II SA/Po 505/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi B. B. na akt Rady Wydziału [...] Uczelni z dnia [...] września 2015 roku w przedmiocie zaopiniowania wniosku B. B. o przyznanie stypendium ministra za wybitne osiągnięcia dla studentów na rok akademicki [...] I. uchyla zaskarżony akt, II. zasądza od Rady Wydziału [...] Uczelni na rzecz skarżącego kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2015 r. o sygn. akt II SA/Po 1345/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi B. B. (dalej również: student; strona; skarżący), uchylił postanowienie Rektora Uczelni (dalej również: Rektor) z dnia [...] 2014 r. znak [...] w przedmiocie stypendium ministra za wybitne osiągnięcia studenta oraz poprzedzające je postanowienie Dziekana Wydziału [...] Uczelni (dalej również: Dziekan Wydziału) z dnia 22 października 2014 r. znak [...] W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, że mimo, iż Prawo o szkolnictwie wyższym nie wspomina o tym wprost, to niewątpliwie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.) o charakterze gwarancyjnym, a w tym zasady zawarte w art. 7-12, mają odpowiednie zastosowanie do postępowania w przedmiocie przyznania studentowi pomocy materialnej, bowiem rozstrzygnięcia w tych kwestiach dotyczą indywidualnych spraw studentów, a zatem powinien był je uwzględnić organ w sprawie studenta. W wykonaniu powyższego wyroku w dniu [...] 2015 r. Rada Wydziału [...] Uczelni (dalej również: Rada Wydziału) negatywnie zaopiniowała wniosek studenta z dnia 14 października 2014 r. o przyznanie stypendium ministra za wybitne osiągnięcia na rok akademicki [...] (dalej również: stypendium ministra na rok akademicki [...]; stypendium ministra); wniosek studenta uzyskał 10 głosów pozytywnych na 38 oddanych. W piśmie z dnia [...] 2015 r. znak dnia 1 grudnia 2014 r. znak [...] Rektor poinformował B. B., że z uwagi na powyższy wynik głosowania Rady Wydziału wniosek ten nie zostanie przekazany do ministra właściwego ds. szkolnictwa wyższego. Pismo to wpłynęło do siedziba pełnomocnika strony w dniu 2 października 2015 r. W piśmie z dnia 8 października 2015 r. B. B., reprezentowany przez pełnomocnika procesowego, skierował do Senatu Uczelni odwołanie od uchwały Rady Wydziału negatywnie opiniującej jego wniosek z dnia 14 października 2014 r. o przyznanie stypendium ministra na rok akademicki [...]. Skarżący podniósł, że jego osiągnięcia, w tym m.in. zajęcie [...] miejsca na Mistrzostwach Świata w karate [[...]], są tak oczywiście wybitne, iż negatywne zaopiniowanie tego wniosku można poczytywać wyłącznie za celowe, umyślne naruszanie jego prawa do otrzymania stypendium ministra. Zarzucił także, że Rada Wydziału nie uzasadniła swojego rozstrzygnięcia. W piśmie z dnia [...] 2015 r. znak [...] Rektor Uczelni, działający jako "przewodniczący Senatu Akademickiego [...]", poinformował pełnomocnika studenta, że złożone odwołanie nie może być przyjęte do rozpoznania przez Senat Uczelni, albowiem zgodnie z art. 68 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2012 r., poz. 572 [aktualnie: Dz.U. z 2016 r., poz. 1842], z późn. zm. – dalej: Prawo o szkolnictwie wyższym) odwołanie od uchwały rady podstawowej jednostki organizacyjnej przysługuje jedynie kierownikowi tej jednostki (dziekanowi). B. B. dniu 28 listopada 2015 r. (data nadania pocztowego) wniósł skargę, w którym jako jej przedmiot określił postanowienie przewodniczącego Senatu Akademickiego [...] – Rektora Uczelni z dnia [...] 2015 r. wydane w sprawie nr [...]". W skardze zarzucił naruszenie: - art. 68 ust. 4 Prawa o szkolnictwie wyższym poprzez błędne uznanie, że odwołanie od uchwały rady podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni przysługuje wyłącznie kierownikowi tej jednostki; - art. 106 § 5 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy kwestionowana uchwała Rady Wydziału stanowi zajęcie stanowiska w formie postanowienia, wobec czego na podstawie tego przepisu podlega zaskarżeniu w drodze wniesienia zażalenia; - art. 15 K.p.a. i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uchybienie zasadzie dwuinstancyjności postępowania, a w konsekwencji pozbawienie strony prawa zaskarżenia rozstrzygnięcia mającego bezpośredni wpływ na prawa i obowiązki studenta; - art. 70 ust. 4 Konstytucji w zw. z art. 173 ust. 1 pkt 4 Prawa o szkolnictwie wyższym poprzez pozbawienie skarżącego prawa do skorzystania z systemu indywidualnej pomocy finansowej w postaci prawa do otrzymania stypendium ministra za wybitne osiągnięcia. W uzasadnieniu skargi podniósł m.in., że zarówno dosłowne brzmienie przepisu art. 68 ust. 4 Prawa o szkolnictwie wyższym, jak i jego cel, nie pozwala na przyjęcie, że prawo do wniesienia odwołania od uchwały rady podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni nie przysługuje innym podmiotom, w tym również na podstawie przepisów znajdujących się w innych aktach prawnych aniżeli ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym. W ocenie skarżącego w sprawie znajdował zastosowanie przepis art. 106 § 5 K.p.a., a tym samym, że skarżącemu przysługiwało prawo do zaskarżenia przedmiotowej uchwały Rady Wydziału, będącej w jego ocenie postanowieniem. Skarżący odwołał się przy tym do zasady dwuinstancyjności. Ponadto argumentował, że zgodnie z treścią pisma Rektora z dnia [...] 