II SA/Po 503/13

Dnia 10 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 lipca 2013 roku sprawy ze skargi V. K. na decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby I. stwierdza, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, II. zasądza od Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej na rzecz skarżącej kwotę [...],- zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Wielkopolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania V. K. od decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w O. z dnia [...] 2012 r. o zwolnieniu ze służby z dniem [...] 2012 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Komendant Powiatowy PSP w O. decyzją z dnia [...] 2012 r., powołując się na orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej przy Wielkopolskim Komendancie Wojewódzkim PSP z dnia [...] 2011 r. o wydaleniu ze służby V. K. i utrzymujące je w mocy orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym PSP z dnia [...] 2012 r., działając na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 3 i art. 43 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.) zwolnił z dniem 29 lutego 2012 r. st. ogn. V. K. ze służby w Państwowej Straży Pożarnej. Wyjaśnił, że Komisja Dyscyplinarna przy Wielkopolskim Komendancie Wojewódzkim PSP uznała V. K. winną zarzucanych jej czynów tj. nierzetelnego prowadzenia dokumentacji finansowo-księgowej, defraudacji dużej kwoty środków pieniężnych z budżetu Komendy Powiatowej PSP w O. poprzez wielokrotne pobieranie środków pieniężnych na podstawie czeków oraz dokonywanie przelewów ponad akceptowanie wartości, niepotwierdzonych dokumentacją księgową na prywatne konto odwołującej się, co stanowi naruszenie art. 115 ustawy o PSP w związku z art.30 ust. 1 ustawy o PSP i art. 284 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca I997r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) i wymierzyła karę dyscyplinarną - wydalenia ze służby. W odwołaniu od powyższej decyzji V. K. zarzuciła organowi I instancji, że nie uwzględnił faktu, iż odwołująca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym PSP z dnia [...] 2012r. Jej zdaniem, wydanie decyzji o zwolnieniu ze służby nastąpiło przedwcześnie tj. przed uprawomocnieniem się orzeczenia. Odwołująca podniosła, że została zwolniona ze służby w PSP z tytułu wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby bez przeprowadzenia właściwego postępowania wyjaśniającego, a tym samym bez dokonania jakichkolwiek ustaleń dotyczących stanu faktycznego, które jej zdaniem powinny być podstawą wydania decyzji. Jednocześnie zarzuciła brak w zaskarżonej decyzji wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innych dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zakwestionowała również zasadność nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Odnosząc się do powyższych zarzutów, organ odwoławczy stwierdził, że zarzut wydania decyzji o zwolnieniu ze służby w oparciu o nieprawomocne (tj. nie poddane kontroli sądu) orzeczenie dyscyplinarne jest nieuzasadniony. Wymierzenie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby stanowi obligatoryjną przesłankę zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Oznacza to, że w przypadku zaistnienia tej przesłanki obowiązkiem organu jest wydanie decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. Ustawa o PSP nie pozostawia organom możliwości wydania żadnego innego rozstrzygnięcia w takiej sytuacji. Organ odwoławczy stwierdził, że w stosunku do odwołującej się Komisja Dyscyplinarna przy Wielkopolskim Komendancie Wojewódzkim PSP wydała orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, które zostało utrzymane w mocy przez Komisję Odwoławczą przy Komendancie Głównym PSP. W tej sytuacji Komendant Powiatowy PSP w O., działając w granicach związania administracyjnego wynikającego z art. 43 ust.2 pkt 3 ustawy o PSP, był zobowiązany zwolnić V. K. ze służby. Fakt wydania w stosunku do odwołującej się powyższego orzeczenia dyscyplinarnego jest bezsporny. Następnie wskazał, że zgodnie z art. 124f ustawy o PSP, od orzeczenia komisji dyscyplinarnej w wydanej w I instancji przysługuje odwołanie. Orzeczenie dyscyplinarne wydane w wyniku rozpoznania odwołania od orzeczenia I instancji jest ostateczne, a tym samym także wykonalne. Stosownie zaś do treści art. 124j powołanej ustawy, na orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne w II instancji stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Natomiast w myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza to, że mimo iż odwołująca wniosła skargę do WSA w Warszawie na orzeczenie dyscyplinarne, podlegało ono wykonaniu. Komendant Powiatowy PSP w O. był zatem uprawniony do wydania decyzji o zwolnieniu V. K. ze