyciela oraz Rozporządzenia MEN z dnia 10 października 1991r. Dz. U. Nr 98 poz. 433 w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia. Decyzję Kuratora Oświaty w P. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego W.S. podnosząc zarzuty powołane już wcześniej w odwołaniu. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skargę wniesiono pod rządami ustawy z dnia 11.5.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W międzyczasie doszło do reformy sądownictwa administracyjnego. W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Skarga jest zasadna, jednakże o uchyleniu orzeczenia Kuratora Oświaty w P zadecydowały przede wszystkim względy proceduralne, które Sąd Administracyjny wziął pod uwagę z urzędu nie będąc, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270), związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co w praktyce oznacza, że Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego niezależnie od zarzutów czy jakości przytoczonej w skardze argumentacji. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że orzeczenia obu instancji wydane zostały z oczywistym naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego – art. 107 § 3, art. 77§1 i art. 7 kpa. Decyzja II instancji jest podwójnie wadliwa: - po pierwsze w komparycji decyzji jako przedmiot zaskarżenia Kurator Oświaty wskazał jako zaskarżoną decyzję- akt nadania stopnia awansu zawodowego z dnia [...] wydaną przez Prezydenta Miasta P., podczas gdy przedmiotem orzeczenia Prezydenta Miasta P. było stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych Specjalnych w P. W części zaś rozstrzygającej decyzji utrzymał w mocy decyzję I instancji. Jest to rozstrzygnięcie nie związane z przedmiotem wskazanym w decyzji, -po drugie uzasadnienie decyzji, wbrew art. 107 § 3 kpa, nie zawiera ani uzasadnienia faktycznego ani prawnego - ograniczone zostało do ogólnikowego powołania niektórych tylko przepisów prawnych nie wyjaśniając ich znaczenia (również nieprawidłowo wskazując art. 1 zamiast ustępu 1 art. 9b Karty nauczyciela) bez merytorycznego uzasadnienia, z którego wynikałoby, na czym Kurator oparł twierdzenie, że skarżąca nie posiada kwalifikacji niezbędnych do nauczania w szkole specjalnej, czyli dlaczego nie spełnia przesłanek z art. 7 ust 6 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie karty nauczyciel oraz paragrafu 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 10 października 1991r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. Nr 98, poz. 433 z późn. zm.). Organ II instancji nawet ogólnie nie wskazał jakie wykształcenie ma skarżący . Podobnie uczynił organ I instancji. W wyniku kontroli instancyjnej Kurator jako organ II instancji winien był skorygować błędy popełnione przez organ I instancji, a tymczasem je powielił. Przede wszystkim z obrazą przepisów procedowania administracyjnego organ odwoławczy nie odniósł się do żadnego ze wskazanych w odwołaniu zarzutów. Należy zatem w ślad za ustalonym orzecznictwem przyjąć iż uzasadnienie orzeczenia nie wskazując faktów i dowodów, na których oparł się przy wydawaniu decyzji ani nie odnosząc się do podniesionych przez stronę zarzutów jest wadliwe i nie daje Sądowi Administracyjnemu możliwości dokonania skutecznej oceny poprawności merytorycznej kwestionowanego rozstrzygnięcia ( por. np. wyroki NSA w sprawach IV SA 274/97, III SA 1756/99, III SA 589/98, I SA/Gd 1651/96, I SA/Lu 21/98 ). Zgodnie z art.107 § 1 kpa uzasadnienie decyzji stanowi jego integralną część. Uzasadnienie, które nie odpowiada wymogom określonym w art.107 § 3 kpa stanowi o wadliwości całego aktu. Skoro zarówno rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jak i instancji odwoławczej zawierały w/w braki proceduralne w stopniu istotnie wpływającym na rozstrzygnięcie, to takie uchybienie skutkuje z mocy art.145 § 1 pkt 1 lit.c oraz art.135 i arrt.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270) konieczność uchylenia ich i orzeczeniem jak w sentencji. W związku z uwzględnieniem skargi należało na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić powołane wyżej uwagi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczące uchybień popełnionych w trakcie postępowania administracyjnego. /-/ J.Wierchowicz /-/ P.Miładowski /-/ E.Makosz-Frymus jfs