II SA/Po 425/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie przedłożenia oceny technicznej oddala skargę /-/ J. Zieliński /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ E. Brychcy Postanowieniem z dnia (...) maja 2010 r., nr (...), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. działając na podstawie art. 123 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) oraz art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nałożył na J. i S. małż. B. obowiązek przedłożenia do dnia (...) lipca 2010 r. oceny technicznej wykonanych robót – nadbudowy wraz z zadaszeniem, z uwzględnieniem wprowadzenia odpowiednich zmian (robót) celem zapewnienia niezależności konstrukcyjnej nadbudowanej części budynku mieszkalnego od budynku sąsiada dla budynku położonego przy ul. (...) w O. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ wskazał, że inwestorzy – J. i S. B., na podstawie decyzji Starosty O. z dnia (...) czerwca 2005 r. wykonali roboty budowlane polegające na nadbudowie i rozbudowie obiektu usytuowanego przy ul. (...) w O. Nadbudowa i rozbudowa nastąpiła w oparciu o projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty O. z dnia (...) czerwca 2005 r., który nie przewidywał wykonania zadaszenia tarasu od strony ogrodu. Tym samym wykonane przez inwestorów roboty stanowiły istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, o którym mowa w art. 36a ustawy Prawo budowlane. Mając powyższe na względzie Powiatowy Inspektor Nadzoru Powiatowego wniósł w dniu (...) lipca 2009 r. sprzeciw od dokonanego w dniu (...) lipca 2009 r., zawiadomienia o zakończeniu budowy. W ocenie organu, skoro inwestorzy powiadomili organ nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, przyjąć należało, że nadbudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego została zakończona, a wskazane odstępstwa nastąpiły w trakcie procesu inwestycyjnego. Równocześnie Wojewoda, decyzją z dnia (...) stycznia 2010 r. stwierdził nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia (...) czerwca 2005 r., wskazując na wadę rozbudowy i nadbudowy polegającą na braku samodzielności konstrukcyjnej obiektu – poprzez oparcie na ścianie nośnej istniejącego budynku oraz na dostawionych do budynku sąsiedniego filarach z cegły pełnej. Zdaniem organu I instancji, z uwagi na fakt, że inwestycja została zrealizowana przed wyeliminowaniem z obrotu decyzji o pozwoleniu na budowę, uznać należało, że inwestorzy nie działali w warunkach samowoli budowlanej. W dalszej kolejności wskazano, że ekspertyza winna zawierać dane na temat podstawowych materiałów statycznych wraz z analizą statyczną ustroju konstrukcyjnego, ocenę rozwiązań technicznych w poszczególnych fazach realizacji obiektu oraz formułować wnioski końcowe w szczególności w zakresie możliwości doprowadzenia wybudowanego budynku do stanu zgodnego z przepisami technicznymi, przy zachowaniu niezależności konstrukcyjnej części budynków sąsiadów – H. i M. K. Jak bowiem wskazał Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, przedłożenie powyższej ekspertyzy pozwoli organowi na podjęcie decyzji w trybie określonym przez art. 51 ust. 1 pkt 2 lub 3 ustawy Prawo budowlane. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła H. K. reprezentowana przez pełnomocnika – J. K., zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie. W treści zażalenia wskazano w pierwszej kolejności, iż nie wiadomo w jakim postępowaniu wydano przedmiotowe postanowienie, bowiem organ wszczynał już postępowania w sprawie prowadzonej rozbudowy i przebudowy budynku, a decyzją z dnia (...) czerwca 2007 r. umorzył postępowanie w sprawie "prowadzonej nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego". Podkreślono, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia (...) czerwca 2005 r. stanowi przesłankę do wznowienia postępowania w sprawie "prowadzonej rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego" z urzędu. W dalszej części zażalenia wyrażono sprzeciw przeciwko próbom połączenia sprawy samowolnie wybudowanego zadaszenia ze sprawą istotnych odstępstw związanych z rozbudową i nadbudową budynku mieszkalnego, co zdaniem skarżącej, ma zmierzać do podstępnego