2015 r. Rada Wydziału negatywnie zaopiniowała wniosek studenta o przyznanie stypendium ministra, czym uniemożliwiła Rektorowi przekazanie tego wniosku do ministra celem przyznania skarżącemu stypendium. Wytknął również, że przedmiotowe pismo nie zawierało uzasadnienia faktycznego ani prawnego co do przedmiotowego rozstrzygnięcia Rady Wydziału. Ponadto argumentował, że przedmiotowa uchwała Rady Wydziału dotyka sfery praw i obowiązków skarżącego, pozbawiając go prawa do otrzymania stypendium, a zatem trudno uznać, iż może ona zostać wydana w formie niezaskarżalnego i niedoręczonego skarżącemu, jak również w żadnym zakresie nieuzasadnionego rozstrzygnięcia kolegialnego organu obradującego w bliżej nieokreślonym składzie. Przy tak sformowanych zarzutach skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę, Rektor Uczelni wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 3 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Po 1110/15 odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 [aktualnie: Dz.U. z 2016 r., poz. 718], z późn. zm. – dalej: P.p.s.a.), stwierdzając, że działania organów uczelni związane z wystąpieniem przez rektora z wnioskiem do ministra o przyznanie studentowi stypendium za wybitne osiągnięcia, w tym samo wystąpienie bądź brak wystąpienia przez rektora z wnioskiem, brak reakcji rektora na wezwanie do uzupełnienia braków wniosku, jak i zaopiniowanie przez radę podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni tegoż wniosku rektora – nie podlegają kognicji sądów administracyjnych, nie należą do aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 i 2 oraz 4 P.p.s.a., wobec tego kognicji tej nie będzie podlegał również akt rektora działającego jako przewodniczący senatu uczelni, polegający na poinformowaniu skarżącego o niedopuszczalności odwołania od opinii podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej B. B., postanowieniem z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 1328/16 uchylił zaskarżone postanowienie tutejszego Sądu i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd kasacyjny stwierdził, że w sprawie – z uwagi na charakter konkursowy postępowania stypendialnego – znajduje zastosowanie obowiązujące w dacie złożenia wniosku za wybitne osiągnięcia dokonane w roku akademickim 2013/2014 rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania studentom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia (Dz.U. z 2011 r. nr 214, poz. 1270 – dalej: rozporządzenie z 2011 r.; rozporządzenie), zastąpione następnie rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia z dnia 17 lipca 2015 r. w sprawie stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia przyznawanych studentom (Dz.U. z 2015 r., poz. 1050); przy czym w obu tych rozporządzeniach procedura przyznawania stypendium pozostała jednak zasadniczo podobna, zatem wskazane przez Sąd II instancji odrębności między tymi rozporządzeniami nie są istotne z perspektywy analizowanej sprawy. Sąd kasacyjny stwierdził, że skarżony akt nie ma charakteru postanowienia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., a skoro nie zapadł w toczącym się postępowaniu administracyjnym, nie może być uznany za decyzję administracyjną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Niemniej jednak Sąd II instancji uznał, że skarżony akt ma charakter aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a, gdyż pozytywne zaopiniowanie przedmiotowego wniosku przez radę wydziału jest warunkiem sine qua non uruchomienia postępowania przed ministrem, zaś negatywne – kończy je na etapie rady; wobec tego nie jest ona wówczas organem jedynie niewiążąco wyrażającym swoją ocenę. Zdaniem Sądu kasacyjnego z uwagi na to uchwała rady wydziału, jako rzutująca na interes prawny jednostki (do ubiegania się o stypendium i jego uzyskania, wynikający z § 2 rozporządzenia z 2011 r. i art. 181 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym), nie może być uznana za akt mający charakter jedynie wewnętrzny, wewnątrzuczelniany. W tym zakresie argumentował, że student ubiegający się o przyznanie stypendium ministra, a wcześniej o pozytywną opinię rady, nie znajduje się w relacji podległości służbowej czy organizacyjnej wobec uczelni; fakt zaś, że na tym etapie procedowanie w materii wniosku (kandydatury) studenta odbywa się poza skodyfikowanym postępowaniem administracyjnym, w ramach uczelni i w oparciu o swoistą procedurę wynikającą z rozporządzenia, nie czyni dokonywanych w jej ramach czynności czy wydawanych aktów "wewnętrznymi", gdyż o tym przesądza status ich adresata. Zdaniem Sądu II instancji omawiana opinia nie jest wydawana w sprawie z zakresu toku studiów studenta, lecz w materii pomocy finansowej studentowi, objętej ochroną ustrojową w art. 70 ust. 4 Konstytucji, służącej wsparciu realizacji konstytucyjnego prawa do nauki (art. 70 ust. 1). Zdaniem Sądu kasacyjnego zaakceptowanie stanowiska Sądu I instancji prowadziłoby do niedopuszczalnego wyłączenia spod ochrony sądowej spraw objętych gwarancjami ustawowymi; stąd też także prokonstytucyjna wykładnia przemawia za objęciem czynności negatywnego zaopiniowania przez radę wniosku o stypendium kontrolą ze strony sądu administracyjnego. Ponadto Sąd II instancji nie podzielił stanowiska tutejszego Sądu, że o braku właściwości rzeczowej sądów administracyjnych w sprawie przemawiać ma brak określenia w przepisach szczególnych – ustawy czy rozporządzenia dotyczącego przyznania stypendium ministra – środków zaskarżenia opinii. W ocenie Sądu kasacyjnego oznacza to bowiem jedynie, że zastosowanie znajdą środki zaskarżenia wynikające z przepisów ogólnych, w tym P.p.s.a. Konkludując, Sąd II instancji uznał, że na negatywną opinię rady podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni lub senatu uczelni w przedmiocie wniosku o przyznanie studentowi stypendium ministra za wybitne osiągnięcia, przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. We wskazaniach co do dalszego prowadzenia postępowania Sąd kasacyjny stwierdził, że Sąd I instancji, uwzględniając wyrok własny z dnia 22 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Po 1345/14, uzna swoją właściwość w sprawie i rozważy, czy skarżący dochował wymogów procesowych wniesienia skargi. W tym zakresie Sąd II instancji wyjaśnił, że z uwagi na przyjętą w sprawie kwalifikację, stosownie do art. 52 § 3 P.p.s.a., wniesienie skargi na uchwałę Rady Wydziału opiniującą wniosek studenta o przyznanie stypendium musi być poprzedzone wezwaniem rady podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu (uchwały). W związku z tym – jak dalej wywodził Sąd II instancji – tutejszy Sąd oceni, czy pismo skarżącego z dnia 8 października 2015 r. może być uznane w istocie za tego rodzaju wezwanie, jak również ustali, czy w rzeczywistości intencją skarżącego jest wyeliminowanie pisma Rektora z dnia [...] 2015 r. znak [...] czy uchwały Rady Wydziału z dnia [...] 2015 r. Zarazem Sąd kasacyjny podkreślił, że Sąd I instancji uwzględni przy tym, że skarżący mógł mieć wątpliwości co do właściwego środka zaskarżenia w sprawie – z uwagi na brak pouczenia w piśmie Rektora z dnia [...] 2015 r., [...] oraz z uwagi na treść wyroku tutejszego Sądu z dnia 22 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Po 1345/14, jak również nietypowy charakter skarżonego aktu. Sąd II instancji pozostawił również tutejszemu Sądowi kwestię rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego w ramach orzeczenia o kosztach postępowania w razie uwzględnienia skargi. W toku ponownie prowadzonego postępowania przez tutejszy Sąd (pod sygnaturą akt II SA/Po 505/16), pełnomocnik skarżącego – w odpowiedzi na wezwanie do sprecyzowania skargi – podał, ze pismo skarżącego z dnia 8 października 2015 r. powinno zostać uznane za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu 52 § 3 P.p.s.a., gdyż zawiera wszystkie elementy pozwalające na takie zakwalifikowanie przedmiotowego pisma. Ponadto pełnomocnik stwierdził, że celem wszczęcia przez skarżącego postępowania sądowoadministracyjnego pozostaje wyeliminowanie z obrotu prawego uchwały Rady Wydziału z dnia [...] 2015 r., bowiem to właśnie ten akt, a nie pismo Rektora z dnia [...] 2015 r. bezpośrednio narusza prawo skarżącego do otrzymania stypendium ministra, o czym świadczy sama treść skargi. Odwołując się do przywołanych fragmentów skargi, pełnomocnik stwierdził, że skarżący zarówno w samej skardze, jak i w toku postępowania sądowoadministracyjnego sformułował konkretne zarzuty skierowane przeciwko uchwale Rady Wydziału z dnia [...] 2015 r.; tym samym skarga z dnia 28 listopada 2015 r. jest w istocie skargą na uchwałę Rady Wydziału [...] [Politechniki Poznańskiej] z dnia 28 września 2015 r., zaś skarżący domaga się uchylenia przedmiotowej uchwały oraz przekazania sprawy Radzie Wydziału do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik [...] nie zajął stanowiska w sprawie przed przeprowadzeniem rozprawy w dniu 15 grudnia 2016 r., a na rozprawie tej pełnomocnik skarżącego podtrzymał argumentację i wnioski zawarte w piśmie procesowym z dnia 1 września 2016 r., domagając się uchylenia uchwały rady Wydziału z dnia [...] 2015 r. przy jednoczesny zobowiązaniu Rady Wydziału do pozytywnego zaopiniowania wniosku skarżącego o przyznanie stypendium ministra. Ponadto wniósł o uchylenie "aktu podpisanego przez Rektora Uczelni z dnia 21.10.2015 roku" bądź jako aktu administracyjnego, bądź też przy uznaniu, że jest to postanowienie wydane w toku postępowania administracyjnego. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, z uwzględnieniem dotychczas przeprowadzonego postępowania w obu instancjach, w tym postępowania kasacyjnego. Na pytanie Sądu, pełnomocnik skarżącego oświadczył, że nie jest w stanie wskazać przepisu, na podstawie którego Sąd miałby zobowiązać Radę Wydziału do wydania pozytywnej opinii, natomiast Sąd winien wskazać organowi konieczność takiego pozytywnego zaopiniowania, bowiem wynika to z materiału dowodowego. Pełnomocnik organu podtrzymał z kolei stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę, formułując zarazem alternatywny wniosek o odrzucenie skargi i wskazując, że przedmiotowa uchwała została wydana w ramach autonomii uczelni i nie wolno jej utożsamiać z decyzją administracyjną. Z uwagi na wyniki przeprowadzonego postępowania sądowego, został zmieniony przedmiot sprawy, jako dotyczący uchwały Rady Wydziału [...] [...] z dnia [...] 2015 r. o zaopiniowaniu wniosku studenta o przyznanie stypendium ministra za wybitne osiągnięcia [na rok akademicki 2014/.2015]. W konsekwencji zostało również zmienione określenie skarżonego organu; w miejsce Rektora Uczelni została wskazana Rada Wydziału [...] [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W pierwszej kolejności Sąd podkreśla, że dla oceny zasadności skargi w niniejszej sprawie podstawowe znaczenie ma fakt, że sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uznał zasadność skargi kasacyjnej od wcześniejszego postanowienia tutejszego Sądu z dnia 3 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Po 1110/15 o odrzuceniu skargi i uchylił je na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 190 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przywołany przepis wyznacza kierunek postępowania sądu I instancji, który nie posiada już na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku sądu wyższej instancji. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach wyjątkowych, w szczególności, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wcześniej wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok SN z dnia 9 lipca 1998 r. sygn. akt I PKN 226/98, OSNAP 1999/15/486), jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zostanie wydana przez ten Sąd uchwała w innej sprawie w trybie art. 269 P.p.s.a. zawierająca odmienną wykładnię prawa albo zmienił się stan prawny i to jedynie w odniesieniu do przepisów proceduralnych (tak B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 4. wydanie, Warszawa 2011, komentarz do art. 190, akapit 4 i 5). Odnosząc przedstawione rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, tutejszy Sąd nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 1328/16. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, tutejszy Sąd, stosując się do kwestii już wiążąco stwierdzonych przez Sąd II instancji, uznał, że skarga w przedmiotowej sprawie jest dopuszczalna ze względu na swój przedmiot i jako akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych, dotycząc brak jest podstaw do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W toku postępowania Sąd w sposób jednoznaczny – uwzględniając zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz stanowisko strony skarżącej – ustalił, że przedmiotem skargi, a tym samym i sprawy sądowej, jest ocena prawidłowości zaskarżonego aktu, tj. uchwały wydanej przez Radę Wydziału [...] [...] z dnia [...] 2015 r. o zaopiniowaniu wniosku skarżącego o przyznanie stypendium ministra za wybitne osiągnięcia na roku akademicki [...], nie zaś pismo Rektora z dnia [...] 2015 r. informujące skarżącego o negatywnym zaopiniowaniu przez Radę Wydziału wniosku skarżącego z dnia 14 października 2014 r. W szczególności potwierdza to pismo procesowe pełnomocnika skarżącego z dnia 1 września 2016 r. oraz cała treść skargi odczytana w kontekście twierdzeń zwartych w piśmie procesowym z dnia 1 września 2016 r. Konsekwencją takich ustaleń było również skorygowanie oznaczenia skarżonego organu. Ponadto Sąd przyjął, że w takiej sytuacji kwestia reprezentacji procesowej skarżonego organu, tj. Rady Wydziału [...] [...], ze względu na zakres pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu reprezentującemu w sprawie Uczelnię [...] (dalej również: Uczelnia), jak i specyfikę przedmiotowej sprawy nie uległa zmianie. Oceniając przedmiotową sprawę w zakresie wynikającym z ostatecznie ukształtowanej skargi i wniosków procesowych, sprecyzowanym w toku postępowania, należy w pierwszej kolejności wypowiedzieć się co do dopuszczalności skargi ze względu na treść art. 52 § 3 P.p.s.a., tj. spełnienia wymogu terminowego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W następnej zaś kolejności trzeba rozstrzygnąć, czy skarga została wniesiona w terminie, o którym mowa w art. 53 § 2 P.p.s.a. Zdaniem Sądu w sprawie został [...] [wyczerpany] tryb jej wniesienia, bowiem skarżący skierował do władz Uczelni pismo z dnia 8 października 2015 r. (wpływ do siedziby Uczelni: 12 października 2015 r.), zatytułowane "Odwołanie [...] od uchwały Rady Wydziału [...] negatywnie opiniującej wniosek [...] z dnia 14 października 2014 r. [...]", w którym kwestionował merytoryczną zasadność wydania takiej opinii i domagał się zmiany tej uchwały poprzez pozytywne zaopiniowanie wniosku z dnia 14 października 2014 r., a następnie niezwłocznego przekazania jego wniosku przez Rektora Uczelni "do Ministra celem jego merytorycznego rozpoznania, ewentualnie uchylenia zaskarżonej uchwały i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia". Wprawdzie jako adresata pisma z dnia 8 października 2015 r. wskazał Senat [...], jednak – zgodnie ze wskazaniami Sąd II instancji –tutejszy Sąd stwierdził, że w rzeczywistości intencją skarżącego było wyeliminowanie z obiegu prawnego uchwały Rady Wydziału z dnia [...] 2015 r. W piśmie z dnia 8 października 2015 r. skarżący kwestionował stanowisko Rady Wydziału, zwracając uwagę na oczywistość jego wybitnych osiągnięć sportowych, które wręcz determinują pozytywne zaopiniowanie wniosku, a stanowisko Rady Wydziału poczytuje za "celowe i umyślne naruszanie prawa Skarżącego do otrzymania stypendium Ministra", gdyż odmienna interpretacja postawy Rady Wydziału mogłaby opierać się wyłącznie na zarzuceniu Radzie Wydziału rażącego niedbalstwa i niekompetencji". Dlatego tez należy uznać, że pismo to spełnia warunki pozwalające na uznanie go za wezwanie rady Wydziału do usunięcia naruszenia prawa w zakresie zaopiniowania wniosku studenta z dnia 14 października 2014 r. o przyznanie stypendium ministra Sąd I instancji, stosowanie do zaleceń Sądu kasacyjnego, uwzględnił przy tym, że skarżący mógł mieć wątpliwości co do właściwego środka zaskarżenia w sprawie – z uwagi na brak pouczenia w piśmie Rektora z dnia [...] 2015 r. znak [...] oraz treść wyroku tutejszego Sądu z dnia 22 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Po 1345/14. Nie bez znaczenia był również nietypowy charakter skarżonego aktu, należącego do materii z pogranicza stosunku wewnątrzuczelnianego (podległości organizacyjnej) i stosunku administracyjnego o charakterze zewnętrznym, skoro negatywne zaopiniowanie – poczynione na podstawie swoistej procedury wynikającej z rozporządzenia z 2011 r. – wniosku o stypendium przesądza o zewnętrznym statusie prawnym adresata opinii, tj. studenta, którego wniosek o przyznanie stypendium ministra nie zostanie przekazany właściwemu ministrów do rozpoznania. Jak zauważył Sąd II instancji, student nie znajduje się w tym wypadku w relacji podległości służbowej czy organizacyjnej wobec uczelni. W konsekwencji pismo Rektora z dnia [...] 2015 r., informujące skarżącego o treści opinii Rady Wydziału z dnia [...] 2015 r., i data jego doręczenie pełnomocnikowi skarżącego (2 października 2015 r.), miało znaczenie dla ustalenia, kiedy skarżący dowiedział się o wydaniu zaskarżonego aktu i stwierdzeniu, czy przed wniesieniem skargi wezwał pisemnie – w terminie 14 dni od dowiedzenia się o wydaniu tego aktu – właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Data wniesienia pisma z dnia 8 października 2015 r. jednoznacznie wskazuje na terminowe zachowanie przez stronę wymogu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i wyczerpanie trybu z art. 52 § 3 P.p.s.a. Co więcej, również termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 2 P.p.s.a. został zachowany – i to niezależnie do tego, czy skierowana do skarżącego odpowiedź Rektora Uczelni z dnia [...] 2015 r. znak [...], doręczona stronie w dniu 29 października 2015 r. (wyekspediowana zaś w dniu 28 października 2015 r.), zostałaby uznana za odpowiedź Rady Wydziału na wezwanie z dnia 8 października 2015 r. (data wpływu do organu: 12 października 2015 r.), czy też za pismo pozbawione doniosłości prawnej na płaszczyźnie przepisu art. 53 § 2 P.p.s.a. W pierwszym przypadku termin 30 dni do wniesienia skargi upływałby takim wypadku w dniu 30 listopada 2015 r. (z uwzględnieniem treści art. 83 § 2 P.p.s.a.), zaś w drugim – termin 60 dni na wniesienie skargi upływałby w dniu 11 grudnia 2015 r. Skarga została wniesiona droga pocztową w dniu 28 listopada 2015 r., a wpłynęła do organu w dniu 30 listopada 2015 r. Niewątpliwe zatem mieści się obu wyżej wskazanych terminach. W następnie kolejności należało zaś ocenić zaskarżony akt, tj. uchwałę Rady Wydziału z dnia [...] 2015 r. w części, w jakiej odnosi się do wniosku skarżącego z dnia 14 października 2014 r. W tym zakresie trzeba, zdaniem Sądu, uwzględnić treść przepisów czy szerzej zasad wyinterpretowanych z takich przepisów, które mogły znaleźć w tej sytuacji zastosowanie. To zaś wymaga analizy przepisów regulujących procedurę przyznawania studentom stypendium ministra za wybitne osiągnięcia. Wydane na podstawie art. 187 Prawa o szkolnictwie wyższym rozporządzenie z 2011 r. w § 3 ust. 1 stanowi, że student przedstawia wniosek o przyznanie stypendium wraz z załącznikami dokumentującymi osiągnięcia studenta, kierownikowi podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni, a w przypadku uczelni nieposiadającej podstawowej jednostki organizacyjnej – rektorowi uczelni (ust. 1). Wnioski studentów są przedstawiane do zaopiniowania radzie podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni, zaś w przypadku uczelni nieposiadającej podstawowej jednostki organizacyjnej – senatowi uczelni. Z przepisu § 3 ust. 2 rozporządzenia wynika, że opinia nie może uwzględniać innych kryteriów niż określone w § 2, które wskazują, jakie wyjściowe przesłanki musi spełniać student – tak w zakresie zaliczenia danego roku akademickiego, jaki i rodzaju osiągnieć. Rektorzy uczelni w terminie od dnia 1 lipca do dnia 15 października przekazują wnioski pozytywnie zaopiniowane przez organ wskazany w ust. 2, ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego, z zastrzeżeniem ust. 4 (§ 3 ust. 3). Ministrowie, o których mowa w ust. 4, przekazują wnioski wraz ze swoją opinią ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego, w terminie do dnia 31 października (§ 3 ust. 6). Z powyższych przepisów ustawy oraz rozporządzenia wykonawczego wynika wprost, że działanie jednoosobowych organów uczelni (dziekana, a następnie rektora) sprowadza się do wykonania sekwencji czynności materialno-technicznych, które są niezbędne dla nadania wnioskowi dalszego biegu, który ma już miejsce na etapie ministerialnym, przy czym czynności rektora uzależnione są od rozstrzygnięcia organu kolegialnego uczelni (zwykle rady wydziału jako podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni), tj. wyników zaopiniowania wniosku przez ten organ. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 60 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym organami kolegialnymi uczelni publicznej są co do zasady senat i rady podstawowych jednostek organizacyjnych. Z kolei organami jednoosobowymi uczelni są rektor i kierownicy podstawowych jednostek organizacyjnych (czyli w praktyce najczęściej wydziałów), zaś kierownikiem wydziału jest dziekan (art. 60 ust. 6). W uczelniach nieposiadających podstawowej jednostki organizacyjnej prowadzącej co najmniej jeden kierunek studiów zadania rady podstawowej jednostki organizacyjnej w zakresie prowadzenia studiów wykonuje senat uczelni, a zadania kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej – rektor (art. 60 ust. 6a). Skoro w Uczelni – jak o tym stanowi Statut [...] (dalej: Statut [...] Statut Uczelni; Statut) przyjęty przez Senat Akademicki [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] 2016 r. ([...]), który zastąpił poprzednio obowiązujący Statut przyjęty uchwałą nr [...] z dnia [...] 