II SA/Po 554/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. sprawy ze skargi D. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2012 roku Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania i uchylenia postanowienia; I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego kwotę [...],- zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. Postanowieniem z dnia 30 marca 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu (dalej: Kolegium), po rozpoznaniu zażalenia D.K. od postanowienia Zarządu Województwa Wielkopolskiego (dalej: Zarząd Województwa) z dnia 30 listopada 2011 r. nr [...] ([...]) - uchyliło zaskarżone postanowienie. Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z dnia 1 lipca 2011 r. nr [...] ([...]) Prezydent Miast Poznania (dalej: Prezydent), działając na podstawie art. 17 pkt 7 lit. a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717, ze zm. - dalej: "u.p.z.p.") w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 130, poz. 871) wystąpił do Zarządu Województwa o uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pt. "U zbiegu placu wiosny Ludów i ulicy Podgórnej" w Poznaniu (dalej powoływany jako "plan miejscowy"), wywołanego uchwałą Rady Miasta Poznania nr LXI/836/V/2009 z dnia 13 października 2009 r.(k. 8 i 7 verte akt administracyjnych I instancji). Postanowieniem z dnia 15 lipca 2011 r. nr [...] ([...]), Zarząd Województwa, działają na podstawie art. 17 pkt 7 lit. a, art. 23, 24 i 25 u.p.z.p., uzgodnił przedłożony projekt planu miejscowego w zakresie zadań i programów określonych w art. 39 ust. 3 i 4 oraz 48 u.p.z.p. ujętych w zmianie Planu zagospodarowania przestrzennego województwa wielkopolskiego zatwierdzonej uchwałą nr XLVI/690/10 Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia 26 kwietnia 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 155, poz. 2953 z dnia 5 sierpnia 2010 r.) z uwagą, że: ustalenia planu należy uzgodnić z właściwym zarządcą drogi, zgodnie z art. 17 pkt 7 lit. d, szczególnie w zakresie spełniania przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanych na jej podstawie przepisów techniczno-budowlanych oraz zastrzeżeniem, iż plan nie zawiera ustaleń w zakresie minimalnej wielkości udziału powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej (k. 9 akt administracyjnych I instancji). Wnioskiem z dnia 13 października 2011 r. D.B., reprezentowany przez T. G. i M. J., wystąpił o wznowienie postępowania w przedmiocie uzgodnienia projektu planu miejscowego zakończonego postanowieniem z dnia 15 lipca 2011 r. nr [...] oraz o uchylenie tego postanowienia i odmowę uzgodnienia projektu planu miejscowego. W uzasadnieniu wniosku D.B. powołał się na decyzję o warunkach zabudowy, jaką posiada dla nieruchomości objętej planem (decyzja z dnia 19 marca 2009 r. nr [...] r.). Na jej podstawie uzyskał już decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. D.B. stwierdził następnie, że w sprawie zagospodarowania nieruchomości objętej planem nie powinno być prowadzone postępowanie planistyczne, gdyż w istocie dotyczy ono jednej działki, w więc jest to sprawa indywidualna. W tak ujętej sprawie D.B. ma interes prawy i powinien brać czynny udział zarówno w postępowaniu dotyczącym planu miejscowego jak i również w postępowaniach uzgodnieniowych. Tymczasem organ nie zawiadomił wnioskodawcy o wszczęciu postępowania uzgodnieniowego dotyczącego nieruchomości, która do niego należy. Dlatego żądanie wznowienia postępowania oparte na art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: K.p.a.) jest zdaniem D.K. uzasadnione. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2011 r. Zarząd Województwa, działając na podstawie art. 149 § 3 i 4 w zw. z art. 147 oraz art. 123, art. 124, art. 125, art. 126, art. 148, art. 150 § 1 K.p.a. i art. 17 u.p.z.p. (w rubrum decyzji ustawy zostały omyłkowo błędnie nazwane), odmówił D.B. wznowienia postępowania. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 24 ust. 1 u.p.z.p. organy, o których mowa w art. 17 pkt 6 u.p.z.p., w zakresie swojej właściwości rzeczowej lub miejscowej, opiniują i uzgadniają, na swój koszt, projekt planu miejscowego. Uzgodnień tych dokonuje się zgodnie w trybie art. 106 K.p.a. Następnie Zarząd Województwa przytoczył poglądy doktryny (Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz, Warszawa 2006), gdzie przyjęto pogląd, iż stosowanie art. 106 K.p.a. do uzgodnień z art. 24 ust. 1 K.p.a. powinno następować odpowiednio. Oznacza to, że stanowisko organu uzgadniającego będzie wyrażane w formie postanowienia (art. 106 § 5). Natomiast jeśli chodzi o kwestię zawiadomień, określonych w art. 106 § 2 K.p.a., to należy uwzględnić, że postępowanie związane ze sporządzeniem projektu studium bądź planu miejscowego nie jest postępowaniem administracyjnym, w konsekwencji nie można wskazać podmiotów, którym przysługuje przymiot strony (nie będą to właściciele nieruchomości objętych projektem planu czy też studium). Wskazując na powyższe Zarząd Województwa przytoczył dalej stanowisko, że wynikający z art. 24 ust. 1 u.p.z.p. nakaz stosowania do uzgodnień uprawnionych organów w trakcie sporządzania studium bądź planu miejscowego trybu z art. 106 K.p.a. będzie sprowadzać się przede wszystkim do rozstrzygnięcia wymaganej formy i sposobu zaskarżania przez gminy stanowisk uprawnionych organów. Odnosząc się do stanowiska D.K. Zarząd Województwa stwierdził, że twierdzenie o tym, iż doszło do naruszenia prawa poprzez nie zawiadomienie go o uzgodnieniu projektu planu miejscowego jest bezzasadne. Art. 17 pkt 1 u.p.z.p. określa sposób i zakres zawiadamiania o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, dalej natomiast nie przewiduje obowiązku odrębnego zawiadomienia uczestników procedury sporządzenia planu, którzy nie posiadają przymiotu strony (dotyczy to użytkowników wieczystych jak również właścicieli nieruchomości objętych planem). Obowiązek podania do publicznej wiadomości projektu planu pojawia się w treści tego artykułu dopiero po zakończeniu procesu uzgodnieniowego. Nie przewiduje się przy tym odrębnego zawiadamiania właścicieli nieruchomości objętych planem. Dlatego zdaniem Zarządu Województwa twierdzenie o powstaniu przesłanki do wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 jest nieuzasadnione. W zażaleniu D.B. wystąpiło uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie postanowienia wznawiającego postępowanie w przedmiocie uzgodnienia projektu planu miejscowego, zakończonego postanowieniem z dnia 15 lipca 2011 roku oraz wydanie postanowienia wstrzymującego wykonanie postanowienia z dnia 15 lipca 2011 roku. Zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. art. 1 K.p.a. oraz art. 24 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że postępowanie dotyczące sposobu zagospodarowania jednej działki budowlanej podlega przepisom u.p.z.p., podczas gdy postępowanie dotyczy w istocie indywidualnej sprawy administracyjnej, podlegającej rozpoznaniu według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu zażalenia skarżący skoncentrował się na wykazaniu, że nie zachodziły podstawy do prowadzania postępowania planistycznego w odniesieniu do jednej tylko działki. Zaznaczył, że plan miejscowy ma na celu określenie polityki przestrzennej oraz lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego terenu (art. 9 ust. 1 u.p.z.p.), dlatego jego przedmiotem nie może być pojedyncza działka budowlana. Następnie wskazał, że skoro postępowanie w zaskarżonej sprawie dotyczy jednej nieruchomości, to w istocie jego przedmiotem jest indywidualna sprawa, która powinna być rozstrzygana zgodnie z przepisami K.p.a. Sprawa ta dotyczy interesu prawnego D.K. tym bardziej, że uchwalenie planu doprowadzi do wygaśnięcia wydanej decyzji o warunkach zabudowy (por. art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). W konkluzji skarżący wyraził przekonanie, że błędnie odmówiono mu interesu prawnego do udziału w sprawie o wznowienie postępowania uzgodnieniowego. Analizowane postępowanie planistyczne powinno toczyć się według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż jego przedmiotem jest indywidualna sprawa z zakresu administracji publicznej. Postanowieniem z dnia 30 marca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, działając na podstawie art. 138 § 1 punkt 2 w zw. z art. 144 K.p.a. uchyliło zaskarżone postanowienie. Na wstępie uzasadnienia powołało art. 17 punkt 6 u.p.z.p., wskazując, iż zgodnie z tym przepisem wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego obowiązany jest między innymi do wystąpienia o opinie o projekcie planu do organów wskazanych w pkt. 6 lit. a oraz do wystąpienia o uzgodnienie projektu planu z organami wskazanymi w pkt. 6 lit. b. Kolegium zwróciło uwagę, że w art. 17 ustawy został także uregulowany udział i sposób uczestniczenia w postępowaniu przez osoby indywidualne, w tym także przez właścicieli nieruchomości, objętych projektem planu. Dodatkowo regulację tą uzupełnia art. 18 