zalegalizowania samowoli budowlanej. Skarżąca podniosła również, że budowa zadaszenia bez wymaganego pozwolenia na budowę wyłącza możliwość zastosowania art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane, lecz obliguje organ do podjęcia działań określonych w art. 48 lub 50 ustawy Prawo budowlane. Dodatkowo, zdaniem skarżącej, organ I instancji nie wskazał i nie ujawnił na podstawie jakich okoliczności czy faktów powziął wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych, robót oraz stanu technicznego obiektu budowlanego. Wskazano, że co do zasady ewentualne wątpliwości co do stanu technicznego powinny być rozstrzygane przez organ administracji, a faktyczne przerzucanie na stronę kosztów ustalanie stanu technicznego, w oparciu o art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane, nie może być nadużywane. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia (...) czerwca 2010 r., nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt.1 kpa utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego dotyczącego wykonywania przez Państwa H. i M. K. zadaszenia nad budynkiem gospodarczym oraz prowadzonej rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej położonej w O. przy ul. (...). Następnie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że projekt nadbudowy o rozbudowy budynku mieszkalnego, zatwierdzony decyzją Starosty O. z dnia (...) czerwca 2005 r., nie przewidywał wykonania zadaszenia tarasu od strony ogrodu, którego wykonanie stanowiło istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego. Dodatkowo wskazano, że decyzją Wojewody z dnia (...) stycznia 2010 r. stwierdzono nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na brak samodzielności konstrukcji obiektu. Tym samym przedłożenie ekspertyzy technicznej umożliwi uzyskanie odpowiedzi na pytanie, co do możliwości rozdzielenia konstrukcyjnego rozbudowanej i nadbudowanej części budynku przy ul. (...) od budynku przy (...), a w konsekwencji, co do możliwości przywrócenia stanu technicznego budynku przy ul. (...) do stanu zgodnego z prawem. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącą zarzutów, organ wskazał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie zachodzi wiele kwestii wątpliwych, które należy wyjaśnić, w tym ustalenie możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Skargę na powyższe postanowienie wniosła H. K., reprezentowana przed radcę prawnego G. W., wnosząc o jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności jak również uchylenie lub stwierdzenie nieważności poprzedzającego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. jak również zasądzenie kosztów postępowania w wysokości trzykrotności stawki minimalnej. Zaskarżonym postanowieniom zarzucono naruszenie art. 9 kpa poprzez nie wyjaśnienie wątpliwości podniesionych w zażaleniu, art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie oraz art. 138 § 1 pkt. 1 kpa przez jego wadliwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi powołano zarzuty zaprezentowane w zażaleniu, wskazujące, że organy nadzoru budowlanego wadliwie uznały, że w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane, dopuszczając się tym samym jego nadużycia. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 03 września 2010 r. Sąd postanowił o przeprowadzeniu dowodu z akt sprawy zarejestrowanej w Sądzie pod sygn. II SA/Po 345/10, ze skargi J. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzory Budowlanego z dnia (...) marca 2010 r., uchylającego decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia (...) listopada 2009 r., którą nałożono na J. i S. B. obowiązek sporządzenia i przedłożenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego przy ul. (...) w O. Następnie Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 152, poz. 1270 ze zm.) zawiesił postępowania sądowoadministracyjne, do czasu zakończenie sprawy o sygn. akt II SA/Po 345/10, z uwagi na fakt, że oba postępowania dotyczą tego samego obiektu, na którego inwestorów nałożono różne obowiązki w związku ze stwierdzoną samowolą budowlaną, przy czym zasadność skargi na postanowienie dotyczące obowiązku przedłożenia oceny technicznej