2011 r. (z późn. zm.) – funkcjonują podstawowe jednostki organizacyjne w formie wydziałów (§ 43 ust. 1 i § 44 ust. 1 Statutu), a kierownikami tych jednostek są dziekani (§ 14 ust. 2 i § 27 ust. 1 Statutu), dalsze rozważania dotyczące procedowania przez Radę Wydziału nad wnioskiem o stypendium ministra należy odnosić kolejno do czynności właściwego dziekana i rady wydziału (§ 14 ust. 1), a ubocznie tylko wspomnieć o ewentualnych czynnościach Rektora. W pierwszej kolejności czynności wstępne związane z wnioskiem skarżącego powinien był podjąć Dziekan Wydziału [...], do którego w dniu 14 października 2014 r. wpłynął wniosek studenta o stypendium ministra wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tego wniosku. W konsekwencji, co wynika wprost z § 3 rozporządzenia z 2011 r., to do Dziekana Wydziału należało przedstawienie Radzie Wydziału kompletnego wniosku o stypendium ministra, który został do niego skierowany zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie stypendium ministra, Radzie Wydziału (§ 3 ust. 2) celem zaopiniowania przez tę podstawową jednostkę organizacyjną Uczelni. Warto w tym miejscu również wspomnieć, że Dziekan Wydziału jest przewodniczącym Rady Wydziału i ją zwołuje (art. 67 ust. 1 i 2 oraz art. 69 Prawa o szkolnictwie wyższym, § 19 ust. 1 pkt 1 i § 21 Statutu). Następnie, w razie pozytywnego zaopiniowania wniosku w drodze podjęcia stosownej uchwały przez Radę Wydziału, Dziekan powinien był przekazać ten wniosek wraz z opinią Rektorowi Uczelni, który z kolei obowiązany byłby przekazać ten wniosek ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego (§ 3 ust. 3 rozporządzenia). Idąc dalej, warto wspomnieć, że z art. 173 ust. 1 pkt 4 Prawa o szkolnictwie wyższym oraz rozporządzenia z 2011 r. wydanego na podstawie art. 187 powołanej ustawy wynika, że organ orzekający w przedmiocie przyznania tej formy pomocy finansowej studentowi – w tym wypadku minister właściwy do spraw szkolnictwa – wydając rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, działa w ramach tzw. uznania administracyjnego. Stypendium ministra za wybitne osiągnięcia może być przyznane studentowi szczególnie wyróżniającemu się w nauce lub posiadającemu wybitne osiągnięcia naukowe, artystyczne lub sportowe. Z kolei kwestia działania organów uczelni wyższej, a w szczególności czynności lub aktów rektora oraz rady podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni (rady wydziału), poprzedzających rozpatrzenie wniosku przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa, nie wymagają w zasadzie przedstawienia osobnych rozważań z uwagi na treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 1328/16. Tutejszy Sąd ograniczył się zatem jedynie do omówienia kwestii wymogów, jakie mogą być odnosić się do opinii rady podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni (rady wydziału), a mających na celu zapewnienia wykonania kontroli sądowej nad tego rodzaju aktem. Podążając tokiem argumentacji Sądu II instancji, trzeba mieć na uwadze, że do oceny przedmiotowej opinii (uchwały) rady wydziału nie mogą być stosowane wprost przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a jedynie takie ogólne zasady prawa – w tym zawarte i w Kodeksie, które w istocie stanowią odbicie zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Stąd też, kontrolując tego rodzaju akt organu uczelni, jakim jest uchwała rady wydziału negatywnie opiniującą wniosek studenta o przyznanie stypendium ministra – Sąd uwzględnił to, że organ obowiązany jest przy jej wydaniu podejmować odpowiednie działania przy zachowaniu minimum gwarancji proceduralnych dla studenta (strony). To od treści opinii rady wydziału zależy bowiem, czy zostanie wnioskowi studenta nadany przez rektora dalszy bieg, a zatem czy zostanie studentowi zagwarantowana możliwość skorzystania z uprawnień ustawowych, tj. ubiegania się w trybie konkursowym o stypendium ministra. Niemniej jednak tego rodzaju kontrola opinii (uchwały) rady wydziału musi niewątpliwie nastąpić przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1098/07, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, w tego rodzaju opinii, którą powinna wyrazić w sprawie wniosku studenta o przyznanie stypendium ministra właściwa rada wydziału, względnie w protokole obrad, na których została podjęta uchwała w sprawie wyraźnie takiej opinii, jeżeli byłaby to opinia negatywna, obowiązkowo powinny znaleźć się pewne niezbędne elementy pozwalające na sądowe skontrolowanie formalnej prawidłowości podjętej uchwały, jak i prześledzenie toku rozumowania rady wydziału w zakresie istotnym ze względu na specyficzną procedurę wynikająca z przedmiotowego rozporządzenia z 2011 r. Zdaniem Sądu, zawarta w protokole z posiedzenia Rady Wydziału [...] [...] z dnia [...] 2015 r., w odniesieniu do wniosku skarżącego o przyznanie stypendium ministra, tj. objęta punktem 3 porządku obrad ("Sprawy osobowe") opinia dotycząca wniosku B. B. nie spełnia minimum wymagań pozwalających na stwierdzenie, że sprawa zaopiniowania tego wniosku została należycie rozpatrzona przez Radę Wydziału. W treści tej opinii zawarte są jedynie dwie informacje, tj. fakt negatywnego zaopiniowania wniosku i wynik głosowania, wskazujący, że: głosowało 38 osób; oddano głosów pozytywnych: 10, głosów negatywnych: 9, głosów wstrzymujących [się]: 17, głosów nieważnych: 2. Z kontekstu wyników głosowania można co najwyżej wywnioskować, że najprawdopodobniej głosowanie odbyło się przy zastosowaniu zasad dotyczących głosowania nad sprawami osobowymi, określonymi w załączniku nr [...] do Statutu, tj. opinię podjęto w głosowaniu tajnym – bezwzględną większością głosów (pkt 22 i 30 załącznika). Brak jest przy tym stwierdzenia, czy na posiedzeniu Rady Wydziału było wymagane kworum, które zgodnie z punktem 26 załącznika nr [...] do Statutu powinno wynosić co najmniej połowę ogólnej liczby uprawnionych do głosowania członków organu kolegialnego, jeżeli przepis szczególny nie wymaga wyższego kworum. Przyjmując jednak nawet, że głosowanie – pomimo niedostatków protokołu z dnia [...] 2015 r. co do utrwalenia jego przebiegu – było ważne, podkreślić należy, że w samym protokole brak jest jakichkolwiek informacji pozwalających na stwierdzanie, że Rada Wydziału podjęła uchwałę w przedmiocie zaopiniowania wniosku skarżącego, uwzględniając § 2 ust. 1 i 6 oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia z 2011 r. Co więcej, brak jest odpowiednio sformułowanej treści uchwały. Przedmiotowa opinia nie ma zaś odpowiedniej formy, odrębnie ujętej w samym protokole posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...] 2015 r. czy też w postaci załącznika do protokołu. W swej istocie protokół jedynie sprawozdawczo informuje, że Rada Wydziału negatywnie zaopiniowała wniosek skarżącego, który rozpatrywano jako wniosek o "styp. sportowe - sprawa z 2014 r.". Brak jest natomiast danych pozwalających na stwierdzenie, na jakich kryteriach oprała się Rada przy podejmowaniu uchwały wyrażającej opinię negatywną; brakuje jakiegokolwiek odniesienia się do spełnienia przez studenta wymogu z § 2 ust. 1, tj. zaliczenia roku studiów w poprzednim roku akademickim, jak i szczegółowego odniesienia tego wniosku do treści § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, zgodnie z którym stypendium ministra może być przyznane studentowi, który poza wymogiem zaliczenia poprzedniego roku akademickiego, uzyskał wybitne osiągnięcia naukowe, artystyczne lub sportowe w okresie studiów. Przepis § 2 ust. 6 rozporządzenia z kolei precyzuje kryterium wybitnych osiągnięć sportowych, szczegółowo wskazując, co należy za takowe uważać (odpowiednio: udział w określonych imprezach sportowych najwyższej światowej rangi – pkt 1; zajęcie określonego miejsca w innych imprezach sportowych rangi wyższej niż krajowe – pkt 2) i wprowadzając zarazem wymóg, aby były to osiągnięcia w sportach , w których działają polskie związki sportowe, o których mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. nr 127, poz. 857 [aktualnie: Dz.U. z 2016 r., poz. 176], z późn. zm.). Zarazem w zdaniu drugim § 3 ust. 2 rozporządzenia wyraźnie określono, że opinia nie może uwzględniać innych kryteriów niż określone w § 2 tego rozporządzenia. Z uwagi na powyżej sformułowane zastrzeżenia dotyczące zgodności z prawem uchwały Rady Wydziału z dnia [...] 2015 r. w przedmiocie zaopiniowania wniosku o przyznanie stypendium ministra, należało stwierdzić po stronie Rady Wydziału naruszenie § 2 i § 3 ust. 2 rozporządzenia, co też stanowiło zarazem naruszenie art. 173 ust. 1 pkt 4 Prawa o szkolnictwie wyższym oraz zasady zwartej w art. 70 ust. 4 Konstytucji, gdyż przedmiotowa uchwała w tym kształcie musi być uznana za pozbawiającą skarżącego prawa do ubiegania się o indywidualną pomoc finansową dla studentów w ramach powszechnego i równego dostępu do wykształcenia. Ponownie rozpatrując sprawę, Rada Wydziału przeprowadzi odpowiednie postępowanie w przedmiocie zaopiniowania wniosku skarżącego z dnia 14 października 2014 r. o przyznanie stypendium ministra. W tym zakresie Rada Wydziału powinna zaopiniować przedmiotowy wniosek na podstawie przygotowanych przez jej przewodniczącego, a zatem Dziekana Wydziału (względnie osobę go zastępującą), odpowiednich materiałów dotyczących wniosku studenta (opracowania lub innego rodzaju analizy, informacji o wniosku i studencie), zawierających wyczerpujące odniesienie treści wniosku i załączników do kryteriów, o których mowa w § 2 ust. 1 i ust 6 oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 2011 r. Przedmiotowa opinia – sformułowana w postaci wyodrębnionej uchwały – powinna zawierać wszystkie niezbędne elementy pozwalające na skontrolowanie jej zgodności z przepisami prawa znajdującymi zastosowanie w sprawie. Przede wszystkim powinna zawierać treść rozstrzygnięcia (uchwały) jednoznacznie wskazującą, czy opinia jest pozytywna, czy też jest negatywna. Podjęta uchwała, szczególnie jeżeli miałaby przybrać postać opinii negatywnej, wymaga odpowiedniego uzasadnienia, które w praktyce powinno być przygotowane przez przewodniczącego Rady i uzupełnione o ewentualne kwestie wynikające z przeprowadzonej na posiedzeniu Rady dyskusji nad wnioskiem. Uzasadnienie to, względnie inne dane zawarte w protokole posiedzenia (obrad) Rady, powinno wskazywać, czy Rada stwierdziła, że wniosek studenta spełnia formalne kryteria, o których mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia z 2011 r., z odpowiednim omówieniem kwestii dotyczących zakwalifikowania wniosku według kryteriów szczególnych, określonych w § 2 rozporządzenia z 2011 r. W praktyce chodzi tutaj o rozważenie kwalifikacji sukcesów skarżącego wskazanych we jego wniosku z dnia 14 października 2014 r. na płaszczyźnie kategorii wybitnych osiągnięć sportowych w dyscyplinie sportowej spełniającej wymogi zawarte w ustawie, o której mowa w § 2 ust. 6 rozporządzenia z 2011 r. O ile odpowiednie informacje nie zostałyby zawarte w treści samej uchwały, powinien do niej być dołączony protokół z posiedzenia Rady Wydziału, który będzie zawierał dane pozwalające na ustalenie jej zgodności z wymogami Regulaminu [...], w tym z zasadami określonymi w załączniku nr [...] do Regulaminu. W szczególności dotyczy to takich kwestii, jak: skład osobowy Rady; liczba jej członków, która wzięła udział w posiedzeniu i głosowaniu; wyjaśnienie, czy było kworum i w jakim trybie przeprowadzono głosowanie, tj. czy było ono jawne, czy też tajne jako odnoszące się do spraw osobowych; czy uchwała została podjętą zwykłą czy też bezwzględną większością głosów; przebieg obrad. Z powodów w zasadzie wcześniej już wyłożonych Sąd nie mógł uwzględnić wniosku pełnomocnika skarżącego o zobowiązanie Rady Wydziału do pozytywnego zaopiniowania wniosku skarżącego o przyznanie stypendium ministra czy też na konieczność pozytywnego zaopiniowania wniosku skarżącego. Zdaniem Sądu nie pozwala na to treść art. 146 § 2 P.p.s.a., gdyż brak jest podstaw do stwierdzenia, że omówione przepisy nakładają na skarżony organ obowiązek pozytywnego zaopiniowania wniosku o stypendium ministra. Omówione już przepisy § 2 oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego nakazują radzie właściwej jednostki organizacyjnej uczelni zaopiniowanie wniosku studenta o stypendium ministra na podstawie kryteriów określonych w § 2 tego rozporządzenia, zatem poza kryterium ogólnym zaliczenia poprzedniego roku studiów – również kryteriów szczególne, które w odniesieniu do sytuacji skarżącego należy odnieść do treści ust. 6 § 2 rozporządzenia. Ostatni z przywołanych przepisów – jak już wspomniano – określa, jakie osiągnięcia uznawane są za wybitne osiągnięcia sportowe, przy czym osiągnięcia te muszą dotyczyć dyscyplin sportowych, które spełniają warunki określne w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie w zakresie objęcia danej dyscypliny sportowej działaniem polskich związków sportowych. To z kolei wymaga poczynienia odpowiednich ustaleń co do statusu dyscypliny sportowej uprawniaj przez skarżącego. Sąd administracyjny jest zaś sądem prawa i nie zastępuje organów w zakresie ustalania stanu faktycznego sprawy i rozstrzyganiu o prawach lub obowiązkach strony stosunku administracyjnego (to ostatnie może mieć miejsce jedynie na zasadzie wyjątku w ściśle określonych sytuacjach). Sąd w tym miejscu uznaje za stosowne jedynie wspomnieć, że do wiedzy powszechnej, tzw. notoryjnej, należy fakt, że w przeciwieństwie do takich od wielu dziesiątek lat uznanych dyscyplin z zakresu sportów walki (walki wręcz), jak boks i zapasy (a mających swoje źródło jeszcze w czasach igrzysk antycznych) czy nawet judo – w przypadku karate nie ma jednej dyscypliny sportowej o takim statusie, które też – odmiennie nawet niż pokrewny karate sport taekwondo – nie jest sportem olimpijskim. Stąd też o ile nie ma wątpliwości, że te inne wymienione sporty walki, jak i dyscypliny szermiercze (floret, szabla, szpada) należą do sportów spełniających warunki określone w § 2 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego, o czym świadczy chociażby aktywność polskich reprezentantów w tych dyscyplinach na igrzyskach olimpijskich, to sytuacja w przypadku karate jako dyscypliny sportowej nie jest tak oczywista. Stąd też to Rada Wydziału (czy też Dziekan Wydziału) powinna na potrzeby przeprowadzenia postępowania w przedmiocie zaopiniowania wniosku ustalić na podstawie odpowiednio zgromadzonych informacji, bazując na treści wniosku studenta i załącznikach do wniosku (również przy wykorzystaniu wsparcia działu prawnego Uczelni), czy dyscyplina sportowa uprawniana przez skarżącego należy do takiej, która spełnia warunki określone w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie, zaś osiągnięcia sportowe skarżącego spełniają wymogi określone w § 2 ust. 6 rozporządzenia z 2011 r. Ustalenia takie nie należą zaś do kompetencji sądu administracyjnego, który nie zastępuje organów administracyjnych – również w ujęciu funkcjonalnym – w przeprowadzeniu postępowania administracyjnego i rozstrzygnięciu sprawy, lecz kontroluje ich działanie w zakresie wynikającym z ustaw ustrojowych i P.p.s.a. Sformułowane na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. przez pełnomocnika skarżącego żądanie uchylenia "aktu podpisanego przez Rektora Uczelni z dnia [...]2015 roku" jest całkowicie niezrozumiałe i bezprzedmiotowe. Skoro pismo skarżącego z dnia [...] 2015 r. zostało ostatecznie – zgodnie z jego wolą i zaleceniami Sądu II instancji – zakwalifikowane jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez Radę Wydziału z uwagi na wydanie w dniu [...] 2015 r. negatywnej opinii co do wniosku skarżącego o przyznanie stypendium ministra, to w konsekwencji należy przyjąć, że pismo to stanowi jedynie informację udzieloną skarżącemu przez Rektora jako przewodniczącego Senatu [...]. Przedmiotem niniejszej sprawy nie jest zaś działanie rektora ani tym bardziej Senatu [...] względem wniosku skarżącego o przyznanie stypendium ministra. Wobec tego, na płaszczenie tej sprawy brak jest podstaw do uznania, że przedmiotowe pismo Rektora stanowić może zaskarżalny do sądu administracyjnego postanowienie lub inny akt wydany w toku postępowania administracyjnego. Jak to zresztą zauważył Sąd kasacyjny, w przedmiotowej sprawie nie można mówić o wszczęciu postępowania administracyjnego, które może dopiero miejsce w razie przekazania wniosku studenta przez Rektora właściwemu ministrowi. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w punkcie II sentencji na podstawie art. 200 i art. 205 P.p.s.a., uwzględniając wniosek strony, fakt korzystania z zastępstwa procesowego wykonanego adwokata w postępowaniu kasacyjnym, jak i wysokość kosztów sądowych poniesionych przez stronę skarżącą w toku całego postępowania (również w II instancji).