ust. 1 u.p.z.p. (w odniesieniu do składanych uwag). Odwołując się do treści tych przepisów Kolegium podzieliło stanowisko Zarządu Województwa, że uzgadnianie projektu planu na podstawie art. 17 punkt 6 podpunkt b u.p.z.p. nie pociąga za sobą obowiązku odrębnego zawiadamiania właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych planem o przystąpieniu do etapu uzgodnień. Obowiązek podania do publicznej wiadomości projektu planu pojawia się dopiero po zakończeniu procesu uzgodnieniowego. Organ odwoławczy podkreślił też, że właściciel nieruchomości, która objęta została projektem planu nie ma przy tym statusu strony w postępowaniu uzgodnieniowym. Nawet w sytuacji, gdy projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmuje jedną działkę, brak jest podstaw prawnych do tego, żeby jej właściciel był stroną postępowania uzgodnieniowego przewidzianego w art. 17 punkt 6 ppkt b u.p.z.p. Kolegium zaznaczyło też, że takie stanowisko znalazło odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowym (wyrok z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt: II OSK 1948/10). Niezależnie od powyższych wyjaśnień Kolegium doszło jednak do przekonania, że zaskarżone postanowienie Zarządu Województwa było wadliwe, gdyż - w sposób pozbawiony podstawy prawnej - jednocześnie odmówiono w nim wznowienia postępowania oraz merytorycznie rozpatrzono wniosek o uchylenie decyzji, która zapadła w postępowaniu, co do którego odmówiono wznowienia. Zdaniem organu odwoławczego zawarcie w postanowieniu z dnia 30 listopada 2011 r. "odmowy uchylenia wydanego już w tej sprawie postanowienia" było wadliwie i z tej przyczyny postanowienie musiało ulec uchyleniu. Kolegium zaznaczyło też, że również w uzasadnieniu decyzji Zarząd Województwa nie powinien wypowiadać się merytorycznie. Badanie merytoryczne sprawy może mieć miejsce dopiero po wydaniu postanowienia wznawiającego postępowanie, które stanowi podstawę do przeprowadzania postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia, jak i co do rozstrzygnięcia sprawy. W końcowej części uzasadnienia Kolegium uznało za bezzasadny wniosek skarżącego o wydanie postanowienia wstrzymującego wykonanie postanowienia z dnia 15 lipca 2011 r. z uwagi na fakt pozostawiania w obrocie ostatecznego postanowienia nr [...] (nr [...]) z dnia 30 listopada 2011 r., odmawiającego wstrzymania wykonania postanowienia nr [...]. W skardze D.B. wniósł o uchylenie decyzji Kolegium i orzeczenie o kosztach postępowania. Zarzucił naruszenie art. 138 § 2 w zw. z 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 24 ust. 1 u.p.z.p. polegające na uchyleniu postanowienia przez Kolegium i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania sprawy w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na konieczność uchylenia postanowienia Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia 30 listopada 2011 r. i wydania orzeczenia reformatoryjnego o wznowieniu postępowania. Skarżący zakwestionował także stanowisko, że możliwe jest prowadzenie postępowania planistycznego wyłącznie co do jednej nieruchomości i że nie powoduje to wszczęcia postępowania w sprawie indywidualnej, do którego subsydiarnie stosuje się K.p.a. Zdaniem D.K. celem planu miejscowego jest określenie polityki przestrzennej oraz lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego gminy (art. 9 ust. 1 u.p.z.p.). Tak ukształtowany cel powoduje, że planu powinny dotyczyć zorganizowanych i wyodrębnionych obszarów. Sposób zagospodarowania pojedynczych nieruchomości określany jest na podstawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Poszczególne przepisy u.p.z.p. rozróżniają pojęcia "obszaru" - rozumianego jako większą przestrzeń od "działki budowlanej", obejmującej wyodrębniony i zorganizowany fragment większego obszaru (por. art. 2 pkt 12, 61 ust. 2 u.p.z.p.). D.B. wyraził też obawę, że uchwalenie planu miejscowego będzie przesłanką stwierdzenia wygaśnięcia uzyskanej przez niego decyzji o warunkach zabudowy (art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). To tym bardziej przekonuje, że nieuzasadniona była odmowa uznania wnioskodawcy za stronę postępowania uzgodnieniowego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało dotychczasowe stanowisko. Organ odwoławczy podkreślił, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 138 § 2 K.p.a., ponieważ przepis ten nie był przez organ zastosowany, natomiast orzeczenie oparto o art. 138 § 1 punk 2 K.p.a. Kolegium zaznaczyło też, że w sprawie zachodziła konieczność odpowiedniego zastosowania art. 138 § 1 pkt. 2 w oparciu art. 144 K.p.a. Orzeczenie Zarządu Województwa okazało się wadliwe z uwagi na to, że brak jest podstawy prawnej do jednoczesnej odmowy wznowienia postępowania oraz merytorycznego rozpatrzenia wniosku o uchylenie decyzji, która zapadła w postępowaniu, co do którego odmówiono wznowienia. Jednocześnie jednak - zdaniem Kolegium - trzeba pamiętać, że organem właściwym do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania jest wyłącznie organ pierwszej instancji, on bowiem orzekał ostatni w sprawie. W związku z powyższym w ocenie Kolegium niewłaściwym byłoby uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, bowiem brak jest podstaw do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn aniżeli w niej podniesiono. W niniejszej sprawie orzeczenie Zarządu Województwa z dnia 30 listopada 2012 r. nr [...] było oczywiście wadliwe. Organ ten zawarł bowiem w jednym postanowieniu dwa rozstrzygnięcia: 1. o odmowie wznowienia postępowania - oparte o art. 149 § 3 i 4 w zw. z art. 147 K.p.a. oraz 2. o odmowie uchylenia postanowienia kończącego postępowanie objęte żądaniem wznowienia, to jest postanowienia Zarządu Województwa z dnia 15 lipca 2011 r. nr [...] - oparte o art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Łączenie dwóch powyższych rozstrzygnięć w jednym postanowieniu było całkowicie niedopuszczalne i w tym zakresie stanowisko Kolegium należy w pełni zaakceptować. Postępowanie o wznowienie postępowania uregulowane w art. 145 i nast. K.p.a. dzieli się na dwa etapy, z których pierwszy obejmuje wznowienie postępowania albo odmowę wznowienia postępowania (w tym zakresie wydaje się postanowienie - art. 149 § 1 i 3 K.p.a.), natomiast drugi obejmuje postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy do co istoty i kończy się decyzjami wymienionymi w art. 151 K.p.a. Organ nie może zatem - tak jak to uczynił Zarząd Województwa - w postanowieniu o odmowie wznowienia postępowania orzekać ani wypowiadać się w kwestiach, które powinny być przedmiotem decyzji z art. 151 K.p.a. Pomimo akceptacji dla powyższego stanowiska organ odwoławczy błędnie sformułował własne rozstrzygnięcie. Przepisy K.p.a. w art. 138 określają wachlarz możliwych rozstrzygnięć organu odwoławczego: Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze (art. 138 § 1 K.p.a.). Organ odwoławczy może też uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art. 138 § 2 zd. 1 K.p.a.). Powyższy przepis odpowiednio stosuje się do rozstrzygnięć wydawanych na skutek zażalenia od postanowienia (art. 144 K.p.a.). Co do zasady należy się zgodzić z argumentacją Kolegium zawartą w odpowiedzi na skargę, że "odpowiednie" stosowanie art. 138 § 1 K.p.a. do zażaleń umożliwia organowi, w niektórych przypadkach, wydawanie nieco zmodyfikowanych rozstrzygnięć. W doktrynie trafnie zauważa się, że organ odwoławczy rozpatrujący zażalenie - stosując odpowiednio art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. - może ograniczyć się do uchylenia postanowienia, gdy stwierdzi, że nie było w ogóle podstaw prawnych albo faktycznych do wydania w danej kwestii postanowienia. W takim przypadku "umorzenie postępowania pierwszej instancji" byłoby bowiem zbędne (zob. B. Adamiak, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, s. 531). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie sposób zastosowania przez Kolegium art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 K.p.a. był jednak nieprawidłowy. Trzeba zauważyć, że rozstrzygnięcia z art. 138 K.p.a. skonstruowane są w sposób, który zawsze zaznacza konieczność: – zakończenia postępowania: w drugiej instancji (utrzymanie rozstrzygnięcia w mocy, uchylenie rozstrzygnięcia i orzeczenie co do istoty sprawy, umorzenie postępowania odwoławczego) bądź w pierwszej instancji (uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w pierwszej instancji, uchylenie zaskarżonego postanowienia) albo – kontynuacji postępowania (uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia). Uchylenie w całości postanowienia Zarządu Województwa jest wyrazem stanowiska, że organ odwoławczy kwestionuje podstawę prawną do wydania postanowienia i jednocześnie nie widzi w ogóle potrzeby zajęcia stanowiska przez organ pierwszej instancji. Należy mieć jednak na uwadze, że w tej sprawie uchylone postanowienie Zarządu Województwa musi być zastąpione nowym postanowieniem, gdyż wniosek D.K. z dnia 13 października 2011 r. nie może pozostawać nierozpoznany. Dlatego zdaniem Sądu, Kolegium, w sytuacji w której uznaje, że postanowienie z dnia 30 listopada 2011 r. nr [...] narusza prawo w zakresie w jakim "odmówiono uchylenia" postanowienia z dnia 15 lipca 2011 r., powinno albo: uchylić to postanowienie wyłącznie w tej części ("odmawia uchylenia") w oparciu o odpowiednio stosowany art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., a w pozostałym zakresie utrzymać postanowienie w mocy albo uchylić postanowienie z dnia 30 listopada 2011 r. nr [...] w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, jeżeli uznałoby, że naruszono przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. Powyższa wadliwość w zakresie rozstrzygnięcia Kolegium spowodowała, iż zaszła konieczność uchylenia decyzji Kolegium z dnia 30 marca 2012 r. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że nie są one zasadne. Obecnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i w doktrynie ugruntował się pogląd, który Skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela, że stroną postępowania uzgodnieniowego z art. 24 ust. 1 u.p.z.p. jest wyłącznie gmina. Zgodnie z tym przepisem: "Organy, o których mowa w art. 11 pkt 6 oraz art. 17 pkt 6, w zakresie swojej właściwości rzeczowej lub miejscowej, opiniują i uzgadniają, na swój koszt, odpowiednio projekt studium albo projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego". W postanowieniu z dnia 29 maja 2012 r. o sygn. akt II OSK 1254/12 (publ. orzeczeniansa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że art. 106 K.p.a. ma zastosowanie jedynie do formy, w jakiej uzgodnienie ma zostać wydane oraz sposobu zaskarżania przez gminy stanowisk uprawnionych organów, a więc stosowany jest odpowiednio. Postępowanie związane ze sporządzaniem projektu studium bądź planu miejscowego, nie jest postępowaniem administracyjnym, lecz postępowaniem prawotwórczym, uchwałodawczym, do którego nie stosuje się k.p.a. Stronami postępowania uzgodnieniowego jest jedynie gmina. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku wskazał też - odwołując się zresztą do poglądów doktryny (Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz, Warszawa 2011, s. 230) - że "z pewnością stronami takiego postępowania nie będą właściciele nieruchomości objętych projektem planu, czy też studium". Identyczne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zajął też w postanowieniu z dnia 25 lipca 2012 r. o sygn. akt II OSK 1765/12 (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu nietrafna jest również argumentacja D.K., że ze względu na fakt, iż procedura planistyczna obejmuje tylko jedną działkę, to do procedury tej powinien mieć zastosowanie subsydiarne Kodeks postępowania administracyjnego. Procedura planistyczna i postępowanie administracyjne nie mogą być bowiem łączone. Natomiast zupełnie na marginesie sprawy Sąd wskazuje, że zjawisko ograniczania planów do kilku działek albo nawet do jednej działki zostało dostrzeżone w doktrynie oraz orzecznictwie i zauważa się pewne wątpliwości z tym związane (zob. J. Szuma, Rozdrobnienie planów miejscowych a prawo do ich zaskarżenia [w:] M. Stahl, Z. Duniewska, Legislacja administracyjna, Warszawa 2012, s. 645 oraz wyrok z dnia 13 stycznia 2012 r. o sygn. akt II OSK 2273/11, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Trzeba jednak z całą stanowczością podkreślić, że nawet istnienie tych wątpliwości nie zmienia faktu, że procedura planistyczna, nawet prowadzona dla jednej działki, nadal pozostaje procedurą planistyczną w sensie prawnym (por: II OSK 2273/11), dlatego zastrzeżenia dotyczące aktu planistycznego właściciel działki może wnosić w formie i terminach przewidzianych w przepisach u.p.z.p., natomiast zaskarżyć plan może dopiero po jego uchwaleniu. Wykluczone jest natomiast traktowanie procedury planistycznej jak postępowania administracyjnego, tylko z uwagi na fakt, docelowy plan dotyczy jednej tylko działki. Zważywszy powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. O wykonalności decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Stosownie do tych przepisów przyznano skarżącemu poniesione przez nich koszty postępowania niezbędne do celowego dochodzenia praw (art. 200 P.p.s.a.), na które złożyły się: uiszczony wpis - [...] zł (k. 26 i 26 akt sądowych) oraz opłata od pełnomocnictwa - [...] zł (k. 23 akt sądowych). Tytułem wynagrodzenia adwokata zasądzono kwotę [...] zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia).