II SA/Po 534/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marek Sachajko Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 05 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dni 05 czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę Wnioskiem z dnia 28 kwietnia 2022 r. M. M. zwrócił się do Prezydenta Miasta K. (dalej też jako "Prezydent") o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, na terenie położonym w K. przy ul. [...], oznaczonym w ewidencji gruntów i budynków jako część działki nr [...] (obręb [...]). Decyzją z dnia 22 sierpnia 2022 r., nr [...], znak [...], Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Decyzją z dnia 28 września 2022 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też jako "SKO" lub "Kolegium"), po rozpatrzeniu odwołania S. B., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi wniesionej przez S. B., wyrokiem z dnia 31 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Po [...], uchylił decyzje organów obu instancji. Za uwzględnieniem skargi zdaniem WSA przemawiały zarzuty dotyczące wadliwie sporządzonej analizy urbanistycznej. Decyzje organów obu instancji WSA uznał za wydane z naruszeniem art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2023 poz. 977 ze zm., dalej "u.p.z.p.") oraz § 5 ust. 1, § 6 ust. 1 i § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588, dalej "r.MI"). WSA w powyższym wyroku stwierdził, że: (1) sporządzona na potrzeby kontrolowanego postępowania analiza urbanistyczna jest lakoniczna, brakuje opisu funkcji budynków znajdujących się w obszarze analizowanym; (2) parametry zabudowy określono wyłącznie na podstawie cech "sąsiednich budynków mieszkalnych", a nie wszystkich budynków znajdujących się w obszarze analizowanym, co narusza przepis § 5 ust. 1, § 6 ust. 1 i § 7 ust. 3 r.MI; (3) nie obliczono średniego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, gdyż analizowano w tym zakresie wyłącznie zabudowę mieszkaniową, a jak wynika z części graficznej analizy nie tylko zabudowa mieszkaniowa istnieje na obszarze analizowanym; (4) w odniesieniu do wskaźnika szerokości elewacji frontowej w analizie wzięto pod uwagę wartości tylko zabudowy mieszkalnej i na tej podstawie obliczono średni wskaźnik w tym zakresie, dla planowanej inwestycji ustalono ten wskaźnik w sposób dowolny, przyjmując zakres od 8 m do 18,5 m, tj. wartości minimalną i maksymalną tego wskaźnika występujące w obszarze analizowanym. WSA zwrócił uwagę, że maksymalną wartość wskaźnika szerokości elewacji frontowej (18,5 m) w obszarze analizowanym osiąga jedynie budynek na działce nr [...] przy ul. [...], który na mapie zasadniczej oznaczony jest symbolem "mz" - zabudowa zamieszkania zbiorowego, zaś z Google Maps wynika, że jest to budynek parafialny. Podobnie sytuacja wygląda w przypadku ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. WSA stwierdził, że na podstawie znajdującej się w aktach sprawy analizy nie można w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, czy parametry planowanej inwestycji zostały prawidłowo ustalone, biorąc pod uwagę to, że zasadą jest ustalanie parametrów dla nowej zabudowy według średnich wielkości tych parametrów w obszarze analizowanym, a wszelkie odstępstwa od tej zasady powinny być w sposób wyczerpujący uzasadnione. WSA zwrócił również uwagę, że planowana inwestycja odbiega gabarytami od istniejących w obszarze analizowanym budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Jedynie budynek na działce nr [...] (dom parafialny) jest podobny gabarytowo do planowanej inwestycji. WSA przesądził, że inwestycja spełnia wymóg dostępu do drogi publicznej z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Teren inwestycji, który zawiera się w granicach działki nr [...], posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej (ul. [...]) – poprzez stanowiący część działki nr [...] pas gruntu o kształcie typowym dla działek drogowych. Wskazany pas gruntu nie stanowi jednak odrębnej działki, a jest częścią działki nr [...]. W takiej sytuacji nie można mówić o "drodze dojazdowej" do działki nr [...], tylko o fragmencie terenu inwestycji, na którym zlokalizowane będą dojście i dojazd do planowanego budynku. WSA wskazał również, że obawy skarżącego co do zamiaru inwestora realizacji innej inwestycji niż dom mieszkalny jednorodzinny są nieuzasadnione, a pozwolenie na budowę może być wydane dla inwestycji określonej właśnie w warunkach zabudowy. Ponownie rozpoznając sprawę, Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 15 lutego 2024 r., nr [...], ([...] [...]), działając na podstawie art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 oraz na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu Postępowania Administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm., dalej "k.p.a.") ustalił na rzecz M. M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, na terenie położonym w K. przy ul. [...], oznaczonym w ewidencji gruntów i budynków jako dz. nr [...] (obręb [...]