II SA/Po 553/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku uczestnika postępowania – Spółdzielni [...] o podjęcie zawieszonego postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi Gminy O. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod drogę oraz z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego; postanawia oddalić wniosek. /-/ B. Drzazga Postanowieniem z dnia 24 lutego 2011 r. tutejszy Sąd zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich zarejestrowanego pod sygn. K 4/10. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzją rozpoznano sprawę ustalenia odszkodowania na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej w N. za nieruchomości wydzielone pod drogę, przejęte na rzecz gminy O. Sąd zaznaczył, iż w zaskarżonej decyzji Wojewoda Wielkopolski wskazał, że w niniejszej sprawie rzeczoznawcza majątkowy prawidłowo zastosował § 36 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Sąd zaznaczył, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji i w skardze Gmina O. podnosiła, że rzeczoznawca przy wyliczeniu należnego odszkodowania winien był zastosować § 36 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Sąd zawieszając postępowanie stwierdził, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym wywołanym wnioskiem RPO z dnia 18 stycznia 2010 r., którym zwrócono się do Trybunału o zbadanie zgodności § 36 ust. 1 i 4 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (sprawa K 4/10). Sąd przyjął, że wprawdzie w niniejszej sprawie podstawą prawną operatu szacunkowego uczyniono § 36 ust. 2 rozporządzenia, który to przepis nie został objęty wnioskiem RPO, jednakże cały przepis § 36 rozporządzenia w sprawie wyceny zawiera wytyczne w przedmiocie określania wartości nieruchomości zajętych pod drogi publiczne, a poszczególne jego ustępy nie stanowią samodzielnych jednostek, bowiem odwołują się one wzajemnie do siebie, stanowiąc alternatywę (ust. 1 i 2) lub podstawę do odpowiedniego stosowania tych przepisów w innych sytuacjach faktycznych (ust. 4). Sąd uznał zatem, że zachodzi uzasadniona podstawa do przyjęcia, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego może objąć w istocie całą regulację § 36 rozporządzenia, odnosząc się do wszystkich aspektów ustalania wartości nieruchomości. Wnioskiem z 24 stycznia 2012 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa w N. zwróciła się do Sądu o podjęcie zawieszonego postępowania. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż toczone przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie w sprawie K 4/10 mimo swej pozornej zbieżności z niniejszym postępowaniem dalece od niego odbiega. W niniejszej sprawie wycena sporządzona została w oparciu o kwestionowany zapis rozporządzenia, jednakże analiza rynku na terenie gminy O. w okresie 2 lat poprzedzających wycenę wykazała brak transakcji kupna-sprzedaży gruntów przeznaczonych pod drogi publiczne. Wedle analizy na szeroko rozumianym rynku lokalnym istnieje niewielka liczba transakcji sprzedaży gruntów pod komunikację. Dlatego rzeczoznawca uznając, że te nieliczne transakcje, o dużej rozbieżności cenowej nie mogą stanowić materiału porównawczego uznał za zasadne zastosowanie w sprawie regulacji zawartej w § 36 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wyceny. Pełnomocnik Spółdzielni zaznaczył, że zastosowanie przez rzeczoznawcy metody określonej w § 36 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia należy uznać za słuszne, co potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne (wyrok NSA z 20 lipca 2010 r., I OSK 1309/09). Dodał, że w orzeczeniach zapadłych na gruncie § 36 ust. 2 rozporządzenia sądy nie wiązały regulacji w nim zawartej z procedurą ujętą w ustępie poprzedzającym, traktując je jako metodologicznie oddzielne. Zdaniem wnioskodawcy biorąc pod uwagę, że niezależnie od kwestionowanego przez RPO zapisu § 36 ust. 1 rozporządzenia, który traktuje o metodzie porównawczej, jako sposobie wyznaczania kwoty odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną pod drogę publiczną, najpierw musi istnieć obrót nieruchomościami podobnymi, a następnie można nieruchomości podobne porównywać. W niniejszej zaś sprawie wobec niekwestionowanego nieistnienia rynku o wskazywanej specyfice porównanie nie może mieć miejsca. Dlatego zdaniem pełnomocnika Spółdzielni zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie należy uznać za zbyt daleko idące. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 128 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd postanowi podjąć zawieszone postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania – od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie; sąd może jednak i przedtem stosownie do okoliczności, podjąć dalsze postępowanie. Oznacza to, że jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania, czyli przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie; sąd może jednak i przedtem, stosownie do okoliczności, podjąć dalsze postępowanie. W literaturze przedmiotu wskazuje się na aktualność orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego art. 180 kpc, będącego odpowiednikiem komentowanego przepisu, zgodnie z którym sąd jest zobowiązany do podjęcia postępowania z urzędu nie tylko gdy ustaną przyczyny, dla których je zawieszono, ale także wówczas, gdy nie było podstaw do zawieszenia postępowania (por. M. Niezgódka-Medek, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu, (2009), s. 363; post. SN z 7.10.1955 r., IV CZ 185/55, PiP 1957, Nr 3, s. 649; z 3.3.1977 r., I CZ 20/77, OSNC 1977, Nr 12, poz. 238; uchw. SN z 25.2.1985 r., III CZP 86/84, OSNC 1985, Nr 11, s. 168). W ocenie Sądu, jak wywiedziono uprzednio w postanowieniu z dnia 24 lutego 2011 r., istniały przesłanki do zawieszenia niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd rozpoznając wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania nie jest zobligowany do ustosunkowania się do argumentacji zawartej we wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, skoro de facto stanowi ona polemikę ze stanowiskiem Sądu zawartym w postanowieniu z dnia 24 lutego 2011 r. o zawieszeniu postępowania. Jednocześnie zaznaczyć należy, że do chwili rozpoznania przez Sąd wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania Trybunał Konstytucyjny nie rozpatrzył wniosku RPO z dnia 18 stycznia 2010 r. w sprawie K 4/10. Tym samym brak jest podstaw do podjęcia zawieszonego postępowania w oparciu o powołany przepis art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 w zw. z art. 131 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Drzazga