służby. Odnosząc się do zarzutu odwołującej dotyczącego braków w postępowaniu wyjaśniającym organ II instancji wskazał, iż w swoim rozstrzygnięciu Komisja Dyscyplinarna przy Wielkopolskim Komendancie Wojewódzkim PSP w sposób wyczerpujący wskazała, jakich V. K. dokonała czynów. Ponadto odwołująca na rozprawie w Sądzie Okręgowym w P. Wydział Karny, sygn. akt III K 261/11 przyznała się do popełnionych czynów. Fakt ich popełnienia jest więc niesporny. Wszystkie okoliczności popełnienia tych czynów zostały wyczerpująco wyjaśnione w treści orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej II instancji. Ustosunkowując się do zarzutów nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ odwoławczy wskazał, że Komendant Powiatowy PSP w O. wyjaśnił, iż nadaje decyzji rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny, polegający na niepozostawianiu w służbie funkcjonariuszki PSP w związku z popełnionymi przez nią czynami niezgodnymi z prawem. Zdaniem Wojewódzkiego Komendanta PSP w niniejszej sprawie za natychmiastowym wykonaniem decyzji o zwolnieniu ze służby przemawia ważny interes służby polegający na tym, iż zadania PSP mogą być realizowane wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone przez ustawę o PSP. Stosownie zaś do treści art. 30 ust. 1 ustawy o PSP obowiązkiem strażaka jest m.in. przestrzeganie prawa, dyscypliny służbowej, strzeżenie honoru, godności, dobrego imienia służby i przestrzeganie zasad etyki zawodowej. Ponadto służbę w tej formacji może pełnić wyłącznie obywatel polski niekarany za przestępstwo lub za przestępstwo skarbowe. Zgodnie zaś z art. 115 ust. 2 ustawy o PSP strażak odpowiada dyscyplinarnie za popełnione przestępstwa i wykroczenia, niezależnie od odpowiedzialności karnej. W związku z powyższym zdaniem organu II instancji osoba, która naruszyła dyscyplinę służbową w stopniu skutkującym wymierzeniem najbardziej dolegliwej kary dyscyplinarnej tj. kary wydalenia ze służby, nie może być oceniana, jako spełniająca wymagania stawiane funkcjonariuszom PSP. Penalizowane w myśl Kodeksu karnego czyny o charakterze umyślnym, w wyniku których nastąpiła szkoda w mieniu Skarbu Państwa, zostały popełnione przez odwołującą się w ramach pełnienia służby na stanowisku Głównego Księgowego, zobowiązującym do szczególnej troski i ochrony tego mienia. Dalsze pozostawienie odwołującej się w służbie, skutkowałoby wypłaceniem kolejnych 50% uposażenia, pomimo defraudacji przez nią środków pieniężnych w kwocie ponad 465 tys. zł z budżetu Komendy Powiatowej PSP w O. W związku z tym stwierdzenie odwołującej dotyczące "bliżej nieokreślonego interesu społecznego" organ odwoławczy uznał za nieuprawnione. V. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP, zarzucając naruszenie przy jej wydaniu przepisów postępowania dające podstawę do wznowienia postępowania w myśl art. 145 § 1 pkt 8 kpa, a mianowicie art. 16 § 1 zd. pierwsze kpa, art. 15 kpa i art. 110 kpa w zw. z art. 40 § 2 kpa poprzez utrzymanie przez organ II instancji w mocy decyzji organu I instancji, mimo, iż orzeczenie w sprawie wymierzenia skarżącej kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby zostało uchylone wyrokiem WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt II Sa/Wa 969/12. Mając to na względzie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 kpa oraz zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W motywach skargi podniesiono, że WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 14 listopada 2012 r. w sprawie II SA/Wa 969/12 uchylił orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym PSP z dnia [...] 2012 r, w konsekwencji czego w obrocie prawnym w chwili wydawania zaskarżonej decyzji nie funkcjonowało już ostateczne orzeczenie, na podstawie którego Komendant Powiatowy PSP w O. miałby prawo i obowiązek wydać decyzję o zwolnieniu skarżącej ze służby. Skarżąca wskazała, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Natomiast w myśl art. 145 § 1 pkt 8 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Tymczasem z treści zaskarżonej decyzji wynika, że została ona wydana ściśle w związku z treścią ostatecznego orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej przy Wielkopolskim Komendancie Wojewódzkim PSP z dnia [...] 2011 r. w sprawie wymierzenia skarżącej kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Z uwagi jednak na okoliczność, iż na skutek uchylenia orzeczenia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym z dnia [...] 