. Motywując decyzję organ wskazał, że po zapoznaniu się z wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 31 maja 2023 r., inwestor pismem z dnia 15 listopada 2023 r. dokonał zmiany złożonego wniosku wnosząc o ustalenie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego o wysokości budynku wynoszącej do 4,5m. Do pisma inwestor załączył wizualizację budynku mieszkalnego, który zamierza zrealizować. Ponownie przeprowadzona została analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu z uwzględnieniem wytycznych zawartych w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 31 maja 2023 roku (sygn. akt II SA/Po [...]). W wyniku przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu organ I instancji stwierdził, że projektowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Organ uznał, że bezsprzeczna jest okoliczność funkcjonowania na nieruchomościach sąsiednich zabudowy o podobnym do wnioskowanego charakterze. Spełnione są także warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p. W toku postępowania S. B. zapoznał się z aktami sprawy. Skarżący podkreślał, iż nie wyraża zgody na prowadzenie obsługi komunikacyjnej inwestycji wzdłuż jego nieruchomości – działki nr [...], położonej przy ul. [...]. Skarżący zaproponował, aby inwestor urządził dojazd przez teren działki nr [...], tak jak było to proponowane w innym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla parkingu. Organ stwierdził jednak, że propozycje skarżącego nie są wiążące w postępowaniu. Prezydent zwrócił uwagę, że jest związany jest zakresem złożonego wniosku i tylko we wskazanych we wniosku granicach sprawy może dokonywać rozstrzygnięć. Nie ma również podstaw do zmuszenia inwestora w sposób administracyjny do korzystania z innych działek geodezyjnych w celu realizowania dojazdu do wnioskowanego budynku. Działka nr [...] posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, co potwierdza stanowisko zarządcy drogi. Powoływane przez stronę uwarunkowania innych spraw dotyczących ustalenia warunków zabudowy, obejmujących teren nie tylko działki nr [...], lecz także teren działki nr [...], nie mogą być przenoszone na grunt analizowanej sprawy. Odnosząc się natomiast do kwestii wartości nieruchomości oraz potencjalnych uciążliwości generowanych poprzez inwestycję, organ I instancji wskazał, że nie podlegają one ocenie w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Subiektywne przekonanie osoby trzeciej o naruszeniu jej własnego interesu, związane z rodzajem inwestycji prowadzonej na działce, której dotyczy kwestionowana decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, nie może ograniczać prawa właściciela do zagospodarowania własnego terenu w zakresie określonym przez prawo i zasady współżycia społecznego. Tym samym w sytuacji spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. organ zobligowany jest do wydania na rzecz inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Ocena okoliczności podnoszonych przez stronę możliwa będzie do przeprowadzenia na etapie uzyskiwania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. S. B. odwołał się od opisanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta K. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W odwołaniu wyjaśnił, że nie zgadza się z wydaną decyzją i nie wyraża zgody na proponowany przez inwestora dojazd do nieruchomości. W jego ocenie możliwe jest przeprowadzenie drogi dojazdowej przez środek działki nr [...]. Podobne rozwiązanie, tj. wyznaczenie drogi dojazdowej przez środek posesji, ma miejsce ok. 100 m dalej – na działce przy ul. [...], co nie powoduje uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich. Ponadto skarżący stwierdził, że gabaryty planowanego budynku i dwóch garaży wskazują na gospodarczy cel inwestycji, a nie na budynek mieszkalny jednorodzinny. Mimo wyroku WSA w Poznaniu inwestor w zasadzie nie zmienił wniosku, a projektowany obecnie budynek w istocie nie różni się od budynku będącego przedmiotem oceny w ostatnio prowadzonym postępowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 5 czerwca 2024 r., nr [...], działając na podstawie art. 1, art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 570), art. 17 pkt. 1, 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem Kolegium organ I instancji zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 31 maja 2022 r. W pierwszej kolejności sporządził nową analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, uwzględniając całą zabudowę znajdującą się w obszarze analizowanym. Następnie zweryfikował czy planowana inwestycja spełnia wszystkie przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznaczył obszar analizowany w odległości 50 m, gdyż front działki wynosi 10 m. Ustalono, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa usługowa, produkcyjna, magazynowo-składowa i mieszkaniowa jednorodzinna z towarzyszącymi budynkami gospodarczymi i garażowymi. W analizie wykazano jaka zabudowa występuje na każdej działce znajdującej się w obszarze analizowanym. W związku z tym, że planowana inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, spełniony został warunek kontynuacji funkcji. Przy ustaleniu linii zabudowy dla planowanej inwestycji wzięto pod uwagę charakter istniejącej zabudowy położonej w obszarze analizowanym. Zabudowa zlokalizowana jest w różnych odległościach od pasa drogowego drogi publicznej. Budynki położone na działkach sąsiednich są usytuowane bezpośrednio przy ul. [...], ale również w znacznym oddaleniu nawet o ok. 170,0 m od drogi. Organ I instancji uwzględnił istniejące zagospodarowanie i wyznaczył linię zabudowy dla planowanej inwestycji na podstawie budynku zlokalizowanego na działce przy ul. [...], co obrazuje załącznik graficzny załączony do decyzji. Zdaniem Kolegium wyznaczenie linii zabudowy w powyższy sposób uzasadnia istniejące zagospodarowania terenu objętego analizą, jak i nie narusza § 4 r.MI. Następnie organ I instancji ustalił wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni poszczególnych działek w obszarze objętym analizą. Zgodnie z treścią § 5 ust. 1 r.MI, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Organ I instancji ustalił ten parametr dla każdej zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym, a zatem uwzględnił zarówno zabudowę mieszkaniową, jak i usługową i produkcyjną. Wskaźnik ten waha się od 0,06 do 0,31, a średnia wynosi 0,17. Organ I instancji wyjaśnił, że średnia wartość zmuszałaby inwestora do realizacji budynku o powierzchni zabudowy 665,4 m2 , a inwestor wnioskuje o powierzchnię zabudowy od 450 do 500 m 2. W związku z tym dopuszczalne było odstapienie od ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w oparciu o średnią wartość, która ma uzasadnienie, gdy istniejąca zabudowa jest jednolita. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze zróżnicowanym terenem pod względem funkcji i struktury, co oznacza, że średni wskaźnik intensywności zabudowy nie daje właściwego obrazu zagospodarowania terenu. W związku z tym organ I instancji zastosował odstępstwo uregulowane w § 5 ust. 2 r.MI, który dopuszcza wyznaczenie innej wartości wskaźnika intensywności zabudowy, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej. W niniejszej sprawie organ I instancji ustalił wskaźnik wielkości zabudowy w oparciu o zabudowę mieszkaniową jednorodzinną sąsiadującą z terenem inwestycji, przy jednoczesnym nie przekroczeniu średniej wartości tego parametru. Organ I instancji dla projektowanego budynku ustalił przedział od 0,06 do 0,17. Zdaniem Kolegium przyjęty wskaźnik nie zakłóci istniejącego ładu przestrzennego. Zgodnie z treścią § 6 ust. 1 rozporządzenia MI, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 %. W niniejszej sprawie ustalono ten wskaźnik dla całej zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym. Parametr ten waha się od 3,3 m do 27 m, średnia wynosi 13,6 m. Uwzględniając 20% tolerancji parametr ten powinien mieścić się w przedziale od 10,9 m do 16,3 m. Inwestor we wniosku o ustalenie warunków zabudowy wskazał na szerokość elewacji frontowej 18,5 m. W przypadku szerokości elewacji frontowej organ I instancji również wskazał, że w przypadku zróżnicowanego terenu ustalenie tego parametru w oparciu o średnią wartość nie obrazuje rzeczywistego ukształtowania terenu. Planowana inwestycja ma zostać zrealizowana na działce o szerokości 27 m, większość sąsiednich działek ma szerokość od 14,0 m do 22,0 m. W związku z tym przy takich szerokościach działek budynki sąsiednie nie mają wysokich wartości. W obszarze analizowanym znajdują się budynki o szerokości elewacji od strony ul. [...], a w przypadku planowanej inwestycji szerokość przypada od ul. [...]