II SA/Po 454/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 r. sprawy ze skargi K. G. i L. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie warunków zabudowy; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy C. z dnia (...) r. nr (...), II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę (...),- (...) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia (...) listopada 2012 r., nr (...), Wójt Gminy C., na podstawie art. 54 w zw. z 64 ust. 1 oraz na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako "K.p.a.", ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji tankowania pojazdów gazem propan – butan (wiata osłaniające stanowisko tankowania, zbiornik magazynowy gazu propan – butan naziemny o pojemności 4,85 m2, dystrybutor gazu LPG, pompa gazu wraz z infrastrukturą, mur oddzielenia p-poż, dojścia dojazdy) w ramach istniejącej stacji paliw na terenie położonym w miejscowości C. oznaczonej jako działka nr (...) (obręb C.). Decyzja powyższa określała w szczególności w pkt I rodzaj inwestycji, natomiast w pkt II warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i kształtowania ładu przestrzennego, w tym między innymi: - nieprzekraczalną linię zabudowy, zgodną z oznaczeniami na załączniku graficznym; wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji – max 0,1; - powierzchnię zabudowy projektowanej wiaty – max. 10 m2; - zaopatrzenie w wodę – z wodociągu gminnego poprzez przyłącze wody w uzgodnieniu i na warunkach określonych przez zarządcę sieci wodociągowej; odprowadzanie ścieków bytowych i przemysłowych – docelowo do gminnej sieci kanalizacji stanianej poprzez przyłącze ścieków w uzgodnieniu i na warunkach określonych przez zarządcę sieci kanalizacyjnej do czasu jej wybudowania do szczelnego bezodpływowego zbiornika – szamba; - ścieki opadowe i roztopowe z podjazdów, miejsc postojowych, placów składowych i innych potencjalnie zanieczyszczonych powierzchni utwardzonych muszą być ujęte w system kanalizacji deszczowej zbiorczej i po ich podczyszczeniu w zakresie substancji ogólnych oraz po podczyszczeniu mechanicznym w separatorze substancji ropopochodnych z osadnikiem należy odprowadzić docelowo do gminnej sieci kanalizacji deszczowej, poprzez przyłącze kanalizacyjne w uzgodnieniu i na warunkach określonych przez zarządcę sieci kanalizacyjnej lub do odbiornika po uzyskaniu wymaganych prawem zezwoleń; - zaopatrzenie w energię elektryczną – z istniejącej na terenie gminy sieci elektroenergetycznej poprzez przyłączenie energetyczne, w uzgodnieniu i na warunkach określonych przez zarządcę sieci u urządzeń elektroenergetycznych; - obsługa komunikacyjna terenu – z istniejącej drogi gminnej poprzez istniejący zjazd; ewentualna przebudowa istniejącego włączenia komunikacyjnego lub budowa nowego winna być wykonana zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 ze zm.) oraz w uzgodnieniu z zarządcą drogi. W decyzji wskazano również, że linie rozgraniczające inwestycję zostały oznaczone kolorem żółtym na załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji, nawiązując do uwag zgłaszanych przez skarżących wyjaśnił, że prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji tankowania pojazdów gazem płynnym jest postępowaniem prowadzonym równolegle do postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty osłaniającej stanowiska tankowania pojazdów w ramach istniejącej stacji paliw. To zaś postępowanie, dotyczące wiaty, nie dotyczy przebudowy istniejącej stacji paliw, czy też jej budowy od podstaw. Istnienie stacji paliw jest faktem, inwestor zaś prowadzi na terenie istniejącej stacji paliw płynnych roboty nie wymagające pozwolenia na budowę (remont istniejących obiektów i urządzeń budowlanych), na podstawie zgłoszenia robót budowlanych zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lokalizacja planowanej inwestycji możliwa jest tylko i wyłącznie w przypadku istnienia na działce sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, obiektów pozwalających na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W przedmiotowej sprawie przeprowadzono analizę funkcji i cech zagospodarowania terenu, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Przeanalizowano także pozostałe wymagania, których spełnienie warunkuje wydanie decyzji. Wyniki analizy, stanowiące załącznik nr 2 do decyzji, wskazują, że możliwa jest lokalizacja inwestycji polegającej na budowie stacji tankowania pojazdów gazem propan – butan. W bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji występują tereny baz i składów z zabudowaniami usługowymi, w ramach których prowadzona jest głównie działalność handlowo – usługowa. W ramach tych terenów zlokalizowana jest również istniejąca stacja paliw. Budynek mieszkalny, stanowiący własność uczestników postępowania (skarżącego w niniejszej sprawie) położony jest w odległości ponad 45 m od projektowanych obiektów stacji tankowania pojazdów gazem płynnym. W tych warunkach organ I instancji nie znalazł powodów, dla których należałoby odmówić wydania pozytywnej dla wnioskodawców decyzji. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący K. i L. G. zarzucili organowi I instancji brak wyjaśnienia okoliczności związanych z charakterem terenu, określonego przez inwestora jako teren "istniejącej stacji paliw". Skarżący nie zaprzeczyli, że wcześniej na terenie tym znajdowała się stacja paliw, jednak wskazali, że jej infrastruktura została całkowicie zlikwidowana. Stad, zdaniem skarżących, na terenie dla którego ustalono warunki zabudowy nie ma "istniejącej stacji paliw" lecz jest to terenem po byłej stacji paliw. W ich ocenie inwestor kwalifikując ten teren jako "istniejąca stacja paliw" dokonał obejścia przepisów prawa ochrony środowiska, co do lokalizacji inwestycji i sporządzania raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzją z dnia (...) stycznia 2013 r., nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy C.. Odnosząc się do podnoszonego przez skarżących zarzutu naruszenia przez organ I instancji przepisów środowiskowych organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397), ustalenie warunków zabudowy dla tego typu inwestycji nie wymaga uprzedniego uzgodnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Dodatkowo wyjaśniono, że inwestor na terenie działki nr (...) położonej w C., na podstawie zgłoszenia robót budowanych dokonanego w dniu (...) kwietnia 2012 r. prowadzi roboty budowlane obejmujące remont zbiorników magazynowych paliwa oraz rurociągów technologicznych pomiędzy zbiornikami i dystrybutorami i zgłoszenie to zostało przyjęte przez organ bez sprzeciwu. Wobec powyższego należało podzielić stanowisko organu I instancji, że przedmiotowa inwestycja ma być realizowana w ramach istniejącej (remontowej) stacji paliw. Odnosząc się do spełniania przez wnioskodawcę wymogów określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ odwoławczy wskazał, że teren ma dostęp do drogi publicznej i wystarczające dla zamierzenia budowlanego uzbrojenie techniczne. Teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczeniu gruntów rolnych i leśnych na cele nie rolnicze i nieleśne, a sama decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przeprowadzona analiza wskazuje ponadto, że w sąsiedztwie wnioskowanego terenu inwestycji występują tereny baz i składów z zabudowaniami usługowymi, w ramach których prowadzona jest głównie działalność handlowo – usługowa oraz występuje zabudowa mieszkaniowa. Taki sposób zagospodarowania w obszarze analizowanym pozwala na uznanie "dobrego sąsiedztwa" dla wnioskowanej inwestycji, w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy. Również istniejące obiekty budowlane pozwalają na wyznaczenie linii zabudowy jako kontynuacji w odległości 90 m od drogi. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K. i L. G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 10, art. 75 § 1 art. 77 § 1 i 4 art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Skarżący podnieśli w szczególności zarzut niewyjaśnienia istotnych okoliczności związanych z zagospodarowaniem terenu, w szczególności poprzez przyjęcie, że inwestycja polegająca na budowie stacji tankowania pojazdów gazem propan – butan jest inwestycją prowadzoną w ramach istniejącej stacji paliw, w sytuacji, gdy taka stacja paliw w rzeczywistości nie istnieje. Skarżący zarzucili ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 59, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji tankowania pojazdów gazem propan – butan w taki sposób, że nie można uznać "dobrego sąsiedztwa" dla wnioskowanej inwestycji w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów administracji publicznej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji tankowania pojazdów gazem propan – butan (wiata osłaniające stanowisko tankowania, zbiornik magazynowy gazu propan – butan naziemny o pojemności 4,85 m2, dystrybutor gazu LPG, pompa gazu wraz z infrastrukturą, mur oddzielenia p-poż, dojścia dojazdy) w ramach istniejącej stacji paliw na terenie położonym w miejscowości C. oznaczonej jako działka nr (...) (obręb C.). Materialnopraną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), w szczególności przepisy art. 52, art., 53, art. 54 oraz art. 61 powyższej ustawy. Przechodząc do zarzutów skarżących należy w pierwszej kolejności wskazać, że przedmiotem postępowania organów administracji w niniejszej sprawie nie mogła być z natury rzeczy legalność robót budowlanych prowadzonych przez wnioskodawców w zakresie obiektów stacji paliw płynnych na terenie działki nr (...) (obręb C.), dla której to działki inwestor wnioskuje równocześnie (w ramach niniejszego postępowania) o ustalenie warunków zabudowy dla