II SA/Po 591/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2014 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji; oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. nr 79 poz. 856 z późn. zm.), art. 156 § 1, art. 157 § 1 i 2 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1 i 2, art. 71 ust. 1, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 ust. 1 i 2, art. 85 ust. 1, art. 85 ust. 2 pkt 2, art. 85 ust. 3, ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199 poz. 227 z późn. zm.), § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1397) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] maja 2013 r., znak [...]. W uzasadnieniu organ administracji publicznej wyjaśnił, że wskazaną decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Burmistrz Miasta S. ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku przechowalni owoców z częścią socjalną, budynku magazynowo-garażowego z zapleczem socjalnym, wiaty na skrzynio-palety, wagi samochodowej, doku załadowczo-wyładowczego, komunikacji oraz infrastruktury technicznej, lokalizowanej na działce nr [...], obręb S., Gm. S. Burmistrz Miasta S. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz określił warunki realizacji przedsięwzięcia, załączając jego charakterystykę do wymienionego rozstrzygnięcia. Następnie wnioskiem z dnia [...] stycznia 2014 r. J. K. wystąpił o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji z dnia [...] maja 2013 r., zarzucając Burmistrzowi Miasta S. rażące naruszenie prawa, polegające na (1) naruszeniu art. 72 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie tejże decyzji po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz (2) art. 85 cytowanej ustawy w zw. z art. 8, art. 10 k.p.a. poprzez brak wszystkich wymaganych elementów w uzasadnieniu decyzji, a w szczególności brak odniesienia się do uwarunkowań w zakresie uciążliwości związanych z hałasem i transportem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło przepisy, które w jego ocenie należało zastosować w rozpatrywanej sprawie, wskazując, że planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać środowisko. Przed wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2013 r. Burmistrz Miasta S. uzyskał wprawdzie odmienne Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. co do potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, lecz nie zmienia to faktu, że powyższe opinie nie mają wiążącego charakteru dla organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Odnosząc się do zarzutów, zawartych we wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że planowana inwestycja polega na rozbudowie istniejącego zakładu, zajmującego się przechowywaniem i sortowaniem owoców, głównie jabłek. Inwestycja ta jest w trakcie realizacja, o czym świadczy uzyskanie przez inwestora decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] marca 2012 r., znak [...], o warunkach zabudowy oraz decyzji nr [...] Starosty K. z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak [...], o pozwoleniu na budowę. Całość inwestycji objęta tymi decyzjami zajmowała mniej niż 0,5 ha działki rolnej, a więc nie kwalifikowała się do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Niemniej, w związku z dalszym rozwojem przedsiębiorstwa i planowanym zwiększeniem powierzchni manewrowej oraz budową dodatkowych obiektów towarzyszących, omawiane przedsięwzięcie będzie osiągać progi, o jakich mowa w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a powołanego rozporządzenia. Tym samym kwalifikuje się ono do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o jakich mowa w § 3 ust. 2 pkt 3 tego rozporządzenia. Nie można zarazem uznać, że w rozpatrywanej doszło do naruszenia przepisów o kolejności wydawania decyzji w procesie inwestycyjnym. Nawet jednak, gdyby takie uchybie miało rzeczywiście miejsce, to i tak nie mieściłoby się ono w pojęciu rażącego naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Kolegium wskazało, że możliwe jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji także w przypadku, gdy dane przedsięwzięcie zostało już wykonane. Ponadto organ odwoławczy nie podzielił zarzutu skarżącego dotyczącego braku w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2013 r. elementów wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Burmistrz Miasta S. wskazał bowiem, że ze względu na skalę i charakter planowanego przedsięwzięcia nie dojdzie do przekroczenia jakości środowiska w zakresie art. 63 ust. 1 lit. a i d cytowanej ustawy. Poza tym w karcie informacyjnej wskazano, że w toku prac budowlanych wystąpi hałas przy pracy maszyn i urządzeń wykonujących roboty ziemne oraz hałas pracujących maszyn i środków transportu. Emisja ta ma jednak charakter krótkotrwały i lokalny, a zatem nie przewidziano dla niej specjalnych rozwiązań chroniących środowisko. W celu zmniejszenia uciążliwości prace powinny być prowadzone tylko w porze dziennej. Podobne emisje hałasu będą również występowały na etapie eksploatacji i likwidacji przedsięwzięcia. Nie dojdzie jednak do przekroczenia obowiązujących norm. Emisja hałasu może być powodowana także przez transport surowców, który będzie odbywał się za pomocą samochodów ciężarowych, przy czym emisja ta będzie miała miejsce cyklicznie: 2 pojazdy ciężarowe dziennie w ciągu 5-dniowego czasu pracy. W celu zmniejszenia uciążliwości hałasu przewidziano pas zieleni izolacyjnej wzdłuż granicy działki. Urządzenia wewnętrzne, generujące nadmierny hałas, umieszczone zostały w pomieszczeniu, w którym przebywają pracownicy. Urządzenia zewnętrzne zostały zaprojektowane jako urządzenia cichobieżne, emitujące dopuszczalne wielkości hałasu i chroniące przed nim. Pojazdy w obiekcie wyposażone będą w silniki elektryczne nieemitujące hałasu. Dla ścian budynku przewidziano współczynnik izolacyjności akustycznej na poziomie 40 dB. Decyzja z dnia [...] maja 2013 r. jest przy tym zgodna z art. 84 ustawy o udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a Burmistrz Miasta S. załączył charakterystykę omawianego przedsięwzięcia do przedmiotowej decyzji. Ponadto z akt sprawy wynika, że obwieszczenie o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostało zamieszczone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w S. w okresie od dnia [...] maja 2013 r. do dnia [...] czerwca 2013 r., w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w S. od dnia [...] maja 2013 r. do dnia [...] czerwca 2013 r. oraz na tablicy informacyjnej w S. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. J. K. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Koninie naruszenie: (1) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, a w szczególności nie wyjaśnienie, kiedy przedmiotowa inwestycja została zrealizowana, (2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez uznanie, że niezachowanie przewidzianej przepisami kolejności wydawania decyzji w toku procesu inwestycyjnego, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, oraz (3) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 63 i 85 ustawy o udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez uznanie, że brak wymaganych elementów w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2013 r., a w szczególności brak ustaleń w zakresie uciążliwości związanych z hałasem i transportem nie stanowi rażącego naruszenia prawa. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ administracji publicznej powinien ustalić oddziaływanie faktyczne inwestycji oraz zbadać, czy jej funkcjonowanie prowadzi do przekroczenia norm dotyczących dopuszczalnego hałasu., Ponadto organ powinien był ustalić, kiedy prowadzono i zakończono roboty budowlane oraz kiedy oddano budynek do użytku. Dlatego istotne znaczenie w rozpatrywanej sprawie miało przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci dziennika budowy oraz z przesłuchania stron i świadków na okoliczności związane z poziomem hałasu przenikającego do środowiska z nieruchomości objętej tym przedsięwzięciem. Ponadto skarżący zaznaczył, że w jego ocenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie uznało, iż pominięcie ustawowej kolejności wydawania decyzji w toku procesu inwestycyjnego nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Tymczasem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji musi zawsze poprzedzać wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Podobnie za rażące naruszenie prawa należy również uznać brak w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2013 r. ustaleń dotyczących uciążliwości związanych z hałasem generowanym przez inwestycję Tym bardziej, że opinia sanitarna Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] lutego 2013 r., znak [...], wskazała na zasadność przeprowadzenia badania w tym kierunku. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. G. P. O. "R." Sp. z o.o. wniosła o oddalenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] marca 2014 r. W uzasadnieniu G. P. O. "R." Sp. z o.o. przytoczyła przepisy, które w jej ocenie powinny znaleźć zastosowanie. Ponadto strona wskazała, że proces inwestycyjny rozpoczął się od uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...]. Wprawdzie przedsięwzięcie to położone jest w granicach G.