II SA/Po 461/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska (spr.) Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 06 listopada 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi T. K.-K. i W.C. na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; oddala skargę /-/ B. Drzazga /-/ E. Podrazik /-/ B. Kamieńska Rada Miejska w Golinie na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 14 ust. 8, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U, z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w zw. z uchwała nr XXIX/161/2005 Rady Miejskiej w Golonie z dnia 30 marca 2005r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obszarów w miejscowościach Kraśnica, Węglew, Kawnice, Sługocinek, Przyjma, Spławie, Myślibórz i w mieście Golina oraz uchwałą nr XLVII/239/2006 Rady Miejskiej w Golinie z dnia 27 września 2006r. w sprawie zmiany uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planów zagospodarowania przestrzennego – dnia 8 lutego 2007r. podjęła uchwałę nr V/27/2007 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Golina dla obszarów w miejscowościach Kraśnica, Węglew, Sługocinek, Przyjma, Spławie, Myślibórz i w mieście Golina. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa – w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego – w/w uchwałą w części dotyczącej wsi Kraśnica (dz. nr geod. 168/6, 168/7, 168/8, 168/5, 195) i Spławie (dz. nr geod. 387/1, 387/3) wniosły T. K.-K. i W. C. (k. 23-28 akt sąd.) Skarżące podniosły w wezwaniu, że lokalizacja dróg dojazdowych ogranicza przysługujące im prawo własności i uniemożliwia niezakłócone korzystanie z ich działek, a także czyni je mniej atrakcyjnymi i mniej wartościowymi. Zaprotestowały też przeciwko uniemożliwieniu im wjazdu na działki bezpośrednio z drogi krajowej przez zlikwidowanie bezpośrednich zjazdów, istniejących od wielu lat. Rada Miejska w Golinie dnia 19 lipca 2007r. podjęła uchwałę o nieuwzględnieniu tych zarzutów, odwołując się w uzasadnieniu do stanowiska wyrażonego w punktach 10 i 12 załącznika nr 10 do zaskarżonej uchwały, zawierającego umotywowane rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu T. K.-K. (właścicielki działek o numerach ewid. [..] położonych w K. oraz działek nr [..] położonych w S.) oraz W. C. (właścicielki działek o numerach ewid. [..] położonych w K.). Wyjaśniono tam, że zgodnie z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy Golina (przyjętym uchwałą nr XVII/139/2004 Rady Miejskiej w Golinie z dnia 29 grudnia 2004r.) dotyczącym także podstrefy inwestycyjnej Kraśnica-Węglew, przewidziano nową jednostkę osiedleńczą o dominującej funkcji mieszkaniowej. Zobowiązywało to do "skomunikowania terenów inwestycyjnych" w uchwalonym planie w zgodzie ze studium, które w punkcie I działu III wśród zadań służących realizacji ponadlokalnych celów publicznych wymienia między innymi konieczność rozbudowy i przebudowy drogi krajowej nr 92 do parametrów drogi klasy GP i skomunikowanie terenów przyległych do tej drogi poprzez realizację dróg obsługujących prowadzonych wzdłuż drogi krajowej oraz z wykorzystaniem istniejącego układu dróg lokalnych z włączeniem do drogi krajowej na wyznaczonych skrzyżowaniach. Kwestionowane poszerzenie drogi krajowej o drogę równoległa, obsługującą tereny zabudowane zgodnie z prawem, celowe i wskazane w szczególności dla zachowania bezpieczeństwa na tej drodze przy pozostawieniu tylko tych zjazdów, które prowadzą do stacji paliw, stacji obsługi pojazdów, hoteli i obiektów gastronomicznych – było podyktowane koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa. W procedurze sporządzania projektu planu miejscowego, zarządca drogi krajowej Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Poznaniu