II SA/Po 47/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 marca 2010r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu z dnia [...] 2008r. Nr [...] Znak [...] w przedmiocie uposażenia I. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień w K. Nr [...] z dnia [...] 2008r. odmawiającą wypłaty odsetek od wypłaconego uposażenia za okres od dnia 23 września 2006r. do dnia 11 października 2006r., II. w pozostałej części skargę oddala, III. zasądza od Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę [...],- zł ([...] złote) tytułem zwrotu kosztów sądowych oraz kwotę [...],- zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/ E. Podrazik /-/ B. Drzazga /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 806/09 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 marca 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 431/08 uchylający decyzje Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P. z dnia [...] lipca 2008 r. i poprzedzającą ją decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień w K. z dnia [...]czerwca 2008 r. odmawiającą st. chor. sztab. W. B. przyznania świadczenia pieniężnego w postaci odsetek od wypłaconego uposażenia i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. Ów wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy: Wojskowy Komendant Uzupełnień w K. decyzją z dnia z dnia [...] czerwca 2008 r. odmówił st. chor. sztab. W. B. przyznania świadczenia pieniężnego w postaci odsetek od wypłaconego uposażenia. Uzasadniając swoje rozstrzygniecie podał, że skarżący pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku chorążego - sekcja poboru i uzupełnień w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w K . Następnie mocą rozkazu Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia 5 września 2002 r. w sprawie zmian organizacyjnych i dyslokacyjnych w Wojskowych Komendach Uzupełnień, z dniem 1 listopada 2003 r. jego macierzysta jednostka wojskowa ulegała przeformowaniu i w tej sytuacji zajmowane przez niego stanowisko służbowe uległo likwidacji. Ponieważ wymieniony odmówił przyjęcia proponowanego mu niższego stanowiska służbowego gospodarza sal wykładowych - sekcja szkoleniowa Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego decyzją z dnia 26 listopada 2002 r. nr [...] wypowiedział mu stosunek zawodowej służby wojskowej. Z kolei Dowódca Wojsk Lądowych decyzją z 21 sierpnia 2006 r. nr [...], stwierdził nieważność powyższej decyzji Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, po czym dla celów ewidencyjno - finansowych przyznano W. B. zwaloryzowane należności z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Odmawiając zaś przyznania świadczenia pieniężnego w postaci odsetek od wypłaconego uposażenia zważono, że organy wojskowe zobowiązane były do wypłaty uposażenia za okres, w którym żołnierze faktycznie pozostawali poza służbą z zaznaczeniem, że mają to być należności zwaloryzowane zgodnie z przepisami. Odnośnie odsetek organ powołał się na treść art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) stanowiący, że tylko w razie zwłoki - uwarunkowanej winą w wypłacie uposażenia, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie stało się wymagalne, której to winy organ sobie nie przypisuje. Ponadto skarżący mimo, iż nie pełnił służby wojskowej, to otrzymywał należności pieniężne związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej tj. dwunastomiesięczne uposażenie, emeryturę wojskową i odprawę wojskową. Reasumując - zdaniem organu - dopiero z chwilą, kiedy decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby wojskowej stała się wykonalna, roszczenia o odsetki można naliczać od tego właśnie momentu, tzn. nie wstecz, lecz po tej dacie. W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jednocześnie podnosząc, iż z powodu wadliwej decyzji został on pozbawiony wypłaty uposażenia w okresie od lutego 2003 r. do listopada 2006 r., wyłącznie z winy organu, który w ten sposób pozostawał w zwłoce. Z powyższych względów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie mu świadczenia pieniężnego w postaci odsetek od wypłaconego uposażenia w kwocie [...] zł. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P. decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podtrzymując argumentację organu I instancji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi W. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który rozpoznając sprawę uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie i z tego powodu uchylił zaskarżoną i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), bowiem zostały one wydane z naruszeniem przepisów art. 81 ust. 1 - 3, art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że świadczenia odsetkowe, o których mowa w art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych należą do drogi administracyjnej i postępowanie w niniejszej sprawie winno się toczyć właśnie w oparciu o ten przepis, co znajduje swoje odzwierciedlenie w szczególności w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego tj. uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 10 kwietnia 2006 r., I OPS 3/06 (ONSAiWSA z 2006 r., nr 3, poz. 69), jak również w orzecznictwie Sądu Najwyższego, a w szczególności uchwale Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 2007 r., III CZP 106/07 (Lex nr 319935). Za chybiony uznano pogląd organu, jakoby odsetki od zaległego uposażenia należy uznawać od momentu, kiedy decyzja o stwierdzeniu nieważności w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej stała się wykonalna, bowiem wadliwie przypisuje się cechę kształtującą decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia 21 sierpnia 2006 r. nr [...]. Jakkolwiek spór o odsetki ma przymiot sprawy cywilnej, to z mocy przepisu szczególnego został przekazany do rozpoznania organom administracji publicznej. Stosownie zaś do treści art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne. Stwierdzając nieważność decyzji, Dowódca Wojsk Lądowych wskazał na ciężką wadę decyzji obarczającą ją już od daty wydania, czyli ze skutkiem ex tunc, co oznacza po pierwsze, że nieważność decyzji istniała już w dacie orzekania o niej, a nie dopiero od tej daty i po drugie, że skarżący nie został skutecznie zwolniony ze służby, co jest równoznaczne z pełnieniem przez niego służby przez cały czas. Zdaniem Sądu, stanowisko organów świadczy o niezrozumieniu instytucji stwierdzenia nieważności decyzji jak i o braku odróżnienia jej od instytucji uchylenia decyzji oraz o tym, iż uszły uwadze organów konsekwencje, jakie przepisy K.p.a. wiążą ze stwierdzeniem nieważności decyzji. Dodatkowo podniesiono, iż proste zestawienie przepisu art. 81 ust. 1, 2 i 3 z art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych pozwala na uznanie, że organy zobowiązane do wypłaty świadczeń skarżącemu pozostawały w zwłoce. Regulacje dotyczące wypłaty uposażenia, dodatków do uposażenia, wreszcie odsetek zawarte w ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowią "lex specialis" i z tego powodu zupełnie zbędnym było odnoszenie przez organy rozstrzygające sprawę do przepisów Kodeksu cywilnego, w szczególności do art. 481 czy 476 k.c. i rozważania w kategoriach winy organu, bądź jej braku w zwłoce w wypłacie wynagrodzenia i dodatków do niego. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając skargę kasacyjna organu stwierdził, że zasadnym jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowiący, że w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie lub inna należność stały się wymagalne. Rację przyznał Wojewódzkiemu Sądowi, iż bezspornym jest, że decyzja stwierdzająca nieważność ma charakter deklaratoryjny działający wstecz i w konsekwencji eliminuje skutki prawne decyzji wadliwej, jednakże z drugiej strony - czego Sąd I instancji nie uwzględnił w swoich rozważaniach - tego rodzaju decyzja nie stanowi wyłącznie deklaracji istniejącego wcześniej stanu, lecz tworzy również elementy nowego stanu prawnego, wywierającego skutki w obrocie prawnym, a zatem są to elementy konstytutywne decyzji stwierdzającej nieważność. "Moc obowiązująca w czasie decyzji stwierdzającej nieważność innej decyzji nie zamyka się wyłącznie w jej skutku wstecznym, lecz także działa on na przyszłość, legitymując do określonych działań organy administracyjne i strony, daje on podstawę prawną domagania się do znoszenia jej skutków przez osoby trzecie. Usunięcie z obrotu prawnego nieważnej decyzji nie powoduje absolutnie przywrócenia pierwotnego stanu prawnego, lecz ma służyć dopiero usunięciu szeregu następstw jej obowiązywania". Innymi słowy, decyzja nieważna wiąże do czasu stwierdzenia jej nieważności i dopiero od dnia doręczenia stronom