-K. Obszaru Chronionego Krajobrazu, lecz pierwotnie powierzchnia inwestycji nie przekraczała 0,5 ha, wobec czego nie było potrzeby analizy jej oddziaływania na środowisko. Następnie strona uzyskała pozwolenie na budowę z dnia [...] sierpnia 2012 r. i przystąpiła do realizacji inwestycji. Niemniej podczas prac budowlanych skarżący wniósł o zmianę lokalizacji doków wyładowczych, do czego inwestor przychylił się. W konsekwencji jednak powierzchnia zabudowy przekroczyła próg 0,5 ha, co z kolei doprowadziło do konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Strona zaznaczyła, że złożyła stosowny wniosek wraz z niezbędnymi załącznikami, w tym również z Kartą informacyjną przedsięwzięcia. Po uzyskaniu decyzji z dnia [...] maja 2013 r. inwestor otrzymał również pozytywną dla siebie decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. o zmianie pozwolenia na budowę z dnia [...] sierpnia 2012 r. Strona podkreśliła zarazem, że zrealizowanie inwestycji nie przekreśla możliwości uzyskania omawianej decyzji. G. P. O. "R." Sp. z o.o. wskazała zarazem, że w niniejszej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, a w szczególności uzasadnienie decyzji z dnia [...] maja 2013 r. zawiera wszystkie niezbędne elementy. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie na mocy art. 2 powołanej ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., art. 84 ust. 1 i art. 85 ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy o udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję własną z dnia [...] marca 2014 r. W uzasadnieniu organ administracji publicznej wyjaśnił, na czym polega istota postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oraz przytoczył przepisy, które należało zastosowaą w rozpatrywanej sprawie. W pozostałym zakresie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pełni podzieliło stanowisko zajęte w decyzji Kolegium z dnia [...] marca 2014 r. Pismem z dnia [...] maja 2014 r. J. K. zaskarżył powyższą decyzję Kolegium z dnia 15 kwietnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Koninie naruszenie: (1) art. 77 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i błędne przyjęcie, że organ administracji publicznej nie może podejmować czynności zmierzających do załatwienia sprawy co do jej istoty w toku postępowania nadzwyczajnego, co doprowadziło do zaniechania przeprowadzenia zgłoszonych przez skarżącego dowodów, a w konsekwencji do niewyjaśnienia, czy przedmiotowe przedsięwzięcie zostało zrealizowane po wydaniu decyzji środowiskowej, (2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez uznanie, że naruszenie ustawowej kolejności wydawania decyzji w toku procesu inwestycyjnego nie stanowi rażącego naruszenia prawa. W uzasadnieniu skarżący powtórzył swoją wcześniejszą argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] marca 2014 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a"), sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani podstawą prawną. Na wstępie trzeba zauważyć, że pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. (k. 4-7 akt adm. organu I instancji) J. K. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] maja 2013 r., znak [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji polegającej na budowie budynku przechowalni i sortowni owoców z częścią socjalną, budynku magazynowo-garażowego z zapleczem socjalnym, wiaty na skrzynio-palety, wagi samochodowej, doku załadowczo-wyładowczego, komunikacji i infrastruktury technicznej na działce nr [...], obręb S., Gmina S. (k. 12 akt adm. znak [...]). Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199 poz. 1227 z późn. zm.). Zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a., decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że decyzja z dnia [...] maja 2013 r. jest ostateczna, a zatem jej wzruszenie mogło nastąpić jedynie w jednym z trybów nadzwyczajnych. Jednym z takich trybów jest stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, na który powoływał się zresztą skarżący we wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r., wskazując jako podstawę swojego żądania art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jak podnosił bowiem w trakcie postępowania J. K., Burmistrz Miasta S. miał dopuścić się rażącego naruszenia prawa, polegającego na (1) pominięciu ustawowej kolejności wydawania decyzji w toku procesu inwestycyjnego, a w szczególności poprzez wydanie decyzji z dnia [...] maja 2013 r. po tym, jak dla przedmiotowego przedsięwzięcia została wydana decyzja o pozwolenia na budowę, oraz (2) niezamieszczeniu w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2013 r. wszystkich wymaganych przez ustawodawcę elementów. Zdaniem Sądu oba te zarzuty nie znalazły potwierdzenia. Na wstępie należy co do zasady podzielić stanowisko skarżącego, że art. 72 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko określa ustawową kolejność wydawania decyzji w toku procesu inwestycyjnego. Jak wynika bowiem z wymienionego przepisu, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy jednak od razu podkreślić, że dopuszczalne jest także wydanie powyższej decyzji dla przedsięwzięcia, które zostało już wykonane, w celu jego ewentualnej legalizacji. Takie stanowisko należy zresztą uznać za ugruntowane w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 470/13; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2147/11; wyrok NSA z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1820/11; wyrok NSA z dnia 3 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 6/10 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Trzeba jednak od razu zaznaczyć, że rozważania te są pozbawione bezpośredniego związku z rozpatrywaną sprawą. Z materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy wynika bowiem, że decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak [...], Starosta K. udzielił G. P. O. "R." Sp. z o.o. w S. pozwolenie na budowę: (1) budynku przechowalni owoców i sortowni z częścią socjalną i biurową, placu manewrowego, doku załadowczo-wyładowczego, wagi samochodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, (2) zbiornika szczelnego bezodpływowego oraz (3) podziemnych zbiorników oleju opałowego (k. 9 akt adm. znak [...]). Nie ulega zarazem wątpliwości, że decyzja ta poprzedzała kwestionowaną przez skarżącego w postępowaniu nieważnościowym decyzję z dnia [...] maja 2013 r. Nie zmienia to jednak faktu, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 2012 r. dotyczyła innej inwestycji niż ta, która jest przedmiotem aktualnie kontrolowanego postępowania. Z wniosku G. P. O. "R." z dnia [...] lutego 2013 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wynika bowiem, że inwestor zamierzał wykonać dodatkowo – ponad opis zawarty w decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. – także budynek magazynowo-garażowy i wiatę na skrzynio-palety (k. 1 akt adm. znak [...]). Mapy załączone do akt sprawy wskazują poza tym, że w porównaniu do decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 2012 r. inwestor zamierzał zmienić lokalizację wagi samochodowej i doku załadowczo-wyładowczego (k. 1, 9 akt adm. znak [...]). Tym samym należy stwierdzić, że inwestycja opisana we wniosku z dnia [...] lutego 2013 r., a której dotyczy decyzja z dnia [...] maja 2013 r., nie jest tożsama z przedsięwzięciem objętym pozwoleniem na budowę z dnia [...] sierpnia 2012 r. Rozważana aktualnie inwestycja jest przedsięwzięciem nowym, a wniosek z dnia [...] lutego 2013 r. dotyczy nowego postępowania. Trzeba przy tym podkreślić, że oddziaływanie danej inwestycji na środowisko wymaga całościowej oceny, uwzględniającej wszystkie istniejące i doniosłe z prawnego punktu widzenia powiązania technologiczne. Za taką konkluzją przemawia wyraźnie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213 poz. 1397 z późn. zm.), zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów wymienionych w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakterystycznych przedsięwzięcia z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia. Nie ma zatem możliwości ograniczenia w niniejszej sprawie powyższego badania tylko do nowych elementów, lecz niezbędna jest analiza całości instalacji. Uwzględnienie opisanego powiązania technologicznego miało natomiast istotne znaczenie w rozpatrywanej sprawie. W decyzji z dnia [...] maja 2013 r. uznano bowiem, że rozważane przedsięwzięcie odpowiada inwestycji z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a powołanego rozporządzenia. Jak wynika z kolei z oświadczenia inwestora w piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r., działka, na której ma być zrealizowane przedsięwzięcie znajduje się w graniach G.-K. Obszaru Chronionego Krajobrazu (k. 30-44 akt adm.). Okoliczność ta nie była kwestionowana w toku postępowania. Niemniej przepis ten pozwala zakwalifikować inwestycję jako mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisku jedynie w przypadku przekroczenia normy obszarowej 0,5 ha. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika natomiast, że dopiero w wyniku zaprezentowania we wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. nowej, zmodyfikowanej wersji omawianego przedsięwzięcia doszło do przekroczenia wspomnianego progu powierzchni. W konsekwencji należy więc uznać, że kolejność wydawania decyzji w ramach procesu inwestycyjnego, o jakiej mowa w art. 72 ust. 1 powołanej ustawy udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nie została naruszona. Na mocy wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. inwestor zainicjował bowiem nową sprawę, która zakończyła się wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2013 r. Z kolei na podstawie tego rozstrzygnięcia Starosta K. wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak [...], w sprawie zmiany decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. o pozwoleniu na budowę (k. 12 akt adm., załącznik nr 2). Tym samym zachowana została także kolejność wydawania decyzji w ramach procesu inwestycyjnego, wskazana w wymienionym przepisie. Nie można również zgodzić się z zarzutem skarżącego, w świetle którego uzasadnienie decyzji z dnia [...] maja 2013 r. nie zawiera wszystkich elementów, przewidzianych w art. 63 ust. 1 powołanej ustawy o ustawy udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. J. K. zwracał w tym zakresie przede wszystkim uwagę na brak ustaleń dotyczących uciążliwości spowodowanych hałasem generowanym przez omawiane przedsięwzięcie. Trzeba jednak zauważyć, że Burmistrz Miasta S., powołując się na art. 63 ust. 1 lit. d cytowanej ustawy, wskazał w decyzji z dnia [...] maja 2013 r. na brak negatywnego oddziaływania przedmiotowej inwestycji poza obszarem, do którego inwestor posiada tytuł prawnym. Organ ten dodał zarazem, że na etapie eksploatacji inwestycji na omawianym terenie będą poruszały się dziennie ok. 2 pojazdy ciężarowe. Bardziej szczegółowo odniesiono się do kwestii hałasu generowanego przez inwestycję i transportu w "Charakterystyce przedsięwzięcia", załączonej do decyzji z dnia [...] maja 2013 r. W dokumencie tym wskazano w szczególności, że na etapie realizacji przedsięwzięcia nastąpi krótkotrwały i lokalny hałas związany z wykonywanymi pracami, lecz nie jest niezbędne zastosowanie w tym wypadku specjalnych rozwiązań. Eksploatacja przedsięwzięcia będzie się wprawdzie wiązała z emisją hałasu, lecz nie przekroczy on dopuszczalnych norm. Źródłem hałasu może być ponadto transport surowców (cyklicznie 2 pojazdy ciężarowe w 5-dniowym tygodniu pracy), przy czym zakład inwestora będzie pracował w godz. 8-16. Niemniej w celu zmniejszenia tych uciążliwości zaplanowana zasadzenie krzewów i drzew izolacyjnych wzdłuż granic działki oraz nakazano realizację transportu w porze dziennej. Poza tym ze względu na zastosowaną technologię budynek nie powinien generować ponadnormatywnego hałasu. Tym samym należy uznać, że Burmistrz Miasta S. omówił w decyzji z dnia [...] maja 2013 r. kwestię emisji i występowania uciążliwości związanych z hałasem generowanym przez planowaną inwestycję. Jednocześnie należy podkreślić, że podstawę stwierdzenia nieważności decyzji stanowi w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie każde, lecz jedynie rażące naruszenie prawa. Przez to ostatnie pojęcie rozumie się z kolei kwalifikowane i szczególnie naganne naruszenie prawa, zwłaszcza w przypadku, gdy stan prawny jest niewątpliwy, a rozstrzygnięcie pozostaje w oczywistej sprzeczności wobec normy prawnej, która powinna była znaleźć zastosowanie. Dlatego nawet jeżeli skarżący uważa opisane wyżej uzasadnienie decyzji z dnia 22 maja 2013 r. za zbyt ogólnikowe, to nie można tylko na tej podstawie wnosić o stwierdzenie nieważności powołanej decyzji. Ewentualne uchybienia w tym zakresie nie mają bowiem rażącego charakteru i nie uzasadniają wzruszenia decyzji ostatecznej w nadzwyczajnym trybie. Podsumowując, zarzuty sformułowane przez J. K. w odniesieniu do decyzji z dnia [...] maja 2013 r. okazały się nietrafne. Wspomniana decyzja nie naruszyła bowiem ustawowej kolejności wydawania decyzji w toku procesu inwestycyjnego, o jakiej mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a nadto jej uzasadnienie zawiera informacje z art. 63 ust. 1 tejże ustawy. Ewentualne uchybienia Burmistrza Miasta S. w zakresie szczegółowości uzasadnienia decyzji nie były natomiast na tyle istotne, by uzasadnione było stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2013 r. z uwagi na rażące naruszenie prawa przez ten organ. Prawidłowo więc Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozpatrując żądanie skarżącego stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] maja 2013 r. nie przychyliło się do tego żądania. Zaskarżona decyzja Kolegium, jak i pioprzedzająca ją decyzja z dnia [...] marca 2014 r. odpowiadają więc prawu. W tej sytuacji Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarga jako niezasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.