jako organ uzgadniający plan, narzuciła obowiązek komunikowania terenów przyległych do drogi krajowej poprzez realizację dróg obsługujących prowadzonych równolegle do drogi krajowej. Włączenie dróg ustaliła na wyznaczonych skrzyżowaniach. Nie ma możliwości projektowania układu drogowego niezgodnego z wytycznymi zarządcy drogi krajowej. Dlatego w planie miejscowym w § 83 pkt 4 przewidziano takie właśnie rozwiązanie układu drogowego z dopuszczeniem także lokalizacji zjazdów publicznych z drogi krajowej do ogólnodostępnych stacji paliw i miejsc obsługi podróżnych. Dwie działki T. K.-K. przylegające bezpośrednio do drogi krajowej mają łącznie szerokość około 40 m, a zjazd zaprojektowano w odległości około 50 m od istniejącego skrzyżowania z drogą krajową. Działki mają powierzchnię około 3.100 m2, z tego pod drogę krajową wykupione zostanie 400 m2. Pozostała działka (około 2.700 m2) przeznaczono w planie pod zabudowę usługową. O inny sposób zagospodarowania ta skarżąca nie wnosiła. Jeśli chodzi o W. C., to w omawianych Uwagach wskazano, że do drogi krajowej przylegają jej pola uprawne i działka nr 168/5, mające kształt zbliżony do prostokąta o wymiarach około 90 m na 430 m. Teren ten przylega do drogi krajowej krótszym bokiem na odcinku około 50 m. Całą zaś długością tzn. na odcinku około 430 m przylega do drogi lokalnej, krzyżującej się w pełnym zakresie z drogą krajową. Konieczne dla zachowania bezpieczeństwa na drodze poszerzenie drogi krajowej w pasie o szerokości 10 m na długości 50 m pomniejszy ten zwarty areał pól uprawnych, wynoszący 3,5 ha , zaledwie o 500 m2. Takie niewielkie okrojenie pola uprawnego nie spowoduje utrudnień w korzystaniu z nieruchomości, ani nie spowoduje likwidacji źródła utrzymania właścicielki. Za część nieruchomości konieczną dla poszerzenia drogi wypłacone będzie odszkodowanie. Nie ma potrzeby wjeżdżania na pole uprawne z drogi krajowej, jeżeli jest tak dogodny dostęp do drogi lokalnej. Także dla projektowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej korzystniejsze i bezpieczniejsze są zjazdy na działki z dróg lokalnych i wewnętrznych. W uzasadnieniu sposobu rozstrzygnięcia zarzutów wyjaśniono też W. C., że nie ma możliwości zrezygnowania w projekcie planu z poszerzenia do 12 m istniejącej drogi lokalnej łączącej K. z W. (o szerokości 3-4 m) bowiem szerokość projektowanych dróg publicznych, odległości obiektów budowlanych od dróg publicznych oraz inne parametry drogi muszą spełniać wymogi ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.jedn. Dz.U z 2004r. Nr 43, poz. 430). Nadto projekt planu - przewidujący możliwość tymczasowego rolniczego użytkowania gruntów, ale docelowo umożliwiający przeznaczenie terenu pod zabudowę mieszkaniową oraz usługową - Gmina uznała za korzystny dla właścicielki, gdyż nie ogranicza jej aktualnych praw i pozostawia możliwość wybrania w przyszłości dogodnego terminu zagospodarowania terenu pod zabudowę jednorodzinną i usługi, bez potrzeby sporządzania nowego planu. Nie uwzględniając też uwagi T. K.-K. do projektu planu, aby zlikwidować strefy ochrony konserwatorskiej dla zaewidencjonowanych aktualnie stanowisk archeologicznych na działkach nr [..] w S. wskazano w omawianym załączniku nr 10, że strefy te wskazał Wojewódzki Konserwator Zabytków w trybie przepisów art. 6 ust. 1 pkt 3a, art. 15 ust. 2 pkt 4 i art. 145 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz. 1568). Nie ma prawnej możliwości nieuwzględnienia wniosku Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w sprawie objęcia ochrona wskazanych przez niego obszarów. W skardze na uchwałę Rady Miejskiej w Golinie z dnia 8 lutego 2007r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Golina dla obszarów w miejscowościach Kraśnica, Węglew, Sługocinek, Przyjma, Spławie, Myślibórz i w mieście Golina T. K.