2012 r. orzeczenie organu I instancji nie było jeszcze ostateczne (art. 16 § 1 kpa), nie mogło ono w myśl zasady dwuinstancyjności (art. 15 kpa) stanowić podstawy do podejmowania na jego podstawie zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła też, że choć wspomniany wyrok WSA w Warszawie nie istniał w chwili sporządzenia przez organ II instancji zaskarżonej decyzji, to niewątpliwie istniał już w chwili jej doręczenia pełnomocnikowi skarżącej tj. w dniu 28 lutego 2013 r. Ta zaś data, zgodnie z ugruntowanym w tym zakresie orzecznictwem, jest datą wydania decyzji administracyjnej (art. 110 w zw. z art. 40 § 2 kpa). Z tym bowiem momentem dochodzi do uzewnętrznienia treści decyzji organu jej adresatowi. Dopiero doręczenie decyzji stanowi moment wprowadzenia jej do obrotu prawnego i od tego momentu decyzja ta wiąże zarówno organ, jak i stronę. Do tej chwili organ może sporządzoną przez siebie decyzję zmienić, a zatem przez cały ten okres decyzja pozbawiona jest jeszcze przymiotu stabilnego rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. W związku z powyższym zdaniem skarżącej organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy postępowania, które to naruszenie wyczerpuje dyspozycje art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 kpa. W odpowiedzi Wielkopolski Komendant Wojewódzki PSP wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że nie zgadza się z poglądem jakoby w wyniku niedoręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżącej decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego i nie doszło do jej skutecznego wydania. Wyjaśnił, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie dają podstaw, by utożsamiać wydanie decyzji z jej doręczeniem. Przepis art. 107 § 1 kpa wymienia elementy składowe decyzji, wskazując jednoznacznie, że decyzja zostaje wydana z datą jej podpisania. Natomiast art. 110 kpa stanowi o skutku doręczenia, jakim jest związanie organu decyzją. Organ podkreślił, że decyzja została doręczona stronie 23 lutego 2013 r. i z tą datą wiąże organ, który ją wydał, pomimo, że nastąpiło z uchybieniem art. 40 kpa, co potwierdza treść art. 110 kpa. Od tego momentu organ nie mógł już dokonać zmian w treści wydanego aktu mimo wadliwego jego doręczenia. Zatem wydanie zaskarżonej decyzji i jej doręczenie stronie nastąpiło przed wydaniem wyroku WSA w Warszawie, a więc została ona wydana zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym. Ponadto organ stwierdził, że skarżąca pomija okoliczność, iż w chwili sporządzenia skargi istniało już kolejne orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym PSP wydane [...] 2013 r. utrzymujące w mocy orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej przy Wielkopolskim Komendancie Wojewódzkim PSP. Nadto istniał już prawomocny wyrok skazujący za czyn stanowiący podstawę wydalenia skarżącej ze służby w PSP – za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego tj. przestępstwo, o którym mowa w art. 43 ust.2 pkt 4 ustawy o PSP. Powyższe fakty zdaniem organu potwierdziły zasadność zwolnienia skarżącej ze służby w PSP, zaś popełnione uchybienia proceduralne nie miały wpływu na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna, choć nie z przyczyn w niej wskazanych. Na wstępnie wyjaśnić należy, że stosownie do przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przy czym, jak stanowi § 2 wspomnianego artykułu, sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W pierwszej kolejności wymaga wyjaśnienia, dlaczego Sąd uznał, że skarga V. K. została wniesiona z zachowaniem ustawowego – wynikającego z art. 53 § 1 p.p.s.a. – 30-dniowego terminu od dnia doręczania skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Zaskarżona decyzja z dnia [...] 2012 r. została nieskutecznie doręczona skarżącej w dniu 14 kwietnia 2012 r. Organ odwoławczy pominął bowiem okoliczność, iż w postępowaniu odwoławczym V. K. reprezentowana była przez pełnomocnika adwokata B. K. Stosownie zaś do przepisu art. 40 § 2 zdanie pierwsze kpa, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednoznacznie wskazuje się zaś, że jeżeli strona posiada pełnomocnika, pisma na podstawie art. 40 § 2 kpa można doręczać w takiej sytuacji zarówno stronie, jak i jej pełnomocnikowi. Nie można jednak pominąć w tej czynności pełnomocnika. Jeżeli zaś organ administracji doręczył pismo zarówno pełnomocnikowi, jak i stronie postępowania, w różnym czasie, datą doręczenia będzie data doręczenie pisma pełnomocnikowi. Przesłanie zaś pisma stronie nie wywołuje w tej sytuacji żadnego skutku prawnego, zwłaszcza zaś w kontekście obliczania terminu do złożenia od tego pisma środka prawnego (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2011 r., II OSK 1739/10, Lex nr 1152021). W związku z powyższym, uznając, że doręczenie zaskarżonej decyzji skarżącej nie wywołało skutku procesowego, konieczne było ustalenie, w jakiej dacie zaskarżoną decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżącej. Pismem z dnia 14 lutego 2013 r. zwrócił się on do organu odwoławczego o doręczenie decyzji z dnia [...] 