stacji tankowania pojazdów gazem propan – butan. Roboty te dotyczą remontu zbiorników magazynowych paliwa oraz rurociągów technologicznych pomiędzy zbiornikami i dystrybutorami i zostały objęte zgłoszeniem z dnia (...) kwietnia 2012 r. przyjętym przez Starostę P. bez sprzeciwu. Okoliczność powyższa – istnienie obecnie nieczynnej (remontowanej), stacji benzynowej na działce objętej wnioskiem – powoduje jednakże, że organy administracji prowadząc postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla kolejnej na tej działce stacji tankowania pojazdów gazem propan – butan, były zobowiązane w przeprowadzonej analizie, poprzedzającej wydanie decyzji o warunkach zabudowy, do bardzo starannej oceny, czy powstanie takiego wielofunkcyjnego obiektu (stacji paliw płynnych oraz stacji tankowania pojazdów gazem propan – butan) wpisuje się istotnie w sposób zabudowy występujący na analizowanym terenie. W ocenie Sądu, organ wymogom tym nie sprostał, w każdym zaś razie, przeprowadzona analiza zarówno w części tekstowej, jak i w szczególności w części graficznej, nie daje podstaw do jednoznacznego przesądzenia, że projektowana zabudowa stanowi istotnie kontynuację funkcji, parametrów, cech, wskaźników zabudowy oraz zagospodarowania przestrzennego, występującego na działką sąsiadujących (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W części tekstowej analizy z dnia (...) listopada 2011 r. wskazano, że w bezpośrednim sąsiedztwie tereniu inwestycji występują tereny baz i składów z zabudowaniami usługowymi, w ramach których prowadzona jest głównie działalność handlowo – usługowa. W dalszym sąsiedztwie terenu inwestycji występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa usługowa. Bliższej charakterystyki występującej na analizowanym terenie zabudowy usługowej i gospodarczej w analizie nie przedstawiono. Poszczególne rodzaje zabudowy zostały oznaczone na załączniku graficznym do niniejszej analizy różnymi kolorami. Prawidłowe odczytanie rodzajów zabudowy występującej w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr (...) nie jest jednakże możliwe na podstawie załącznika graficznego oraz dołączonej legendy. Obiekty występujące w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji zostały bowiem oznaczona kolorem żółtym, który to kolor nie występuje w ogóle w legendzie do załącznika graficznego analizy (poza żółtą linią oznaczającą granice tereny inwestycji). W tych warunkach, a także wobec lakonicznego stwierdzenia, że w sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się tereny baz i składów z zabudowaniami usługowymi, ocena prawidłowości dokonanych w tym zakresie przez organ ustaleń uchyla się spod kontroli Sądu. W szczególności nie jest, w ocenie Sądu, możliwe na podstawie przeprowadzonej analizy, stwierdzenie, że projektowana zabudowa na działce (...) (obręb C.), przy uwzględnieniu już istniejącej na tej działce zabudowy stacji paliw płynnych, wpisuje się istotnie, w istniejącą w sąsiedztwie zabudowę. Niezależnie od powyższych uwag należy stwierdzić, że zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy powinien zawierać między innymi charakterystykę inwestycji, obejmującą: określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów. Tymczasem wniosek inwestora z dnia (...) kwietnia 2012 r. w punkcie IV, określającym przewidywane zaopatrzenie inwestycji w media, nie zawiera charakterystyki planowanej inwestycji, a w szczególności nie charakteryzuje planowanego zapotrzebowania na wodę, przewidywanej ilości ścieków, czy też przewidywanego sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, ograniczając się w tym zakresie do lakonicznego stwierdzenia "bez zmian" lub "bez zmian w stosunku do stanu istniejącego". Wniosek tym nie spełnił tym samym, w ocenie Sądu, wymogów ustawowych. Nowo projektowana stacja paliw gazu propan – butan jest bowiem samodzielną inwestycją, a okoliczność, że jej lokalizacja ma nastąpić na tej samej działce, na której znajduje się (aktualnie zresztą nieczynna bo remontowana) stacja paliw płynnych, nie zwalnia inwestora od wskazania, zgodnie z wymogami ustawy, charakterystyki nowej, planowej inwestycji, bo dopiero w ten sposób możliwym staje się dokonanie prawidłowej oceny, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie tereni jest wystarczające dla tego zamierzenia inwestycyjnego. Określenie, jakie uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego jest kwestią związaną z oceną konkretnego projektu inwestycyjnego wskazanego we wniosku o wydanie decyzji. Jeżeli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi być zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem, a właściwą jednostką organizacyjną czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług – art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Wyd. 4, Warszawa 2008, s. 505). W trakcie postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie kwestia, czy istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego nie została wyjaśniona, w samej zaś decyzji organu I instancji odesłano w tym zakresie do przyszłych uzgodnień z zarządcami sieci (pkt. II ppkt 3 lit a, lit. b, lit. c, lit. d, lit. e, lit. f decyzji z dnia (...) listopada 2012 r.), co nie odpowiada wymogom określonym w ustawie (art. 61 ust. 1 pkt. 3 w związku z art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Kolejną kwestią, na którą należy zwrócić uwagę jest sama treść decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 54 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w zakresie wskazanym w tym przepisie oraz linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Szczegółowe rozwinięcie wymagań, jakie powinna spełniać decyzja o warunkach zabudowy zawiera rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 ze zm.). Zgodnie z § 1 powyższego rozporządzenia, określa ono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania m. in. linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się przy tym, że linia zabudowy stanowi linię określająca nieprzekraczalną granicę terenu potencjalnych inwestycji, znajdującego się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy. Jest to przy tym linia, do której budynki (obiekty budowlane) nie muszą przylegać (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 994/11, LEX 1143801 i orzecznictwo tam podane). Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Warunków tych nie spełnia decyzja Wójta Gminy C. z dnia (...) listopada 2012 r. Przede wszystkim, jak wynika z załącznika graficznego do decyzji, linia zabudowy nie została wyznaczona w tym przypadku jako linia określająca granice potencjalnego, nieprzekraczalnego terenu zabudowy znajdującego się po przeciwnej stronie niż pas drogowy, lecz linią tą zaznaczono konkretną lokalizację obiektów składających się na stację tankowania pojazdów gazem propan – butan na działce objętej wnioskiem. Taki sposób wyznaczenie linii zabudowy, wbrew wymogom określonym w § 4 ust. 1 powołanego powyżej rozporządzenia i wbrew temu, co wskazuje organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji, nie daje podstaw do przyjęcia, że linia zabudowy została wyznaczona w niniejszym przypadku jako kontynuacja linii zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich. Z treści decyzji obu instancji nie wynika zaś, aby wyniki analizy dawały podstawy do wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy w sposób odmienny niż przyjęto w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy. Jeżeli nawet sytuacja taka miała miejsce, nie znalazło to, wbrew wymogom określonym w art. 107 K.p.a., odzwierciedlenia w uzasadnieniu decyzji organów zarówno I jak i II instancji. Podobnie wyznaczenie linii rozgraniczającej teren inwestycji, zgodnie z art. 54 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zostało dokonane w decyzji organu I instancji, utrzymanej w mocy decyzją organu odwoławczego, w taki sposób, że w rzeczywistości nie pozwala ustalić przebiegu tych linii i tym samym uchyla się spod kontroli Sądu. Otóż zgodnie z pkt III decyzji Wójta Gminy C. z dnia (...) listopada 2012 r. linie oznaczające teren inwestycji zostały oznaczone kolorem żółtym na załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji. Jednakże wbrew informacji zawartej w części pisemnej decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, w jej części graficznej nie zamieszczono żółtych linii oznaczających teren inwestycji. Na koniec należy wskazać również, że jakkolwiek opinia w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy w zakresie obsługi komunikacyjnej (art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) nie przybiera, w sytuacji, gdy organem właściwym do uzgodnienia jest zarazem organ właściwy do wydania decyzji, formy postanowienia, to jednak opinia w tej sprawie winna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 2167/06, LEX 316749, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1896/07, LEX 420599). Elementu powyższego zabrakło również w zaskarżonej decyzji. Przedstawione powyżej rozważania przemawiają za koniecznością uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, z uwagi na brak dokładnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, czyli naruszenia art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a., a także naruszenie przepisów prawa materialnego określonych w art. 53 ust. 4 pkt. 9, art. 54 pkt. 3, art. oraz 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodaro9waniu przestrzennym, jak również § 1 oraz § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji publicznej będą miały na uwadze poczynione powyżej ustalenia i wyeliminują wskazane powyżej uchybienia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.