II SA/Po 458/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Gminy Miejskiej w C. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2012 r. Nr [...] w przedmiocie likwidacji przedszkola; postanawia umorzyć postępowanie. /-/ B. Drzazga Gmina Miejska w C. reprezentowana przez Burmistrza Miasta C. wniosła skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2012 r., którym stwierdzono nieważność uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] 2012 r. w sprawie likwidacji Miejskiego Przedszkola Nr [...] przy ul. Ł.w C. w celu przekształcenia w przedszkole niepubliczne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, wskazując, że na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) uwzględnił w całości skargę i rozstrzygnięciem z [...] 2012 r. Nr [...] uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Niniejsze postępowanie jako bezprzedmiotowe należało umorzyć. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu mamy do czynienia, kiedy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że taka sytuacja zaistnieje w szczególności w rezultacie skorzystania przez organ, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, s. 495 oraz wyrok NSA z 25.10.2005r., II OSK 85/05, Lex nr 188791; postanowienie WSA w Białymstoku z 19.10.2006r., II SA/Bk 526/06, Lex nr 194436). Skoro zatem Wojewoda Wielkopolski, korzystając z uprawnień autokontrolnych określonych w art. 54 § 3 p.p.s.a., uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. zobowiązany był orzec jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Drzazga