. W związku z tym organ I instancji wziął pod uwagę budynki znajdujące się na działkach nr [...] i nr [...], które mają odpowiednio szerokość elewacji frontowej 18,0 m i 18,5 m. Mając na uwadze wartości minimalne i maksymalne tego wskaźnika od 3,3 m do 27,0 m zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym (np. działka nr [...] - 27 m, 18,5 m, 20 m, 18m, działka nr [...] - 14,0 m, 18,5 m, działka nr [...] - 16,0 m, działka nr 59/2- 26,5 m, 18,0 m) oraz szerokość działki inwestora, organ I instancji ustalił szerokość elewacji frontowej od 13,6 m (średnia wartość) do 18,5 m (wartość wnioskowana). Co się tyczy wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku, jej gzymsu lub attyki parametr ten ustalono z uwzględnieniem całej zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym. Parametr ten waha się od 2,0 m do 10,0 m, a średnia wynosi 4,2 m. Organ I instancji dla planowanego obiektu budowlanego ustalił wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej od 3,8 m do 4,6 m, uwzględniając średnią wartość i 10% tolerancji. Zdaniem Kolegium spełniony został również parametr związany z geometrią dachu. W obszarze analizowanym występują budynki z dachem jednospadowym, dwuspadowym lub wielospadowym o kącie nachylenia połaci dachowych nie przekraczającym 45° oraz kierunku głównej kalenicy dachu równoległym lub prostopadłym do frontu działki, występują także dachy płaskie. Wysokość budynków położonych w granicach obszaru objętego analizą liczona od poziomu terenu do głównej kalenicy wynosi od 3,0 m do ok. 16,0 m. Organ I instancji uwzględnił istniejący ład w zakresie wysokości do głównej kalenicy oraz geometrii dachu i przyjął dla projektowanego budynku dach płaski ze spadkiem technologicznym, wysokość do głównej kalenicy do 4,6 m. Zdaniem Kolegium przyjęte parametry nie naruszą istniejącego ładu przestrzennego i planowany budynek wpisze się w istniejący stan zagospodarowania terenu. W obszarze analizowanym występują budynki zbliżone gabarytami do planowanego budynku. Nadto planowana inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Istniejące uzbrojenie terenu w zakresie zaopatrzenia w media jest wystarczające dla planowanej inwestycji. Ustalono, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Wniosek zweryfikowano także pod kątem zgodności planowanej inwestycji z odrębnymi przepisami. W tym zakresie również zostały spełnione wszystkie przesłanki. Przedmiotowe zamierzenie budowlane nie jest w obszarze w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy (strefy kontrolowanej/strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach gazociągu/rurociągu). Zdaniem Kolegium w sprawie zastosowano się do wytycznych WSA w Poznaniu, organ I instancji uzasadnił odstępstwa w sposób klarowny i szczegółowy. Ponadto w decyzji nie ma mowy o wytyczeniu drogi dojazdowej, a jedynie umieszczony jest zapis dotyczący obsługi komunikacyjnej inwestycji zgodnie z warunkami określonymi przez ZDM w K. w piśmie z 18 lipca 2022 r. Obsługa odbywać się będzie z ul. [...] poprzez zjazd o parametrach określonych w przywołanym piśmie. Kwestia dojazdu została już przesądzona w wyroku WSA w Poznaniu. Ponadto wątpliwości skarżącego co do rzeczywistych zamiarów inwestora nie mają wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu S. B. zaskarżył w całości decyzję Kolegium, wniósł o jej uchylenie, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie następujących przepisów: 1. art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w nadaniu mocy dowodowej i wiarygodności wadliwie skonstruowanej analizie która jest niejednoznaczna i nieprecyzyjna oraz sprzeczna z przepisami r.MI 2. art. 7 k.p.a., poprzez wadliwe stwierdzenie, że działka inwestora ma dostęp do drogi publicznej, podczas gdy faktycznie nie ma drogi dojazdowej, dzięki której działka miałaby dostęp do drogi publicznej, a projektowana dla inwestycji droga znajduje się w miejscu, gdzie aktualnie posadowiona jest betonowa skrzynka prądowa 3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji 4. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że planowana inwestycja spełnia warunek "dobrego sąsiedztwa", podczas gdy w obszarze analizowanym od strony ul. [...] brak jest budynków jednorodzinnych o tak dużych gabarytach jak projektowana inwestycja (projektowana inwestycja jest 6-krotnie większa niż pozostałe budynki jednorodzinne w sąsiedztwie) 5. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania obiektu 6. art. 61 ust. 1 i 3 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane, jak również art. 1 ust. 2 pkt 5 i 7 oraz ust. 3 u.p.z.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym uznaniu, iż do wydania decyzji o warunkach zabudowy wystarczające jest wyłączne spełnienie przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy jednoczesnym niezastosowaniu norm art. 1 ust. 2 pkt 5 i 7 oraz ust. 3 u.p.z.p., z których wynika, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ochrony bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz prawo własności, jak też należy ważyć interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu 6. § 5 ust. 1 i 2 r.MI poprzez nieuzasadnione odstąpienie przez organ od zastosowania średniego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, którego wartość dla obszaru analizowanego wyniosła 0,17, wskazując, że średnia wartość zmuszałaby inwestora do realizacji budynku o powierzchni zabudowy 665,5 m2, podczas gdy we wniosku inwestor wskazał 450 do 500 m2 7. § 6 ust. 1 r.MI poprzez: - nieprawidłowe zastosowanie przepisu i przyjęcie za prawidłową szerokości 18,5 m elewacji frontowej wskazanej przez inwestora we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, pomimo przedziału od 10,9 m do 16, 3 m, czyli pomimo przekroczenia wartości przez inwestora o ponad 2 metry; - nieprawidłową wykładnię przepisu i przyjęcie, że w przypadku zróżnicowanego terenu ustalenie ww. parametru o średnią wartość nie obrazuje rzeczywistego ukształtowania terenu. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci pisma z dnia 8 sierpnia 2017 r. skierowanego przez Prezydenta Miasta K. do dr. J. M. Posła na Sejm Rzeczpospolitej Polskiej oraz pisma z dnia 03 lipca 2017 r. skierowanego do Prezydenta Miasta K. na okoliczność, że (1) dla inwestycji realizowanej przy ul. [...] w K. inwestor M. M., współwłaściciel firmy L. sp. z o. o., złożył w 2017 r. wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla utwardzenia terenu pod parking dla 12 samochodów ciężarowych i 6 samochodów osobowych, co wskazuje na cel sprzeczny z obecnie deklarowanym przez inwestora, tj. że jest to wyłącznie cel mieszkaniowy; (2) w 2017 r. inwestor M. M. wyraził zgodę na usytuowanie drogi dojazdowej w odległości 9, 6 m od granicy jego posesji i nie ma przeszkód w ustaleniu przebiegu drogi dojazdowej przez działkę [...] zamiast wzdłuż posesji skarżącego. W uzasadnieniu skargi podtrzymano dotychczasową argumentację co do tego, że inwestor nie zamierza realizować budynku mieszkalnego jednorodzinnego, o czym świadczą: gabaryt budynku wielokrotnie przewyższający wielkość budynków znajdujących się w sąsiedztwie, parametry drogi dojazdowej i dwa garaże o dużej powierzchni. Lokalizacja drogi dojazdowej narusza interesy skarżącego i będzie powodować szereg immisji takich jak hałas i drgania. Skarżący kwestionuje ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy i szerokości elewacji frontowej jako odbiegających od średniej w obszarze analizowanym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 27 sierpnia 2024 r. uczestnik postępowania M. M. wniósł o oddalenie skargi, wskazując że planowana przez niego inwestycja spełnia przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje Skarga okazała się niezasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego decyzją z dnia 5 czerwca 2024 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 15 lutego 2024 r., nr [...], ([...] [...]), o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, na terenie położonym w K. przy ul. [...], oznaczonym w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] (obręb [...]. Na wstępie rozważań podkreślić należy, iż sprawa warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji była już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, w wyniku której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 31 maja 2023 r., sygn. II SA/Po [...], uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 września 2022 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 22 sierpnia 2022 r., nr [...], znak [...] Powyższe skutkuje koniecznością zastosowania art. 153 oraz art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 poz. 935 dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 170 p.p.s.a orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie zaś z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Może ona dotyczyć ujawnionych w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, w szczególności kwestii zastosowania do nich określonych regulacji prawnych. Wskazania co do dalszego postępowania zasadniczo stanowią konsekwencję oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Związanie oceną prawną, jak i zawartymi w orzeczeniu wskazaniami, co do dalszego postępowania, powoduje że determinują one działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. Ocena prawna i wskazania zawarte w orzeczeniu sądu tracą moc, gdy przepisy prawa uległy zmianie. Podobny skutek, tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny, może spowodować zmiana – po wydaniu orzeczenia sądowego – istotnych okoliczności faktycznych (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2020 r. sygn. I OSK 719/20, CBOSA). Rolą obecnie kontrolującego zaskarżone decyzje składu orzekającego Sądu jest w pierwszej kolejności weryfikacja, czy organy w pełni zastosowały się do zaleceń i wskazań zawartych w wyżej przywołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 31 maja 2023 r. W wyroku tym WSA uchylając decyzje organów obu instancji podał następujące powody: 1. brak opisu funkcji budynków znajdujących się w obszarze analizowanym; 2. określenie parametrów zabudowy wyłącznie na podstawie cech "sąsiednich budynków mieszkalnych", a nie wszystkich budynków znajdujących się w obszarze analizowanym, co stanowi o naruszeniu przepisów § 5 ust. 1, § 6 ust. 1 i § 7 ust. 3 r.MI; 3. nieobliczenie średniego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, gdyż analizowano w tym zakresie wyłącznie zabudowę mieszkaniową, mimo iż na obszarze analizowanym występują też inne rodzaje zabudowy; 4. nieprecyzyjne ustalenie wskaźnika szerokości elewacji frontowej i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej; 5. ewentualne odstępstwa od średniej w zakresie przyjętych parametrów winny być uzasadnione w decyzji. Zdaniem Sądu organy obu instancji ponownie rozpoznając niniejszą sprawę wykonały zawarte w wymienionym wyroku zalecenia, dochodząc do prawidłowych wniosków i konkluzji. Przypomnieć w tym miejscu wymaga, że materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w tekście jako u.p.z.p.) – w brzmieniu obowiazującym do dnia 23 września 2023 r. zgodnie z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688). Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Należy podkreślić, że decyzja w sprawie warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową – organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a obowiązek odmowy występuje tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r., II OSK 1542/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Weryfikacji przesłanek ustalenia warunków zabudowy opisanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dokonuje się na podstawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na którym planowana jest inwestycja (analiza architektoniczno-urbanistyczna). Stosownie do art. 61 ust. 5a u.p.z.p. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokości frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 m, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Jak wynika z analizy urbanistycznej z dnia 26 stycznia 2024 r. w niniejszej sprawie szerokość frontu terenu (tj. części działki nr [...] przylegającej do drogi publicznej na działce nr [...]) wynosi 10 m, minimalna odległość dla obszaru analizowanego wynosi zatem 50 m. Prawidłowo wyznaczono zatem obszar analizowany w tej odległości w każdym kierunku od granicy działki inwestora. Sporządzona w niniejszej sprawie analiza urbanistyczna z dnia 26 stycznia 2024 r. uwzględniła wskazane wymogi normatywne, jak i objęła swoim zakresem brakujące elementy, które wskazane zostały w wyroku z dnia 31 maja 2023 r. i wymagały przeanalizowania przez organ przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. Organ I instancji prawidłowo uwzględnił całą zabudowę występującą w obszarze analizowanym, a nie tylko zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Analizując funkcję oraz cechy zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z r.MI., w celu ustalenia wymogów dla nowej zabudowy, uwzględnia się: obowiązującą linię zabudowy na działkach sąsiednich (§ 4), wskaźnik wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki występujący w obszarze analizowanym (§ 5), szerokość elewacji frontowych, istniejącej zabudowy na działkach na obszarze analizowanym (§ 6), wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych, istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7), a także występującą w analizowanym obszarze geometrię dachu (§ 8). Analiza urbanistyczna znajdująca się w aktach sprawy (k. 217-227) wykazała, że w obszarze analizowanym występuje zróżnicowana zabudowa, dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, ale występują też działki zabudowane obiektami usługowymi, produkcyjnymi i magazynowo- składowymi (por. pkt 1 lit. a analizy). Zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna bezpośrednio graniczy z terenem inwestycji. Spełniona jest zatem przesłanka kontynuacji funkcji, a planowana inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem nawiązuje do zabudowy występującej przykładowo na działkach nr [...], [...] czy [...]