decyzji stwierdzającej nieważność ustaje okres obowiązywania decyzji dotkniętej nieważnością oraz domniemanie jej legalności, przy czym nie można stracić z pola widzenia faktu, że nie wszystkie skutki wywołane przez decyzję nieważną są odwracalne, a do skutków o charakterze nieodwracalnym należy upływ czasu, który ma niebagatelne znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy. W rozpoznawanej sprawie decyzja Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego z dnia 26 listopada 2002 r. nr [...]w przedmiocie wypowiedzenia skarżącemu stosunku zawodowej służby wojskowej, wywołała skutek w postaci rozwiązania stosunku służbowego i w konsekwencji został on przeniesiony do rezerwy. Stąd też uzyskał on zupełnie inny status, z którym wiązało się m.in. prawo do emerytury wojskowej i oczywistym jest, że w tym czasie nie posiadał on statusu żołnierza zawodowego, bowiem jedno wyklucza drugie. Zatem dopóki w obrocie prawnym pozostawała decyzja wypowiadająca stosunek zawodowej służby wojskowej, dopóty nie powstawało roszczenie o zapłatę uposażenia za okres, który nastąpił po rozwiązaniu stosunku służbowego i uzyskania statusu żołnierza rezerwy, bowiem - co wykazano wyżej - w tym czasie zaktualizowały się wobec niego zupełnie inne uprawnienia. W konsekwencji nie można było wobec niego świadczyć uprawnień wynikających ze stosunku zawodowej służby wojskowej, a powyższa konstatacja czyni uprawnionym pogląd, że nie istniała zwłoka w wypłacie uposażenia, bowiem nie istniał administracyjnoprawny stosunek obligacyjny, stanowiący podstawę do wypłaty tego typu należności. Sąd II instancji zauważył, że decyzja wypowiadająca stosunek zawodowej służby wojskowej wywołała skutek wsteczny jedynie w zakresie stosunku zawodowej służby wojskowej i dopiero stwierdzenie jej nieważności spowodowało ewentualne roszczenie o wypłatę uposażenia za okres od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, co jest skutkiem prawnym decyzji stwierdzającej nieważność z jej elementem konstytutywnym. Nie można było pominąć treści art. 76 ust. 1 ustawy, w myśl którego prawo do uposażenia powstaje z dniem rozpoczęcia przez żołnierza zawodowego pełnienia zawodowej służby wojskowej, zaś żołnierz zawodowy pełni tę służbę - według brzmienia art. 19 ustawy - jedynie na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, z zastrzeżeniem art. 22 ust. 1 i art. 24 ust. 1, w rezerwie kadrowej lub w dyspozycji. W ocenie Sądu II instancji jeżeli zatem ewentualne roszczenie o wypłatę uposażenia za okres od rozwiązania stosunku zawodowej służby wojskowej do dnia przywrócenia tego stosunku powstało ze skutkiem ex tunc po stwierdzeniu nieważności decyzji wypowiadającej stosunek zawodowej służby wojskowej, to brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie, iż zostały spełnione przesłanki prawa do odsetek za każdy miesiąc okresu, w którym skarżący nie pełnił zawodowej służby wojskowej, o których mowa w art. 75 ust. 3 ustawy. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji błędnie zinterpretował jego treść, a zatem nieprawidłowo go zastosował do ustalonego właściwie stanu faktycznego. Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeżeli wymagalność uposażenia wypłaconego skarżącemu za okres od dnia zwolnienia do dnia przywrócenia do zawodowej służby wojskowej jest skutkiem decyzji stwierdzającej nieważność decyzji wypowiadającej stosunek zawodowej służby wojskowej, to obowiązkiem Sądu I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie - mając na uwadze poczynione wyżej rozważania - dokonanie ustalenia dokładnej daty wymagalności należności i dopiero wówczas wywiedzenie, czy organ rzeczywiście dopuścił się zwłoki w wypłacie uposażenia. W ocenie NSA podobnie rzecz się ma z zarzutem naruszenia art. 81 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który zasługuje na uwzględnienie i który jest jednocześnie konsekwencją zawartych wyżej rozważań. Otóż - jak już podkreślono - skarżący faktycznie od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w roku 2003 na mocy decyzji Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego z dnia 26 listopada 2002 r. nr [...], był żołnierzem rezerwy i korzystał z prawa do emerytury wojskowej. Skoro zaś prawo do uposażenia jest ściśle powiązane z pełnieniem służby wojskowej, to w sprawie nie mógł mieć zastosowania zaskarżony przepis. Konsekwentnie