2012 r. Wielkopolski Komendant Wojewódzki PSP w dniu 28 lutego 2013 r. doręczył zaskarżoną decyzję pełnomocnikowi skarżącej. Zważywszy zatem, że następnie pełnomocnik w dniu 29 marca 2013 r. wniósł do Sądu (za pośrednictwem organu) przedmiotową skargę, uznać należało, że zachował termin przewidziany w art. 53 § 1 p.p.s.a. Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w O. z dnia [...] 2012 r. o zwolnieniu skarżącej ze służby. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 43 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.), dalej: ustawa o PSP. W myśl tego przepisu strażaka zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przyjął, kierując się powołanym przepisem, że skoro Komisja Dyscyplinarna przy Wielkopolskim Komendancie Wojewódzkim PSP wydała orzeczenie z dnia [...] 2011 r. o wymierzeniu W. K. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, które zostało utrzymane w mocy przez Komisję Odwoławczą przy Komendancie Głównym PSP orzeczeniem z dnia [...] 2012 r., to należało uznać, że zaistniała przesłanka z art. 43 ust. 2 pkt 3 ustawy o PSP. Skarżąca podniosła tymczasem, że istotną okolicznością jest fakt, że zaskarżona decyzja została doręczona skutecznie stronie dopiero z chwilą doręczenia jej pełnomocnikowi skarżącej w dniu 28 lutego 2013 r. Uznała, że należy przyjąć, iż dopiero z tą datą doszło do wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] 2012 r., bowiem z tym momentem doszło do uzewnętrznienia treści decyzji organu jej adresatowi. W konsekwencji, zdaniem skarżącej, należy wziąć pod uwagę, że pomiędzy datą wydania i podpisania zaskarżonej decyzji ([...] 2012 r.), a datą jej doręczenia pełnomocnikowi skarżącej (28 lutego 2013 r.) został wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrok z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 969/12, którym uchylono orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym PSP z dnia [...] 2012 r., które stało się podstawą zaskarżonej decyzji. W rezultacie organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję oparł ją na orzeczeniu, które zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Dlatego, zdaniem skarżącej ziściła się przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 8 kpa, a mianowicie zaskarżoną decyzję wydano w oparciu o inną decyzję, która została następnie uchylona. W związku z tym decyzja ta powinna zostać uchylona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., który wskazuje, że sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu w pierwszej kolejności Sąd pragnie stwierdzić, iż nie podziela poglądu, jakoby w przypadku niedoręczenia decyzji pełnomocnikowi strony (w trybie art. 40 § 2 kpa), decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego i nie doszło do jej skutecznego wydania. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie dają podstaw, by utożsamiać wydanie decyzji z jej doręczeniem, którego skutkiem jest związanie organu decyzją w myśl art. 110 kpa. Natomiast art. 107 § 1 k.p.a. wskazuje elementy składowe decyzji, która zostaje wydana z datą jej podpisania. Doręczenie decyzji nie jest objęte procesem jej wydania. Decyzja, która została doręczona stronie i od której wniesiono skutecznie odwołanie w żadnym razie nie może być uznana za nieistniejącą w obrocie prawnym (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2011 r., I OSK 1171/11, Lex nr 1149128). W związku z tym należy uznać, że to dzień wydania decyzji jest miarodajny do oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 października 2012 r., II SA/Wa 1336/12, Lex nr 1241570). Innymi słowy, niedopuszczalne jest zaakceptowanie poglądu skarżącej, zgodnie z którym organ wydający decyzję do czasu skutecznego jej doręczenia stronom może zmienić jej treść. Należy jednak zwrócić uwagę, że po wydaniu zaskarżonej decyzji, a przed jej doręczeniem pełnomocnikowi skarżącej, WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 969/12 uchylił orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym PSP z dnia [...] 2012 r., które stało się podstawą zaskarżonej decyzji. Trafnie zatem zauważa skarżąca, że w świetle art. 43 ust. 2 pkt 3 ustawy o PSP i art. 145 § 1 pkt 8 kpa ziściła się przesłanka do wznowienia postępowania. Skarżąca pominęła jednak istotne okoliczności, które rzutują na rozstrzygniecie w niniejszej sprawie. Po pierwsze należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 146 § 2 kpa nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zważywszy, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami skargi, jego rolą było zatem ustalenie, czy zdarzenia prawne, do których doszło po wydaniu wspomnianego wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2012 r. nie sprawiły, iż ziściła się negatywna przesłanka wznowienia postępowania określona w powołanym art. 146 § 2 kpa. Sąd podziela bowiem stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 13 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2998/11 (dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), iż jeżeli sąd administracyjny ustali, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją dotknięte jest wadą określoną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., to w dalszej kolejności powinien sprawdzić, czy w sprawie występują negatywne przesłanki wznowienia, w tym ustanowiony w art. 146 § 2 k.p.a. zakaz uchylenia decyzji w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Samo stwierdzenie, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją jest dotknięte kwalifikowaną wadliwością, stanowiącą podstawę wznowienia postępowania, nie może prowadzić automatycznie do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. W związku z tym wskazać należy, że po wydaniu powołanego wyroku, Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym PSP orzeczeniem z dnia [...] 2013 r. utrzymała w mocy orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej przy Wielkopolskim Komendancie Wojewódzkim PSP w P. z dnia [...] 2011 r. o wymierzeniu V. K. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Z ustaleń Sądu wynika, czy decyzja ta nie została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (notatka służbowa - k. 23 akt sądowych). Ponadto z akt sprawy wynika, że Sąd Apelacyjny w P. II Wydział Karny wyrokiem z dnia [...] 2012 r. sygn. akt [...], po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] 2012 r. sygn. akt [...] zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił orzeczenie zawarte w punkcie X, w pozostałym zakresie utrzymując w mocy zaskarżony wyrok. Trzeba wyjaśnić, że wyrokiem z dnia [...] 2012 r. sygn. [...] sąd I instancji uznał V. K. winną czynów przewłaszczenia wymienionych w wyroku kwot działając w ten sposób na szkodę Komendy Powiatowej PSP w O., dokonała podrobienia czeków i czeki te wprowadziła do obiegu wypłacając przy ich pomocy kwoty z nich wynikające, a pieniądze przeznaczając na własne cele, działając w ten sposób na szkodę Komendy Powiatowej PSP w O.. W punkcie X wyroku sąd I instancji zobowiązał oskarżoną do wykonania punktu IX wyroku (w którym zasądził na rzecz powoda Skarbu Państwa – Komendy Powiatowej PSP w O. kwotę 437.668,30 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 20 grudnia 2011 r. do dnia zapłaty) w terminie 4 lat od uprawomocnienia się wyroku. Tym samym wspomnianym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w P. z dnia [...] 2012 r. skarżąca została prawomocnie skazana za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. W tym miejscu należy zauważyć, że stosownie do art. 43 ust. 2 pkt 4 ustawy o PSP strażaka zwalnia się ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe umyślne. Mając na względzie ów przepis należy stwierdzić, iż choć zaistniała podstawa do wznowienia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją z uwagi na wydanie jej na podstawie orzeczenia w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, które następnie zostało uchylone, to po pierwsze organ odwoławczy - Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym PSP orzekając ponownie orzeczeniem z dnia [...] 2013 r. utrzymała w mocy orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej przy Wielkopolski Komendancie Wojewódzkim PSP w P. z dnia [...] 2011 r. o wymierzeniu V. K. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. A ponadto skarżąca została prawomocnie skazana za przestępstwa umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, a określone w art. 284 § 2 i art. 310 § 1 i 2 i art. 286 § 1 w zw. z art. 11 § 2, art. 284 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.). W związku z powyższym w ocenie Sądu zaistniały przesłanki do zastosowania art. 146 § 2 kpa, bowiem w sytuacji ponownego rozpoznania sprawy organy zobowiązane były w oparciu o przepisy art. 43 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy o PSP do wydania decyzji odpowiadającej w swej istocie decyzji dotychczasowej, o zwolnieniu skarżącej ze służby. Dlatego brak było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. i uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o przesłankę powodującą konieczność wznowienia postępowania. Jednakowoż mając na względzie, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia prawa (zaskarżoną decyzję wydano w oparciu o orzeczenie organu, które zostało następnie uchylone – art. 145 § 1 pkt 8 kpa) Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 2 ust. 1 i 2, § 3 ust. 1 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.) Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.