. Zdaniem Sądu wyznaczenie parametrów nowej zabudowy w rozpoznawanej sprawie odbyło się po przeprowadzeniu postępowania dowodowego zgodnego z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. W szczególności, w sporządzonej analizie przedstawiono wszystkie istotne dla sprawy uwarunkowania, obejmujące szczegółowy opis zabudowy znajdującej się na działkach położonych w obszarze analizowanym (przedstawiony w formie tabelarycznej dla każdego z parametrów). Określone na tej podstawie parametry inwestycji pozwalają na ocenę, że planowana inwestycja nie naruszy ładu przestrzennego i wkomponowuje się w zabudowę istniejącą na analizowanym obszarze. Zgodnie z § 4 ust. 1 r.MI obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. obowiązującą linię zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jak wynika z ust. 2 w przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami. Stosownie do § 4 ust. 3 r.Mi. jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy (ust. 4). Z przeprowadzonej analizy urbanistycznej wynika, iż zabudowa zlokalizowana jest w różnych odległościach od pasa drogowego drogi publicznej ul. [...]). Występują zarówno budynki bezpośrednio usytuowane przy ulicy (np. dz. [...]), ale i w dość dużym oddaleniu o ok. 170 m (dz. nr [...], [...]). Z uwagi na specyficzny charakter działki inwestora zasadnie uwzględniono powyższe uwarunkowania terenu i dopuszczono wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy względem dalej usytuowanych obiektów od drogi, tj. względem budynku zlokalizowanego na działce przy u. [...], co obrazuje załącznik graficzny załączony do decyzji. Wyznaczenie linii zabudowy w powyższy sposób uzasadnia istniejące zagospodarowania terenu objętego analizą. Wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki dla planowanej zabudowy wyznaczono zgodnie z §5 ust. 2 r.MI. W celu ustalenia powyższego parametru w analizie uwzględniono zarówno zabudowę mieszkaniową jak i usługową i produkcyjną. Jak wynika z tabeli (pkt 1 lit. c analizy) wskaźnik ten waha się od 0,06 do 0,31, a średnia wynosi 0,17. Biorąc pod uwagę powierzchnię budynku mieszkalnego jednorodzinnego planowanego przez inwestora, jak i znacznie zróżnicowane wartości parametru intensywności zabudowy organy stwierdziły, że w sprawie uzasadnione jest odstąpienie od ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w oparciu o średnią wartość. Zastosowano odstępstwo uregulowane w § 5 ust. 2 r.MI., który dopuszcza wyznaczenie innej wartości wskaźnika intensywności zabudowy, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej- co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Ostatecznie wskaźnik wielkości zabudowy ustalono w oparciu o zabudowę mieszkaniową jednorodzinną sąsiadującą z terenem inwestycji, przy jednoczesnym nie przekroczeniu średniej wartości tego parametru, tj. w przedziale od 0,06 do 0,17. W ocenie Sądu powyższe ustalenie tego parametru w formie widełek należało uznać za dopuszczalne i uzasadnione wynikami analizy. Szerokość elewacji frontowej ustalono stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia MI, zgodnie z którym wyznacza się ją dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 %. W niniejszej sprawie wskaźnik ten ustalono dla całej zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym. Parametr ten jest zróżnicowany i waha się od 3,3 m do 27 m, co daje średnią wartość 13,6 m. Uwzględniając 20% tolerancji parametr ten mieściłby się w przedziale od 10,9 m do 16,3 m. Inwestor we wniosku o ustalenie warunków zabudowy zwrócił się o ustalenie tego parametru na poziomie 18,5 m. Organ uwzględnił znaczne zróżnicowanie tego parametru w obszarze analizowanym, gabaryty planowanego budynku mieszkalnego i wymiary działki inwestora (szerokość działki wynosi 27m). Organ ustalił również, że budynki znajdujące się na działkach nr [...] i [...] mają odpowiednio szerokość elewacji frontowej 18,0 m i 18,5 m, a na działce nr [...] aż 27 m (zob. tabela pkt 1 lit. d analizy). Mając to na uwadze uzasadnionym było ustalenie szerokości elewacji frontowej od 13,6 m (średnia wartość) do 18,5 m (wartość wnioskowana), co znajduje potwierdzenie w sporządzonej analizie. Odnosząc się do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, parametr ten ustalono zgodnie z § 7 r.MI., biorąc pod uwagę wszystkie rodzaje zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym. Parametr ten jest również zróżnicowany i wynosi od 2,0 m do 10,0 m (zob. tabela pkt 1 lit. e analizy), a średnia wynosi 4,2 m. Mając to na uwadze ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej od 3,8 m do 4,6 m, uwzględniając średnią wartość i 10% tolerancji. Wysokość planowanego budynku liczona od poziomu terenu do głównej kalenicy dachu ustalono maksymalnie 4,6 m. W zakresie geometrii dachu ustalono, że planowany przez inwestora dach płaski nawiązuje do dachów występujących w obszarze analizowanym. Zdaniem Sądu objęta wnioskiem inwestycja spełnia warunek wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zarówno co do kontynuacji funkcji, jak i parametrów. Planowana inwestycja nie naruszy ładu przestrzennego i wkomponuje się w zabudowę istniejącą na analizowanym obszarze. Ustalając powyższe parametry inwestycji uwzględniono wskazania WSA zawarte w wyroku z dnia 31 maja 2023 r. Należało również podzielić stanowisko organów co do spełnienia pozostałych przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2— 6 u.p.z.p. Wbrew zarzutom skargi prawidłowo uznano, że teren ma dostęp do drogi publicznej i jest możliwa obsługa działki inwestora zgodnie z warunkami określonymi przez ZDM w K. w piśmie z 18 lipca 2022 r. Obsługa odbywać się będzie z ul. [...] poprzez zjazd o parametrach określonych w wymienionym piśmie. Co istotne kwestia dostępu do drogi publicznej i dojazdu została już przesądzona w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 31 maja 2023 r. Skarżący zaś ponawia argumenty w tym zakresie, jednak brak jego zgody na takie ukształtowanie dojazdu pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Bez znaczenia są także przywoływane przez stronę pisma dotyczące innej inwestycji, opartej o inny wniosek i inny sposób wytyczenia dojazdu. Nie miały one wpływu na niniejsze postępowanie ani nie mogły doprowadzić do zmiany przez inwestora planowanego sposobu dojazdu, wskazanego w jego wniosku z dnia 18 maja 2022 r., skoro sposób ten jest wystaczający do obsługi komunikacyjnej inwestycji. Podkreślenia wymaga, że z uwagi na istotę decyzji o warunkach zabudowy, w postępowaniu w przedmiocie warunków zabudowy nie podlegają ocenie kwestie potencjalnych i przyszłych uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich. Same warunki zabudowy, które jeszcze nie przesądzają o tym, że konkretna inwestycja zostanie zrealizowana, nie mogą być oceniane w kategoriach przyszłych i ewentualnych immisji oraz przyszłego, możliwego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Te okoliczności są przedmiotem badania w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę na podstawie szczegółowych ustaleń projektu budowlanego i oceny, czy obiekt budowlany spełnia warunki techniczne jak np. zacienienie sąsiednich budynków czy hałas (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2022 r., II OSK 613/19, opubl. w CBOSA). Obawy skarżącego są więc przedwczesne. Organy obu instancji prawidłowo stwierdziły również, że uzbrojenie terenu jest wystarczające dla projektowanej inwestycji. Brak było także podstaw do przyjęcia, że planowana inwestycja nie spełnia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. - teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Decyzja nie narusza przepisów odrębnych (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.), ani nie stosowało się do niej warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Decyzja organu I instancji pozostaje również zgodna z zapisem § 9 r.MI., w myśl którego warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (ust.1). W tych okolicznościach zasadnie organy obu instancji oceniły, że spełnione zostały wszystkie przesłanki wymagane do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej przez M. M. inwestycji. Podnoszone w skardze zarzuty nie mogły odnieść więc zamierzonego skutku. Nie było też podstaw do przeprowadzania żądanych przez stronę dowodów z dokumentów, bowiem niniejsza sprawa nie dotyczy inwestycji objętej wnioskiem w 2017 r. Dowody te pozostawały więc nieprzydatne dla rozstrzygnięcia. Sąd wskazuje skarżącemu, że w sytuacji realizacji inwestycji (po uzyskaniu pozwolenia na budowę) odbiegającej od parametrów, funkcji czy sposobu użytkowania określonej w decyzjach administracyjnych, możliwe jest wszczęcie odpowiednich procedur przez organy nadzoru budowlanego w celu doprowadzenia inwestycji do zgodności z prawem. Na obecnym etapie obawy skarżącego związane z zbyt dużymi – zdaniem skarżącego – gabarytami planowanych obiektów, co ma wskazywać, że inwestor zamierza zrealizować budynek o charakterze gospodarczym lub usługowym, a nie mieszkalnym, pozostają jedynie subiektywnym przekonaniem strony. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, w składzie trzech sędziów zawodowych, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a.