wykonanych robót budowlanych może zostać zbadane dopiero po rozpatrzeniu skargi na decyzję wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 3 Prawo budowlane, co nastąpi w rozpatrzeniu skargi zarejestrowanej pod sygnaturą II SA/Po 345/10. Po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Po 345/10, oddalającego skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) marca 2010 r., Sąd postanowieniem z dnia 25 listopada 2010 r. podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga okazała się niezasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) czerwca 2010 r., utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia (...) maja 2010 r., którym nałożono na J. i S. B. obowiązek przedłożenia oceny technicznej wykonanych robót – nadbudowy wraz z zadaszeniem, z uwzględnieniem wprowadzenia odpowiednich zmian (robót) celem zapewnienie niezależności konstrukcyjnej nadbudowanej części budynku mieszkalnego od budynku sąsiada dla budynku położonego przy ul. (...) w O. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że inwestorzy – J. i S. B. wykonali, na podstawie decyzji Starosty O. z dnia (...) czerwca 2005 r., roboty budowlane polegające na nadbudowie i rozbudowie obiektu usytuowanego przy ul. (...) w O. W trakcie prowadzonych prac wykonano również zadaszenie tarasu od strony ogrodu, co stanowiło istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, o którym mowa w art. 36a ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji Powiatowy Inspektor Nadzoru Powiatowego wniósł, w dniu (...) lipca 2009 r., sprzeciw od dokonanego w dniu (...) lipca 2009 r., zawiadomienia o zakończeniu budowy. Równocześnie Wojewoda, decyzją z dnia (...) stycznia 2010 r., stwierdził nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia (...) czerwca 2005 r., wskazując na wadę rozbudowy i nadbudowy polegającą na braku samodzielności konstrukcyjnej obiektu – poprzez oparcie na ścianie nośnej istniejącego budynku oraz na dostawionych do budynku sąsiedniego filarach z cegły pełnej. Sąd podkreśla, że wydana decyzja o stwierdzeniu nieważności pozwolenia na budowę spowodowała istotne następstwo dla toczącego się przed organami nadzoru budowlanego, z inicjatywy skarżącej H. K., postępowania w przedmiocie wykonanego przez J. i S. B. "zadaszenia nad budynkiem gospodarczym oraz prowadzonej zabudowy i przebudowy budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej położonej w O. przy ul. (...)" (zawiadomienie z dnia (...) maja 2009 r. – karta nr 2 akt administracyjnych PINB). O ile w sytuacji, w której w obrocie prawnym pozostawała decyzja o pozwoleniu na budowę, prowadzone przez organ I instancji postępowanie zmierzało do ustalenia, czy realizowana inwestycja jest zgodna z zatwierdzonym projektem budowlanym, a w przypadku stwierdzenia wykonanie istotnych odstępstw od projektu, do ich zalegalizowania w oparciu o art. 50 ustawy Prawo budowlane. Natomiast po wyeliminowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, co miało miejsce w dniu (...) stycznia 2010 r., niezbędne stało się z jednej strony rozważenie możliwości zalegalizowania robót wykonanych na podstawie uchylonego pozwolenia na budowę (art. 50 ustawy Prawo budowlane), z drugiej natomiast rozważenie możliwości zalegalizowania robót budowlanych wykonanych z odstępstwem od uchylonego projektu budowlanego, a więc wykonanych w warunkach samowoli budowlanej (art. 48 ustawy Prawo budowlane). Z jednej strony wykonane roboty polegające na nadbudowie i rozbudowie obiektu budowlanego, wykonane zostały w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę, której nieważność następnie stwierdzono, z drugiej zaś budowa zadaszenia odbywała się w okolicznościach wskazujących obecnie na samowolę budowlaną. Tym samym organy rozstrzygające przedmiotową sprawę winny mieć na względzie, iż niemożliwe jest prowadzenie jednego postępowania dla całości inwestycji, lecz niezbędne jest niezwykle staranne rozróżnienie okoliczności faktycznych sprawy, warunkujących tryb prowadzonego postępowania. Równocześnie w toku postępowania administracyjnego ujawniły się okoliczności mające istotny wpływ na dalszy bieg postępowania. Jak bowiem wskazano w decyzji