bowiem rzecz ujmując, żołnierz zawodowy pobierający świadczenia emerytalne, a więc były żołnierz zawodowy, nie należy do kręgu żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową i nie mają do niego zastosowania uregulowania dotyczące terminów wypłaty należności (art. 81 ust. 3 ustawy), o których mowa w art. 73 ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż ponownie rozpoznając skargę sąd I instancji winien skontrolować zakwestionowaną decyzję, między innymi czy nastąpiła zwłoka w wypłacie należności biorąc pod uwagę wykładnię stosowanych przepisów dokonaną w wyroku sądu II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dla oceny zasadności skargi wniesionej przez skarżącego zasadnicze znaczenie ma fakt, że sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten uznał zasadność skargi kasacyjnej od wcześniejszego wyroku tutejszego Sądu, uchylając na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. zaskarżone orzeczenie i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Zgodnie z art. 190 P.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przeprowadzona przez Sąd, z zastrzeżeniem uwag i wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu II instancji ponowna analiza zaskarżonego rozstrzygnięcia prowadzi do wniosku, że narusza ono prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego w części w jakiej utrzymuje w mocy decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień w K. Nr [...]z dnia [...] czerwca 2008 r. odmawiającą skarżącemu wypłaty odsetek od wypłaconego uposażenia za okres od dnia 23 września 2006 r. do dnia 11 października 2006 r. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku podkreślił, iż decyzja o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej wywołała skutek prawny w postaci jego rozwiązania. NSA wyjaśniło, iż skarżący przestał być żołnierzem zawodowym i został przeniesiony do rezerwy. Zatem w okresie obowiązywania decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej skarżącemu nie przysługiwało prawo do uposażenia, a więc i nie powstawało roszczenie o jego zapłatę. Dalej Sąd II instancji uznał, iż z uwagi na fakt, że w okresie między wydaniem decyzji o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego a stwierdzeniem jej nieważności organ nie miał podstaw prawnych do wypłaty uposażenia wobec niepozostawania w stosunku zawodowej służby wojskowej, nie sposób przyjąć, aby doszło do zwłoki w wypłacie uposażenia, liczonej według terminów, o których mowa w art. 81 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Stwierdzenie nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego spowodowało, że powstało co prawda roszczenie o wypłatę uposażenia za okres od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, jednak nie zaktualizowały się terminy, o których mowa we wspomnianym art. 81 ust. 1 ustawy pragmatycznej. Skoro zatem roszczenie o wypłatę uposażenia za okres od rozwiązania stosunku zawodowej służby wojskowej do dnia przywrócenia tego stosunku ze skutkiem ex tunc powstało dopiero po stwierdzeniu nieważności decyzji wypowiadającej ten stosunek służbowy, to brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie, iż zostały spełnione przesłanki prawa do odsetek, o których mowa w art. 75 ust. 3 ustawy pragmatycznej, za każdy miesiąc okresu, w którym skarżący nie miał statusu przeniesionego do rezerwy. Podstawową kwestią wymagającą wyjaśnienia przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy w zakresie odsetek jest ustalenie daty wymagalności należności wynikających ze stosunku służbowego. Przy ustalaniu wymagalności należności pomocny będzie art. 81 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przepis ten stanowi, że uposażenie zasadnicze i dodatki o charakterze stałym są wypłacane miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym miesiąca, za który przysługują. Z kolei ust. 2 wymienionego wyżej artykułu, mówi, że dodatki do uposażenia zasadniczego inne niż wymienione w ust. 1 wypłaca się nie później niż do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym żołnierz zawodowy spełnił warunki uzasadniające ich przyznanie. Wreszcie art. 81 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ustala termin wypłaty innych należności, o których mowa w art. 73. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż reaktywowanie stosunku służbowego z mocą wsteczną stwarza jedynie fikcję prawną, iż żołnierz pozostawał cały czas w służbie. Uposażenie przysługuje zaś żołnierzowi zawodowemu nie za okres pozostawania w stosunku służbowym, lecz za pełnienie służby. Pozostawanie w stosunku służbowym bez podejmowania służby, ewentualnie bez gotowości i zdolność do jej pełnienia, nie rodzi prawa do uposażenia. Ponadto świadczenie emerytalne jest świadczeniem konkurencyjnym w stosunku do uposażenia. Żołnierzowi przeniesionemu do rezerwy pobierającemu emeryturę nie przysługuje zatem prawo do uposażenia należnego żołnierzowi w czynnej służbie zawodowej (por. wyroki NSA z dnia 13 września 2001 r. sygn. akt II SA 3288/08, z dnia 24 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 1496/08 i z dnia 27 czerwca 2006 r. sygn. akt I OSK 1298/05). Wobec powyższego roszczenie o zaległe uposażenie staje się wymagalne dopiero z chwilą stawienia się żołnierza do służby, tzn. w momencie, gdy żołnierz nie tylko pozostaje w służbie wojskowej, ale również wyraża gotowość do pełnienia tej służby. Biorąc pod uwagę powyższe oraz okoliczność, iż wypłacone należności dotyczą okresu od dnia zwolnienia ze służby do dnia stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu uznać należy, iż wszelkie roszczenia za ten okres stały się wymagalne w dniu, w którym skarżący zgłosił się do służby. Jak wynika z akt niniejszej sprawy skarżący stawił się do służby w dniu 22 września 2006 r. (wyciąg z rozkazu dziennego nr [...]). Powyższa okoliczność nie jest kwestionowana ani przez stronę skarżącą ani przez organ. Wobec powyższego wszelkie należności wynikające ze stosunku służbowego przysługujące skarżącemu po przywróconemu do służby stały się wymagalne w dniu 22 września 2006 r. W tym dniu skarżący winien otrzymać wszelkie należności wynikające ze stosunku służbowego. Jak wynika z akt niniejszej sprawy należności przysługujące skarżącemu zostały wypłacone dopiero w dniu 12 października 2006 r. (k. 95 i 97 i 98 akt sądowych). Zatem wypłata należnych kwot nastąpiła w niniejszej sprawie po okresie ich wymagalności. Wobec powyższego stosownie do art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym "w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne" skarżącemu przysługują odsetki za zwłokę w wypłacie przysługujących mu należności. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. W punkcie II sentencji wyroku orzeczono na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł stosując art. 200 i art. 206 P.p.s.a. Zgodnie z pierwszym z wyżej wymienionych przepisów w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosownie natomiast do treści art. 206 P.p.s.a. w razie częściowego uwzględnienia skargi Sąd może w uzasadnionych przypadkach zasądzić na rzecz skarżącego od organu tylko część kosztów, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Przytoczony przepis stanowi wyjątek od zasady jaką jest zwrot kosztów (w pełnej wysokości) niezbędnych do celowego dochodzenia praw, nawet w przypadku uwzględnienia skargi w części. Rozwiązanie przyjęte przez ustawodawcę w art. 206 P.p.s.a. określane jest jako zasada stosunkowego rozdzielenia kosztów postępowania, będąca uzupełnieniem zasady odpowiedzialności za wynik postępowania, zwanej też zasadą rezultatu. Nieobligatoryjne zasądzenie jedynie części kosztów może nastąpić wyłącznie w uzasadnionych przypadkach. W przedmiotowej sprawie miarkując wysokość kosztów Sąd kierował się tym, że uwzględnił skargę jedynie w zakresie w jakim zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą skarżącemu wypłaty odsetek od wypłaconego uposażenia za krótki okres - od dnia 23 września do 11 października 2006 r. Biorąc pod uwagę powyższe oraz zakres żądania zawarty w skardze uznać należy, iż skarga została uwzględniona w znikomej części co uzasadniało zastosowanie w niniejszej sprawie art. 206 P.p.s.a. Z powyższych względów Sąd zasądził na rzecz skarżącego tytułem zwrotu kosztów sądowych kwotę [...] zł (1/10 wpisu od skargi) oraz tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę [...] zł (17 zł – opłata za pełnomocnictwo i [...] zł – 1/10 minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez Radcę prawnego ustanowionego z urzędu – Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). /-/ E. Podrazik /-/ B. Drzazga /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak br