II SA/Po 483/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi P. H. na decyzję Wojewody z dnia [..] 2009 roku Nr [..] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego; oddala skargę /-/ E. Brychcy /-/ J. Szaniecka /-/ B. Drzazga W dniu ... 2007r. A. H. wystąpił do Prezydenta Miasta P. z wnioskiem o pozwolenie na rozbudowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego w P. przy ul. S. dz. nr ..., obręb J. W wyniku rozpoznania sprawy, Prezydent Miasta P. decyzją z dnia ... 2008r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. H. pozwolenia na powyższą rozbudowę. Decyzje tę doręczono inwestorowi, P. H. oraz K. S. W dniu 3 marca 2008r. J. C. zamieszkały przy ul. S. w P. zwrócił się do Prezydenta Miasta P. z pismem, w którym sprzeciwił się przedmiotowej rozbudowie. Następnie w dniach 7 i 10 marca 2008r. o "kasację" powyższej decyzji wniósł P. H. - współwłaściciel nieruchomości objętej inwestycją. W piśmie z dnia 14 marca 2008r., adresowanym do Prezydenta Miasta P., Wojewoda Wielkopolski uznał pismo J. C. z dnia 3 marca 2008r. nie za odwołanie od decyzji z ... 2008r., lecz za wniosek o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją. Wojewoda zalecił organowi I instancji zbadanie, czy J. C. przysługiwał przymiot strony w zakończonym postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Z kolei postanowieniem z dnia .. 2008r. Wojewoda Wielkopolski odmówił P. H. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia ... 2008r. Następnie postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2008r. Prezydent Miasta P. zawiesił postępowanie w sprawie zbadania przesłanek do wznowienia postępowania dotyczącego wydanej w dniu 6 lutego 2008r. decyzji o udzieleniu pozwolenia na rozbudowę budynku przy ul. S. w P. do czasu rozpoznania przez Sąd skargi na postanowienie Wojewody z dnia 17 marca 2008r. o odmowie przywrócenia P. H. terminu do wniesienia odwołania. W związku z postanowieniem Sądu o odrzuceniu skargi P. H. na postanowienie Wojewody z dnia 17 marca 2008r., Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2008r. podjął zawieszone postępowanie dotyczące wydanej w dniu 6 lutego 2008r. decyzji o udzieleniu pozwolenia na rozbudowę przedmiotowego budynku. Tego samego dnia wydał też postanowienie o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją z dnia 6 lutego 2008r. W uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że wznowienie nastąpiło w związku z zakwestionowaną prawdziwością złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomości na cele budowlane, załączonego przez inwestora do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Następnie Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia 8 września 2008r. zawiesił wznowione postępowanie z uwagi na fakt skierowania do Prokuratury Rejonowej P. zawiadomienia o uzasadnionym podejrzeniu popełnieniu przestępstwa związanego ze złożeniem oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod rygorem odpowiedzialności karnej. W dniu 5 stycznia 2009r. Prezydent Miasta P. podjął zawieszone postępowanie, bowiem postanowieniem z dnia 11 grudnia 2008r. Prokurator Prokuratury Rejonowej P. umorzył postępowanie w sprawie nieprawdziwych informacji co do posiadania zgody współwłaścicieli nieruchomości przy ul. S. w P. na rozbudowę budynku. P. H. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Prezydent Miasta P. z dnia 5 stycznia 2009r. Wojewoda Wielkopolski w dniu 12 lutego 2009r. wydał postanowienie, którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta P. Następnie postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2009r. Prezydent Miasta P. na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie administracyjne wznowione postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2008r. w sprawie zakończonej decyzją z dnia 6 lutego 2008r. udzielającą pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego przy ul. S. w P. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ stwierdził, że nie można było uznać, iż J. C. przysługiwał przymiot strony w zakończonym postępowaniu o udzielenie pozwolenia na rozbudowę sąsiadującego z jego nieruchomością domu. Zgodnie bowiem z § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) odległość najwyżej położonej części rozbudowywanego budynku od granicy działki wynosi 6,50 m, co przy wysokości 8,60 m rozbudowywanego budynku spełnia warunki wysokości przesłaniania. Z kolei ze względu na odległość 13,50 m między najwyżej położoną częścią rozbudowywanego budynku a oknami budynku sąsiada, przy wysokości budynku rozbudowywanego 8,60 m gwarantuje spełnienie wymagań określonych w § 57 i § 60 rozporządzenia. Zdaniem organu J. C. nie wykazał, by stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należąca do niego działka znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji planowanej na działce sąsiedniej. Organ zaznaczył, że P. H. został prawidłowo zawiadomiony o toczącym się postępowanie w sprawie pozwolenia na rozbudowę. W dniu 11 lutego 2008r. otrzymał kopię decyzji o pozwoleniu na rozbudowę z dnia 6 lutego 2008r. i w ustawowym terminie nie wniósł od niej odwołania. Z kolei Wojewoda nie przywrócił mu terminu do wniesienia odwołania. Reasumując Prezydent Miasta P. stwierdził, że skoro J. C. nie przysługiwał przymiot strony w powołanym wyżej i zakończonym postępowaniu, a także skoro nie potwierdzono poświadczenia nieprawdy w oświadczeniu inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to wznowione postępowanie należało umorzyć. J. C. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Wskazał, iż nadal nie wyraża zgody na przedmiotowa rozbudowę, bowiem spowoduje ona zacienienie części jego działki. Odwołanie wniósł też P. H., wskazując, że w dniu złożenia wniosku o pozwolenie na rozbudowę przedmiotowego budynku współwłaścicielami nieruchomości byli: P. H., S. H., K. S. i A. H.. Zaznaczył, że w dniu tym był opiekunem prawnym S. H.. Podał, iż dokumenty potwierdzające powyższe okoliczności przedłożył organowi I instancji w marcu i kwietniu 2008r. W jego ocenie niedopuszczalne było wydanie pozwolenia na rozbudowę budynku bez jego zgody. Podkreślił, że pisma informujące o rozpatrywaniu wniosków były wysyłane w trakcie jego pobytu w sanatorium i w związku z tym nie mógł odpowiedzieć na nie w terminie. W jego ocenie fakt, że Prokurator Prokuratury P. zakończył umorzeniem postępowanie dotyczące poświadczenia nieprawdy w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością, na której zaplanowano rozbudowę, na cele budowlane nie świadczy jeszcze o tym, że A. H. podał prawdziwe informacje we wniosku o pozwolenie na rozbudowę. Zdaniem odwołującego decyzję z dnia 6 lutego 2008r. wydano na podstawie fałszywych dowodów (art. 145 § 1 pkt 1 kpa). Ponadto zarówno on, jak też S. H. nie z własnej winy nie brali udziału w tym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Organ nie wziął też istniejącej w dniu wydania decyzji okoliczności, że S. H. był ubezwłasnowolniony, a odwołujący był jego opiekunem prawnym (art. 145 § 1 pkt 5 kpa). Nie można zaś uznać za prawdziwe twierdzenie organu, że odwołujący był zawiadamiany o wszelkich czynnościach również jako opiekun prawny S. H., gdy organ o tej okoliczności nie wiedział. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia 20 maja 2009r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie przedstawił okoliczności sprawy, a następnie stwierdził, że jest bezspornym, iż organ I instancji przeprowadził przedmiotowe postępowanie wznowieniowe w związku z pismem Wojewody z 14 marca 2008r., którym błędnie zwrócono organowi I instancji pismo J. C. z dnia 3 marca 2008r. jako wniosek o wznowienie postępowania. Wojewoda wskazał, że z akt sprawy wynika, iż decyzja z 6 lutego 2008r. została odebrana przez strony postępowania 11 oraz 20 lutego 2008r. Oznacza to, że termin na złożenie odwołania mijał dla stron 25 lutego i 6 marca 2008r. Dlatego zdaniem organu odwoławczego pisma J. C., które wpłynęło do organu I instancji 3 marca 2008r. nie można było potraktować jako wniosku o wznowienie ponieważ decyzja, której dotyczył nie była ostateczna. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 kpa postępowanie wznowieniowe dotyczy tylko decyzji ostatecznych. Wojewoda wskazał zatem, że rozpatrzy to pismo jako odwołanie i wyda rozstrzygnięcie zgodnie z art. 138 kpa. Nadto organ II instancji zaznaczył, że Prezydent Miasta P. przekazał pisma P. H. z 7 i 10 marca 2008r. jako odwołanie od decyzji o pozwoleniu na rozbudowę z dnia 6 lutego 2008r. oraz wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Wojewoda postanowieniem z 17 marca 2008r. odmówił P. H. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Sprawy nie załatwiono jednak do końca, gdyż nie wydano postanowienia w oparciu o przepis art. 134 kpa stanowiącego o niedopuszczalności odwołania w związku z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. Na marginesie Wojewoda odnosząc się do kwestii poświadczenia nieprawdy w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wskazał, że umorzenie sprawy przez prokuratora wyłącza możliwość potwierdzenia wymogu, by sfałszowanie dowodu było stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, a co za tym idzie wyłączyło możliwość uznania, iż zachodzi przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Jednocześnie podkreślił, że zgodnie z przyjętym orzecznictwem strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy (art. 145 § 1 pkt 1 kpa) musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Nie jest bowiem rzeczą organu administracyjnego przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie (wyrok NSA z 2 czerwca 2000r. sygn. akt I SA 1123/99). P. H. wniósł na powyższą decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu powtarzając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że rolą sądu administracyjnego jest ocena, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie tutejszego Sądu rację miał Wojewoda Wielkopolski przyjmując, że fakt, iż decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia 6 lutego 2008r. o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalnego przy ul. S. w P. nie miała przymiotu ostateczności nie pozwalał na wszczęcie i prowadzenie postępowania wznowieniowego w tej sprawie i uznanie, że pismo J. C. z dnia 3 marca 2008r. stanowiło wniosek o wznowienie tegoż postępowania, a nie odwołanie od wspomnianej decyzji organu I instancji. Zważyć należy, iż zgodnie z art. 145 § 1 kpa wznawia się postępowania tylko w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Według art. 16 § 1 kpa decyzjami ostatecznymi są decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. W myśl rozwiązań przyjętych w kodeksie postępowania administracyjnego odwołanie nie służy od: 1) decyzji wydanej przez organ I instancji, od której nie zostało wniesione odwołanie w ustawowym terminie, a brak podstaw do przywrócenia terminu, 2) decyzji wydanych w II instancji (art. 15 kpa), 3) decyzji wydanych w I instancji przez ministra (art. 127 § 3 kpa), 4) decyzji wydanych w I instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze (art. 127 § 3 kpa), 5) decyzji wydanych w I instancji, jeżeli przepisy szczególne przewidują w sprawie jednoinstancyjny tryb postępowania. Oparcie dopuszczalności wznowienia postępowania na przesłance ostateczności decyzji uzasadnione jest bowiem niekonkurencyjnością środków zaskarżenia i dróg weryfikacji decyzji administracyjnych. Dopuszczalność wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją nieostateczną prowadziłaby do konkurencji pomiędzy odwołaniem a wznowieniem postępowania. Biorąc zaś pod uwagę odmienną konstrukcję prawną tych dwóch instytucji procesowych, dopuszczenie w zakresie wskazanym konkurencji pomiędzy nimi byłoby sprzeczne z zasadą dwuinstancyjności, ograniczającej zakres weryfikacji decyzji nieostatecznej. Zakres kompetencji organu odwoławczego jest szerszy aniżeli organów prowadzących weryfikację decyzji w nadzwyczajnych trybach postępowania. Odwołanie przenosi na organ odwoławczy kompetencje do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. W postępowaniu w sprawie wznowienia organ rozstrzyga istotę sprawy administracyjnej, ale tylko w przypadku, gdy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, jedną z kwalifikowanych wad wyliczonych w art. 145 § 1 kpa. W postępowaniu odwoławczym takiego ograniczenia przepisy kpa nie wprowadzają [B.Adamiak w: B.Adamiak, J.Borkowski, Komentarz do kpa, Warszawa 2008, s. 653-654]. Przechodząc do okoliczności niniejszej sprawy wyjaśnić należy, dlaczego – w ocenie Sądu – Wojewoda trafnie uznał, iż decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia 6 lutego 2008r. nie była ostateczna i niedopuszczalne było wszczęcie oraz prowadzenie postępowania wznowieniowego w tej sprawie. Aby wykazać, że wspomniana decyzja z 6 lutego 2008r. nie była ostateczna należało w pierwszej kolejności ustalić, kiedy doręczono ją stronom. Trzeba bowiem mieć w pamięci, że dopiero decyzja, od której strony nie wniosły odwołania w ustawowym terminie staje się ostateczna. I tak decyzję tę doręczono: - inwestorowi A. H. – odebrał ją osobiście w dniu 20 lutego 2008r. (k. 16 akt adm. I inst.), - P. H. - w dniu 11 lutego 2008r. w trybie art. 43 kpa poprzez dorosłego domownika B. H., syna skarżącego (karta nieponumerowana pomiędzy k.16 a 17 akt. adm. I inst.) oraz - K. S. - również w dniu 11 lutego 2008r. (karta nieponumerowana pomiędzy k.16 a 17 akt. adm. I inst.). W tym miejscu zauważyć należy, że Prezydent Miasta P. nie doręczył decyzji J. C., współwłaścicielowi nieruchomości położonej w P. przy ul. S. Stosownie do przepisu art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie przyjmuje się, że termin do wniesienia odwołania dla strony pominiętej (w tym wypadku dla J. C.) biegnie od dnia doręczenia decyzji stronie, której zapewniono udział w postępowaniu; chodzi tu o najpóźniejszą datę doręczenia decyzji jednej ze stron – jeśli doręczenie następowało w różnych datach (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 września 2008r., sygn. akt I SA/Wa 417/08, Lex nr 516017, wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2008r., sygn. akt IV SA/Wa 2596/07, Lex nr 506525, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 maja 2007r., sygn. akt II SA/Gd 122/07, Lex nr 477242). Mając na względzie, że ostatnie doręczenie decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 6 lutego 2008r. miało miejsce w stosunku do A. H. w dniu 20 lutego 2008r. przyjąć trzeba, że powyższa decyzja stałaby się ostateczna, gdyby do dnia 5 marca 2008r. nie zostało wniesione odwołanie. Skoro jednak w dniu 3 marca 2008r. J. C., któremu nie doręczono wspomnianej decyzji, złożył odwołanie, decyzja z 6 lutego 2008r. nie stała się ostateczna. Słusznie więc przyjęto w zaskarżonej decyzji, że niedopuszczalne było prowadzenie postępowania wznowieniowego w sprawie, która nie zakończyła się decyzją ostateczną. Rację miał więc Wojewoda umarzając postępowanie jako bezprzedmiotowe zgodnie z art. 105 § 1 kpa i wskazując, że odwołanie J. C. zostanie rozpoznane przez organ odwoławczy. Na marginesie odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii prawidłowości doręczenia decyzji z dnia 6 lutego 2008r. S. H. wskazać trzeba, że uprawnione było przyjęcie przez organy orzekające, że skoro skarżący okazał się opiekunem prawnym ubezwłasnowolnionego całkowicie S. H. w dniu wydania decyzji z dnia 6 lutego 2008r. (k. 39 akt adm. I inst.), to doręczenie mu decyzji było również skuteczne względem S. H.. Zgodnie bowiem z art. 40 § 1 kpa pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. W myśl przepisu art. 30 § 1 kpa zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Przepis art. 30 § 2 kpa stanowi, że osoby fizyczne nie posiadające zdolności do czynności prawnych działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. Osoby ubezwłasnowolnione całkowicie nie mają zaś zdolności do czynności prawnych (art. 12 Kodeksu cywilnego). Ustanawia się dla nich opiekę (art. 13 § 2 kc) i to opiekun jest ich przedstawicielem ustawowym. W związku z tym doręczenie decyzji osobie ubezwłasnowolnionej może nastąpić tylko w ten sposób, że doręczy się ją przedstawicielowi takiej osoby. Z taka sytuacją mieliśmy zaś do czynienia – bez względu na intencje organu – co do doręczenia decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 6 lutego 2008. P. H., jako przedstawicielowi S. H. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących udzielenia przez Prezydenta Miasta P. pozwolenia na rozbudowę domu przy ul. S. w P. z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) poprzez złożenie przez inwestora A. H. oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane bez zgody skarżącego jako współwłaściciela przedmiotowej nieruchomości Sąd uznaje, że kwestia ta nie mieści się w granicach niniejszej sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2008r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie " w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Na sprawę w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (A.Kabat [w:] B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz, Warszawa 2006, s. 300). W ocenie Sądu przedmiotem niniejszej sprawy jest tylko kwestia zasadności wznowienia postępowania w sprawie, w której wydano nieostateczną decyzję z dnia 6 lutego 2008r. Zważywszy, że Sąd podzielił stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, iż niedopuszczalne było wszczęcie i prowadzenie postępowania wznowieniowego, bowiem powołana decyzja Prezydenta Miasta P. z 6 lutego 2008r. nie miała przymiotu ostateczności, brak było podstaw do tego, by w niniejszej sprawie badać, czy zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 1 kpa, a więc, czy decyzja z dnia 6 lutego 2008r. została wydana w oparciu o dowody, które okazały się fałszywe. Skoro bowiem decyzja o pozwoleniu na rozbudowę nie stała się ostateczna, to nie można było w bezpodstawnie wszczętym postępowaniu wznowieniowym oceniać, czy decyzję tę wydano pomimo braku zgody współwłaściciela nieruchomości na wykonanie wspomnianych prac. Dlatego Sąd rozstrzygając przedstawioną w skardze kwestię mógłby narazić się zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez orzeczenie w granicach innej sprawy, a mianowicie dotyczącej nie wznowienia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbudowę domu przy ul. S. w P., lecz sprawy w przedmiocie pozwolenia na te rozbudowę. Mając na względzie powyższe, Sąd po rozważenia okoliczności niniejszej sprawy uznał, że skarga P. H. nie zasługiwała na uwzględnienie i dlatego w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. ją oddalił. Ustosunkowując się do złożonego przez skarżącego na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010r. wniosku o zwrot kosztów postępowania stwierdzić należy, że stosownie do art. 200 p.p.s.a. zwrot kosztów postępowania przysługuje skarżącemu od organu w przypadku uwzględnienia skargi. Stąd w niniejszej sprawie, w której Sąd skargę oddalił skarżący zgodnie z art. 199 p.p.s.a. sam poniósł koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. /-/ E.Brychcy /-/ J.Szaniecka /-/ B.Drzazga MK