Wojewody, uchylającej decyzję o pozwoleniu na budowę, podstawą wadliwości kwestionowanej decyzji był brak samodzielności konstrukcyjnej obiektu – poprzez oparcie na ścianie nośnej istniejącego budynku oraz na dostawionych do budynku sąsiedniego filarach z cegły pełnej. Uchylony projekt nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego nie przewidywał przy tym wykonania zadaszenia tarasu od strony ogrodu. Stąd, jak trafnie podnosi Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, powstała wątpliwość dotycząca możliwości rozdzielenia konstrukcyjnego rozbudowanej i nadbudowanej części budynku przy ul. (...) od budynku przy (...), a w konsekwencji, co do możliwości przywrócenia stanu technicznego budynku przy ul. (...) do stanu zgodnego z prawem. Ustalenie powyższej okoliczności ma istotne znaczenie dla toku dalszego postępowania legalizacyjnego, bowiem umożliwi dalsze podjęcie kroków w ramach przewidzianych przepisami ustawy Prawo budowlane zarówno co do rozbudowy obiektu budowlanego, wykonanych w oparciu o nieważną decyzję o pozwoleniu na budowę, jak i co do wykonanego w warunkach samowoli budowlanej zadaszenia. W tym miejscu wskazać należy, iż z akt sprawy wynika, iż zadaszenie wykonane zostało nad wyjściem gospodarczym z budynku mieszkalnego oraz nad tarasem i jest to w istocie jedno zadaszenie. W konsekwencji, na tym etapie postępowania, sprawę należy traktować całościowo – bez rozdzielania postępowania w przedmiocie rozbudowy oraz zadaszenia. Niezbędne bowiem stało się ustalenie zakresu wykonanych prac i ich zgodności z przepisami oraz warunkami technicznymi jakimi powinny odpowiadać budynki, zarówno co do rozbudowy, jak i zadaszenia, co z kolei umożliwi dalsze prowadzenie postępowania legalizacyjnego. Mając powyższe na uwadze nałożono na inwestorów, na podstawie art. 81 ust. 2c ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane, obowiązek przedłożenia oceny technicznej wykonanych robót – nadbudowy wraz z zadaszeniem. Rozstrzygnięcie powyższe uznać należy za prawidłowe. W tym miejscu zauważyć także należy, iż zaskarżone postanowienie organu I instancji wydane zostało w sytuacji, gdy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) marca 2010 r. Nr (...) uchylił wcześniejszą decyzję organu I instancji, wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane (decyzja PINB w O. z dnia (...) listopada 2009 r. nr (...)) ze wskazaniem na konieczność wyjaśnienia na czym polegają wykonane przez inwestorów roboty budowlane oraz ustalenia zakresu przedmiotowego wszczętego postępowania. Zgodnie z art. 81 ust. 2c ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane, organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć w drodze postanowienia na uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz, których koszty ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż możliwe jest prowadzenie postępowania administracyjnego ograniczającego się do uzyskania dowodu w sprawie w trybie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego (por. w wyroku NSA z dnia 22 listopada 2006 r. sygn. akt I OSK 1407/05 – dostępny na stronach internetowych NSA – Baza orzeczeń). Jednocześnie ugruntowane stanowisko sądów administracyjnych wskazuje, że postanowienie wydane na podstawie art. 81c ust. 2 powyższej ustawy ma charakter dowodowy, wyjaśniający, co oznacza, że postępowanie, w którym jest ono podejmowane stanowi część innego, już toczącego się postępowania (tak: wyrok Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 1057/09, LEX 600112). Z okolicznością powyższą mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie – kwestionowane postanowienie zostało wydane na etapie wstępnym sprawy, w którym organy nadzoru budowlanego ustaliły, że prace budowlane zostały wykonane w warunkach istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, a równocześnie stwierdzono wady konstrukcyjne budynku w zakresie jego rozbudowy w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia (...) czerwca 2005 r. Wobec powstałych wątpliwości co do stanu technicznego obiektu budowlanego, organy nadzoru budowlanego były uprawnione do wydania postanowienia o jakim mowa w art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Podkreślić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej, postanowienie powyższe nie zmierza do podstępnego zalegalizowania samowoli budowlanej, lecz umożliwia dalsze prowadzenie postępowania legalizacyjnego. Odnosząc się do zakresu ekspertyzy technicznej, Sąd wskazuje, że jej treść została określona przez organy nadzoru budowlanego i jest niezbędna dla ustalenia zarówno zakresu wykonanych prac, jak i prawidłowego ustalenia dalszych czynności w postępowaniu. W obliczu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na rozbudowę z uwagi na stwierdzenie wad konstrukcyjnych rozbudowanej części budynku, niezbędne stało się uzyskanie oceny technicznej, która w konsekwencji umożliwi organowi podjęcie dalszych rozstrzygnięć. Niewątpliwie ujawnione przed wydaniem postanowienia przez organ I instancji okoliczności "uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego budynku" wyczerpują znamiona, których zaistnienie warunkuje możliwość nałożenia obowiązku, o którym mowa w art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących możliwości poczynienia koniecznych ocen przez pracowników nadzoru budowlanego we własnym zakresie wskazać należy, iż co do zasady mogą oni samodzielnie dokonywać ustaleń w przedmiocie stanu technicznego obiektów budowlanych. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż przepis art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego winien być stosowany wówczas, gdy wiedza pracowników organu nadzoru budowlanego nie jest wystarczająca do samodzielnego poczynienia ustaleń faktycznych niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia, co niewątpliwie ma miejsce w przypadku stwierdzenia wad konstrukcyjnych obiektów, jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie wobec uzasadnienia decyzji Wojewody z dnia (...) stycznia 2010 r., którą stwierdzono nieważność decyzji o pozwoleniu na rozbudowę. W tych okolicznościach wystąpiły przesłanki wykorzystania do dokonywania ustaleń faktycznych dowodu z oceny technicznej wykonanych robót (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. II OSK 212/08 – dostępny na stronach internetowych NSA – Baza orzeczeń). Również za nietrafne uznać należy twierdzenia skarżącej, że koszty postępowania nie mogą obciążać strony postępowania, przy czym znamiennym jest, iż nie chodzi w tym przypadku o stronę, która wniosła przedmiotową skargę. Możliwość powyższą dopuścił bowiem sam ustawodawca w treści przywołanego powyżej artykułu. W ocenie Sądu dla wyniku niniejszej sprawy nie jest istotne rozstrzygnięcie, czy uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę winno skutkować wznowieniem z urzędu postępowania zakończonego decyzją z dnia (...) czerwca 2007 r., którym umorzono postępowanie w sprawie prowadzonej nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego. Postępowanie zakończone powyższą decyzją dotyczyło prowadzonej nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego, a prowadzonych na podstawie ostatecznej wówczas decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast obecnie prowadzone postępowanie, wszczęte w dniu (...) maja 2009 r., dotyczy wykonanego przez Państwa J. i S. B. zadaszenia oraz zabudowy i przebudowy budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej. Tym samym zakres przedmiotowy obydwóch postępowań wskazuje, że nie można uznać, aby były one tożsame. Niezależnie od powyższego uznać należy, iż na tym etapie sprawy, gdy organ nadzoru budowlanego kompletuje materiał dowodowy uznając zasadność uzyskania kwestionowanej przez stronę skarżącą oceny technicznej, nie można przesądzić jakie będą dalsze jego działania, także w zakresie możliwości skorzystania z instytucji wznowienia postępowania. Zakres przedmiotowy niniejszej sprawy zwalnia Sąd od przedstawienia wiążącego stanowiska w tym zakresie. Reasumując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy organy nadzoru budowlanego prawidłowo uznały, że w celu dalszego prowadzenia postępowania niezbędne stało się uzyskanie oceny technicznej, o jakiej mowa w art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. /-/ J. Zieliński /-/ D. Rzyminiak - Owczarczak /-/ E. Brychcy