-K. i W. C. zarzuciły, że uchwała ogranicza skarżącym przysługujące prawa własności oraz narusza art. 32 Konstytucji. Według skarżących Rada Miejska w Golinie w ogóle nie odniosła się do kwestionowanego w postępowaniu planistycznym "zaplanowania dróg dojazdowych w miejscowości Spławie". Na działkach objętych ochroną konserwatorską "nie ustalono jakiegoś odkrycia", które uzasadniałoby ochronę konserwatorską. Ich zdaniem planowane poszerzenie drogi krajowej tylko z jednej strony nie poprawi płynności ruchu i bezpieczeństwa i jest przykładem nierównego traktowania obywateli. Po drugiej stronie drogi krajowej w K. jest przecież więcej posesji zabudowanych i terenów przeznaczonych pod działalność gospodarczą. Działki nr [..] w K. stanowią siedlisko, na którym oprócz domu zaplanowano jeszcze budynek gospodarczo-usługowy i to w taki sposób, aby był blisko drogi krajowej nr [..]. Rozszerzenie drogi krajowej uniemożliwi, bądź istotnie ograniczy, korzystanie z nieruchomości. Na tych działkach prowadzona jest działalność gospodarcza, dla której istotnym zagrożeniem jest likwidacja istniejących zjazdów. W toku jest postępowanie sądowe ze skargi właścicieli nieruchomości na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [..] co do poszerzenia drogi krajowej nr [..]. W przypadku skarżącej W. C. Gmina nie tylko naruszyła je własność przez zaplanowanie dróg lokalnych, ale i zmieniła przeznaczenie gruntów rolnych na cele mieszkaniowe oraz w wybranym miejscu – usługowe. "Nie można narzucać właścicielowi dysponowania swoją własnością przewidując możliwość tymczasowego rolniczego użytkowania gruntów i przeznaczać teren czynnego gospodarstwa rolnego, patrząc pod kątem dla Gminy na zyski". Rada Miejska w Golinie wniosła o oddalenie skargi. Stwierdziła, że druga wymieniona w skardze uchwała, będąca odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nie podlega odrębnemu zaskarżeniu. W odniesieniu do zarzutów skargi przeciw uchwale w przedmiocie planu miejscowego Rada ponownie podtrzymała w całej rozciągłości uzasadnienie faktyczne i prawne sformułowane wcześniej w punktach 10 i 12 załącznika nr 10 do zaskarżonej uchwały. Podkreśliła, że w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Golina obsługę wszystkich terenów inwestycyjnych położonych przy drodze krajowej zaplanowano poprzez drogi równoległe. Za teren przeznaczony pod poszerzenie drogi krajowej zostaną właścicielom działek przyznane odszkodowania. Nie ma możliwości tworzenia nowych terenów inwestycyjnych bez prawidłowej obsługi komunikacyjnej. W planie nie narzucono skarżącym zaprzestania rolniczego wykorzystania gruntów. Oprócz niezbędnego do realizacji układu drogowego (niewielkiego powierzchniowo skrawka terenu na skraju własności) skarżące będą mogły rolniczo użytkować teren przez dowolny czas. Tymczasowa możliwość rolnicznego wykorzystywania gruntów daje właścicielkom możliwość podjęcia decyzji co do przeznaczenia terenu pod zabudowę w terminie przez nie określonym. Odnosząc się do zarzutu objęcia ochroną rzekomo nieistniejących stanowisk archeologicznych wykazano, że stanowiska te były zewidencjonowane już w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX w. i znalazły się także w załączniku nr 1 do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Golina – w spisie obiektów zabytkowych miasta i gminy Golina. Są one w Spławiu oznaczone między innymi numerami 133, 134, 135, 136, 137. Zmiany obejmujące problematykę ochrony dziedzictwa archeologicznego wynikają przede wszystkim z nowego stanu badań, przeprowadzonych już po opracowaniu wniosków do studium. Ze względu na znaczne rozszerzenie obszaru objętego ochroną usunięto z wykazu obiektów zabytkowych wszystkie zabytki archeologiczne i zastąpiono je strefami ochrony. Wnioski do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Golina zostały opracowane na podstawie Archeologicznego Zdjęcia Polski z lat 90-tych XX wieku. Wyniki tych badań są stale weryfikowane. Zasięg stanowisk archeologicznych został wyznaczony na mapach na podstawie rozpoznania terenowego. Nie może on jednak odpowiadać dokładnie zasięgowi występowania pozostałości osadnictwa pradziejowego pod ziemią. Może się okazać, że obiekty archeologiczne zalegają także w sąsiedztwie wyznaczonego na podstawie obserwacji powierzchniowej zasięgu stanowiska. Dlatego w przypadku koncentracji stanowisk archeologicznych operuje się pojęciem strefy intensywnego występowania stanowisk archeologicznych. Wszystkie zaewidencjonowane stanowiska archeologiczne oraz strefy ich występowania podlegają ochronie konserwatorskiej, aby w trakcie prac ziemnych nie uległy bezpowrotnemu zniszczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie ma potrzeby odniesienia się do wymienionej w skardze uchwały Rady Miejskiej w Golinie z dnia 8 lutego 2007r. o nieuwzględnieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, bowiem skarga T. K.-K. i W. C. na tę uchwałę została odrzucona w sprawie sygn. II SA/Po 460/07 postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 2 listopada 2007r. Skarga na uchwałę Rady Miejskiej w Golinie z dnia 8 lutego 2007r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest zasadna. W związku z zarzutem skargi, iż przeznaczenie części działek położonych w K. przy drodze krajowej nr [..] stanowi naruszenie prawa własności skarżących wyjaśnić należy, że prawo to, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U., z 1997r. Nr 78, poz. 483) nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też przepis art. 140 k.c., zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają między innymi z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłączonej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Na mocy przepisów powołanej ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (patrz m.in. wyroki NSA: z dnia 15.11.2007r. sygn. II OSK 916/07 i z dnia 17.01.2006r. sygn. II OSK 178/05). Skarżące kwestionując uregulowania planu dotyczące ich działek przeoczyły, że uregulowania te nawiązują do ustaleń wcześniej cytowanego studium. Przepis art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) stanowi bowiem, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Gdyby doszło do naruszenia zasad wprowadzonych przez studium, spowodowałoby to nieważność uchwały (art. 28 ust. 1 omawianej ustawy). Poszerzenie w planie drogi krajowej nr [..] o drogę równoległą o symbolu KD-GP przewidziano w studium, a nadto skarżące przyznały, że odnośnie jej lokalizacji Minister Budownictwa wydał decyzję, zaskarżoną przez właścicieli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ujęcie tej drogi także w projekcie planu jest spełnieniem zaleceń studium w zakresie zadań służących realizacji ponadlokalnych celów publicznych. Zawarty tam został postulat, że rozbudowa i przebudowa drogi krajowej nr [..] do parametrów drogi klasy GP – skomunikowanie terenów przyległych do drogi krajowej odbywać się będzie poprzez realizację dróg obsługujących prowadzonych wzdłuż drogi krajowej oraz z wykorzystaniem istniejącego układu dróg lokalnych (k. 65 akt sądowych). Podstawowym przeznaczeniem drogi o symbolu KD-GP jest "droga główna ruchu przyspieszonego" (§ 6 pkt 1b i §81 pkt 1 planu). Z takiej drogi, aby mogła spełniać swoje zadanie i być bezpieczna, nie można tworzyć zjazdów do wszystkich bądź wielu przyległych działek. Żadna ze skarżących nie wykazała, aby w czasie tworzenia planu miejscowego prowadziła preferowany przy projektowaniu zjazdu rodzaj działalności gospodarczej nastawiony na obsługę użytkowników drogi krajowej. Analiza wyrysu planu (k. 62 akt sądowych) wskazuje, że jak twierdzi Gmina – działki skarżącej T. K.-K. nr [..] od skrzyżowania drogi krajowej (KD-GP) dzieli zaledwie szerokość działki nr [..] należącej do drugiej skarżącej W. C. Z kolei wymieniona ostatnio działka nr [..] przylega na całej długości do drogi lokalnej. Druga należąca do W. C. środkowa działka nr [..] nie przylega do żadnej drogi. Przekazanie części działek skarżących na poszerzenie drogi, jak wynika z wyrysu planu (k. 62 i 63), jest konieczne – wymaga tego bowiem tworzony układ komunikacyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie ze swoją kompetencją, nie dokonuje oceny rozwiązań przyjętych w planie miejscowym pod kątem celowości i słuszności, lecz bada tylko zgodność z prawem zaskarżonych aktów. Jak wyżej wyjaśniono, zaskarżona uchwała w przedmiocie planu nie narusza władztwa planistycznego. We wcześniej cytowanych fragmentach punktów 10 i 12 załącznika nr 10 do zaskarżonej uchwały szczegółowo wyjaśniono powody przyjętych w planie rozwiązań planistycznych. Nie doszło też do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec wszystkich właścicieli działek położonych po mającej ulec poszerzeniu stronie, czyli o podobnym statusie (art. 32 ust. 1), bowiem do przejęcia na poszerzenie drogi przewidziano także części działek pozostałych właścicieli. Celowość usytuowania projektowanej drogi równoległej do drogi krajowej (jako jej poszerzenia), czy też miejsce przebiegu dróg lokalnych związane z faktem tworzenia nowej jednostki osiedleńczej pozostaje poza kontrolą sądową. I w tym ostatnim przypadku zaplanowano przebieg poprzecznych dróg lokalnych przez wszystkie tam położone działki, a nie tylko działki skarżących. Przeznaczenie w kwestionowanej uchwale działek skarżącej T. K.-K. o numerach [..] oraz skarżącej W. C. nr [..] w K. pod usługi (symbole 9U, 3U), względnie zaliczenie działki nr [..] do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (symbol 3MN) nie może być utożsamiane z obowiązkiem zaniechania dotychczasowego sposobu użytkowania działek. Z § 32 pkt 1 oraz § 41 pkt 3 wynika dalsza możliwość wykorzystywania terenów oznaczonych symbolami "U" względnie "MN" do produkcji rolnej, ogrodniczej lub sadowniczej, do czasu zagospodarowania zgodnie z planami. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa (k. 23-28 akt sądowych) skarżąca T. K.-K. nie wskazywała, aby objęcie strefą ochrony konserwatorskiej je działek nr [..] położonych w S. było takim naruszeniem. Poruszyła ten problem Rada Miejska w Golinie w uchwale z dnia 19 lipca 2007r. w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego tylko dlatego, że przytaczała w uzasadnieniu obszerne cytaty z punktu 10 załącznika nr 10 do zaskarżonej uchwały. Objęcie ochroną konserwatorską stref występowania zaewidencjonowanych stanowisk archeologicznych, w pewnej części działki skarżącej (§ 22 ust. 1 planu i k. 64 akt sądowych) także nie narusza prawa. Stref ochronnych nie można utożsamiać wyłącznie z tymi miejscami, w których zlokalizowano już obiekty archeologiczna. Ochrona zabytków (w tym także zabytków archeologicznych) wymaga podejmowania przez organy administracji publicznej działań mających na celu m.in. uwzględnianie zadań ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przy kształtowaniu środowiska (art. 4 pkt 6 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – Dz.U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). Z wyłożonych względów, działając na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. /-/ B.Drzazga /-/ E.Podrazik /-/ B.Kamieńska MarK